အခန်း ၄၃၅

အခန်း (၄၃၅) ရှန်ကွမ်ယွဲ့ ကလေးမွေးဖွားခြင်း (နိဂုံး)

"သူမပါ ရောက်လာတာလား..."

ညီမဖြစ်သူ သယ်ဆောင်လာသော သတင်းကို ကြားပြီးနောက် အိုယန်ဖေး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် တင်းမာသွားခဲ့ပေ၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမ၏ စိတ်ခံစားမှုများကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

သူမက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးမြန်းလိုက်၏။

"နင့် ခဲအို ဘယ်လိုနေလဲ..."

"ခန္ဓာကိုယ်မှာတော့ ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာ မရှိပါဘူး... ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေက ခြေထောက်တွေ ဒဏ်ရာရခဲ့ပြီး သင့်လျော်တဲ့ ကုသမှု မခံယူခဲ့ရလို့ အခု မတ်တပ်မရပ်နိုင်တော့ဘူးတဲ့..."

"ခွမ်း..."

အိုယန်ဖေး၏ လက်ထဲရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်သည် ချက်ချင်းပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကွဲအက်သွားလေ၏။

သူမ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရလေသည်။

ထို့နောက် သူမက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမ၏ ရင်ထဲရှိ ဒေါသများအားလုံး ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

"သွားကြစို့... သူ့ကို ငါ သွားကြိုမယ်..."

"အမေ..."

ချန်ဖုန်းက တစ်စုံတစ်ရာ ပြောချင်နေသကဲ့သို့ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ရပ်တန့်သွားသည်။

အသေးစိတ်ကို သူ မသိသော်လည်း သူ၏ဖခင် ခြေထောက်များ အသုံးမဝင်တော့ကြောင်းနှင့် ဖခင်ကို ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာသူမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ရမည်ကို သူ သဲ့သဲ့မျှ ခန့်မှန်းမိပေ၏။

‘ထိုအမျိုးသမီးက အတိတ်တုန်းက အမေ့ရဲ့ အချစ်ပြိုင်ဘက် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်…’ဟု သူ တွေးလိုက်၏။

အိုယန်နာလန်က ချန်ဖုန်း၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ မေးခွန်းတွေ ထပ်မမေးရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

၎င်းတို့အဖွဲ့သည် အပြင်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားကြ၏။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် အပြင်ဘက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလေသည်။

ဟွာရှနိုင်ငံ၏ စစ်ဘုရင်နှင့် ပတ်သက်၍ သူမလည်း သိချင်နေခဲ့ပေ၏။

စစ်ဘုရင် ဆိုတာ တကယ်တမ်း ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲ။

လူအုပ်ကြီး အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သွားချိန်တွင် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို ၎င်းတို့ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ တွန်းလာသည်ကို ၎င်းတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အမျိုးသားတစ်ဦးက ဘီးတပ်ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေ၏။ သူသည် အသက်လေးဆယ်ကျော်အရွယ်ခန့် ရှိပုံရပေသည်။

သူ့တွင် ထူးခြားသော မျက်နှာသွင်ပြင်များ ရှိပြီး ငယ်စဉ်က အတော်လေး ရုပ်ဖြောင့်ခဲ့မည်မှာ သေချာလှ၏။

ထိုသူက စစ်ဘုရင် ပင်…

သူ့နောက်တွင် ရပ်နေသော အမျိုးသမီးမှာ ဝိညာဉ်အဖွဲ့အစည်း ကို တည်ထောင်သူ တွမ့်ဆန်းနျန် ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"အိုယန်ဖေး... ငါတို့ ထပ်တွေ့ပြန်ပြီနော်..."

တွမ့်ဆန်းနျန်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။

သူမသည် အသက်လေးဆယ်ကျော်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်သူများမှာ ယေဘုယျအားဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစား ကောင်းမွန်ကြပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိဆဲဟု ခံစားရစေပေသည်။

အထူးသဖြင့် စစ်ဘုရင်ကို ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ဖြင့် တွန်းလာချိန်တွင် လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည့် လိုက်ဖက်ညီသော ဇနီးမောင်နှံတစ်စုံနှင့် တူနေလေ၏။

ဘီးတပ်ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေသော စစ်ဘုရင်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဆန်းနျန်... သူ့ကို သွားမရန်စပါနဲ့တော့ကွာ..."

"အိုကေ အိုကေ... အစ်ကိုချန် ပြောတာကို သေချာပေါက် နားထောင်ရမှာပေါ့..."

တွမ့်ဆန်းနျန်၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားခဲ့၏။

အိုယန်ဖေး လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို ပါးနပ်စွာ တွန်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်က အခု နင့်ရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုအောက်မှာ ရှိနေပြီလေ... စိတ်မပူပါနဲ့... ငါတို့ကြားမှာ ဘာမှမရှိပါဘူး..."

"မဟုတ်ဘူး... နင် အများကြီး မတွေးပါနဲ့... ငါနဲ့ အစ်ကိုချန်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက လုံးဝ အပြစ်ကင်းစင်ပါတယ်..."

“ကျေးဇူးပဲ…”

အိုယန်ဖေး၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေခဲ့၏။

‘တစ်ဖက်လူက ဒီကိစ္စကို အဆက်မပြတ် အလေးပေးပြောနေတာ... ငါ့ကို အများကြီး တွေးသွားအောင် လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား...

အဲဒီအကွက်ထဲတော့ ငါ မဝင်ဘူး…’

တွမ့်ဆန်းနျန်က ပြုံးကာ စစ်ဘုရင်ကို ကြည့်၍ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... အနာဂတ်မှာ အစ်ကို့ဆီ မကြာခဏ လာလည်ပါ့မယ်... စိတ်မပူပါနဲ့... အစ်ကို့ခြေထောက်တွေကို ကုသဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုကို သေချာပေါက် ရှာပေးပါ့မယ်..."

"မလိုပါဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်... ဟောက်ခွန်းရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ဘယ်လို ကုသရမလဲဆိုတာ ငါ့ဘာသာငါ ရှာဖွေလိုက်ပါ့မယ်..."

အိုယန်ဖေးသည် ၎င်းတို့နှစ်ဦး သီးသန့်နေရန် အခွင့်အရေး ပေးမည်မဟုတ်ချေ။

သူမသည် စစ်ဘုရင်ကို ဗီလာဆီသို့ တွန်းသွားလိုက်ကြ၏။

ခြေနှစ်လှမ်းခန့် အလှမ်းတွင်...

ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း သတိပြုမိသွားသကဲ့သို့ သူမက လှည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"နင် အထဲဝင်ပြီး မထိုင်တော့ဘူးလား..."

"ဟင့်အင်း..."

