အခန်း (၁၈၅-၁၈၆)

အပိုင်း (၁၈၅) "ဒီဆေးက ကိုကိုရှောင်ပေါင် ကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ထားတာ။"

သူသည် ဟုန်ရှောင်ပေါင်အပေါ် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မှု ရှိသည်။ ဟုန်ရှောင်ပေါင်က သူ့အား လုံးဝ လိမ်ညာမည် မဟုတ်ကြောင်းကိုလည်း ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိ၏။ သို့ပေမည့် ဤကိစ္စသည် အလွန်အရေးကြီးလွန်းလှသည်။ အကယ်၍ ဟုန်ရှောင်ပေါင် တစ်ခုခု အထင်လွဲနေခြင်းမျိုးဆိုလျှင် မည်သို့လုပ်ပါမည်နည်း။ ထို့ပြင် ‘အဖေ့ကို သွားမမေးနဲ့’ ဟု ဟုန်ရှောင်ပေါင်က သူမအား တားမြစ်သွားခဲ့ခြင်းလည်း မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ဖခင်ဖြစ်သူထံ သွားရောက်ဆွေးနွေးခြင်းက အကောင်းဆုံးဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

အဆင့်အတန်း ကျဆင်းနေသည့် ဟင်းချက်ပြုတ်ရေးဌာနမှာပင် ထိုမျှလောက် ထည်ဝါသည့် အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေသေးရာ၊ လေယင်နန်းဆောင်၏ အဓိကနန်းဆောင်ကြီးဆိုလျှင် မည်မျှပင် ခမ်းနားထည်ဝါ၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလိုက်မည်နည်း။

အဆောက်အအုံ၏ ပြင်ပတွင် ဝါးတားတား မြင်တွေ့နေရသည့် အလွှာပါးလေးတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို တွေ့ရ၏။ ထိုအရာက လေယင်နန်းဆောင်၏ အင်မတန် အားကောင်းသော ကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။ ဤအစီအရင်၏ အစွမ်းထက်မြက်ပုံနှင့် ပတ်သက်၍ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသည့် ဒဏ္ဍာရီများစွာ ရှိသည်။

သို့သော် အမှန်တကယ်တမ်းတွင်မူ ထိုကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကြီး စတင်အလုပ်လုပ်သည့် ပုံစံကို မည်သူမျှ မမြင်ဖူးကြချေ။ ဤသည်မှာလည်း သဘာဝကျလှပေသည်— မည်သူက ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးပြီး လေယင်နန်းဆောင်ကို လာရောက်ကျူးကျော်ရဲပါမည်နည်း။

ဒေါက်… ဒေါက်… ဒေါက်…

ယွင်ချိုင်ရှောင်သည် အဓိကနန်းဆောင်ကြီး၏ အပေါ်ဆုံးထပ်ဆီသို့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စွာ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး တံခါးခေါက်လိုက်၏။

“ချိုင်ရှောင်လား… ဝင်လာခဲ့…” ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်ခုက အတွင်းမှ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ယွင်ချိုင်ရှောင်သည် ဒြပ်စင်ငါးပါးဆေးလုံးနှင့် ပတ်သက်၍ မေးမြန်းရန် ပြင်ဆင်လာခဲ့သော်လည်း အခန်းတွင်းသို့ ရောက်သောအခါ အနည်းငယ် ကြောင်အသွားပြီး ငြိမ်သက်သွားခဲ့၏။ ယွင်ရှန့်ရွှမ်၏ ဘေးတွင် ဝဖောင်းဖောင်း သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦး ထိုင်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုမှာ ဆံပင် ဆွတ်ဆွတ်ဖြူနေသော်ငြား ဝဖောင်းနေသည့် မျက်နှာကြီးက ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ချောမွေ့နုပျိုနေ၏။ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ လေတစ်ချက် မှုတ်လိုက်လျှင်ပင် ပေါက်ပြဲသွားမလား ထင်မှတ်ရလောက်\။

“ချိုင်ရှောင်… လာ… သမီးရဲ့ ဦးလေးကြီးထုံကို နှုတ်ဆက်လိုက်အုံး…” ယွင်ရှန့်ရွှမ်က ရွှင်မြူးစွာ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်၏။

