အခန်း ၄၃၂

အခန်း (၄၃၂) လျှို့ဝှက်အန္တရာယ်

"တောင်းပန်ရမယ် ဟုတ်လား..."

နန်ကုန်းရှုံ၏ မျက်နှာမှာ အလွန် မှောင်မိုက်နေခဲ့ပေ၏။

သူသည် နန်ကုန်းမိသားစု၏ အကြီးအကဲ ဖြစ်လေသည်။ မျိုးဆက်သစ် လူငယ်တစ်ဦးကို သူ ဘယ်လိုလုပ် တောင်းပန်နိုင်မည်နည်း။ သူ့ကိုယ်သူ ထိုသို့ လုံးဝ လုပ်ခိုင်း၍ မရနိုင်ချေ။

"တောင်းပန်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး... နန်ကုန်းမိသားစုက ဘယ်တုန်းက နောက်ဆုတ်ဖူးလို့လဲ..."

"ဒါ့အပြင် ချန်ဖုန်းရဲ့ စရိုက်ကို ထောက်ရှုရင် ငါတို့ အရှုံးပေးလိုက်ရင်တောင် သူက နန်ကုန်းမိသားစုကို လွှတ်ပေးချင်မှ လွှတ်ပေးမှာ..."

"ဒီအကြံအစည်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ဖို့ အကြံပေးချင်တယ်... အခုလုပ်နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက သူနဲ့ သေခန်းပြတ် တိုက်ခိုက်ဖို့ပဲ..."

ဆာလောင်နေသော ကုလားအုတ်သည် မြင်းတစ်ကောင်ထက် ပိုကြီးမားနေဆဲပင် ဖြစ်၏။

နန်ကုန်းမိသားစုသည် ယခုအခါ အကျပ်အတည်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း ချန်ဖုန်းအနေဖြင့် ၎င်းတို့ကို သိမ်းပိုက်လိုပါက တန်ဖိုးတစ်ခု ပေးဆပ်ရမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါက..."

လူအုပ်ကြီးမှာ တီးတိုး ဆွေးနွေးနေကြလေ၏။

ချန်ဖုန်း၏ စရိုက်နှင့်ပတ်သက်၍ ၎င်းတို့လည်း အနည်းငယ် သိရှိထားကြသည်။ သူသည် ပြတ်သားပြီး ရက်စက်သူ ဖြစ်ပေ၏။

နန်ကုန်းမိသားစုသည် ချန်ဖုန်းအား ယခင်က အကြိမ်များစွာ ပစ်မှတ်ထားရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးပြီး ယခုအခါ လက်တုံ့ပြန်ရန် အခွင့်အရေး ရရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဤအခွင့်အရေးကို သူ သေချာပေါက် လက်လွတ်ခံမည် မဟုတ်ချေ။

"ကောင်းပြီ... တော်လောက်ပြီ... ငါ့ရဲ့ နန်ကုန်းမိသားစုက ဘယ်တော့မှ နောက်ဆုတ်မှာ မဟုတ်ဘူး... အားလုံး ထွက်သွားလို့ရပြီ... ကျန်တာတွေကို ငါ ကိုင်တွယ်လိုက်မယ်..."

နန်ကုန်းရှုံက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

လူတိုင်းက တစ်စုံတစ်ရာ ပြောလိုသော်လည်း အကြီးအကဲ၏ လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် ခေါင်းခါလျက် ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

အခန်းတွင်း၌ နန်ကုန်းရှုံနှင့် သူ၏သား နန်ကုန်းဟိုင်တို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"အဖေ... အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ..."

နန်ကုန်းဟိုင်မှာ စိုးရိမ်ပူပန်လာခဲ့၏။

"ကုမ္ပဏီရဲ့ စတော့ရှယ်ယာတွေက အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေတယ်... ဒီနှုန်းအတိုင်းသာ ဆက်ကျနေမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ တစ်လထက်ပိုပြီး တောင့်ခံထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... လဝက်တောင် ခံနိုင်ပါ့မလား မသိဘူး..."

"ပြီးတော့ အရင်က ကျွန်တော်တို့နဲ့ အလုပ်တွဲလုပ်ခဲ့တဲ့ သူတွေကလည်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို ရပ်ဆိုင်းလိုက်ကြပြီ..."

“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ငွေကြေးစီးဆင်းမှုက လုံးလုံးလျားလျား မလုံလောက်တော့ဘူး... ချန်ဖုန်းကို ဘယ်လိုယှဉ်ပြိုင်နိုင်မှာလဲ..."