တွမ့်ဆန်းနျန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်၏။

ထို့နောက် သူမ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် အိုယန်ဖေးသည် အံကြိတ်ကာ စစ်ဘုရင်၏ လက်မောင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆွဲလိမ်လိုက်သည်။

"ရှင် စစ်ဘုရင်... ရှင် ထွက်သွားတာ အနှစ်နှစ်ဆယ် ရှိပြီနော်..."

"အခု ချက်ချင်း ကျွန်မကို မဆက်သွယ်ဘဲ အဲဒီမိန်းမနဲ့ သွားပတ်သက်နေတယ်ပေါ့လေ..."

"သူမက ရှင့်ကို ဆန်းနျန် လို့ အမြဲတမ်း ခေါ်နေတာ... တော်တော်လေး ချစ်စရာကောင်းတယ် မဟုတ်လား..."

"ရှင့်ကို အဲဒီကို ပို့ပေးရမလား... ရှင် သူမနဲ့အတူ တစ်သက်လုံး နေလိုက်လေ..."

စစ်ဘုရင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး အသံထွက်ရန်ပင် နာကျင်လွန်းနေခဲ့၏။

မိန်းမတစ်ယောက် ဒေါသထွက်နေတဲ့အချိန်မှာ အကျိုးအကြောင်းပြပြီး ပြောဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး…

အိုယန်ဖေး၏ ဒေါသများ ပြေလျော့သွားပြီးနောက်မှသာ သူက သက်ပြင်းချကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဖေးအာ... ဆန်းနျန်က... အဟမ်း အဟမ်း... တွမ့်ဆန်းနျန်နဲ့ လမ်းမှာ ဆုံခဲ့တာပါ..."

"သူက ကိုယ့်ကို ဒီနေရာအထိ အတင်းခေါ်လာခဲ့တာ... ငြင်းလို့မှ မရတာ..."

"ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး နိုင်ငံခြားမှာ ပုန်းနေခဲ့ပြီး မင်းကို မဆက်သွယ်ခဲ့တာက... မင်းကို ဒုက္ခမရောက်စေချင်လို့ပါ..."

"တော်ပြီ တော်ပြီ... ကျွန်မ ရှင့်ကို အပြစ်မတင်ပါဘူး..."

အိုယန်ဖေးက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။

ထိုစဉ်က ၎င်းတို့ ဇနီးမောင်နှံတွင် ရန်သူများစွာ ရှိခဲ့ပေသည်။

အထူးသဖြင့် စစ်ဘုရင် ဟန်ဆောင်သေဆုံးသွားပြီးနောက် ပြဿနာရှာရန် ရန်သူများ ပိုမိုထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

အကယ်၍ အိုယန်ဖေးသာ လူတစ်စုကို လျှို့ဝှက်စွာ မသတ်ဖြတ်ခဲ့ပါက အိုယန်မိသားစုပင်လျှင် ဒုက္ခရောက်သွားနိုင်ပေသည်။

စစ်ဘုရင်၏ ခြေထောက်များကို သူမ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ နှလုံးကွဲမတတ် နာကျင်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမ၏ လေသံမှာ ပျော့ပျောင်းသွား၏။

"ရှင့်ရဲ့ ခြေထောက်တွေက..."

"ရပါတယ်... မင်းနဲ့ ငါတို့သားကို မြင်ရုံနဲ့တင် ကိုယ် ကျေနပ်နေပါပြီ..."

စစ်ဘုရင်၏ အကြည့်က ရှေ့သို့ စူးစိုက်နေခဲ့၏။

ထိုနေရာတွင်...

ချန်ဖုန်းသည် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာခဲ့သည်။

"အဖေ... အဖေ့ခြေထောက်ကို သား ကြည့်ပါရစေ..."

ဤသည်မှာ ချန်ဖုန်းနှင့် သူ၏ ဖခင်အရင်းတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ လုံးဝ သူစိမ်းဆန်သည်ဟု မခံစားရချေ။

‘ဖြစ်နိုင်တာက သွေးသားတော်စပ်မှုကြောင့် နေမှာပေါ့…’

သူက ဖြည်းညင်းစွာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့အဖေ၏ ခြေထောက်များကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။

ဆယ်မိနစ် ကြာပြီးနောက်…

ချန်ဖုန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မျှော်လင့်ချက် ရှိပါသေးတယ်... သားကို တစ်လလောက် အချိန်ပေး... အဖေ ပြန်မတ်တပ်ရပ်နိုင်စေရမယ်လို့ အာမခံတယ်..."

"ငါ့သားမှာ နည်းလမ်းရှိမယ်ဆိုတာ ငါ သိသားပဲ..."

စစ်ဘုရင်ကလည်း ပြုံးလိုက်၏။

သူ၏သားက သူ့ကို ကုသပေးနိုင်မည်ဟု သူ ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးဖြစ်ပုံရပေသည်။

သူ ဟွာရှနိုင်ငံတွင် မရှိခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း…

ဟွာရှနိုင်ငံ၏ အခြေအနေ၊ အထူးသဖြင့် သူ၏သား ကြီးထွားလာမှုကို သူ အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပေ၏။

သူက သက်ပြင်းချကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းက အဲဒီအရာကို အပြည့်အဝ အမွေဆက်ခံထားပုံရတယ်... သားကို သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်စေချင်ခဲ့တာ..."

"မင်းက အဖေနဲ့ တစ်လမ်းတည်း ရောက်သွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

ချန်ဖုန်း၏ နှလုံးသား လှုပ်ရှားသွား၏။

"အဖေ ဆိုလိုတာက...?"

စစ်ဘုရင်က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စကို မင်းအမေနဲ့ ငါပဲ သိတာ... အဲဒီတုန်းက မတော်တဆ အဲဒါကို ရခဲ့တာလေ..."

ထို့နောက် ၎င်းမှာ ထင်ရှားလာခဲ့သည်။

သူသည် ဟွာရှနိုင်ငံ၏ စစ်ဘုရင် ဖြစ်လာရုံသာမက အဇူရာနန်းတော် ကိုလည်း တည်ထောင်ခဲ့ပေ၏။

လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာမှုကြောင့် လူအချို့က သံသယဝင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

“နောက်ပိုင်း ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ မင်း သိလောက်မှာပါ…”

"အကျပ်အတည်းကို အဖေ ကြိုသိနေလို့ အဲဒီအချိန်က ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေး ယူခဲ့တာပေါ့..."

"ဟုတ်တယ်..."

စစ်ဘုရင်သည် ဘေးရှိ အိုယန်ဖေးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ချစ်ခင်ကြင်နာစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"အဲဒီအချိန်တုန်းက မင်းအမေက မင်းကို ခုမှ မွေးခါစလေ... တကယ်လို့ လူတိုင်းရဲ့ မျက်စိရှေ့ကနေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မင်းကို လျှို့ဝှက်စွာ မပို့နိုင်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ငါတို့ ဒုက္ခရောက်မှာ..."