“ဦးလေးကြီးထုံ…” ယွင်ချိုင်ရှောင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး အလွန် ရိုသေလေးစားသည့် ဟန်ပန်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

‘ထုံ’ ဟူသော နာမည်လည်းဖြစ်၊ ဦးလေးကြီးလည်း ဖြစ်သည်ဆိုတော့… ဆေးဖော်စပ်ရေးဌာန၏ ဌာနမှူး၊ တစ်နှစ်ပတ်လုံး အရပ်လေးမျက်နှာသို့ လှည့်လည်သွားလာနေတတ်သည့် ထုံဟွာတန်းပင် ဖြစ်ရပေမည်။

ယွင်ချိုင်ရှောင် က ချက်ချင်းပင် ရိုသေစွာ အရိုအသေပြုလိုက်သည်။ “တပည့် ယွင်ချိုင်ရှောင်ပါ… ဦးလေးကြီးထုံ ကို ဂါရဝပြုပါတယ်…”

“လိမ္မာတဲ့ ကလေးလေး… လိမ္မာလိုက်တဲ့ ကလေးလေး…” ထုံဟွာတန်းက ခေါင်းတညိတ်ညိတ်ဖြင့် ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ရိုးသားဖြူစင်စွာ ပြုံးပြလိုက်၏။ ကြည်လင်နေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ယွင်ချိုင်ရှောင်ကို ကြည့်ကာ အားရပါးရ ပြောလိုက်၏။ “ငါတို့ဌာနမှာ ဒီနှစ်အတွက် မျိုးစေ့ကောင်းလေး တစ်ခု ထပ်တိုးလာပြန်ပြီပဲ…”

“မဝံ့ရဲပါဘူး ဦးလေးကြီး…” ယွင်ချိုင်ရှောင်က ချက်ချင်း ခေါင်းငုံ့လျက် ရိုသေစွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ချိုင်ရှောင်… ညဉ့်နက်ကြီး ဘာကိစ္စများရှိလို့ ရောက်လာတာလဲ…” ထိုအခါမှ ယွင်ရှန့်ရွှမ်က သမီးဖြစ်သူ ရောက်လာရသည့် အကြောင်းရင်းကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဒါက…” ယွင်ချိုင်ရှောင်မှာ ထုံဟွာတန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အတန်ငယ် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့၏။

“မင်းက မင်းရဲ့ ဦးလေးကြီးထုံနဲ့ တွေ့ရတာ နည်းလွန်းလို့ပါ။ မင်းရဲ့ ဦးလေးကြီးထုံနဲ့ ငါက သေတူရှင်ဖက် ပေါင်းသင်းလာခဲ့တဲ့ မိတ်ဆွေကောင်းတွေဆိုတာ မင်း မသိလောက်ဘူး။ ရှိတဲ့ကိစ္စကို ဘာမှဖုံးကွယ်မနေဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာ ပြောစမ်းပါ…”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ…” ထိုအခါမှ ယွင်ချိုင်ရှောင်က စိတ်ချလက်ချ မေးလိုက်၏။ “အဖေ… ဒြပ်စင်ငါးပါးဆေးလုံး ဆိုတာကို သိလားဟင်…”

“ဒြပ်စင်ငါးပါးဆေးလုံး ဟုတ်လား…” ထုံဟွာတန်းနှင့် ယွင်ရှန့်ရွှမ်တို့ နှစ်ဦးလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ထုံဟွာတန်း၏ မျက်နှာတွင် သံသယများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့၏။ “ဒီဆေးလုံးက လောကကြီးကနေ ပျောက်ကွယ်သွားတာ ကြာလှပြီလေ။ အခုလက်ရှိ ကျန်ရှိနေတဲ့ ဆေးညွှန်းတွေကလည်း မပြည့်စုံတဲ့ အပိုင်းအစတွေချည်းပဲ။ မင်းက ဒါကို ဘာဖြစ်လို့ မေးရတာလဲ…”

“ကိုကိုရှောင်ပေါင်က… ဒြပ်စင်ငါးပါးဆေးလုံး တစ်လုံးရလာလို့ သမီးကို လာပေးသွားလို့ပါ…”