"ဘာတွေ ပျာယာခတ်နေတာလဲ... ပျာယာခတ်စရာ ဘာအကြောင်းရှိလို့လဲ..."

နန်ကုန်းရှုံက သားဖြစ်သူအား ဒေါသတကြီး မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

သူလည်း လောလောဆယ် အလွန် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေပေ၏။

ဤသည်မှာ နန်ကုန်းမိသားစု နှစ်ရာပေါင်းများစွာအတွင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အကြီးမားဆုံးသော အကျပ်အတည်း ဖြစ်သည်။ သူ စိုးရိမ်ပူပန်နေခြင်း မရှိဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း အဆင့်မြင့်အရာရှိများ၏ ရှေ့တွင် တည်ငြိမ်ဟန် ဆောင်နေခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ပေ၏။

ချန်ဖုန်းကို တိုက်ခိုက်မလား…

ထျန်ဖုန်းဂရု ကို တိုက်ခိုက်မလား…

ဟာသပဲ…

ယခုအခါ စတော့ရှယ်ယာဈေးနှုန်းများ ကျဆင်းခြင်းနှင့် ငွေကြေးစီးဆင်းမှု ပြတ်တောက်ခြင်းတို့သာမက အခြားသော အင်အားကြီး မိသားစုဝင်များကပါ နန်ကုန်းမိသားစုကို လျှို့ဝှက်စွာ ပစ်မှတ်ထားနေကြလေပြီ။

ဟွာရှနိုင်ငံ၏ အရင်းအမြစ်များနှင့် ဈေးကွက်များမှာ အကန့်အသတ်ရှိသည်။

နန်ကုန်းမိသားစု ကျဆုံးသွားသည်နှင့် ၎င်းတို့သည် သိသာထင်ရှားသော အကျိုးအမြတ်များကို ရိတ်သိမ်းနိုင်မည် ဖြစ်ပေ၏။

ထို့အပြင် ဤအင်အားကြီး မိသားစုများသည် ဤအချိန်၌ ချန်ဖုန်းအား စော်ကားလိုခြင်း မရှိသဖြင့် ၎င်းတို့၏ သစ္စာခံမှုကို ပြသရန် အခွင့်အရေး ယူခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

နန်ကုန်းရှုံသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူ၏ ပြတ်တောက်သွားသော ဘယ်ဘက်လက်မောင်းကို ကြည့်လိုက်၏။

ကျိုတိုသည် နန်ကုန်းမိသားစု၏ နယ်မြေ မဟုတ်တော့ချေ။

နယ်စပ်စစ်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ဟွာရှခေါင်းဆောင်ပိုင်းသည် အဓိက အင်အားကြီး မိသားစုများကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ပြီး ချန်ဖုန်းမှာ ဟွာရှနိုင်ငံ၏ ထက်မြက်သော ဓားတစ်လက်ဖြစ်ရာ မည်သူကမျှ သူနှင့် ထိပ်တိုက်မတွေ့လိုကြပေ။

"ပစ္စည်းတွေ သိမ်းပြီး နာရီဝက်နေရင် ဒီမှာ ဆုံမယ်..."

"ဟင်..."

နန်ကုန်းဟိုင်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။ "အဖေ... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."

"ဒီနှစ်တွေအတွင်း ငါ နိုင်ငံခြားအကောင့်တွေမှာ ပိုက်ဆံ အများကြီး စုဆောင်းထားတယ်... ငါတို့ ဟွာရှနိုင်ငံမှာ ဆက်နေလို့ မရတော့ဘူး... အချိန်ရှိတုန်း ဒီကနေ ထွက်သွားကြရအောင်..."

နန်ကုန်းရှုံက လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါ ခုနက သူတို့ကို တမင်သက်သက် လွှတ်လိုက်တာ..."

"ချန်ဖုန်းရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို သူတို့က ဆွဲဆောင်ထားတဲ့အချိန်မှာ ငါတို့ ဘယ်သူမှ မသိအောင် ထွက်သွားလို့ရတယ်..."

"ဒါပေမဲ့..."

နန်ကုန်းဟိုင်က အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်တော် မကျေနပ်ဘူး... ချန်ဖုန်းကို ဒီလို အရှုံးပေးလိုက်ရမှာ လုံးဝ မကျေနပ်ဘူး..."