"အနာဂတ်မှာ ငါတို့ ပြဿနာမျိုးစုံနဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်..."

"ဟွန့်... အဲဒီတုန်းက ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စကိုတောင် ရှင်က ကျွန်မနဲ့ မတိုင်ပင်ခဲ့ဘူး... နောက်တစ်ခါ ဒီလိုလုပ်ရဲသေးရင် ရှင့်ကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

အိုယန်ဖေးက သူ့ကို ဒေါသတကြီး မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

သူမသည် အစပိုင်းတွင် ထိုအကြောင်းကို အမှန်တကယ် မသိရှိခဲ့ချေ။

သူမ၏ ခင်ပွန်း ဟန်ဆောင်သေဆုံးခဲ့ကြောင်း နောက်ပိုင်းမှသာ သူမ သိရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

"သေချာတာပေါ့... သေချာတာပေါ့... နောက်ပိုင်းကျရင် မင်းနဲ့ သေချာပေါက် တိုင်ပင်ပါ့မယ်..."

စစ်ဘုရင်သည် ကိုယ့်ဇနီးကို စော်ကားရဲမည် မဟုတ်ချေ။

"ကောင်းပါပြီ အဖေနဲ့အမေ... ရန်မဖြစ်ကြပါနဲ့တော့... အားလုံး စောင့်နေကြတယ်..."

ချန်ဖုန်းက ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို ဗီလာထဲသို့ အလျင်အမြန် တွန်းသွားလိုက်သည်။

စစ်ဘုရင်သည် ရှန်ကွမ်ယွဲ့နှင့် အခြား အလှပန်းလေး နှစ်ပွင့်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် သူ၏သားမှာ မိန်းမကိစ္စနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူ့ထက်ပင် ကံကောင်းသည်ဟု တွေးကာ မအံ့သြဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့အကြောင်း သူ ကြားဖူးထားခဲ့၏။

ရှန်ကွမ်မိသားစု၏ သမီးအကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ၏ စစ်သေနာပတိ...

ရှန်ယန်းယန်းနှင့် ယွင်ထင်တို့ကို သူ မသိသော်လည်း ၎င်းတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အလွန် လှပကြပေသည်။ သူ၏သားမှာ တကယ်ကို အမြင်ကျယ်လှပေ၏။

လူတစ်စုသည် ကျေးလက်တွင် နှစ်ရက်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

ထွက်ခွာချိန်တွင်...

အကြိမ်ကြိမ် ဖြောင်းဖျပြီးနောက် ချန်ဖုန်းသည် မွေးစားမိဘများကို ကျိုတိုသို့ ခဏတာ လိုက်လာရန် နောက်ဆုံးတွင် ဖျောင်းဖျနိုင်ခဲ့သည်။

ဤကာလအတွင်း...

သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူ စစ်ဘုရင်အား ယင်ယန် အပ်ကိုးချောင်း ကို နေ့စဉ် အသုံးပြု၍ ကုသပေးခဲ့၏။

ဖခင်၏ ခြေထောက်ဒဏ်ရာမှာ အချိန်ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ရာ အာရုံကြောများ ပျက်စီးနေပြီး ကြွက်သားများပင် ကျုံ့နေခဲ့လေပြီ။

ကုသရန် အတော်လေး ရှုပ်ထွေးလှပေသည်။

သို့သော်...စနစ်၏ အကူအညီဖြင့် ချန်ဖုန်း၏ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်မှုများသည် ပိုမို၍ သန့်စင်လာခဲ့၏။

နောက်ဆုံးတွင် လခွဲခန့်အကြာ၌ ဖခင်ဖြစ်သူမှာ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်မှ မတ်တပ်ရပ်နိုင်ခဲ့လေပြီ။

ကျန်းထျန်ရှန်း၊ ညွှန်ကြားရေးမှူး ချင်ထိုက်နှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန မှ အခြား အဆင့်မြင့်အရာရှိများက ဂုဏ်ပြုစကားများ လာရောက်ပြောကြားခဲ့ကြသည်။

၎င်းတို့သည် စစ်ဘုရင်ကိုပင် ရာထူးပြန်လည်ခန့်အပ်လိုခဲ့ကြ၏။

သူသည် စစ်ဘုရင် ဘွဲ့ကို ရရှိခဲ့သူဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ဖခင်ကမူ ငြင်းပယ်ခဲ့ပေသည်။

ထိုညတွင် စစ်ဘုရင်နှင့် အိုယန်ဖေးတို့ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဆင်နွှဲခဲ့ကြလေ၏...

...

ပေ့ဟူ။

ထျန်ဖုန်းဂရု ၏ ရုံးခန်းအဆောက်အအုံ တစ်ခုတွင်။

ရှန်ကျွင်းသည် ယခုအခါ အနားယူသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူ၏ သမီးဖြစ်သူမှာ ထျန်ဖုန်းဂရု ၏ ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်ပြီး သူမ၏ အဆင့်အတန်းမှာ ပေ့ဟူတွင် ထိပ်တန်းအဆင့်၌ ရှိနေရုံသာမက ကျိုတိုတွင်လည်း သိသာထင်ရှားသော နေရာတစ်ခုတွင် ရှိနေပေ၏။

သူမ၏ ရာထူးမှာ ချန်ဖုန်းကြောင့် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားသည်။

“ချန်ဖုန်းသာ မရှိခဲ့လျှင်...

ငါလည်း ပူပင်သောကကင်းတဲ့ ဘဝကို မနေနိုင်သလို ငါ့သမီးကလည်း လူတိုင်း အားကျရတဲ့ ထျန်ဖုန်းဂရု ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး…”

ယနေ့ခေတ်တွင် ထျန်ဖုန်းဂရု သည် တန်ဖိုးအားဖြင့် ထရီလီယံချီ ရှိနေပြီး နှစ်စဉ် အံ့မခန်းသော နှုန်းဖြင့် ကြီးထွားလာနေပေသည်။

သူတို့နောက်ကွယ်မှာ ဟွာရှနိုင်ငံရဲ့ အဆင့်မြင့် အရာရှိတွေ ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေတယ်လေ။

သူ့ကို အားကျတဲ့သူ ဘယ်နှယောက်လောက်တောင် ရှိမလဲဆိုတာ တွေးကြည့်လို့တောင် မရဘူး။

သို့သော် ရှန်ကျွင်းမှာ လုံးဝ ပျော်ရွှင်နေခြင်း မရှိချေ။ သူ၏သမီးကို ကြည့်ရင်း သူက ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"ယန်းယန်း... ရှန်ကွမ် က ကလေးမွေးတော့မယ်လို့ ဖေဖေ ကြားတယ်..."