ယွင်ချိုင်ရှောင်က မူလကတော့ ဟုန်ရှောင်ပေါင် ဖော်စပ်ထားသည့် ဆေးလုံး ဟု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင် တစ်ချက်စဉ်းစားမိကာ လာပေးသော ဒြပ်စင်ငါးပါးဆေးလုံး ဟုသာ အခြေအနေကြည့်၍ ပြောင်းလဲ ပြောဆိုလိုက်သည်။

“အို…”

ယွင်ရှန့်ရွှမ်က တစ်စုံတစ်ရာ မပြောရသေးမီမှာပင် ထုံဟွာတန်းက ချက်ချင်း အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့၏။ “အခုလက်ရှိ လောကမှာ ကျန်ရှိနေတဲ့ ဒြပ်စင်ငါးပါးဆေးလုံးဆိုတာ အင်မတန် ရှားပါးနေပြီကွ။ တူမလေး… ဦးလေးကြီးကို တစ်ချက်လောက် ပြနိုင်မလား မသိဘူး…”

ဒြပ်စင်ငါးပါးဆေးလုံး၏ အပူရှိန်မှာ ယခုလောက်ဆိုလျှင် ကျသွားလောက်ပြီဟု ယွင်ချိုင်ရှောင် စိတ်ထဲမှ တွေးဆလိုက်ပြီး ကြွေသေတ္တာလေးကို ရိုသေစွာ လှမ်းပေးလိုက်သည်။

“ဒါ… ဒါ တကယ်ပဲ ဒြပ်စင်ငါးပါးဆေးလုံးပဲ…”

ထုံဟွာတန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဆေးလုံးကို ကောက်ကိုင်ကာ အလွန်သေချာစွာ စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေတော့၏။ “ဒြပ်စင်ငါးပါးလုံး နီးပါး ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်နေတာပဲ… ကောင်းကင်ကြီးရေ…။ ဒီဆေးလုံးက သေချာပေါက် ထိပ်တန်းအဆင့်ထဲမှာ ပါတယ်။ နောက်ပြီး ဒီဆေးလုံးက ဒီလောက်အထိ အာနိသင်မပျက် တည်ရှိနေသေးတာ တကယ်ကို ယုံကြည်ဖို့တောင် ခက်ခဲလွန်းတယ်…”

ထုံဟွာတန်းသည် တစ်သက်တာလုံး ဆေးပညာလမ်းစဉ်ကို အရူးအမူး စွဲလမ်းခဲ့သူဖြစ်ပေရာ၊ ရှေးယခင်တည်းက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည့် ဤသို့သော ဆေးလုံးမျိုးကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရချိန်တွင် စိတ်အာရုံမှာ လုံးဝ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။ ပါးစပ်မှလည်း အဆက်မပြတ် အံ့ဩချီးကျူးနေခဲ့သည်။

ယွင်ရှန့်ရွှမ်ကလည်း ဒြပ်စင်ငါးပါးဆေးလုံးကို နက်နက်နဲနဲ စိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။ ဤဆေးလုံး၏ အစွမ်းထက်မြက်ပုံ ကို သူတို့လို သက်ကြီးရွယ်အိုများလောက်သာ အသိဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“တူမလေး… ဒီဆေးလုံးကို ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲဆိုတာ ဦးလေးကြီးကို ပြောပြလို့ ရနိုင်မလား…” အတန်ကြာ စူးစိုက်ကြည့်ရှုပြီးနောက် ထုံဟွာတန်းက စိတ်အာရုံကို အတန်ငယ် ထိန်းချုပ်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ချီယွင်အင်ပါယာရဲ့ မင်းသားကိုး ဟုန်ရှောင်ပေါင် ဆီကနေ ရလာတာပါ။ ကိုကိုရှောင်ပေါင် ပြောတာကတော့… သူရဲ့ အစ်ကိုကြီး ရလာတာလို့ ပြောပါတယ်…” ယွင်ချိုင်ရှောင်က ရိုသေစွာ ဖြေကြားလိုက်၏။ ဤသည်မှာ သူမ၏ တစ်သက်တာလုံးတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် လိမ်ညာပြောဆိုဖူးခြင်း ဖြစ်ပေရာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေခဲ့၏။

“ချီယွင်အင်ပါယာရဲ့ မင်းသားကြီး ဟုတ်လား…”

ထုံဟွာတန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် ယွင်ရှန့်ရွှမ်ကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ “အဲ့ဒီလူလား…”