"သူသာ မရှိခဲ့ရင် ကျွန်တော်တို့ အခုလို အကြပ်ရိုက်တဲ့ အခြေအနေမျိုးကို ရောက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ငါကရော ဒီလိုဖြစ်တာကို လက်ခံချင်တယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

နန်ကုန်းရှုံက မှောင်မိုက်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"နန်ကုန်းမိသားစုက နှစ်ရာကျော် သမိုင်းကြောင်းရှိတယ်... အခုတော့ ငါ့လက်ထဲမှာ ပျက်စီးသွားပြီ... မင်းထက် ငါက ပိုပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်နေတာကွ..."

"ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ဒီနှစ်တွေအတွင်း ငါတို့ ကျွမ်းကျင်သူ တော်တော်များများကို လေ့ကျင့်ပေးနိုင်ခဲ့တယ်လေ..."

"ချန်ဖုန်းအတွက် ငါ စီစဉ်ပြီးသွားပြီ..."

နန်ကုန်းဟိုင်၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားပေ၏။

"အဖေ... အတိအကျ ဘာတွေများ စီစဉ်ထားတာလဲ..."

"အချိန်တန်ရင် မင်း မြင်ရပါလိမ့်မယ်... မြန်မြန် ပစ္စည်းတွေ သိမ်းတော့... နာရီဝက်အတွင်း ထွက်သွားရမယ်... မဟုတ်ရင် နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်..."

"သိပါပြီ..."

နန်ကုန်းဟိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

...

နန်ကုန်းရှုံနှင့် သားဖြစ်သူတို့ ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်နေကြစဉ် ချန်ဖုန်းသည် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့အား စစ်သေနာပတိရာထူးမှ နုတ်ထွက်ရန် သူ ကူညီပေးခဲ့သော်လည်း လုပ်ငန်းစဉ်များ မပြီးပြတ်သေးသဖြင့် စာရွက်စာတမ်း ကိစ္စများအားလုံးကို ကူညီဆောင်ရွက်ပေးရန် သူ ဤနေရာသို့ အထူးတလည် လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဝန်ကြီး ကျန်းထျန်ရှန်း မှာ အလွန် နှမြောနေဆဲပင် ဖြစ်၏။

သူက သက်ပြင်းချကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"နည်းပြချန်... တကယ်တော့ အမျိုးသမီးရှန်ကွမ် စစ်သေနာပတိအဖြစ် ဆက်လက်တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ ငါတို့ မျှော်လင့်နေဆဲပါ..."

"သူမ အခု ကိုယ်ဝန်ရှိနေတယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်... အဟမ်း အဟမ်း... သူမ အခု နေမကောင်းဖြစ်နေတာဆိုတော့ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက် နားနားနေနေ နေရင်လည်း ရပါတယ်..."

"စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ကို သူမ ပြန်လာချင်တဲ့ အချိန်တိုင်း ပြန်လာလို့ ရပါတယ်..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ ကိုယ်ဝန်ကို လူသိရှင်ကြား မကြေညာခဲ့ချေ။

လူအများအပြားက သိရှိထားပြီးဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့အားလုံးမှာ အသိအကျွမ်းများသာ ဖြစ်သဖြင့် ကျန်းထျန်ရှန်း အနေဖြင့် မသိဟန်သာ ဆောင်နေနိုင်ပေသည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ကို သူ ဆက်လက်ထိန်းထားလိုသည့် အကြောင်းရင်းမှာ...

ရှန်ကွမ်ယွဲ့သည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန် စွမ်းဆောင်ရည်ရှိသူဖြစ်ရုံသာမက သူမ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန တွင် ရှိနေသရွေ့ နယ်စပ်ဒေသသည် ထာဝရ ငြိမ်းချမ်းနေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပေ၏။

အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း ရှန်ကွမ်ယွဲ့သာ အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရပါက ချန်ဖုန်းသည် သေချာပေါက် လက်ပိုက်ကြည့်နေမည်မဟုတ်ရာ ၎င်းမှာ ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ဦးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသုံးပြုခွင့်ရရှိခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဝန်ကြီးကျန်းရဲ့ သတင်းကွန်ရက်က တကယ်ကို ကောင်းတုန်းပဲ..."

ချန်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ရှောင်ယွဲ့ယွဲ့ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဆိုတာကို ခင်ဗျား သိနေမှတော့ အနာဂတ်မှာ သူမကို ဘာအန္တရာယ်မှ ထပ်မကြုံစေချင်တော့ဘူး... စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ရဲ့ စစ်သေနာပတိ ရာထူးအတွက် တခြားတစ်ယောက်ကိုပဲ ရွေးချယ်လိုက်ပါ..."

