အခန်း ၄၂၈

အခန်း (၄၂၈) ငါ့သမီး အထဲမှာရှိတယ်

နှစ်နာရီ အကြာတွင်။

လေဆိပ်၌။

ချန်ဖုန်းက မဟာလင်းယုန်နိုင်ငံမှ ထွက်ခွာတော့မည်ကို အဲလစ်ဇဘက် သိရှိသွားချိန်တွင် သူမကိုယ်တိုင် လူကိုယ်တိုင် လာရောက် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပေသည်။

လေဆိပ်တစ်ခုလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး ခွင့်ပြုချက်မရှိသော မည်သူ့ကိုမျှ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်ခွင့် မပြုထားချေ။

ချန်ဖုန်း၏ ဘေးတွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့၊ ရှန်ယန်းယန်း၊ ယွင်ထင်၊ ချူရှီယို နှင့် အခြားသူများ ပါဝင်သော လှပသည့် အမျိုးသမီးတစ်စု ရှိနေပြီး မျက်စိကျလောက်အောင် တောက်ပနေခဲ့လေ၏။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က သူမဘေးရှိ ချူရှီယိုကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ဤတိတ်ဆိတ်သော မိန်းကလေးအပေါ် အမြင်ကြည်လင်နေခဲ့ပေ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ တစ်ဖက်လူက ချန်ဖုန်း၏ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

အကယ်၍ ချန်ဖုန်း အကူအညီ အလိုအပ်ဆုံးအချိန်တွင် ချူရှီယိုကသာ လာရောက်မကယ်တင်ခဲ့ပါက သူမ ယခုအခါတွင် ချန်ဖုန်းကို မြင်တွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ချူရှီယို၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ရှာရွှယ်သည် ချူရှီယို၏ လက်မောင်းကို ကိုင်ထားသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများကမူ ရှန်ကွမ်ယွဲ့အပေါ်၌ စူးစိုက်နေခဲ့ပေသည်။

ထို့နောက် သူမက တိုးတိတ်စွာ မေးမြန်းလိုက်၏။

"မစ်ရှန်ကွမ်... သူတို့ အကုန်လုံးက ရှင့်ကို စစ်သေနာပတိ လို့ ခေါ်ကြတာ ကျွန်မ ကြားတယ်... ဟွာရှနိုင်ငံမှာလည်း စစ်သေနာပတိ တစ်ယောက်ရှိတယ်လေ... အဲဒါက ရှင်များ ဖြစ်နေမလား..."

"ဟုတ်ပါတယ်..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က ဖျော့တော့စွာ ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေ လိုက်ပေသည်။

"ဟင်..."

ရှာရွှယ် လုံးဝ မှင်တက်သွားခဲ့ရ၏။

မဟာလင်းယုန်နိုင်ငံ၏ ဧကရီဘုရင်မ အဲလစ်ဇဘက် ဖြစ်စေ၊ ဟွာရှ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန၏ စစ်သေနာပတိ ဖြစ်စေ သူမ၏ ဘဝတစ်သက်တာလုံးတွင် တွေ့ဆုံခွင့်ရရန် အခွင့်အရေး မရှိနိုင်သော အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီးများ ဖြစ်ကြပေသည်။

ယခုအခါတွင်မူ ဤလူနှစ်ဦးက သူမ၏ မျက်စိရှေ့တည့်တည့်တွင် အသက်ရှင်လျက် ရပ်နေကြလေပြီ။

သူမက သာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် ရယ်မောစကားပြောနေသေးသဖြင့် အရာအားလုံးမှာ အိမ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားနေရပေ၏။

"ရှီယို... ငါ့ကို ဆွဲဆိတ်ကြည့်ပါဦး... ငါ အိမ်မက်မက်နေတာ သေချာတယ်..."

ရှာရွှယ်နှင့် ချူရှီယိုတို့သည် လူ့အသိုင်းအဝိုင်း၏ အောက်ခြေအလွှာမှ လူများနှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဆက်ဆံခဲ့ကြရပြီး ယခုအခါ ရုတ်တရက် ၎င်းတို့၏ အသိုင်းအဝိုင်း ပြောင်းလဲသွားချိန်တွင် အနည်းငယ် မျက်စိလည်လမ်းမှား ဖြစ်နေကြလေ၏။

တကယ်တော့ အဲလစ်ဇဘက်နှင့် ရှန်ကွမ်ယွဲ့တို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ထူးချွန်ထက်မြက်သော အမျိုးသမီးများဖြစ်ကြပြီး မိန်းကလေးများစွာ၏ အားကျလေးစားမှုကို ခံရသူများ ဖြစ်ကြပေသည်။ သူမတို့သည် အလွန် လှပရုံသာမကဘဲ ကြီးမားလှသော စွမ်းရည်များကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားကြ၏။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါက ချန်ဖုန်းရဲ့ စေ့စပ်ထားသူလည်း ဖြစ်တယ်..."

ဤစကားကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုလိုက်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာ ပိုင်စိုးမှုအာဏာကို ကြေညာလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေ၏။

"အော်..."

ချူရှီယိုက သိပ်ပြီး တွေးတောမနေခဲ့ချေ။

သူမက ချန်ဖုန်းသည် အလွန် စွမ်းဆောင်နိုင်သူဖြစ်ပြီး မစ်ရှန်ကွမ်မှာလည်း အဆင့်အတန်း မြင့်မားသူဖြစ်ရာ သူတို့နှစ်ဦးသည် တကယ်ကို လိုက်ဖက်ညီသူများဖြစ်ကြောင်းသာ တွေးတောမိလေသည်။

ချန်ဖုန်းသည် အမျိုးသမီးများ တက်ကြွစွာ စကားပြောနေကြသည်ကို ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူမတို့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးခဲ့ချေ။ ဤနေရာမှ ကိစ္စများ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ သူ၏ အတွေးအားလုံးမှာ ရှန်ကွမ်ယွဲ့အပေါ်၌သာ အာရုံစိုက်နေခဲ့ပေ၏။

သူနှင့် ဆက်ဆံရေး ရှိဖူးသူများမှာ ရှောင်ယွဲ့ယွဲ့ နှင့် ရှန်ယန်းယန်း တို့သာ ရှိပေသည်။

ရှောင်ယွဲ့ယွဲ့တွင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ရှန်ယန်းယန်းတွင်တော့ ရှိလောက်မည်မဟုတ်ချေ… ‘အင်း... ကိစ္စတွေက ဒီလောက်တောင် တိုက်ဆိုင်လွန်းနေမှာ မဟုတ်ပါဘူးလေ’

လေဆိပ်နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင်။ တွမ့်ဆန်းနျန်သည် လူအုပ်ထဲရှိ ချန်ဖုန်းအား ကြည့်ကာ မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်၏။

"သူက အစ်ကိုချန် နဲ့ နည်းနည်းတော့ တူတာပဲ... အနားသွားပြီး နှုတ်ဆက်မလို့ တွေးထားတာ... ဒါပေမဲ့ ထားလိုက်ပါတော့လေ..."

"ဆရာ..."

သူမဘေးရှိ ဝမ်ဖေးက ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဆရာက ကျွန်မနဲ့အတူ တကယ် ပြန်မလိုက်ဘူးလား..."

"မလိုက်တော့ပါဘူး..."

တွမ့်ဆန်းနျန်က ပြုံးလျက် သူမ၏ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်၏။

"ဖေးအာ... နင့်အဖေက ကျန်းနန်မှာ အချမ်းသာဆုံး သူဌေးပဲလေ... နင်က ပူပင်သောကကင်းတဲ့ ဘဝမျိုးမှာ နေထိုင်နိုင်ခဲ့ရမှာကို ငါက နင့်ကို ဒီလမ်းကြောင်းပေါ် ဆွဲခေါ်လာခဲ့တာ..."

"ဝိညာဉ်အဖွဲ့အစည်းအတွက် နင် စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ပါဘူး... နင့်ရဲ့ မင်းသမီးလေး ဘဝကိုပဲ ပြန်သွားပါတော့... တကယ်လို့ နင် ငါ့ကို လွမ်းရင် အချိန်မရွေး လာတွေ့လို့ ရပါတယ်..."

"ဆရာ..."

"မြန်မြန်သွားတော့... ဒီတစ်ခေါက် ချန်ဖုန်းနဲ့အတူ ဟွာရှနိုင်ငံကို ပြန်လိုက်သွား... လမ်းမှာ အဖော်ရတာပေါ့..."

တွမ့်ဆန်းနျန်က စကားများများစားစား မပြောတော့ချေ။ လေဆိပ်ဘက်သို့ နောက်ဆုံးတစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားလေ၏။

သူမ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှသာ လှမ်းရသေးသည်။ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ဘယ်ဘက်သို့ စူးရှစွာ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ထိုနေရာတွင် အိုယန်ဖေး ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

"ဘာလဲ... တိုက်ခိုက်ချင်လို့လား..."

တွမ့်ဆန်းနျန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နာရီအနည်းငယ်က နင့်သားအတွက် အာရှူရာကို ငါ ကူညီတားဆီးပေးခဲ့တယ်လေ... နင် အိုယန်ဖေးက ကျေးဇူးကို ရန်နဲ့တော့ တုံ့ပြန်မှာ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

"ငါ အဲဒီလောက် သဘောထားမသေးသိမ်ပါဘူး..."