“ဟုတ်ပါတယ်…” ယွင်ရှန့်ရွှမ်က လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ဒါကြောင့်ကိုး… ဒါကြောင့်ကိုး…”

ထုံဟွာတန်းက ခေါင်းတညိတ်ညိတ်ဖြင့် ဒါကြောင့်ကိုး ဟူသော စကားကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချကာ ဆိုသည်။ “ဟုန်ဝမ်ချင်းက အဲ့ဒီတိုက်ပွဲ ပြီးတဲ့နောက်ပိုင်းမှာ နောက်ထပ်တစ်ဆင့် ထပ်တက်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေး လုံးဝ မရှိတော့ဘူးလေ။ လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကနေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီလို့ ထင်နေခဲ့တာ။ ဒီလောက် ပါရမီကြီးမားတဲ့ သားတွေကို မွေးထုတ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး…”

သူက ဒြပ်စင်ငါးပါးဆေးလုံးကို ကြည့်ရှုရင်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြန်၏။ “မူလကတော့ အဖိုးတန်ရတနာ အများအပြားပေးပြီး တူမလေးဆီကနေ ဒီပစ္စည်းကို လဲလှယ်တော့မလို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့… အဲ့ဒီလူရဲ့ ပစ္စည်းဖြစ်နေမှတော့ တော်ပါပြီလေ…”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် တီးတိုးရေရွတ်ရင်း ထိုင်ရာမှထကာ နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

အခန်းငယ်လေးအတွင်း၌ နောက်တစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ ယွင်ရှန့်ရွှမ်က ရေနွေးကြမ်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ သောက်သုံးနေခဲ့၏။ အတန်ကြာမှသာ ရေနွေးကြမ်းပန်းကန်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပြန်ချလိုက်ပြီး မည်သည့်အရာကို စဉ်းစားမိနေသည် မသိသော်ငြား အလွန်တည်ငြိမ်သော လေဟန်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ချိုင်ရှောင်… ဒီဆေးလုံးက… တကယ်ပဲ မင်းသားကြီး ရလာတာလား…”

“မဟုတ်ပါဘူး အဖေ…”

ယွင်ချိုင်ရှောင်က ယွင်ရှန့်ရွှမ်ကို ဆက်လက်ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိတော့ပေ။ အမှန်အတိုင်းပင် ဖြောင့်ချက်ပေးလိုက်တော့သည်။ “ဒီဆေးလုံးက… ကိုကိုရှောင်ပေါင် ကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ထားတာပါ…”

ဒေါင်… ခလွမ်…

ခပ်သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာသော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ ယွင်ရှန့်ရွှမ်၏ လက်မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး အဖုံးစောင်းနေသည့် ပန်းကန်အဖုံးလေး စားပွဲပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့၏။

သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်နေသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ယှက်သန်းသွားသည်။ ဤဆေးလုံးက မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်ကို ဆောင်ကြဉ်းနေသနည်းဆိုသည်မှာ သူတို့လို အဘိုးကြီးများအရွယ်မှသာ ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်၏။

ထို့ကြောင့် သူက ယွင်ချိုင်ရှောင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဒါက တကယ်ပြောတာလား။"

"အင်း။" ယွင်ချိုင်ရှောင်က ရိုးရိုးသားသားပင် ဖြေလိုက်၏။ "ကိုကိုရှောင်ပေါင်က ဖော်စပ်လို့ ပြီးပြီးချင်း သမီးဆီကို ချက်ချင်း လာပို့ပေးတာ။ ရရချင်းတုန်းကဆို ဒီဆေးက ပူပူနွေးနွေးလေးတောင် ဖြစ်နေသေးတာ။"

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

ယွင်ရှန့်ရွှမ်က တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။ "ရှောင်ပေါင်က... အချိုးငါးပါးဆေးလုံးမျိုးကို ဖော်စပ်နိုင်တယ်ပေါ့။ အချိုးငါးပါး ဆေးလုံးလေ။"

အပိုင်း (၁၈၆) ဒီကောင်လေး ထူးဆန်းလွန်းနေတယ်။

"အဖေ... ဒီဆေးက အဲဒီလောက်တောင် အံ့ဩစရာ ကောင်းနေလို့လား။"

