အခန်း ၄၁၅

အခန်း (၄၁၅) သူ့ကို မြင်ဖူးလား

"ကျွန်မ... ကျွန်မ နာမည်က ချူရှီယို ပါ..."

ချူရှီယိုရဲ့ မျက်နှာလေး အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီး သူမက စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရပေ၏။

ဆေးလုံးက သူမရှေ့က လူကို တကယ်ပဲ နိုးထလာစေလိမ့်မယ်လို့ သူမ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ချေ။

"မင်း ငါ့ကို ကယ်ခဲ့တာလား..." ချန်ဖုန်းက ပြောရင်း ကုတင်ပေါ်ကနေ ထချင်နေခဲ့သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အပြည့်အဝ ပြန်လည်မကောင်းမွန်သေးတာကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် သူ အားစိုက်လိုက်တာနဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ ချူရှီယိုက လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပြီး သူ့ကို ကုတင်ခေါင်းရင်းမှာ မှီနိုင်အောင် ကူညီပေးခဲ့လေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီလို နီးနီးကပ်ကပ် ထိတွေ့မှုက သူမကို နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်စေခဲ့ပေ၏။

ထို့ကြောင့် သူမက လျင်မြန်စွာ နောက်ဆုတ်သွားသည်။

ခနအကြာတွင် သူမက ခေါင်းကိုငုံ့ပြီး တိုးတိတ်တဲ့ အသံနဲ့ ရှင်းပြလိုက်၏။

"ရှင် မြစ်ကမ်းဘေးမှာ သတိလစ်နေတာကို တွေ့လို့ လူတစ်ယောက်ကို အကူအညီတောင်းပြီး ပြန်ခေါ်လာခဲ့တာပါ..."

"ပြီးတော့ ရှင့်လက်ထဲက ဆေးလုံးကို အရည်ဖျော်ပြီး ရှင့်ကို တိုက်လိုက်သေးတယ်..."

"ရှင်... ရှင် ကျွန်မကို အပြစ်မတင်ဘူး မဟုတ်လား..."

ချန်ဖုန်းက အဲဒီတော့မှ သတိရသွားလေ၏။

သူ သတိလစ်နေစဉ်မှာ စနစ်ရဲ့ အသံတွေ အများကြီးကို ကြားခဲ့ရသလိုပဲ။

ဒီဆေးလုံးကို စနစ်ကနေတစ်ဆင့် လဲလှယ်ရယူခဲ့တာ ဖြစ်ပုံရပေသည်။

ချန်ဖုန်းက လက်ယမ်းပြကာ ပြောလိုက်၏။

"ရပါတယ်... စားစရာ တစ်ခုခုများ ရှိလား... ငါ နည်းနည်း ဗိုက်ဆာနေလို့..."

"ရှိ... ရှိပါတယ်..."

ချူရှီယိုက သူမရဲ့ အိတ်ထဲကို အလျင်အမြန် မွှေနှောက်ပြီး ပေါင်မုန့်တစ်ပိုင်းကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

ဒါက ဒီညအတွက် သူမရဲ့ ညစာ ဖြစ်သင့်ပေ၏။

ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သူမက ချန်ဖုန်းဆီကို တိုက်ရိုက် ကမ်းပေးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မဆီမှာ ဒါပဲ ရှိတော့တယ်..."

ချန်ဖုန်းက စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ချေ။

သူက လက်လှမ်းပြီး ပေါင်မုန့်ကို ယူလိုက်ကာ ချူရှီယိုကို ရေနွေးတစ်ခွက် ငှဲ့ပေးဖို့ တောင်းဆိုလိုက်၏။

သူ အစာမစားရတာ တစ်ပတ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး စကားပြောဖို့တောင် ခွန်အားမရှိလောက်အောင် ဗိုက်ဆာနေခဲ့လေသည်။

ချန်ဖုန်းက ပေါင်မုန့်ကို တစ်ကိုက်တည်းနဲ့ အကုန်စားပစ်လိုက်တာကို မြင်တော့ ချူရှီယိုက တစ်ခုခုပြောဖို့ ပါးစပ်ဟလိုက်ပေမယ့် ဘာမှမပြောဖြစ်ခဲ့ချေ။

ဒီအချိန်မှာတော့...ချန်ဖုန်းက သူ့ရှေ့က အမျိုးသမီးကို သေချာ အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်လေ၏။

သူမရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုအရ သူမရဲ့ နေထိုင်မှုအခြေအနေက အလွန် သာမန်ဖြစ်ပြီး ဆင်းရဲတဲ့ အဆင့်ကိုတောင် ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပေသည်။

သူမ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေက သန့်ရှင်းပေမယ့် ဟောင်းနွမ်းနေကြောင်း ရှင်းလင်းနေ၏။

"ကျွန်မကို ဘာလို့ အဲဒီလို ကြည့်နေရတာလဲ..."

