အခန်း ၄၂၉

အခန်း (၄၂၉) ဟွာရှနိုင်ငံသို့ ပြန်သွားခြင်း

"ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ..."

အစောင့်က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်ကာ မောင်းထုတ်လိုက်၏။

"ဒီမှာ လာပြဿနာမရှာနဲ့... မင်း ထွက်မသွားဘူးဆိုရင် အကြမ်းဖက်သမားအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး မင်းကို ငါ ပစ်သတ်လိုက်မယ်..."

သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အစောင့်က သူ၏လက်ထဲရှိ သေနတ်ကို ရုတ်တရက် မြှောက်လိုက်ပြီး လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားထံသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်လေသည်။

၎င်းတို့၏ တာဝန်မှာ ဧကရီဘုရင်မ၏ လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ရန်နှင့် သူမအပေါ် ခြိမ်းခြောက်မှု မှန်သမျှကို အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းရန် ဖြစ်ပေ၏။

"ငါ..."

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှာ အလွန် ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်သို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်လိုက်လေသည်။

သူသည် သာမန် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် တစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး ဤကဲ့သို့သောအရာမျိုးကို ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးချေ။

သူ၏ဘေးရှိ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးက သူ့ကို အလျင်အမြန် နောက်သို့ဆွဲလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"ငါတို့ လက်လျှော့လိုက်တာ ကောင်းမယ် ထင်တယ်... တကယ်လို့များ ဒီစစ်တပ်အဖွဲ့ဝင်တွေကို တကယ် ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိရင် သူတို့က တကယ် ပစ်ကောင်းပစ်လိမ့်မယ်..."

"မရဘူး..."

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက အံကြိတ်လျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဤစစ်တပ်အဖွဲ့ဝင်များကို ဒေါသထွက်စေခြင်းက သေဆုံးသည်အထိ အမှန်တကယ် ဦးတည်သွားစေနိုင်သော်လည်း ချူရှီယိုသာ မဟာလင်းယုန်နိုင်ငံမှ ထွက်ခွာသွားပါက သူ၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းမှာ သေချာပေါက် ဒေဝါလီခံရမည် ဖြစ်ပေ၏။

"ငါက သေတာထက် ပိုဆိုးတဲ့ ဘဝမျိုးမှာ နေရတော့မှာ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့အကုန်လုံး သေရတော့မှာပဲ... ဘာလို့ တစ်ခါလောက် မကြိုးစားကြည့်ရမှာလဲ..."

သူက အဝေးသို့ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

"ချူရှီယို... ချူရှီယို... သမီး ထွက်သွားလို့ မရဘူး... သမီးရဲ့ မိဘတွေကို ဒီလိုတိုင်း ပစ်ထားခဲ့လို့ မရဘူးလေ... သမီးကို ပြုစုပျိုးထောင်ရတာ ငါတို့ ဘယ်လောက် ခက်ခဲခဲ့လဲဆိုတာ သမီး သိရဲ့လား..."

"အခု သမီးက အောင်မြင်သွားပြီး အရေးကြီးတဲ့ လူတွေအများကြီးကို သိနေပြီဆိုတော့ မိဘတွေရဲ့ ဘဝကိုတောင် ဂရုမစိုက်တော့ဘူးပေါ့လေ..."

"ပြန်လာခဲ့စမ်း... တကယ်လို့ သမီး ထပ်ထွက်သွားမယ်ဆိုရင်တောင် ငါတို့ကို ခေါ်သွားရမယ်..."

ယခုအခါ သူသည် ချူရှီယို၏ ပတ်ပတ်လည်ရှိ အမျိုးသား အမျိုးသမီး အများအပြားကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ဖြစ်လေ၏။ သူမတွင် ထူးခြားထက်မြက်သော ဟန်ပန်ရှိရုံသာမကဘဲ အလွန် ခမ်းနားထည်ဝါနေပုံ ပေါ်ပေသည်။

ဧကရီဘုရင်မကိုယ်တိုင် လူကိုယ်တိုင် လာရောက် ပို့ဆောင်ပေးခြင်းက ထိုလူများသည် သာမန်လူများ မဟုတ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေပေ၏။

ချူရှီယိုကို အားကိုးနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ၎င်းတို့ ဟွာရှနိုင်ငံသို့ ပြန်သွားလျှင်ပင် ငွေကြေးအကူအညီ အချို့ ရရှိနိုင်သေးပေသည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင် လူတိုင်းနှင့်အတူ လေယာဉ်ပေါ်သို့ တက်တော့မည့် ချူရှီယိုသည် အနည်းငယ် မှင်တက်သွားခဲ့လေ၏။

အပြင်ဘက်မှ အော်ဟစ်သံများကို သူမ ကြားနေရပြီ ဖြစ်ပေသည်။

"ရှာရွှယ်... ငါ ဟွာရှနိုင်ငံကို ပြန်မလိုက်ဘဲ နေလို့ရမလား..."