အိုယန်ဖေးက နှာမှုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"နင့်ကို ငါ သဘောမကျပေမဲ့ ငါက အမှားနဲ့ အမှန်ကို မခွဲခြားတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး... ဒီနေ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

"ဟက်ဟက်... ကြီးမြတ်လှတဲ့ သရဲလက် အိုယန်ဖေး ကတောင် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလာလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး... အဲဒီတုန်းကတော့ ငါက အစ်ကိုချန်ကို အနှောင့်အယှက်ပေးနေတယ်ဆိုပြီး နင်က ငါ့ကို သတ်ချင်နေခဲ့တာလေ..."

အိုယန်ဖေး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်ဖန် ကြည့်ရဆိုးလာသည်ကို သူမ သတိပြုမိသွား၏။ တွမ့်ဆန်းနျန်က လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... အတိတ်က ကိစ္စတွေကို ပြန်မပြောတော့ပါဘူး... ငါ မေးချင်တာက အစ်ကိုချန် အခု ဘယ်မှာလဲ... သူ အသက်ရှင်နေသေးလား..."

"ငါလည်း မသိဘူး..."

အိုယန်ဖေးက စကားတစ်ခွန်းချန်ရစ်ခဲ့ပြီးနောက် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားလေတော့၏။

"မသိဘူး ဟုတ်လား..."

တွမ့်ဆန်းနျန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြန်သည်။

တစ်ဖက်လူက တကယ်ပဲ မသိတာလား သို့မဟုတ် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် မပြောချင်တာလားဆိုသည်မှာ ရှင်းလင်းမှု မရှိချေ။

"အိုယန်ဖေး... နင် မပြောရင် ငါ ရှာမတွေ့နိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား... ဟွန့်..." သူမက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားလေ၏။

အခြားတစ်ဖက်တွင်။ ချူရှီယို၏ ပထွေးဖြစ်သူသည် တစ်စုံတစ်ယောက်အား ချန်ဖုန်း၏ နောက်ခံအကြောင်းကို စုံစမ်းခိုင်းနေခဲ့ပေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူက စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် တစ်ဦးဖြစ်လေ၏။ လူတစ်ယောက်သည် မည်မျှပင် မိုက်မဲနေပါစေ မဆင်မခြင် သို့မဟုတ် မျက်ကန်းတမ်းရမ်းတော့ လုပ်ဆောင်မည် မဟုတ်ချေ။

အကယ်၍ မကျူးလွန်ဝံ့သူတစ်ဦးနှင့် ကြုံတွေ့ရပါက နောက်ဆုတ်ရမည်ဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်လူမှာ သာမန်လူတစ်ယောက်သာဖြစ်နေပါက အဆုံးတိုင်သည်အထိ ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်ပေသည်။

ချန်ဖုန်း၏ နောက်ခံအကြောင်းကို စုံစမ်း၍ မပြီးဆုံးမီမှာပင် သူသည် မမျှော်လင့်ထားသော သတင်းတစ်ခုကို ရရှိလိုက်လေ၏။ ချူရှီယို ဟွာရှနိုင်ငံသို့ ပြန်သွားချင်နေသည်ဟူ၍ပင်။

"မြန်မြန်... လေဆိပ်ကို သွားကြမယ်... မင်းသမီးကို ဟွာရှနိုင်ငံ ပြန်သွားခွင့် လုံးဝ ပေးလို့မဖြစ်ဘူး..." လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အပြင်းအထန် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပေ၏။

သူက လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးကို ဆွဲခေါ်ကာ လေဆိပ်သို့ ပြေးသွားလေသည်။ တစ်ဖက်လူ ဟွာရှနိုင်ငံသို့ ပြန်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချူရှီယိုနှင့် ထိုမစ္စတာဝမ်တို့ကို တွေ့ဆုံပေးရန် အခွင့်အရေး ရှိတော့မည်မဟုတ်သလို သူ ကြိုးပမ်းအားထုတ်ထားရသော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုမှာလည်း ဆုံးရှုံးသွားမည် ဖြစ်ပေ၏။

ဤအချိန်တွင် သူသည် အလွန်အမင်း ပြာယာခတ်နေပြီး ချန်ဖုန်း ပြောခဲ့သော စကားများကိုပင် မေ့သွားပုံရလေသည်။

မကြာမီမှာပင်။ သူတို့နှစ်ဦး လေဆိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။

၎င်းတို့ အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ လေဆိပ်တစ်ခုလုံး ပိတ်ဆို့ခံထားရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် စစ်တပ်အဖွဲ့ဝင်များပင် စောင့်ကြပ်နေကြပေ၏။

“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ…” လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်သည်။