"ရှောင်ချူနန်က တော်တော်လေး ကောင်းမယ်ထင်တယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန အကြီးအကဲ ညွှန်ကြားရေးမှူး ချင်ရဲ့ တူပဲလေ..."

"ချူနန်က... သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေက လိုအပ်နေသေးတယ်..."

ကျန်းထျန်ရှန်းက သက်ပြင်းချကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင်လည်း... နည်းပြချန်... စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ရဲ့ နည်းပြချုပ်ရာထူးကိုတော့ ဆက်ယူထားပေးပါ..."

"ဒီရာထူးနဲ့ဆိုရင် အနာဂတ်မှာ ဟွာရှနိုင်ငံအတွင်း ကိစ္စရပ်တွေ လုပ်ဆောင်တဲ့အခါ မင်းအတွက် အများကြီး ပိုလွယ်ကူသွားလိမ့်မယ်..."

"ကြည့်ကြသေးတာပေါ့..."

ချန်ဖုန်းသည် ငြင်းပယ်ခြင်း မရှိသလို သဘောတူခြင်းလည်း မရှိခဲ့ချေ။

လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်အတွင်း သူသည် ဟွာရှနိုင်ငံအတွက် များစွာ လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့ပြီး ယခုအခါတွင်မူ ကောင်းမွန်သော ဘဝကိုသာ နေထိုင်လိုတော့သည်။

ထိုအချိန်၌ ဟွမ်ဇီသည် သူ၏လက်ထဲတွင် ထောင့်မှန်စတုဂံပုံ သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်လျက် အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်လာခဲ့လာ၏။

"ဝန်ကြီး... ပစ္စည်း ရောက်ပါပြီ..."

"ငါ့ကို ပေး..."

ကျန်းထျန်ရှန်းက သစ်သားသေတ္တာကို ယူလိုက်သည်။

သူက ၎င်းကို ချန်ဖုန်းအား ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကမ်းပေးရင်း ပြောဆိုလိုက်၏။

"နည်းပြချန်... ဒါကို ကြည့်လိုက်ပါဦး..."

ချန်ဖုန်းသည် စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် သစ်သားသေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

အတွင်း၌ ဓားသွားပေါ်တွင် "刑" (စီရင်ခြင်း) ဟူသော စာလုံး ရေးထွင်းထားသည့် ဓားတစ်လက် ရှိနေပေ၏။

ကျန်းထျန်ရှန်းက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မနေ့က အထက်လူကြီးတွေက ဒီစီရင်ခြင်းဓားကို မင်းဆီ လွှဲပြောင်းပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့တယ်... ဟွာရှနိုင်ငံအတွင်းမှာ ကိစ္စရပ် ဒါမှမဟုတ် ပါဝင်ပတ်သက်သူက ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် အရင်သတ်ပြီးမှ သတင်းပို့ခွင့် အာဏာကို မင်းကို အပ်နှင်းထားပါတယ်..."

ချန်ဖုန်းမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။

အထက်လူကြီးများက သူ့ကို ဤမျှလောက် အာဏာများ ပေးအပ်လိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

အဇူရာနန်းတော် ရှိနေခြင်းက အထက်လူကြီးများကို သတိထားသွားစေလိမ့်မည်ဟု သူ မူလက ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်ဖုန်းက အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကျွန်တော် ရမ်းကားမိမှာကို မကြောက်ဘူးလား..."

"နည်းပြချန်ရဲ့ စရိုက်ကို ငါတို့ ယုံကြည်ပါတယ်... အပြစ်ကင်းတဲ့သူတွေကို အကြောင်းမဲ့ သတ်ဖြတ်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုပေါ့... လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်အတွင်း ဟွာရှနိုင်ငံအတွက် မင်း လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့တဲ့ အကျိုးပြုမှုတွေကို ငါတို့ အားလုံး မြင်တွေ့ခဲ့ရပါတယ်..."

ကျန်းထျန်ရှန်းက ဤစကားများကို အလွန် ရိုးသားစွာ ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"အိုကေ... မြှောက်ပင့်နေစရာ မလိုပါဘူး... လက်ဆောင်တွေကို လက်ခံလိုက်ပါ့မယ်..."

ချန်ဖုန်းက ပြုံးကာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီး စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန မှ ထွက်ခွာရန် လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ချန်ဖုန်းသည် ရှန်ကွမ်မိသားစုဆီသို့ သွားရောက်ခဲ့၏။

ဤရက်ပိုင်းများတွင် ရှန်ကွမ်မိသားစုသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ်နောက်ဖေးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အလိုရှိသလို ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်ကာ လူတိုင်းနီးပါးက သူသည် ရှန်ကွမ်မိသားစု၏ သမက်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားကြလေသည်။

"ချန်ဖုန်း... အစ်မရှောင်ယွဲ့ အထဲမှာ ရှိတယ်..."