သူ့ရဲ့ အကြည့်အောက်မှာ ချူရှီယိုက နည်းနည်း စိုးရိမ်လာခဲ့ပေသည်။

ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ သူမက အမျိုးသားတွေနဲ့ အဆက်အသွယ် သိပ်မရှိခဲ့ချေ။ အခုတော့ ချန်ဖုန်းကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် သူမရဲ့ ပထမဆုံး အနမ်းကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရုံသာမက သူ့ကို သူမရဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာပါ သိပ်ထားခဲ့လေသည်။

ဒီကိစ္စတွေကို တွေးမိတော့...သူမရဲ့ နှလုံးသားက ခုန်ပေါက်နေပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ သူမရဲ့ လက်လေးတွေကို စတင်ဝှေ့ယမ်းနေခဲ့ပေ၏။

ချန်ဖုန်းက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက သိသိသာသာကို အရမ်းလှတာပဲ... ဘာလို့ ဒီလို ပွပွယောင်းယောင်း အဝတ်အစားတွေထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖွက်ထားရတာလဲ... လာ... မင်းအတွက် အဝတ်အစား တစ်စုံ ရွေးပေးမယ်..."

ချန်ဖုန်းက စောင်ကို ဖယ်ပြီး ကုတင်ပေါ်ကနေ ဖြည်းညင်းစွာ ထလိုက်လေ၏။ သူက အဲဒီတုန်းက ဒုံးကျည်တစ်ခုရဲ့ ဒဏ်ကို ခံခဲ့ရတာ ဖြစ်သည်။ အရေးကြီးတဲ့ နေရာကို ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့ပေမယ့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုတော့ ပြင်းထန်တဲ့ ထိခိုက်မှုတွေ ဖြစ်စေခဲ့သေး၏။

လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်အတွင်းမှာ...ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကုသနိုင်စွမ်းက ဒဏ်ရာတွေကို အဆက်မပြတ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်အောင် လုပ်ဆောင်နေပြီး ခုနက ဆေးလုံးကလည်း ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်ရေးမှာ ကြီးမားတဲ့ အခန်းကဏ္ဍကနေ ပါဝင်ခဲ့ပေသည်။

"ရှင်... ရှင် ဖြည်းဖြည်း လုပ်ပါ..."

ချန်ဖုန်းက ယိမ်းယိုင်စွာ လမ်းလျှောက်နေတာကို ချူရှီယို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမက ချန်ဖုန်းကို ကူညီဖို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်ခဲ့ပြီး တိုးတိတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ မလိုအပ်ပါဘူး... ဒီအဝတ်အစားတွေက ကျွန်မအတွက် အရမ်း သက်တောင့်သက်သာ ရှိပါတယ်..."

"မင်း မလိုချင်ရင်တောင် ငါကတော့ လဲရဦးမှာပဲလေ..." ချန်ဖုန်းက ပြောရင်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ညွှန်ပြလိုက်လေ၏။

လက်ရှိမှာ သူက အလွိုင်းတိုက်ခိုက်ရေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပေမယ့် သံချပ်ကာက အပေါက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး ဒဏ်ရာတွေ အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်ဖို့အတွက် ချွတ်ပစ်ရမည် ဖြစ်ပေသည်။

လက်ရှိမှာ အပိုအဝတ်အစား မရှိတာက တကယ်ကို အဆင်မပြေလှချေ။

"အော်... ကောင်းပြီလေ..."

ချူရှီယိုက ပြောရင်း သူမရဲ့ အိတ်ကပ်ကို တိတ်တဆိတ် ပုတ်ကြည့်လိုက်၏။

ယွမ်နှစ်ဆယ်တောင် မပြည့်တော့တဲ့အတွက် တစ်ဖက်လူအတွက် အဝတ်အစား ဝယ်ဖို့ လုံလောက်မှာ မဟုတ်ချေ။ လက်ကားဈေးကွက်ကို သွားရင်တောင် လောက်မှာ မဟုတ်ပေ။

"ခဏလေး စောင့်ပါဦး..."

ထို့နောက် သူမက ကျောပိုးအိတ်ရဲ့ အတွင်းဘက်ဆုံး အိတ်ကပ်ထဲကနေ ကတ်ထူဘူးငယ်လေး တစ်ဘူးကို ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။

အထဲမှာ အကြွေစေ့တွေနဲ့ ပြည့်နေပေသည်။

တချို့က တစ်ပြားတန်တွေ၊ တချို့က ငါးပြားတန်တွေ...