ယွင်ချိုင်ရှောင်က ဤဒြပ်စင်ငါးပါးဆေးလုံး၏ တန်ဖိုးကို နားမလည်သည့်တိုင် ယခုအချိန်တွင်တော့ ၎င်းသည် သာမန်ပစ္စည်း မဟုတ်ကြောင်း ကောင်းကောင်းကြီး ရိပ်မိသွားခဲ့သည်။ ဟုန်ရှောင်ပေါင် ဤမျှအဆင့်မြင့်သည့် ဆေးမျိုးကို ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် သူမ၏ ရင်တွင်း၌ အလွန်ပင် ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေသည်။

"အို... ကလေးရယ်... ဒီဆေးက အံ့ဩစရာဆိုတဲ့ စကားလုံး နှစ်လုံးတည်းနဲ့တင် ဘယ်လိုလုပ် ပြီးပြည့်စုံပါ့မလဲ။"

ယွင်ရှန့်ရွှမ်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။ "ရှေးယခင် အချိန်တုန်းက ဆေးဖော်စပ်တဲ့ လမ်းစဉ်မှာ စကားပုံတစ်ခု ရှိခဲ့တယ်။ မဟာဆရာသခင်တိုင်း ဒြပ်စင်ငါးပါးဆေးလုံးကို မဖော်စပ်နိုင်ပေမဲ့ ဒြပ်စင်ငါးပါးဆေးလုံးကို ဖော်စပ်နိုင်တဲ့သူတိုင်းကတော့ မဟာဆရာသခင် အစစ်အမှန်ပဲတဲ့။"

ယွင်ချိုင်ရှောင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤအကဲဖြတ်မှုက အလွန်ပင် ကြီးမားလွန်းနေသည်။ မည်မျှပင် ကြီးမားသနည်းဆိုသော် ထိုဂုဏ်ပုဒ်ကို ဟုန်ရှောင်ပေါင်နှင့် လုံးဝ တွဲဖက် မတွေးဝံ့လောက်အောင်ပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ယခုအခါတွင် သူမကိုယ်တိုင်ပင် အနည်းငယ် မသေမချာ ဖြစ်သွားရသည်။ "ဒါဆို ဒီဆေးက တကယ်ပဲ ကိုကိုရှောင်ပေါင် ဖော်စပ်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါ့မလား။"

ခဏကြာမှ သူမက ဆက်မေးလိုက်၏။ "ဒါဆို အဖေ... လေယင်မြို့တော်ထဲမှာ ဒြပ်စင်ငါးပါးဆေးလုံးကို ဖော်စပ်နိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်များ ရှိနေသေးလား။"

"မရှိလောက်ဘူး။"

ယွင်ရှန့်ရွှမ်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "သူတို့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည် မမီလို့တော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒီဆေးရဲ့ ဆေးနည်းနိဿယက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာ ကြာပြီလေ။ သမီးရဲ့ ဆရာကြီးထုံ ကိုယ်တိုင်တောင် အသစ် ပြန်ထွင်နိုင်စွမ်း မရှိဘူး။"

မည်သူမျှ မဖော်စပ်နိုင်ဘူး ဆိုမှတော့... ယွင်ချိုင်ရှောင်၏ စိတ်ထဲတွင် အတော်လေး ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။ ယခုအခါ သူမ ပို၍ပင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဆရာကြီးထုံ ကိုယ်တိုင်ပင် မဖော်စပ်နိုင်လျှင် ဟုန်ရှောင်ပေါင် အနေဖြင့် ဤဆေးကို ဖော်စပ်ပေးမည့် သူ ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့ပေမည့် ဆရာကြီးထုံပင် မဖော်စပ်နိုင်သည့် ဆေးမျိုးကို ဟုန်ရှောင်ပေါင်က ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့သည်လား။

သားအဖနှစ်ယောက် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြ၏။ တစ်ဖက်လူ၏ စိတ်ကူးကို နှစ်ယောက်စလုံး ခန့်မှန်းမိနေကြသည်။ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ယွင်ရှန့်ရွှမ်က စကားစလိုက်သည်။ "ရှောင်ပေါင် ဒီကလေးက ညတွင်းချင်း မင်းဆီကို ဒြပ်စင်ငါးပါးဆေးလုံး လာပို့ပေးရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာများဖြစ်မလဲ။"