"ချန်ဖုန်းနဲ့ ရှန်ကွမ်ယွဲ့တို့က ငယ်ငယ်ကတည်းက စေ့စပ်ထားကြတာဆိုတော့ သူက သူမကို ဘယ်တော့မှ စွန့်ပစ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အဲဒီအချိန်ကျရင် သမီး ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ တွေးပြီးပြီလား..."

"ဖေဖေ... သမီးကိစ္စတွေကို စိတ်မပူပါနဲ့..."

ရှန်ယန်းယန်းက သူမ၏ အလုပ်များကို ချထားကာ နှုတ်ခမ်းဆူလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကျိုတိုက ရုံးချုပ် မကြာခင် ပြီးတော့မယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင် သမီး ကျိုတိုကို သွားတော့မှာ... ဖေဖေနဲ့ မေမေလည်း ကျိုတိုကို အတူတူ လိုက်ခဲ့ကြလေ..."

"ယန်းယန်း... သမီး..."

"ဖေဖေ... ချန်ဖုန်းသာ မရှိခဲ့ရင် သမီး သေသွားလောက်ပြီ... သူနဲ့ နေ့တိုင်း အတူရှိနေဖို့ သမီး မမျှော်လင့်ပါဘူး... သူ့ရင်ထဲမှာ သမီးရှိနေဖို့ပဲ မျှော်လင့်တာပါ..."

"သမီး သူ့ကို ထားသွားမှာ မဟုတ်သလို... သူလည်း သမီးကို ထားသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ယုံကြည်တယ်..."

ရှန်ယန်းယန်းသည် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် ဆက်လက်မဆွေးနွေးလိုတော့ချေ။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် တတိယမြောက် ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခု ရှိတတ်ပေသည်။

"ကောင်းပြီလေ... သမီးရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲပေါ့..."

ရှန်ကျွင်းက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

တကယ်တော့ သူလည်း စဉ်းစားကြည့်ပြီးသားပါ။

သူ၏ သမီးက ချန်ဖုန်းနှင့် မပေါင်းဖက်ရလျှင်ပင် ရှန်ယန်းယန်း၏ လက်ရှိအခြေအနေနှင့် ရာထူးအရ ဟွာရှနိုင်ငံတွင် သူမနှင့် လိုက်ဖက်မည့်သူ အခြားမည်သူမျှ မရှိနိုင်ဟု ထင်ရပေသည်။

ရှန်ကျွင်း ထွက်သွားပြီးနောက်…

ယွင်ထင်က တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်ရောက်လာပြီး ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... နင့်အဖေက နင့်ကို ဖိအားပေးနေပြန်ပြီလား..."

"ဖိအားပေးလည်း အလကားပါပဲ... ဘာလို့ သူက ငါ့အတွက် ရည်းစားတစ်ယောက် မရှာပေးတာလဲ..."

ရှန်ယန်းယန်းက စားပွဲကိုပတ်၍ လျှောက်သွားကာ ယွင်ထင်၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

"အစ်မယွင်... ဒီရက်ပိုင်း အစ်မရဲ့ မိဘတွေက အစ်မကို Blind Date တွေ အများကြီး စီစဉ်ပေးနေတယ်လို့ ကြားတယ်..."

"ဘာလဲ... တစ်ယောက်မှ အဆင်မပြေဘူးလား..."

"အင်း..."

ယွင်ထင်၏ မျက်လုံးများက တခြားဆီသို့ ရောက်သွားလေသည်။

ရှန်ယန်းယန်းက မျက်စိမှိတ်ပြကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

"အစ်မ ဘလိုင်းဒိတ် သွားတဲ့အချိန် ချန်ဖုန်းရဲ့ မိန်းမပါလို့ လူတွေကို ပြောလိုက်တာနဲ့ ချန်ဖုန်းနာမည်ကို ကြားတာနဲ့တင် သူတို့တွေ လန့်ပြီး ထွက်ပြေးသွားကြတယ်လို့လည်း ငါ ကြားတယ်နော်..."

"ဟားဟား... အဲဒါက တကယ်ကို ကောက်ကျစ်တဲ့ လှည့်ကွက်ပဲ..."

"နင့်အန်တီနဲ့ ဦးလေးက နင့်ကို ဘလိုင်းဒိတ် တွေ့ပေးဖို့ လူရှာတွေ့တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်..."

"ဒါနဲ့ စကားမစပ်..."

သူမ ရုတ်တရက် ယွင်ထင်အား အနံ့ခံကြည့်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အစ်မယွင်... ချန်ဖုန်းက အစ်မကို ဘယ်တုန်းက စားသွားတာလဲ... ငါ မသိလိုက်ပါလား..."

"အိုကေ... အစ်မက ငါ့ကို အများကြီး ဖုံးကွယ်ထားတာပဲ မဟုတ်လား..."

"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... အာ... ယန်းယန်း... နင် ဘယ်နေရာကို လာကိုင်နေတာလဲ..."

ယွင်ထင်မှာ လန့်သွားပြီး အလျင်အမြန် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူမတို့နှစ်ဦး ချက်ချင်းပင် ရန်ဖြစ်ကြတော့သည်။

နာရီဝက်ကြာပြီးနောက်…

သူမတို့နှစ်ဦး အဝတ်အစားများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဝတ်လိုက်ကြသည်။

ယွင်ထင်က ရှန်ယန်းယန်း၏ ခေါင်းကို လက်ဝါးဖြင့် ပုတ်ကာ ရင်ကော့လျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"မြန်မြန် ပစ္စည်းတွေ သိမ်းတော့... ခဏနေရင် ကျိုတိုကို အတူတူ သွားကြမယ်... ရုံးချုပ်က နောက်လအနည်းငယ်နေရင် ပြီးတော့မှာ..."

"ငါတို့ အဲဒီကို စောစောသွားဖို့ လိုတယ်..."

"ပြီးတော့ ရှန်ကွမ် ကလည်း ကလေးမွေးတော့မှာဆိုတော့ ငါတို့ သွားပြီး ကူညီပေးလို့ရတယ်လေ..."

"အိုကေ... သွားကြစို့..."

ရှန်ယန်းယန်းက အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ကျိုတိုသို့ အလျင်အမြန် ဦးတည်သွားကြလေ၏။

...