ချူရှီယိုက အကြွေစေ့တွေကို လောင်းချလိုက်ပြီး သေချာ ရေတွက်ကာ နောက်ဆုံးမှာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပေ၏။

"ဒီနားတဝိုက်မှာ အဝတ်အစားရောင်းတဲ့ နေရာတွေ ရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်..."

"ရှင် လမ်းလျှောက်နိုင်ရဲ့လား..."

"ရပါတယ်... ငါ့ကို ဖေးမထားပေးရုံပဲ..."

ချန်ဖုန်းက သူမဆီက ထွက်ပေါ်နေတဲ့ သာယာတဲ့ ရနံ့လေးကို ရှူရှိုက်လိုက်ပြီး ခုနက ချူရှီယိုရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ကြည့်နေခဲ့လေ၏။

သူမက သူမရဲ့ စုဆောင်းငွေတွေကို အကုန်ထုတ်လိုက်တာ ဖြစ်လောက်ပေသည်။

ဒီလောက် တုံးအအနဲ့ လှပတဲ့ ကောင်မလေးမျိုးကို သူ တွေ့ဖူးတာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။

"အင်း..."

ချူရှီယိုက လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

...

အခြားတစ်ဖက်မှာတော့...

ရှာရွှယ်ဟာ ချန်ဖုန်းကို တွေ့ရှိခဲ့တဲ့ မြစ်ကမ်းဘေးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်သွားခဲ့ပေသည်။

ချူရှီယိုက ချန်ဖုန်းကို ကယ်တင်ချင်တုန်းက သူမ သိပ်ပြီး ထောက်ခံအားပေးခဲ့တာ မဟုတ်ချေ။

တစ်ဖက်မှာ သူမတို့နှစ်ဦးစလုံးရဲ့ ငွေကြေးအခြေအနေက အရမ်း ဆင်းရဲပြီး ချန်ဖုန်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသဖို့ ပိုက်ဆံ မရှိခဲ့တာကြောင့်ဖြစ်ပြီး။ အခြားတစ်ဖက်မှာ သူ့ကို တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် သူမတို့ တာဝန်မယူနိုင်တာ ကြောင့်ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ချက်က…သူမတို့က ချန်ဖုန်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာမှ မသိထားကြချေ။

တကယ်လို့ လူဆိုးသာ ဖြစ်နေရင် မလိုအပ်တဲ့ ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

"ချူရှီယို... နင် ဒီလိုမျိုး ထပ်ဖြစ်ခွင့် ပေးလို့မရဘူးနော်..."

ရှာရွှယ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ထို့နောက် အနီးအနားမှာ ဒီလူရဲ့ မိသားစုကိုများ ရှာတွေ့နိုင်မလားဆိုပြီး သူမက အဝေးကို ထပ်မံ ကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။

တစ်ဖက်လူက မြစ်ထဲကနေ မျောပါလာတာဆိုတော့ မြစ်ညာဘက်ကို ရှာဖွေခြင်းအားဖြင့် သူတို့ကို ရှာတွေ့နိုင်လောက်သည်။ ဒါပေမဲ့ မြစ်က အရမ်းရှည်လျားလွန်း၏။ ဒီလို ဆက်ရှာနေရင် ဘယ်တော့များမှ ရှာတွေ့မလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ။

ရှာရွှယ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပေသည်။

ချန်ဖုန်းရဲ့ မိသားစုကို သူတို့ကတစ်ဆင့် ရှာတွေ့နိုင်မလားဆိုတာကို အနီးနားက ဒေသခံတွေကို အရင်မေးကြည့်ဖို့ သူမ စီစဉ်လိုက်၏။

ဒီကိစ္စကို ဒီည အပြီးဖြေရှင်းရမည်။

အဲလိုမှ မဟုတ်ရင်...တကယ်လို့ အဲဒီလူက သူမရဲ့ အကောင်းဆုံး သူငယ်ချင်းရဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာ တကယ်ပဲ သေသွားခဲ့ရင် ရှင်းပြလို့ ရမှာ မဟုတ်တော့ချေ။

ဒီခေတ်မှာ ပိုက်ဆံတောင်းဖို့ မတော်တဆမှုတွေ ဖန်တီးတဲ့သူတွေ အတော်လေး များနေပြီလေ။

သူမရဲ့ အကောင်းဆုံး သူငယ်ချင်းက အရမ်း ရိုးအလွန်းတော့ သူမကိုယ်သူမ ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်မိနိုင်တယ်လေ။

မကြာခင်မှာပဲ...သူမ လမ်းပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။

သူမရဲ့ ဖုန်းထဲကနေ ချန်ဖုန်းရဲ့ ဓာတ်ပုံကို ထုတ်ပြီး စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် တချို့ကို မေးကြည့်ပေမယ့် သူတို့အားလုံးက တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးလို့ပဲ ဖြေကြလေသည်။