ထိုစကားက ယွင်ချိုင်ရှောင်၏ စိတ်ကို လက်တွေ့ဘဝဆီသို့ ပြန်လည် ဆွဲခေါ်သွား၏။ သူမက ချက်ချင်းပင် လေးနက် တည်ကြည်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "အဖေ... ဖန်ရောင်စဉ်သန့်စင်သော ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ် ဆိုတာကို သိလား။"

"ဖန်ရောင်စဉ်သန့်စင်သော ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်။"

ယွင်ရှန့်ရွှမ်က အနည်းငယ် ကြောင်အံ့သွားသည်။ အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ "မှန်းဆကြည့်လို့တောင် မရဘူး။"

"ဒါဆို ခန္ဓာငါးပါး ဆိုတာကိုရော အဖေ သိလား။" ယွင်ချိုင်ရှောင်က ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ခန္ဓာငါးပါး။"

ယွင်ရှန့်ရွှမ်က ချက်ချင်းပင် တုန်လှုပ်သွား၏။ "ဒီလို နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်မျိုးကိုတော့ သဘာဝကျကျ သိတာပေါ့။"

သူက ယွင်ချိုင်ရှောင်ကို သံသယ မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ချိုင်ရှောင်... သမီး တားမြစ်ကျမ်းစာ တစ်ခုခုကို ဖတ်မိထားတာလား။ မဟုတ်ရင် ရှေးဟောင်းခေတ်မှာပဲ ရှိခဲ့တဲ့ ဒီလို မွေးရာပါ ခန္ဓာကိုယ်အကြောင်းကို သမီးက ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ။"

ယွင်ချိုင်ရှောင်၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အက်ကွဲ ခက်ခဲနေသည်။ သူမက ယွင်ရှန့်ရွှမ်ကို စကားပြောရခက်သလို ကြည့်နေ၏။ ခဏကြာမှ သူမက ပြောလိုက်သည်။ "အဖေ... ကိုကိုရှောင်ပေါင် ပြောတာ... ပြောတာကလေ... ညီမက ခန္ဓာငါးပါး ပိုင်ရှင်တဲ့။"

"ဘာ။" ယွင်ရှန့်ရွှမ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူရော်သွား၏။ သူ၏ မွေးရာပါ တည်ငြိမ်မှုများ အားလုံး စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အခန်းတစ်ခန်းစာခန့် ရှိသည့် အကာအကွယ် စက်ကွင်းတစ်ခုက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွား၏။

ယွင်ရှန့်ရွှမ်က ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။ "အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ။"

"သမီးလည်း မသိဘူးလေ..."

ယွင်ချိုင်ရှောင်က မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ဒါပေမဲ့ ကိုကိုရှောင်ပေါင်က အရမ်း လေးလေးနက်နက်နဲ့ ပြောတာ။ ညီမက ခန္ဓာငါးပါး ပိုင်ရှင်မို့လို့ မိုးကြိုးသိုင်း လမ်းစဉ်အတိုင်း မျက်စိစုံမှိတ်ပြီးတော့ ကျင့်ကြံလို့ မရဘူးတဲ့။ အဲဒီလို လုပ်ရင် ခန္ဓာငါးပါးကို အလကား ဖြုန်းတီးပစ်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်တဲ့။ ဒါကြောင့် သူက အများကြီး အပင်ပန်းခံပြီးတော့ ဒီဒြပ်စင်ငါးပါးဆေးလုံးကို ရှာလာပေးတာလေ။"

"ဒြပ်စင်ငါးပါးဆေးလုံး... ခန္ဓာငါးပါး..."

ယွင်ရှန့်ရွှမ်၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုး ပြောင်းလဲနေ၏။ သူ၏ ရင်တွင်း၌ ဖိနှိပ်ထား၍ မရနိုင်သော တုန်လှုပ်မှုတစ်ခုက ထကြွနေသည်။ "ရှောင်ပေါင် ဒီကလေးက ဒီလောက် လျှို့ဝှက်နက်နဲတဲ့ အကြောင်းအရာတွေ ကို ဘယ်ကနေများ သိလာတာပါလိမ့်။"