"ရှီယို... နင် အရူးလား..."

ရှာရွှယ်က ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"နင့်ရဲ့ ပထွေးက ပြဿနာရှာလို့ရတဲ့လူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲလေ... တကယ်လို့ နင် ကျန်နေခဲ့ရင် သူက နင့်နောက်ကို နေ့တိုင်း လိုက်နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

"ဒါ့အပြင် သူ့ရဲ့ စရိုက်အရဆိုရင် ဧကရီဘုရင်မက နင့်ကို သိတယ်ဆိုတာ သူ သိသွားတော့ နင့်နာမည်ကိုသုံးပြီး နေရာအနှံ့ ပိုက်ဆံလိမ်တောင်းတော့မှာ သေချာတယ်..."

"ဒါပေမဲ့..."

ချူရှီယိုက မလှမ်းမကမ်းရှိ သူမ၏ မိခင်ဖြစ်သူအား တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူမလေးသည် ခွဲခွာရမည်ကို အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းနေပုံ ရပေ၏။

ရှာရွှယ်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

"နင့်အမေမှာ ကိုယ်ပိုင် အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိသလားတော့ ငါ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ နင် အနိုင်ကျင့်ခံနေရချိန်မှာတောင် သူမက နင့်ဘက်ကနေ ရပ်တည်မပေးခဲ့ဘူးလေ..."

"တကယ်လို့ သူမသာ နင့်ကို တကယ် ဂရုစိုက်ရင် နောက်ကျရင် နင့်ဆီ ပြန်လာလိမ့်မယ်..."

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခုချိန်မှာ နင့်ပထွေးနဲ့ ဝေးဝေးနေတာ အကောင်းဆုံးပဲ... သူက နင့်ကို သေအောင် လုပ်လိမ့်မယ်..."

"ငါ နားလည်ပါပြီ..."

ချူရှီယိုက ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အရာများစွာကို သူမ သိရှိနားလည်နေခဲ့ပေသည်။

ထိုအချိန်၌ ချန်ဖုန်းလည်း လျှောက်လာကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှီယို... သွားကြစို့... အဲလစ်ဇဘက်က မင်းအမေကို စောင့်ရှောက်ပေးလိမ့်မယ်... ဒါကြောင့် မင်း စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး..."

"တကယ်လို့ အနာဂတ်မှာ သူမက ဟွာရှနိုင်ငံကို ပြန်ချင်တယ်ဆိုရင် မင်းဆီ လာလို့ရတာပဲ..."

"အင်း..."

ချူရှီယို နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့လေ၏။

လူအုပ်စုသည် လေယာဉ်ပေါ်သို့ အလျင်အမြန် တက်ရောက်သွားကြသည်။

အမျိုးသမီး အနည်းငယ်အပြင် အဇူရာနန်းတော်၏ ပင်မနတ်ဘုရားဆယ်ပါး နှင့် အကြီးအကဲ သုံးဦး တို့လည်း လေယာဉ်ပေါ်တွင် ပါဝင်ပေ၏။

ကျန်ရှိနေသော အဇူရာနန်းတော် အဖွဲ့ဝင်များထဲမှ အချို့မှာ ဟွာရှနိုင်ငံသို့ ကြိုတင် ပြန်သွားခဲ့ကြပြီး အချို့မှာမူ နိုင်ငံအသီးသီးသို့ ပြန့်ကျဲသွားကြလေသည်။

အဇူရာနန်းတော် တွင် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရန် ကိုယ်ပိုင် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ ရှိနေသေးသဖြင့် သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို ဟွာရှနိုင်ငံသို့ ပြန်လည်မပို့ဆောင်ခဲ့ချေ။

ချူရှီယို၏ ပထွေးဖြစ်သူနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူ၏ လုပ်ရပ်များက ဧကရီဘုရင်မ၏ လုံခြုံရေးကို ဆိုးရွားစွာ ထိခိုက်စေခဲ့သဖြင့် သူ့ကို အစောင့်များက ဖမ်းဆီးသွားခဲ့ပေသည်။

သူမ၏ မိခင်မှာမူ ဖမ်းဆီးခံရခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

မှောင်မိုက်သော အခန်းငယ်လေး တစ်ခန်းထဲတွင်။

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် ကုလားထိုင်တွင် ချုပ်နှောင်ခံထားရလေ၏။

သူ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် တွန့်လိမ်နေခဲ့ပေသည်။

"ငါ မင်းတို့ကို ပြောမယ်... ငါ့သမီးက ဧကရီဘုရင်မကို သိတယ်ကွ... မင်းတို့ ငါ့ကို မလွှတ်ပေးဘူးဆိုရင် မင်းတို့ နောင်တရလိမ့်မယ်ဆိုတာ ယုံလိုက်စမ်း..."

"ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ..."

သူ၏ရှေ့ရှိ စစ်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ၏ မျက်နှာကို ပြင်းထန်စွာ ဖြတ်ရိုက်လိုက်၏။

"မင်းကို ဖမ်းဖို့ ဘယ်သူက အမိန့်ပေးခဲ့တယ် ထင်နေလဲ... တကယ်လို့ ဧကရီဘုရင်မကသာ သဘောမကောင်းခဲ့ရင် မင်းက အခုချိန်ဆို အကြိမ်ရှစ်ရာလောက် သေနေလောက်ပြီကွ..."

"ဘာ..."

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှာ အလွန် ထိတ်လန့်သွားခဲ့လေသည်။

“ဧကရီဘုရင်မက ငါ့ကို ဖမ်းခိုင်းတာလား…”

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... ငါ့သမီးက ဧကရီဘုရင်မကို သိတယ်လေ... သူမက ငါ့ကို ဘယ်လိုမှ ဖမ်းခိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူး... မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

"မင်း သမီး ဟုတ်လား..."

စစ်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားက လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

"ဧကရီဘုရင်မက မစ္စတာချန် ကို သိတာကွ... မင်းကို ဖမ်းခဲ့တာက သတိပေးချက် တစ်ခုပေးဖို့ပဲ... ဒီနေ့ကစပြီး မင်းက မစ်ချူရှီယိုအပေါ် တစ်ခုခု ထပ်ကြံစည်ရဲရင် မင်းရဲ့ ရုပ်အလောင်းပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ဖို့သာ မျှော်လင့်ထားလိုက်တော့..."

"ပြီးတော့ မစ်ချူရဲ့ အမေအပေါ်ကိုလည်း ပိုပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံ... မမေ့နဲ့... ဒီနေရာက မဟာလင်းယုန်နိုင်ငံပဲ... တကယ်လို့ မင်းက တစ်ခုခု ထပ်ပြီး လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားရဲရင် မင်းကို သေတာထက် ပိုဆိုးအောင် လုပ်ပစ်မယ်..."

သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် စစ်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသား၏ လက်ထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ခု လက်ဖြာသွားခဲ့လေ၏။

ထို့နောက် ဓားမြှောင်တစ်လက်က လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားကို ချည်နှောင်ထားသော ကြိုးများကို ချက်ချင်း ဖြတ်တောက်လိုက်ပေသည်။

"ထွက်သွားစမ်း..."

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှာ အလွန် ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားတော့၏။ သူ လုံးလုံးလျားလျား အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရပေသည်။

‘မစ္စတာချန် ဟုတ်လား’

‘ချန်ဖုန်းလို့ ခေါ်တဲ့ လူကို ဆိုလိုနေတာများလား’

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင်။ ဧကရီဘုရင်မသည် ချန်ဖုန်းကို သိရှိပြီး ၎င်းတို့ကြားတွင် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်ကြောင်း ရှင်းလင်းလှပေသည်။

သူက ချန်ဖုန်း၏ နောက်ခံအကြောင်းကို စုံစမ်းရန် တစ်စုံတစ်ယောက်အား ယခင်က တောင်းဆိုခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်အထိ တစ်ဖက်လူထံမှ အကြောင်းပြန်ကြားမှု မရရှိသေးကြောင်းကို သူ ပြန်လည်အမှတ်ရသွားလေ၏။

ချန်ဖုန်း၏ နောက်ခံမှာ တကယ်ကို အလွန် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေပုံ ရပေသည်။

သာမန်လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဤအကြောင်းကို စုံစမ်းရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲလှပေ၏။

မဟာလင်းယုန်နိုင်ငံ၏ ဧကရီဘုရင်မကိုယ်တိုင်က ဤမျှလောက် တန်ဖိုးထားရသောသူသည် ဟွာရှနိုင်ငံတွင် ထူးခြားထက်မြက်သော အဆင့်အတန်းတစ်ခု ရှိနေရမည်ဖြစ်ပြီး အလွန် အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပင် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ နဖူးတွင် ရုတ်တရက် ချွေးအေးများ ထွက်လာခဲ့လေ၏။

ကံကောင်းလို့ တစ်ဖက်လူကို သူ မစော်ကားမိတာ... မဟုတ်ရင် သူ ဘယ်လိုသေသွားမလဲဆိုတာတောင် သိမှာ မဟုတ်ဘူး။

သူ့တွင် အသက်တစ်ရာ ရှိနေမည်ဆိုလျှင်တောင် ချူရှီယိုကို နောက်ထပ် အနှောင့်အယှက်ပေးရန် ရဲဝံ့တော့မည် မဟုတ်ချေ။

…….