ချန်ဖုန်းသည် ကျိုတိုတွင် အလွန်ကြီးမားသော ဗီလာတစ်လုံးကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် စတုရန်းမီတာ ၄,၀၀၀ ခန့် ရှိပေ၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏ မိသားစုတွင် လူအတော်များများ ရှိနေသဖြင့် နေထိုင်စရာ နေရာမှာ အလွန် ကျယ်ဝန်းလှသည်။

သူ၏ မိဘများနှင့် ရှန်ကွမ်ယွဲ့တို့သာမက

တစ်ခါတစ်ရံ ရှန်ယန်းယန်းနှင့် ချူရှီယိုတို့ ရှောင်ယွဲ့ယွဲ့ ထံ လာရောက်လည်ပတ်သည့်အခါတွင်လည်း ဤနေရာ၌ ယာယီ တည်းခိုလေ့ရှိကြသည်။

ချူရှီယိုသည် ချန်ဖုန်း၏ အသက်သခင်ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်တာကြောင့် ချန်ဖုန်းက သူမကို အမြဲတမ်း ကောင်းမွန်စွာ စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ပေ၏။

လအနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်...

ချူရှီယို၏ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များမှာ ပိုမိုကြီးမားလာပြီး ကျိုတိုတွင် ဆိုင်ခွဲများပင် ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့လေပြီ။

သာမန် မိန်းကလေးတစ်ဦးအတွက် ဤမျှကြီးမားသော လုပ်ငန်းတစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်ခြင်းမှာ အလွန် အထင်ကြီးလောက်စရာပင် ဖြစ်ပေသည်။

သုံးလ ကြာပြီးနောက်။

ကျိုတိုရှိ စီးပွားရေးစင်တာ ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီး ထျန်ဖုန်းဂရု ၏ ရုံးချုပ်သည် ထိုနေရာသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းရွှေ့နေပြီ ဖြစ်၏။

နည်းပညာကုမ္ပဏီများ၊ ဆေးဝါးကုမ္ပဏီများ၊ စွမ်းအင်ကုမ္ပဏီများ အစရှိသည်တို့မှာ ပို၍ပို၍ ကြီးမားလာခဲ့သည်။

မူလက ဟွာရှနိုင်ငံ၏ စီးပွားရေးသွေးကြောကို အင်အားကြီး မိသားစု အနည်းငယ်က ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ၎င်းသည် ထျန်ဖုန်းဂရု ဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ကူးပြောင်းနေပြီ ဖြစ်ပေ၏။

ထိုအချိန်၌...

ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ ကလေးမွေးဖွားမည့်ရက်မှာ နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်သည်။

"ရှောင်ဖုန်း... မြန်မြန်ထ..."

ထိုညတွင် ချန်ဖုန်း အိပ်ပျော်သွားချိန်၌ မိခင်ဖြစ်သူက သူ့ကို နှိုးလိုက်၏။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ ကလေးမွေးတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့် အိုယန်ဖေးသည် သားဖြစ်သူ ပြဿနာရှာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်ကတည်းက ချန်ဖုန်းနှင့် ရှန်ကွမ်ယွဲ့တို့ကို သီးခြားစီ အိပ်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ချန်ဖုန်းက မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

အိုယန်ဖေးက သူ့ကို ကုတင်ပေါ်မှ ဆွဲချကာ ပြောလိုက်၏။

"ရှောင်ယွဲ့ ကလေးမွေးတော့မယ်... သူ့ကို ဆေးရုံပို့လိုက်ပြီ... နင် အခုချက်ချင်း ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့..."

"ဟင်..."

ချန်ဖုန်းက စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုတော့ချေ။

အဝတ်အစား ပိုဝတ်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

ဤကာလအတွင်း ရှောင်လန်သည် ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ ဘေးတွင် နေထိုင်ခဲ့၏။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ တစ်စုံတစ်ရာ ပုံမှန်မဟုတ်သည်ကို ပြသချိန်တွင် သူမက ချက်ချင်း ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆေးရုံမှာ အနီးအနားတွင် ရှိပေ၏။

ဆယ်မိနစ်သာ ကြာသည်။

ချန်ဖုန်း ရောက်ရှိသွားချိန်တွင်...

ခွဲစိတ်ခန်း အဝင်ဝ၌ လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရသော ရှန်ကွမ်ယွင်ဖန် ဇနီးမောင်နှံနှင့် စိုးရိမ်နေသော ဖခင်ဖြစ်သူ စစ်ဘုရင်တို့လည်း ရှိနေကြ၏။

ရှောင်လန်၊ ချူရှီယို၊ ရှန်ယန်းယန်း၊ ယွင်ထင်နှင့် အခြားသူများလည်း ရှိနေကြသည်။

ချန်ဖုန်းသည် နေရာတွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေခဲ့၏။

သူသည် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖခင်ဖြစ်လာသူဖြစ်ပြီး ကလေးမွေးဖွားခြင်းမှာ အန္တရာယ်များကြောင်း သူ ကြားဖူးထားလေသည်။

“ရှောင်ယွဲ့ယွဲ့ အဆင်ပြေပါ့မလား မသိဘူး…”

မိခင်ဖြစ်သူ အိုယန်ဖေးက နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

"လျှောက်မနေနဲ့တော့... ငါ့မျက်လုံးတွေတောင် ပြာလာပြီ... စိတ်မပူပါနဲ့... အမေရော ကလေးရော ဘေးကင်းစေရမယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်... ငါ နင့်ကို မွေးတုန်းကလည်း အဆင်ပြေခဲ့တာပဲလေ..."

သူမက ဤစကားများကို ချန်ဖုန်းအား ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

တကယ်တော့ ၎င်းမှာ ရှန်ကွမ်ယွင်ဖန်နှင့် ချင်လဲ့ ဇနီးမောင်နှံအတွက် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ မိဘများအနေဖြင့် ၎င်းတို့၏ သမီး မွေးခန်းထဲ ဝင်သွားသည်ကို မြင်ရချိန်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်နေကြမည်မှာ သေချာလှ၏။

နောက်ဆုံးတွင်...

စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် အချိန်အတော်ကြာ ဖြတ်သန်းပြီးနောက်...

ခွဲစိတ်ခန်း တံခါး ပွင့်လာခဲ့သည်။

သူနာပြုတစ်ဦးက ကလေးတစ်ယောက်ကို ချီလျက် ထွက်လာခဲ့၏။

"ဂုဏ်ယူပါတယ် မစ္စတာချန်... မိခင်ရော ကလေးပါ ကျန်းကျန်းမာမာ ရှိပါတယ်... ကလေးလေးက ၆ ပေါင် ၆ အောင်စ ရှိပါတယ်..."

လူတိုင်း နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

"မြန်မြန်... ငါ့ကို ကြည့်ခွင့်ပေးပါဦး... ဒီကလေးလေးက အရမ်း ချစ်စရာကောင်းတာပဲ..."

"သူ့မျက်လုံးတွေက သူ့အဖေနဲ့ ဘယ်လောက်တူလဲ ကြည့်ပါဦး..."

"သူ့နှာခေါင်းက လခြမ်းလေးနဲ့ တူတယ်..."

"..."