အတန်ကြာသည့်အခါ ယွင်ရှန့်ရွှမ်က တီးတိုး ပြောလိုက်ပြန်၏။ "ရှောင်ပေါင်ဆိုတဲ့ ကလေးက အနည်းငယ် ပေါ့ပေါ့တန်တန် နေတတ်ပေမဲ့ အင်မတန် ပါးနပ်တဲ့သူပဲ။ လျှောက်ပြောတတ်တဲ့ ကောင်မျိုး မဟုတ်ဘူး။ သူက ဘာကြောင့် မင်းကို ခန္ဓာငါးပါး ပိုင်ရှင်လို့ အခိုင်အမာ ပြောရဲတာလဲ။"

"ကိုကိုရှောင်ပေါင် ပြောတာတော့ မင်းသားကြီးဆီမှာ ထူးဆန်းတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ် ရှိတယ်တဲ့။ အဲဒီစာအုပ်ထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတာလို့ ပြောတာပဲ။" ယွင်ချိုင်ရှောင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မင်းသားကြီး ထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီလား။"

ယွင်ရှန့်ရွှမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ "ဟုန်မိသားစုက ကလေးတွေ အားလုံးက လူစွမ်းကောင်းတွေ ချည်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် နက်နဲတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ထိတွေ့ခွင့်ရဖို့ ဆိုတာကတော့ သိပ်မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

သူက တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေ၏။ ခဏကြာမှ စကားဆက်လိုက်သည်။ "ချိုင်ရှောင်... ဒီကိစ္စကို ဘယ်သူ့ကိုမှ လုံးဝ မပြောပြနဲ့။ အဖေ ကိုယ်တိုင် နန်းတွင်း ဘဏ္ဍာတိုက်ဆီကို တစ်ခေါက်လောက် သွားကြည့်ဦးမယ်။ တကယ်လို့ အဆင်မပြေရင်တော့ ထူးဆန်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ကို သွားရှာရလိမ့်မယ်။ ခန္ဓာငါးပါး ကိစ္စကို အဖေ သေချာပေါက် အဖြေရှာပေးမယ်။ အဖေ အဖြေမရှာနိုင်သေးခင်အထိ ရှောင်ပေါင် ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လိုက်လုပ်ထား။"

"အင်း။" ယွင်ချိုင်ရှောင်ကလည်း အကြောင်းစုံကို ရှင်းပြပြီးပြီ ဖြစ်၍ နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့၏။

အခန်းထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ယွင်ရှန့်ရွှမ်၏ မျက်နှာမှာမူ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေဆဲပင်။ အတန်ကြာမှ သူက ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဒီကလေးကို လူချင်းတွေ့ပြီး သေချာ မေးကြည့်မှ ဖြစ်တော့မယ်။"

ပြောပြီးသည်နှင့် လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်သို့ တန်းခနဲ ခုန်ထွက်သွားတော့သည်။

...

ဟုန်မိသားစု ကုန်စုံဆိုင်။

ယခုအချိန်တွင်တော့ ဟုန်ရှောင်ပေါင်တစ်ယောက် အလွန်ပင် ဂုဏ်ယူကြွားဝါချင်စရာ ကောင်းနေ၏။

တကယ်ပြောခြင်းပင်။ အလွန်တရာမှကို ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟီးဟီး... ပန်းစိုက်တာ၊ မြက်စိုက်တာကိုပဲ တွေ့ဖူးကြမှာပေါ့။ ဘယ်သူကများ ကျုပ်လို မီးတောက်ကို စိုက်ပျိုးတာ တွေ့ဖူးမှာလဲ။" ဟုန်ရှောင်ပေါင်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ယခုအခါတွင် ဒြပ်စင်ငါးပါးဆေးလုံး ပြီးလျှင် ဒုတိယ အရေးအကြီးဆုံး ကိစ္စရပ်အဖြစ် မီးတောက်မျိုးစေ့ကို ပြုစု ပျိုးထောင်နေခြင်း ဖြစ်၏။