နှစ်နာရီ အကြာတွင်။

ကျိုတို လေဆိပ်၌။

ထိုအချိန်၌ လေဆိပ်သည် လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် စည်ကားနေခဲ့၏။

လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုများမှာ လေယာဉ်တစ်စင်းထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အလွန် လှပလွန်းသော အမျိုးသမီးများစွာ ထိုလေယာဉ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သောကြောင့်ပင်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့၊ ရှန်ယန်းယန်း၊ ယွင်ထင်၊ သို့မဟုတ် ချူရှီယို ပဲဖြစ်ဖြစ် သူမတို့အားလုံးမှာ ထိပ်တန်းအဆင့် အလှလေးများ ဖြစ်ကြပေ၏။

ရှောင်လန်၊ ရှာရွှယ်၊ ဆရာမကု နှင့် အခြားသူများလည်း ပါဝင်သေးသည်။

ဤအမျိုးသမီးများ အတူတကွ စုဝေးနေခြင်းက လှပသော မြင်ကွင်းတစ်ခုနှင့် တူနေပေ၏။

လေဆိပ်တစ်ခုလုံး ဝိုင်းရံခံရတော့မည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ချန်ဖုန်းက လူတိုင်းကို အလျင်အမြန် ထွက်ခွာရန် အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

"ချန်ဖုန်း... ငါ ရှီယိုတို့ကို သူတို့ တည်းခိုမယ့်နေရာဆီ အရင် ခေါ်သွားလိုက်မယ်..."

ချန်ဖုန်းတွင် လုပ်စရာများစွာ ကျန်ရှိနေသေးကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် ယွင်ထင်နှင့် ရှန်ယန်းယန်းတို့သည် ချူရှီယိုနှင့် အခြားသူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကြိုတင်ထွက်ခွာသွားကြလေ၏။

ထျန်ဖုန်းလုပ်ငန်းစု တွင် ကိုယ်ပိုင် အိမ်ခြံမြေ ပရောဂျက်များ ရှိပေသည်။ ချူရှီယို နေထိုင်ရန်အတွက် ဗီလာတစ်လုံး စီစဉ်ပေးခြင်းက အဆင်ပြေလှပေ၏။

ရှာရွှယ်က သူတို့နောက်မှ လိုက်ပါသွားပြီး ကျိုတိုမြို့၏ ရှုခင်းများကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ သူမ ဤနေရာသို့ မပြန်လာခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ထိုနှစ်များအတွင်း ကျိုတိုမြို့သည် အလွန် လျင်မြန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာခဲ့ပေ၏။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင်…

"ချန်ဖုန်း... အမေ အရင်သွားတော့မယ်..."

အိုယန်ဖေးက သူမ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ရှောင်ယွဲ့... အန်တီလည်း မပြန်လာတာ တော်တော်ကြာပြီလေ... အန်တီနဲ့အတူ အိုယန်မိသားစုဆီ လိုက်ခဲ့ပါလား..."

"ဟင်..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားခဲ့ပေသည်။

သူမသည် အိုယန်မိသားစုသို့ တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ်ထက်မက အလည်အပတ် သွားရောက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမ သွားရောက်လည်ပတ်ရခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ အနည်းငယ် ကွာခြားနေပေ၏။

အနီးတွင် ရပ်နေသော အိုယန်နာလန် ကလည်း ရယ်မောကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ရှောင်ယွဲ့... သွားကြစို့..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့တွင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ၎င်းတို့ သိရှိထားပြီး သူမကို ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သင့်လျော်သော အဆင့်အတန်းတစ်ခု ပေးအပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နာရီဝက်ပင် မကြာလိုက်ချေ။ အိုယန်မိသားစု၏ တံခါးပေါက်ကို ကြည့်ရင်း အိုယန်ဖေး၏ နှလုံးသားထဲတွင် စိတ်ခံစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

“၂၂ နှစ်တောင် ကြာခဲ့ပြီပဲ နောက်ဆုံးတော့ ငါ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီ…”

အဘိုးကြီးအိုယန်နှင့် အိုယန်အဘွားတို့ အထူးသဖြင့် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များပင် ဝဲတက်လာခဲ့ပေသည်။

"အမေ... သမီးက တာဝန်မကျေခဲ့ပါဘူး..."