ရှောင်လန်က အိပ်ခန်းဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ နှုတ်ခမ်းဆူလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"အစ်မရှောင်ယွဲ့က နောက်လအနည်းငယ်နေရင် ကလေးမွေးတော့မှာ... အဲဒါကြောင့် နင် ရမ်းကားလို့ မရဘူးနော်..."

"ပိုပြီး သည်းခံဖို့ နင့်ကို အကြံပေးချင်တယ်..."

"သည်းခံတယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ..."

ချန်ဖုန်းက မျက်တောင်ခတ်ပြလိုက်သည်။

"နင်..."

ရှောင်လန်မှာ မျက်နှာနီရဲသွားပြီး ခြေဆောင့်လိုက်၏။

ချန်ဖုန်း၏ အကြည့်က သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းဆီသို့ ရုတ်တရက် ကျရောက်သွားပေသည်။

"ရှောင်လန်... နင်လည်း ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်... လဲ့ယန်က ပထမဆုံးအကြိမ်မှာပဲ ကိုယ်ဝန်ရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာလား..."

"မဟုတ်ပါဘူး... လျှောက်မပြောနဲ့..."

ရှောင်လန်က သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် မျက်စောင်းထိုးကာ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွားလေတော့သည်။

ချန်ဖုန်းက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။

အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ ဖုန်းသုံးနေသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူက ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ ခါးကို ဖက်ထားပြီး ရယ်မောလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ရှောင်ယွဲ့ယွဲ့... ကိုယ့်ကို လွမ်းနေတာလား..."

"ဟင့်အင်း..."

"အာ..."

သူမ စကားပြော၍ မပြီးဆုံးမီမှာပင် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ချန်ဖုန်းက သူမ၏ တင်ပါးကို ရိုက်ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဒေါသထွက်သွားသော ရှန်ကွမ်ယွဲ့သည် ချက်ချင်း နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်သွားပြီး သူ့ကို ဒေါသတကြီး မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

"နင်... အရှက်မရှိတဲ့ကောင်... ဘာလို့ ငါ့ကို ရိုက်တာလဲ..."

"ဘယ်လိုနေလဲလို့ စမ်းကြည့်တာပါ..."

ချန်ဖုန်းက ရယ်မောလိုက်၏။

သူမ ဒေါသထွက်တော့မည်ကို မြင်သောအခါ သူက အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"စိတ်မဆိုးပါနဲ့... မင်းကို ပြောစရာရှိလို့ လာခဲ့တာ... စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ရဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တွေ အကုန် ပြီးသွားပြီ..."

"ပြီးတော့ မနက်ဖြန် ငါနဲ့ အမေက ပေ့ဟူကို ပြန်ပြီး ငါ့ရဲ့ မွေးစားမိဘတွေကို သွားတွေ့မလို့..."

"ငါ အရင်တစ်ခေါက်က သူတို့နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ... ငါတို့ အတူတူ သွားလို့ရတယ်..."

"အော်..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့မှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားခဲ့ပေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနည်းငယ်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။

ချန်ဖုန်း၏ မွေးစားမိဘများက သူမကို သဘောကျပါ့မလားဆိုတာ သူမ မသိခဲ့ချေ။

"အင်း... တခြားကိစ္စလေးတွေ ဆွေးနွေးကြရင်ရော..."

ချန်ဖုန်း၏ လက်များက ထပ်မံ လှုပ်ရှားလာပြန်၏။

၎င်းတို့ ပိုမိုလှုပ်ရှားမှု ပြုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်မှာပင် ရှောင်လန်က ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

"အစ်မရှောင်ယွဲ့... အပြင်မှာ အစ်မအတွက် အထုပ်တစ်ထုပ် ရောက်နေတယ်..."

၎င်းတို့နှစ်ဦး နီးနီးကပ်ကပ် ရှိနေကြသည်ကို သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင်...

သူမက အနေရခက်စွာဖြင့် နောက်သို့ဆုတ်လိုက်ပြီး တီးတိုး ပြောဆိုလိုက်၏။

"အင်း... နင်တို့ ဆက်လုပ်ကြလေ... ငါ နောက်မှ ပြန်လာခဲ့မယ်..."