လူအုပ်ကြီးက အလျင်အမြန် ဝိုင်းအုံလာကြ၏။

ချန်ဖုန်းသည် ကလေးကို သတိထား၍ ချီလိုက်ရာ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

"သူနာပြုမမ... ကျွန်တော်တို့ အခု ရှောင်ယွဲ့ ကို ဝင်ကြည့်လို့ ရပြီလား..."

"ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူမ ကောင်းကောင်း နားနားနေနေ နေဖို့တော့ သေချာဂရုစိုက်ပါ..."

"အိုကေ..."

ချန်ဖုန်းသည် ကလေးကို အထဲသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ချီသွားလေ၏။

ဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသော ရှန်ကွမ်ယွဲ့မှာ အနည်းငယ် အားနည်းနေပုံရသော်လည်း ချန်ဖုန်း၏ လက်ထဲရှိ ကလေးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်၌ ပျော်ရွှင်သော အပြုံးတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့ပေသည်…

တစ်ပတ်အကြာတွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ ဆေးရုံမှ ဆင်းလာခဲ့သည်။

ဆေးရုံမှ ဆင်းသည့်နေ့တွင် ကျိုတိုမှ အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်များစွာက လာရောက်တွေ့ဆုံခဲ့ကြ၏။

ခြေသံတွေကြောင့် တံခါးပေါက်ကတောင် ပွန်းပဲ့လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ…

စီးပွားရေး သူဌေးကြီးများ၊ အဆင့်မြင့် အစိုးရအရာရှိများနှင့် မြေအောက်လောကမှ အထင်ကရ ပုဂ္ဂိုလ်များလည်း ရှိနေကြသည်။

မယာလင်းယုန်နိိုင်ငံ ၏ ဧကရီပင် ရောက်လာခဲ့သေးသည်…

တကယ်ကို အသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေခဲ့တာပင်…

တစ်လ ကြာပြီးနောက်…

စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ၏ ညွှန်ကြားရေးမှူး ချင်ထိုက် ရာထူးမှ နုတ်ထွက်သွားပြီး ရှန်ကွမ်ယွဲ့သည် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန သို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ကာ အကြီးအကဲသစ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီ!

သူမ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ရာထူးမှာ စစ်သေနာပတိအဖြစ် ခန့်အပ်ခံရစဉ်ကထက်ပင် ပိုမို မြင့်မားနေလေပြီ!

ထျန်ဖုန်းဂရု သည် ကျိုတိုသို့ ပြောင်းရွှေ့ပြီးကတည်းက ရှန်ယန်းယန်းသည် စီးပွားရေးလောကတွင် ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်လာပြီး များပြားလှသော အရင်းအနှီးများနှင့် ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ထိန်းချုပ်ထားလေ၏။

ပြီးတော့ ယွင်ထင်။

သူမသည် သူမ၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်း အားလုံးကို ရှန်ယန်းယန်းထံ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ပြီး အဇူရာနန်းတော် ၏ ကိစ္စရပ်များကို တာဝန်ယူကာ အဇူရာနန်းတော် နှင့် ပတ်သက်သည့် အဖြစ်အပျက် အမျိုးမျိုးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေခဲ့သည်။

လူတွေကြားထဲမှာလည်း ကောလာဟလတွေ ထွက်နေခဲ့သည်။

ချန်ဖုန်း၏ ဗီလာသို့ နေ့စဉ် ဝင်ထွက်သွားလာနေသူများမှာ ဟွာရှနိုင်ငံမှ အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်များချည်းဖြစ်ပြီး သူ၏ဘေးတွင် အမျိုးသမီး သုံးဦး ရှိနေသည်ဟု ဆိုကြပေ၏။

တစ်ယောက်က အာဏာကို ကိုင်စွဲထားပြီး၊

တစ်ယောက်က ဓနဥစ္စာကို ကိုင်စွဲထားကာ၊ တစ်ယောက်က အသက်ကို ကိုင်စွဲထားသည်...

ဤသည်မှာ ကောလာဟလမျှသာ ဖြစ်ပြီး မည်သူကမျှ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပုံရပေသည်။

သူတို့ မသိခဲ့တာက...

ဖျော်ဖြေရေးလောကမှ နာမည်ကျော် အနုပညာရှင် ရွှီချင်းချန် နှင့် ချန်ဖုန်းတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်းပင်။

ထို့အပြင် ချန်ဖုန်းကို မမေ့နိုင်ဘဲ ဟွာရှနိုင်ငံသို့ လျှို့ဝှက်စွာ မကြာခဏ လာရောက်လည်ပတ်လေ့ရှိသော မယာလင်းယုန်နိုင်ငံ ၏ ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် ဧကရီ အဲလစ်ဇဘက် လည်း ရှိနေသေးပေ၏။

သူ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းတွင် ချန်ဖုန်းသည် လုံးလုံးလျားလျား လက်ရှောင်နေသော မန်နေဂျာတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူ လုပ်ခဲ့သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ ကလေးနှင့်အတူ အိမ်တွင် နေထိုင်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေ၏။

သူ ဘာမှမလုပ်ခဲ့သော်လည်း...

သူ ဒီမှာ ရှိနေသရွေ့တော့ ဟွာရှနိုင်ငံက ငြိမ်းချမ်းနေမှာပင်....။

(ပြီးပါပြီ)

Extra - ရှန်ကွမ်ယွဲ့

နယ်စပ်။

လူသူကင်းမဲ့သော နယ်စပ်ဒေသတွင် နယ်စပ်မျဉ်းနောက်ကွယ်၌ အဆောက်အအုံများသာ ရှိပေ၏။

အခန်းတစ်ခန်း၏ အတွင်းဘက်၌။

ခြေသလုံးအထိရှည်သော ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ပြတင်းပေါက်နံဘေးတွင် ရပ်ကာ တွေးဝေငေးမောနေပုံရပေသည်။

သူမသည် ရဲရင့်တက်ကြွသော အသွင်ရှိသော်လည်း သူမ၏ ခိုင်မာသော အပြင်ပန်းသဏ္ဌာန်အောက်တွင် အထီးကျန်ဆန်မှုနှင့် ကူကယ်ရာမဲ့မှု အရိပ်အယောင်များကို အမြဲတစေ မြင်တွေ့နေရလေ၏။

ရှောင်လန်အမည်ရှိ မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် အပြင်ဘက်မှ ဝင်ရောက်လာပြီး ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"သခင်မ… ကျိုတိုကနေ ပစ္စည်းတွေ ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီ…"

ထို့နောက် သူမသည် လက်ထဲရှိ ပါဆယ်ထုပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်ပေ၏။

အမျိုးသမီး၏ နှုတ်ခမ်းမှ အေးစက်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ပြန်ပို့လိုက်…"

မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း လူအချို့သည် ၎င်းတို့၏ အဆက်အသွယ်များကို အသုံးပြုကာ ကျိုတိုမှ ပစ္စည်းများကို ထပ်တလဲလဲ ပေးပို့နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"မကြည့်ဘဲနဲ့တောင် သိနေတယ်… အမျိုးသမီးသုံး ရေမွှေးတွေ… နာမည်ကြီးအိတ်တွေ… ဒါမှမဟုတ် လှပတဲ့ အဝတ်အစားတွေပဲ ဖြစ်မှာ…"

သို့သော် ဤအရာများသည် သူမအတွက် မည်သည့် အသုံးဝင်မှုမျှ ရှိမနေခဲ့ချေ။

အမျိုးသမီးသည် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်သို့ ငေးမောကြည့်ရှုလိုက်၏။

အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ်များတွင် သူမ၏ ရွယ်တူများသည် လှပစွာ ဝတ်စားဆင်ယင်ကြပြီး ၎င်းတို့ နှစ်သက်သော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ကာ လက်သည်းအလှပြင်ခြင်း၊ ဈေးဝယ်ထွက်ခြင်းနှင့် ချိန်းတွေ့ခြင်းများကို ပြုလုပ်နေကြပေသည်။

သို့သော် သူမ၏ အခြေအနေမှာမူ ကွာခြားနေခဲ့ပေ၏။

သူမသည် စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ အထီးကျန်ဆန်မှုနှင့် ဆိတ်ငြိမ်မှုတို့ကို သည်းခံပြီး နယ်စပ်ရှိ ရန်သူများကို တိုက်ခိုက်ရန် အသက်စွန့်နေကြရလေသည်။

သူမသည်လည်း အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ် မိန်းမငယ်လေး တစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေ၏။

သို့တိုင်အောင် နယ်စပ်လုံခြုံရေးကို ထိန်းသိမ်းရန်ဆိုသည့် တာဝန်ဝတ္တရားများကို ပခုံးထမ်းတင်ထားရဆဲ ဖြစ်သည်။

စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန၏ စစ်သေနာပတိ တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမတွင် သေချာပေါက် ပြီးမြောက်အောင် ထမ်းဆောင်ရမည့် တာဝန်ရှိသော်လည်း အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် မိန်းမငယ်လေးတစ်ဦး အနေဖြင့် လမ်းမပေါ်ရှိ လှပသော ပုံရိပ်များကို သူမ အားကျမိပေ၏။

သူမသည်လည်း သာမန်လူတစ်ယောက်အဖြစ် နေထိုင်လိုစိတ် ပြင်းပြနေခဲ့သည်။

လှပသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ခြင်း၊ လမ်းမများပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်ခြင်းနှင့် ရုပ်ရှင်ကြည့်ခြင်းများကို ပြုလုပ်နိုင်ရန်ပင်။

သို့သော် ဤအရာအားလုံးမှာ စိတ်ကူးယဉ်မျှသာ ဖြစ်ကြောင်း သူမ ကောင်းစွာ သိရှိထားလေ၏။

သူမတွင် သဘာဝ ကိုယ်သင်းနံ့လေးတစ်ခု ရှိသော်လည်း နယ်စပ်စစ်ပွဲများအတွက် ထိုအရာကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ရပေသည်။

သူမသည် အလွန်တရာ လှပကျော့ရှင်းသော်လည်း ရန်သူများကို ခြောက်လှန့်နိုင်ရန်အတွက် အေးစက်ပြီး ခက်ထန်သော ဟန်ပန်ကို ဖန်တီးထားခဲ့ရလေ၏။

မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း ကျိုတိုမှ လူငယ်အချို့သည် သူမနှင့် လက်ထပ်ရန် စီစဉ်ချင်ခဲ့ကြပြီး ကြားခံလူများမှတစ်ဆင့် သူမထံ လက်ဆောင်များကို ထပ်တလဲလဲ ပေးပို့ခဲ့ကြသော်လည်း သူမက အားလုံးကို ပြတ်သားစွာ ပြန်လည်ပေးပို့ခဲ့ပေသည်။

သူမသည် ချိန်းတွေ့ရန် စိတ်ဝင်စားမှု လုံးဝမရှိခြင်းကိုပင် ထည့်ပြောစရာ မလိုတော့ချေ။

လက်တွဲဖော်ရှာရမည့် အရွယ်သို့ ရောက်ရှိလာလျှင်ပင် ထိုလူများအတွက် လုံးလုံးလျားလျား အခွင့်အရေး ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

မှတ်တတ်စအရွယ်ကတည်းက သူမ လျှောက်လှမ်းရမည့် ဘဝလမ်းကြောင်းသည် အခြားသူများနှင့် ကွာခြားနေမည်ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိထားခဲ့လေ၏။

နယ်စပ်တွင် တာဝန်ကျနေခဲ့သော နှစ်များအတွင်း အခြေအနေများသည် အတော်လေး ငြိမ်းချမ်းနေခဲ့ပေသည်။

သို့သော် မကြာသေးမီက ရန်သူများသည် ပိုမို ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာခဲ့ကြ၏။

ငယ်စဉ်ကတည်းက ထူးကဲသော လေ့ကျင့်မှုများကို ခံယူခဲ့ရသဖြင့် သူမတွင် နာတာရှည် ရောဂါအချို့ ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။

ဤအခြေအနေသည် နှစ်အနည်းငယ်ထက် ပို၍ ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ချေ။

နယ်စပ်ရှိ အသက်ကြီးပိုင်း ကျွမ်းကျင်သူများသည် နောက်ဆုံးတွင် အနားယူသွားကြမည်ဖြစ်ပြီး လူငယ်မျိုးဆက်များကြားတွင်လည်း သူမ၏ အရည်အချင်းနှင့် ခွန်အားကို သာလွန်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။

စစ်သေနာပတိ ရာထူးကို မည်သူ့ထံ လွှဲပြောင်းပေးရမည်နည်း ဟူသည့်အချက်က မေးခွန်းထုတ်စရာ ဖြစ်နေခဲ့၏။

ထိုနေ့တွင် ကျိုတိုမှ သတင်းတစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့ပေသည်။

ဝန်ကြီး ကျန်းထျန်ရှန်း သည် အရည်အချင်းနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှု ကောင်းမွန်ပြီး နောက်ထပ် စစ်သေနာပတိအဖြစ် လေ့ကျင့်ပေးရန် အလားအလာရှိသူ တစ်ဦးကို ရှာတွေ့ထားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ဝန်ကြီးကျန်းနှင့် အခြားသူများထံမှ ဤမျှ ကြီးမားသော ချီးကျူးမှုကို ရရှိနိုင်သူမှာ မည်သို့သော လူမျိုးဖြစ်ကြောင်း သူမ တကယ်ပင် သိချင်နေခဲ့လေ၏။