သူမက အွန်လိုင်းမှာတောင် လူပျောက်ကြော်ငြာတွေ တင်ခဲ့သေး၏။

ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ ဆိုရှယ်မီဒီယာ အကောင့်တွေက ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုသူ အရမ်းနည်းပြီး မြင်တဲ့သူက မရှိသလောက်ပင်။

ဒီအချိန်မှာတော့...အနီးအနားက အမျိုးသားတစ်ဦးက ရုတ်တရက် ပြောလာခဲ့ပေသည်။

"မိန်းကလေး... မင်း လူရှာနေတာလား..."

"ဟုတ်ကဲ့... ရှင် သူ့ကို သိလို့လား... သူ့မိသားစု ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ ရှင် သိလား..."

ရှာရွှယ်က ဓာတ်ပုံကို ကမ်းပေးလိုက်၏။

"ငါ သူ့ကို တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလို ခံစားရတယ်..."

အမျိုးသားက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် သူ့နဖူးကို ရိုက်လိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... သူပဲ..."

"ခုနလေးတင် တစ်ယောက်ယောက်က ဒီလူကို လိုက်ရှာနေတာ... မင်းရဲ့ ဓာတ်ပုံထဲက လူက အကြမ်းဖက်သမားဖြစ်ပြီး အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်လို့ သူတို့ ပြောတယ်... သူ့ကို တွေ့ရင် ချက်ချင်း သတင်းပို့ဖို့လည်း ငါတို့ကို ပြောသွားတယ်..."

"မိန်းကလေး... မင်း သူ့ကို မြင်ဖူးလို့လား..."

"ဟင်..."

ရှာရွှယ် လုံးဝ မှင်တက်သွားခဲ့ပေ၏။

အကြမ်းဖက်သမားလား...

အလွန် အန္တရာယ်များတယ်လား...

"မိန်းကလေး... ငါ မင်းကို မလိမ်ပါဘူး... ခုနက လာသွားတဲ့ လူတွေက တော်ဝင်စစ်တပ်က စေလွှတ်လိုက်တဲ့ သူတွေပဲ... သူတို့က ဒီအကြမ်းဖက်သမားကို ရှာနေကြတာ..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ဒုံးကျည်ပေါက်ကွဲမှု အကြောင်း မင်း သိတယ်မလား... ဒီလူက အဲဒီကိစ္စအတွက် တာဝန်ရှိတယ်လို့ ပြောကြတယ်..."

"တကယ်လို့ မင်း သူ့ရဲ့ ခြေရာကို သိရင် ချက်ချင်း သတင်းပို့လိုက်..."

"သူတို့ သိပ်အဝေးကြီး မရောက်လောက်သေးဘူး... ဒီနားတဝိုက်မှာ ရှိနေသေးတယ်...ဒီမှာ စောင့်နေ... သူတို့ကို ငါ အခုချက်ချင်း ခေါ်လာခဲ့မယ်..."

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပဲ...အမျိုးသားက ရှေ့ကို လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားလေ၏။

ရှာရွှယ်ကတော့ မှင်တက်လျက် ရပ်နေခဲ့ပေသည်။

ချန်ဖုန်းနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ရတဲ့ မြင်ကွင်းကို သူမ သေချာ ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်လိုက်၏။

အဲဒီအချိန်တုန်းက တစ်ဖက်လူမှာ ဒဏ်ရာတွေ အများကြီးရှိနေပြီး အဲဒါတွေက ပေါက်ကွဲမှုကနေ ရလာတာနဲ့ တူနေတာ အမှန်ပဲ။ ပြီးတော့ ချန်ဖုန်းက သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားတာဆိုတော့ သူက သာမန်လူတစ်ယောက်နဲ့ မတူခဲ့ချေ။

“သူက တကယ်ပဲ အကြမ်းဖက်သမား ဖြစ်နိုင်မလား…”

"အို ဘုရားရေ...ဒါဆို ချုရှီယိုက ကြီးမားတဲ့ အန္တရာယ်ထဲ ကျရောက်နေပြီ မဟုတ်လား..."

ရှာရွှယ်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားလေ၏။

ချူရှီယိုဆီ ဖုန်းခေါ်ဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်မှာပဲ သူမရဲ့ရှေ့မှာ လူရိပ်တချို့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

"မင်း သူ့ကို မြင်ဖူးလို့လား..."

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက စွမ်းအားကြီးမားတဲ့ အရှိန်အဝါတွေကို ထုတ်လွှတ်ရင်း ရှာရွှယ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့လေတော့သည်။