လူအုပ်ထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လက်ရှိ ဧကရီဘုရင်မ အဲလစ်ဇဘက်၏ ပုံရိပ်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရပုံ ပေါ်ပေ၏။

“စစ်တပ်ကိုတောင် ချထားတာ အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူးလေ”

အဲလစ်ဇဘက်သည် ယခုအခါ မဟာလင်းယုန်နိုင်ငံတွင် ကြီးမားလှသော သြဇာလွှမ်းမိုးမှု ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး သူမသည် အာဏာကို ယခုလေးတင် သိမ်းပိုက်လိုက်ခြင်းမှာ လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုမဟုတ်တော့ချေ။

"ကြည့်ပါဦး... အဲဒါ ရှီယို မဟုတ်ဘူးလား..."

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးက ပုံရိပ်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ညွှန်ပြလိုက်၏။

သူမတို့က အဝေးတွင် ရှိနေလျှင်တောင်မှ သူမက ချူရှီယိုကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်ပေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမနှင့်အတူ နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကျော် နေထိုင်လာခဲ့သော သမီးဖြစ်သူပင် မဟုတ်ပါလော။ သူမ ဘယ်တော့မှ လူမှားမည် မဟုတ်ချေ။

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် သူမ၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်၏။ သေချာစွာ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် သူ လုံးဝ မှင်တက်သွားခဲ့လေသည်။

"ချီးပဲ... တကယ်ပဲ မင်း သမီး ဖြစ်နေတာကိုး... မဟုတ်ဘူး... ငါတို့သမီးပါကွာ... သေချာကြည့်စမ်း... ဧကရီဘုရင်မ အဲလစ်ဇဘက်က သူမကို စကားပြောနေတာ..."

ထိုစကားများကို ပြောဆိုလိုက်ချိန်တွင် သူကိုယ်တိုင်ပင် ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲနေခဲ့ပေ၏။ သူ လုံးလုံးလျားလျား အံ့အားသင့်နေခဲ့လေပြီ။

ဧကရီဘုရင်မ အဲလစ်ဇဘက်တဲ့လား။ မဟာလင်းယုန်နိုင်ငံတွင် အာဏာအရှိဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပြီး စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် အသက်ရှင်ခြင်း နှင့် သေဆုံးခြင်းကို ဆုံးဖြတ်နိုင်သူ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုမျှ အဆင့်အတန်းမြင့်မားသူ တစ်ဦးက သူ၏သမီးကို သိကျွမ်းနေခြင်းမှာ မယုံနိုင်စရာပင် ဖြစ်လေ၏။

"ငါတို့ ချမ်းသာပြီ... ငါတို့တော့ ချမ်းသာပြီ... ရှီယိုကို လုံးဝ ထွက်သွားခွင့် ပေးလို့မဖြစ်ဘူး..."

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ မျက်လုံးများတွင် ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်များ တောက်ပလာခဲ့၏။

"စဉ်းစားကြည့်စမ်းပါ... သမီးနဲ့ ဧကရီဘုရင်မ အဲလစ်ဇဘက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးအရဆိုရင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ မစ္စတာဝမ်ကို ငါတို့ တောင်းပန်နေဖို့ တကယ်ပဲ လိုသေးလို့လား..."

"ဘုရင်မကြီးရဲ့ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့တင် ဘီလီယံချီတဲ့ ရန်ပုံငွေတွေကို ငါ ဆွဲဆောင်နိုင်ပြီလေ..."

"ပြီးတော့ တခြားလူတွေကသာ ငါနဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ တက်တက်ကြွကြွ လာတောင်းပန်ရမှာကွ..."

"ဘုရင်မကြီးက ငါတို့ရဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံ ဖြစ်နေမှတော့ ငါတို့ ပိုက်ဆံရှာဖို့ ဘယ်လိုလုပ် မအောင်မမြင် ဖြစ်နိုင်တော့မှာလဲ..." သူက စကားပြောလေလေ ပိုမိုပြာယာခတ်လာလေလေ ဖြစ်ပေ၏။

ထို့နောက် သူက အတွင်းဘက်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားပြီး အစောင့်များက သူ့ကို တားဆီးတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလျင်အမြန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါ့သမီး အထဲမှာရှိတယ်... ငါ့ကို ဝင်ခွင့်ပေး... မင်းတို့သာ ငါ့ကို လျစ်လျူရှုမယ်ဆိုရင် ဧကရီဘုရင်မက မင်းတို့ကို အရေးယူလိမ့်မယ်..."

"ငါ့သမီးက ဧကရီဘုရင်မနဲ့ ဆက်ဆံရေး အရမ်းကောင်းတယ်... သူမက အထဲမှာ ရှိတယ်ကွ..."