သူမသည် ထိုနေ့မှာပင် ကျိုတိုသို့ တစ်ကိုယ်တော် လျှို့ဝှက်စွာ ပြန်သွားခဲ့ပေသည်။

အံ့အားသင့်စရာကောင်းသည်မှာ ဤသို့ဖြစ်လေ၏။

သူ၏ အရည်အချင်းနှင့် ခွန်အားအပြင် ထိုသူသည် အမှောင်သတ္တု ပေါင်းစပ်ထုတ်လုပ်ခြင်းနည်းပညာကိုလည်း ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် သူနှင့်ပတ်သက်၍ သူမ ပိုမို စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဝန်ကြီး ကျန်းထျန်ရှန်း အား ဖြောင်းဖျပြီးနောက် သူမသည် ပေ့ဟူ သို့ အတူတကွ သွားရောက်ခဲ့ပေ၏။

ထိုနေ့က ကားထဲမှနေ၍ သူ့ကို အဝေးမှ သူမ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထိုအခါမှသာ သူသည် မည်မျှ ငယ်ရွယ်ကြောင်း သူမ သဘောပေါက်သွားခဲ့၏။ သူသည် တက္ကသိုလ်မှပင် ဘွဲ့မရသေးဘဲ သူမထက်ပင် နှစ်အနည်းငယ် ငယ်ရွယ်နေသေးပေသည်။

သူ၏အကြောင်းကို ပိုမိုသိရှိရန်အတွက် သူမသည် သူ၏ အချက်အလက်များအားလုံးကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုခဲ့ပြီး လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်အတွင်း သူ၏ အောင်မြင်မှုများက အရှိန်အဟုန်ကောင်းနေခဲ့ကြောင်း တွေ့ရှိရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရလေသည်။

ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ်အကြာတွင် နယ်စပ်စစ်ပွဲတစ်ခု ပေါက်ကွဲဖြစ်ပွားလာခဲ့၏။

သူမသည် ရန်သူများကို အစွမ်းကုန် တိုက်ထုတ်ခဲ့သော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ နာတာရှည်ရောဂါ ပြန်လည်ဖောက်လာခဲ့ပြီး သတိလစ်မေ့မြောသွားစေခဲ့ပေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမ၏ ဘဝ ပြီးဆုံးသွားပြီဟု သူမ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

သူမ ပြန်လည်နိုးထလာချိန်တွင် သူ၏ ယင်ယန် အပ်ကိုးချောင်း ကုထုံးကြောင့် သူမ၏ နာတာရှည်ရောဂါမှာ များသောအားဖြင့် ပျောက်ကင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရလေ၏။

အဝတ်အစားများ ချွတ်ကာ ကုသပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် သူက ရန်သူ့တပ်မှူးကို သတ်ဖြတ်ရာတွင် သူမအား ကူညီပေးခဲ့ပြီး ဟွာရှနိုင်ငံအတွက် ကြီးမားသော အောင်ပွဲတစ်ခုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်ခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များမှာ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့ပေ၏။

သူမသည် သူ့အပေါ် ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော သဘောကျမှု အနည်းငယ်ပင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ထိုနေ့က ကျိုတိုတွင် သူနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး သူက သူမ၏ အမာရွတ်များကို ဖယ်ရှားရန်အတွက် အမာရွတ်ပျောက်ဆေးဘူး တစ်ဘူး ပေးအပ်ခဲ့ပေသည်။

မထင်မှတ်ဘဲ ဆေးတွင် ပြဿနာအချို့ရှိနေခဲ့ပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အကြောင်းပြချက် မယ်မယ်ရရမရှိဘဲ ကုတင်ပေါ်တွင် အတူတကွ နှစ်နာရီကြာ အချိန်ဖြုန်းခဲ့ရလေ၏။

သူမ ထပ်မံနိုးထလာချိန်တွင် သူက ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေခဲ့သော်လည်း အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားခဲ့ပေ၏။

ဘယ်အချိန်ကတည်းက စတင်ခဲ့သည်ကို သူမ မသိသော်လည်း နေ့စဉ်ရက်ဆက် သူ့ကို မြင်တွေ့ချင်ပြီး သူနှင့် စကားပြောချင်နေခဲ့လေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူ၌ အခြားသော အမှတ်အသားတစ်ခု ရှိနေသေးကြောင်းနှင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက စေ့စပ်ထားခဲ့ကြကြောင်း သူမ သိရှိသွားခဲ့ပြီး အလွန်အမင်း ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သွားခဲ့ပေသည်။

သူက ပိုမို စွမ်းဆောင်နိုင်လာသည်နှင့်အမျှ သူမသည်လည်း နှလုံးသားထဲမှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို နောက်ဆုံးတွင် စွန့်လွှတ်လိုက်နိုင်လေ၏။

ထိုနှစ်များအတွင်း စစ်မြေပြင်များနှင့် သတ်ဖြတ်မှုများကို သူမ ငြီးငွေ့လာခဲ့ပြီး သူ သူမ၏ ဘဝထဲသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်မှစ၍ နေ့စဉ်ရက်ဆက် ပျော်ရွှင်နေခဲ့ရပေသည်။

ထိုအချိန်က ဆေးလိမ်းခဲ့မှုသည် နောက်ဆုံးတွင် သူမအား ကိုယ်ဝန်ရှိလာစေခဲ့လေ၏။

သူမသည် စစ်သေနာပတိ ရာထူးမှ နုတ်ထွက်ခဲ့ပြီး သူ၏ အဖော်ပြုမှုဖြင့် ဘဝအသစ်လေး ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေခဲ့ပေသည်။

ဆေးရုံရှိ ထိုနေ့လေးတစ်နေ့၌။

သူမသည် ဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် မှီလျက် သူက ကလေးလေးကို ပျော်ရွှင်စွာ ပွေ့ချီထားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဖျော့တော့သော အပြုံးလေးသည် ပန်းတစ်ရာ ပွင့်လန်းနေသည့်အလား လှပနေခဲ့ပေ၏။

(ပြီးပါပြီ)

P.S.။ စာရေးသူ၏ နိဂုံးချုပ် စကား

ဒီစာအုပ်ကို ၂ လမပြည့်ခင်ဆုံးသတ်နိုင်ခဲ့ပါပြီ။

ဒီဇာတ်သိမ်းကို အားလုံး ကျေနပ်ကြလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ အဖော်ပြုပေးခဲ့တဲ့အတွက် ထပ်ပြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ နောက်ထပ် အသစ်အနေနဲ့ "အသင်္ချေမျိုးနွယ်စုရဲ့ အပန်းဖြေစခန်းမှ ကြိုဆိုပါတယ်" စာစဥ်လေးကို လမကုန်ခင် စတင်ပါမယ်။