အိုယန်ဖေးသည် သက်ကြီးရွယ်အို နှစ်ဦး၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်လေ၏။

သူမ ထွက်သွားခဲ့သည်မှာ အနှစ် ၂၀ ကျော် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ ထွက်သွားချိန်တွင် မိဘများမှာ ကျန်းမာရေး ကောင်းမွန်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ၎င်းတို့၏ ဆံပင်များမှာ အတော်လေး ဖြူဖွေးနေကြလေပြီ။

"သမီး ပြန်လာတာ ကောင်းပါတယ်... သမီး ပြန်လာတာ ကောင်းပါတယ်ကွယ်..."

အိုယန်အဘွားက မျက်ရည်များ စီးကျလျက် သူမကို အလျင်အမြန် ထူမပေးလိုက်ပေ၏။

၎င်းတို့၏ သမီးအကြီးဆုံး အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း ကောလာဟလများ ကြားခဲ့ရသော်လည်း ၎င်းမှာ ကောလာဟလများသာ ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့အနေဖြင့် မျှော်လင့်ချက် သိပ်မထားရဲခဲ့ကြချေ။ ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းတို့ နောက်ဆုံးတွင် ယုံကြည်သွားကြလေပြီ။

ထို့နောက် အိုယန်ဖေးက သူမဘေးရှိ အိုယန်ဖူကို ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"အစ်ကိုကြီး... ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး အဖေနဲ့အမေကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

အိုယန်ဖူက ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါလည်း အဖေနဲ့အမေ့ရဲ့ သားပဲလေ... သူတို့ကို စောင့်ရှောက်ဖို့က ငါ့ရဲ့ တာဝန်ပါ... နင် ပြန်လာတာ ကောင်းပါတယ်... အဖေနဲ့အမေက ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး နင့်အတွက် အရမ်းကို စိတ်ပူနေခဲ့ကြတာ..."

"ကောင်းပြီ... အားလုံးပဲ... အဲဒီမှာ ရပ်မနေကြနဲ့တော့... အထဲဝင်ကြရအောင်..."

ထို့နောက် လူအုပ်ကြီးသည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားကြလေ၏။

အိုယန်မိသားစုသည် ဤမျှ စည်ကားသက်ဝင်မှု မရှိခဲ့သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်ပေသည်။

နောက်ဆုံးအကြိမ် ဤသို့ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ မြေးဖြစ်သူ ချန်ဖုန်း ပြန်လာချိန်က ဖြစ်သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် သိသိသာသာကို ပိုမို စည်ကားနေခဲ့လေသည်။

အိုယန်မိသားစုသည် ယခုအခါ အမှန်တကယ်ပင် ပြန်လည်ပေါင်းစည်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

အိုယန်ဖေး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာမှုသည် အိုယန်မိသားစု အတွင်း၌သာမက ကျိုတိုရှိ အချို့သော အသိုင်းအဝိုင်းများအတွင်း၌ပါ တဖြည်းဖြည်း လူသိများလာခဲ့ပေသည်။

စစ်ဘုရင်ဟောင်း ၏ ဇနီးဖြစ်သူသည် ထိုအချိန်က ကျိုတိုတွင် အတော်လေး နာမည်ကြီးခဲ့ပေ၏။

လွန်ခဲ့သော တစ်ပတ်က စစ်ဘုရင် မသေသေးကြောင်း ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့လေသည်။

ဤကောလာဟလက မည်သည့်နေရာမှ စတင်ခဲ့ကြောင်း မသေချာသော်လည်း အချို့သူများက ဤအရာကို အမှန်တကယ်ပင် အလေးအနက်ထားခဲ့ကြပေ၏။

လူတချို့က စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန၏ သင်္ချိုင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ခိုးဝင်ကာ စစ်ဘုရင် ၏ သင်္ချိုင်းဂူကို တူးဖော်ခဲ့ပြီး အထဲတွင် ရုပ်အလောင်း လုံးဝမရှိကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရလေသည်။

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင်။ လူတိုင်း တုန်လှုပ်သွားကြတော့၏။

ရုပ်အလောင်းက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ အခိုးခံလိုက်ရတာလား ဒါမှမဟုတ် အလောင်းက အစကတည်းက တကယ် မသေသေးတာများလား။

ခန့်မှန်းချက် အမျိုးမျိုးက ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပေသည်။ အကယ်၍ စစ်ဘုရင်သာ မသေသေးပါက သူ အခု ဘယ်မှာများ ရောက်နေမည်နည်း။