မီးတောက်မျိုးစေ့ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရသည့် ကိစ္စက လွယ်ကူလှသည် မဟုတ်ချေ။ သေချာပေါက် ဟုန်ရှောင်ပေါင် မဟုတ်သည့် အခြားသူများအတွက်ကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ကိစ္စရပ်မှန်သမျှတွင် ခက်ခဲသည့် အချက် နှစ်ချက်သာ ရှိ၏။ ပထမတစ်ချက်က အဆက်မပြတ် လိုအပ်သော အပူချိန်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယတစ်ချက်က မပြောင်းမလဲ တည်ငြိမ်နေသော အပူချိန်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤခေတ်ကြီးထဲတွင် အပူချိန်ကို အသေထိန်းပေးနိုင်သည့် စက်ပစ္စည်း မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ဤအချက်များကြောင့် မည်သူမျှ မြေအောင်း ပုစဉ်းမီးတောက်ကို မပျိုးထောင်နိုင်ခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းအရင်း ဖြစ်နေခြင်းပင်။

မြေအောင်းပုစဉ်းမီးတောက်၏ မီးတောက်မျိုးစေ့ ဆိုလျှင်တော့ ထိုထက်မက ပို၍ ခက်ခဲသော အချက်တစ်ချက် ရှိသေး၏။ မြေအောင်းပုစဉ်း မီးတောက်အတွက် အပူချိန်ပမာဏ မည်မျှ လိုအပ်သနည်း ဆိုသည်ကို မည်သူကမျှ မသိကြပေ။

သို့သော်ငြား ဟုန်ရှောင်ပေါင်၏ မီးတောက်စက်ကွင်းပညာရပ်ကတော့ အသက်ဝင်နေသည့် အပူချိန်ထိန်းစက်ကြီး တစ်ခုပင်။ မြေအောင်းပုစဉ်းမီးတောက်က အပူချိန် မည်မျှလိုချင်သနည်း။

အဘိုး ရှိနေတာပဲ... ဒါက ပြဿနာတစ်ခု ဟုတ်သေးလို့လား။

"တကယ်လို့ မြေအောင်းပုစဉ်းမီးတောက်ကိုသာ ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်ခဲ့ရင် ဟင်းချက်တာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ လက်နက် သွန်းလုပ်တာပဲ ဖြစ်ဖြစ် အကြီးအကျယ် အထောက်အကူ ပြုနိုင်လိမ့်မယ်။ မြေအောင်းပုစဉ်းမီးတောက်နဲ့ မီးတောက်စက်ကွင်းကို ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် လိုချင်တဲ့ အပူချိန်ကို လက်ကမ်းလိုက်တာနဲ့ ရနိုင်ပြီ။"

ယင်းကျိုယိုက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။ "ပြီးတော့ မြေအောင်းပုစဉ်းမီးတောက်က ဝိညာဉ်သားရဲတွေအတွက် အရမ်း အကျိုးရှိစေတယ်။ ထိပ်ဖြူ ခွေးတူဝက်တူကြီးနဲ့ ရွှေဝါရောင် ဝက်ဝံပေါက်လေးတို့ အဆင့်တစ်ဆင့် ထပ်တက်ဖို့ဆိုတာ အများကြီး ပိုလွယ်ကူသွားလိမ့်မယ်။"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။" ဟုန်ရှောင်ပေါင်ကလည်း အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေ၏။ ဤတစ်ကြိမ် တိုက်ပွဲတွင် မြေအောင်းပုစဉ်းမီးတောက်ကြောင့် ထိပ်ဖြူခွေးတူဝက်တူကြီး၏ အကူအညီကို အများကြီး ရရှိခဲ့သည်။ တကယ်လို့ ၎င်းသာ အဆင့်တစ်ဆင့် ထပ်တက်သွားခဲ့လျှင်...

ဥပမာ- ရုပ်ခန္ဓာ စတုတ္ထအဆင့်လောက် ထပ်တက်သွားလျှင် ဝါးဟားဟား …. ထိုအချိန်ရောက်လျှင် လေးကျန်လျှပ်စီးပြာတို့ ဦ ဘာတို့နဲ့ တွေ့လျှင်တောင် တည့်တည့်ကြီး ခေါင်းချင်းဆိုင် တိုက်ခိုက်လို့ ရနိုင်ပြီ မဟုတ်ပါလား။

"ဒုတိယ မီးတောက်စက်ကွင်းကို ဖော်ဆောင်လို့ ရပြီ။" ယင်းကျိုယိုက အချိန်ကိုက် သတိပေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီဗျာ။" ဟုန်ရှောင်ပေါင်က ပြန်ပြောလိုက်၏။