အခန်း (၈၁-၈၂)

အခန်း ၈၁

မည်သူတွေ ရန်ဖြစ်နေကြသနည်း ဆိုသည်မှာ စဉ်းစားစရာပင် ဖြစ်လေသည်။

ရွှီရှန်း၏ ဝန်ထမ်းများနှင့် လူရော ခွေးပါ အမြင်ကပ်ချင်စရာ ကောင်းသော အမှိုက်ကောင်အချို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဒီခွေးသူတောင်းစားတွေ... တစ်နေ့နေ့ကျရင် အထက်ကလူတွေ သူတို့ကို သေချာပေါက် ရှင်းလင်းပစ်ရလိမ့်မယ်..."

လီရှန်းက ကျိန်ဆဲရင်း ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ရွှီရှန်းက ကားမောင်းနေရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေပြီး မည်သည့်စကားမျှ ဝင်ရောက်မပြောဆိုပေ။

မည်သူတွေက အနှောင့်အယှက် ပေးနေသနည်း ဆိုရသော် လီရှူနှင့် ပတ်သက်နေခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

လီရှူ နေထိုင်ခဲ့သော ရပ်ကွက်အတွင်း၌ မူလကတည်းက တောင်းရမ်းစားသောက်သူများ စုဖွဲ့ထားသော ဂိုဏ်းငယ်လေးတစ်ခု ရှိလေသည်။ ထိုလူစုက အုပ်စုဖွဲ့ထားကြပြီး မိမိတို့ နေထိုင်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်က မကောင်းမှု ဒုစရိုက်များ ကျက်စားရာ နေရာဖြစ်သည်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အနိုင်ကျင့် ဗိုလ်ကျနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က လီရှူနှင့် လီရွှေ အပြင် မီမီ အပါအဝင် ထို နှစ်ယောက်ခွဲပေါင်းလျှင် တစ်လကို အနည်းဆုံး ယွမ်နှစ်ထောင်ခန့် ဝင်ငွေရှိကြောင်း သတင်းရရှိသွားခဲ့ကြချေသည်။ ထို့နောက် ထိုလူစုက ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"စိတ်ချပါ... ရှောင်ဟန် လည်း အဲဒီကို အမြန်သွားနေပြီ... သရဲအိမ်က ဘာပြဿနာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

လီရှန်းက ရွှီရှန်းကို နှစ်သိမ့်စကား ပြောဆိုလိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူ နားဝင်သည်ဖြစ်စေ နားမဝင်သည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်နေတော့ချေ။

တစ်ဖက်လူများမှာ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် တောင်းရမ်းစားသောက်သူများ မဟုတ်ပေ။ အခြားတစ်နည်းဖြင့် ပြောရလျှင် ထိုလူများက တောင်းရမ်းစားသောက်သူများ လုံးဝ မဟုတ်ကြချေ။

သူတို့သည် တစ်နေ့ကုန် ဘာအလုပ်မျှမရှိဘဲ လေလွင့်နေကြသော လူမိုက်ခပ်ချာချာများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် အဖွဲ့ငယ်လေး တစ်ဖွဲ့သာ ဖြစ်လေသည်။ ဆာလောင်လာလျှင် သူများဆီတွင် အစားအသောက် သွားတောင်းကြပြီး အိပ်ချင်လာပါက အိမ်ပြန်၍ အိပ်ရာဝင်ကြကာ ငွေသုံးချင်လာသည့် အခါမျိုးတွင် ဆက်ကြေးကောက်ခြင်း သို့မဟုတ် လီရှူ ကဲ့သို့သော လူမျိုးထံမှ ငွေညှစ်ခြင်းများ ပြုလုပ်တတ်ကြပေသည်။

ဤလူစုမှာ အလုပ်မရှာနိုင်၍ မဟုတ်ဘဲ အလွန် ပျင်းရိပြီး ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းနေခြင်းသာ ဖြစ်ချေသည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် မြို့ပြဖွံ့ဖြိုးရေး စီမံကိန်းများ လုပ်ဆောင်ချိန်တွင် အစိုးရပိုင်းက ခြေလက်အင်္ဂါ ပြည့်စုံသော ဤကဲ့သို့ တောင်းရမ်းစားသောက်သူများကို လိုက်လံရှာဖွေပြီး နေထိုင်စရာနှင့် အလုပ်အကိုင်များ ထောက်ပံ့ပေးလေ့ ရှိပေသည်။ ဤလူစုကိုလည်း လာရောက် ခေါ်ယူဖူးသော်လည်း သူတို့က အလုပ်မလုပ်ချင်၍ ငြင်းဆန်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ဤအရာက အမှန်တကယ်ပင် လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွက် ကင်ဆာအကျိတ်ဆိုးကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေချေသည်။

"ကျွန်တော် သိတယ်..."

ရွှီရှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း သူ၏ လက်ထဲရှိ ကားမောင်းနေသော လှုပ်ရှားမှုများကမူ လုံးဝ နှေးကွေးမသွားခဲ့ချေ။

လီရှန်းမှာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။ သူက ပိုမို မြန်ဆန်လာသော ကားအမြန်နှုန်းကို ကြည့်ရင်း ထိုင်ခုံခါးပတ်ကို တိတ်တဆိတ် ပတ်ထားလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရင်ထဲ၌ မရပ်မနား ဆဲရေးတိုင်းထွာနေမိပေသည်။

'ပထမအဆင့် ဂုဏ်ပြုဆု ရထားတဲ့ မိသားစုကိုများ ပြဿနာ လာရှာရဲတယ်... ဒီခွေးကောင်တွေက ဘယ်လောက်တောင် အသက်ပြင်းနေလို့လဲ... ဒါက ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား...'

"မင်း စိတ်ချပါ... တကယ် ဘာပြဿနာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး... ကားကို နည်းနည်းလောက် နှေးနှေး မောင်းလို့ ရပါတယ်..."

လီရှန်း၏ မျက်ထောင့်များ တစ်ချက်မျှ တုန်ယင်သွားပြီး မိမိတို့ ကား၏ ကျော်တက်ခြင်းကို ဆက်တိုက် ခံနေရသော မျက်စိရှေ့ရှိ ကားများကို ကြည့်ရင်း ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော် သိတယ်..."

ရွှီရှန်းက ခွန်းတုံ့ပြန်လိုက်ပေသည်။ သို့သော်လည်း ကားအမြန်နှုန်းက ဆက်လက် မြင့်တက်နေဆဲပင် ဖြစ်ချေသည်။

လူတစ်စုံတစ်ယောက် ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရသွားသလား ဆိုသည်မှာ တွေးတောစရာပင် ဖြစ်လေသည်။ ဒဏ်ရာရသူ ရှိသော်လည်း ထိုသူများမှာ သရဲအိမ်မှ ဝန်ထမ်းများ မဟုတ်ကြချေ။

"ဒိုင်း..."

ရဲကားက နေရောင်ခြည် အပန်းဖြေဥယျာဉ် သို့ ရောက်ရှိလာပြီး သရဲအိမ် တံခါးဝတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်နှင့် ရွှီရှန်းက ကားတံခါးကို ချက်ချင်းဖွင့်ကာ ဆင်းလိုက်လေသည်။

ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည့် ထိုခဏ၌ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် အလွန် သွေးထွက်သံယို ဖြစ်နေသော မြင်ကွင်းတစ်ခုက ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

"ငါ့ကို ဘာဖြစ်လို့ မင်းတို့ကို သေအောင် ရိုက်သတ်ခိုင်းနေရတာလဲ..."

"ငါက လူမရိုက်ချင်ပါဘူး ဆိုနေ... မင်းတို့က ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကို အတင်း ရိုက်ခိုင်းနေရတာလဲ..."

"အီးဟီးဟီး... မင်းတို့ ငါ့ကို အနိုင်မကျင့်ကြနဲ့... ငါ့အမေက တခြားလူတွေ ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်တာ လက်မခံဘူး..."

မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အနောက်မှ လိုက်ပါလာသော လီရှန်း၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားပြီး ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိလေသည်။ ရွှီရှန်းမှာလည်း မူလနေရာတွင်ပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ချေသည်။

သူတို့ နှစ်ဦး အဘယ်အရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသနည်း ဟု စဉ်းစားစရာပင် ဖြစ်ပေသည်။

အရပ် ၂.၃ မီတာခန့် ရှိပြီး လက်မောင်းက ပေါင်လုံးထက် တုတ်ခိုင်ကာ ပေါင်တံကြီးများက သာမန်လူတစ်ဦး၏ ခါးထက်ပင် တုတ်ခိုင်နေသော တောင်ကုန်းကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ မတ်တတ်ရပ်နေသည့် ဆွန်းအန်း ပင် ဖြစ်လေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာကြီးက အလွန်အမင်း ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေပြီး ရှေးဟောင်း ဒဏ္ဍာရီလာ မိစ္ဆာကောင်ကြီး တစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာသည့်အလား ထင်မှတ်ရချေသည်။

သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် နှပ်ရည်များနှင့် မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်နေပြီး လူတစ်ယောက်၏ ခေါင်းထက်ပင် ကြီးမားသော လက်ကြီး နှစ်ဖက်ဖြင့် လူနှစ်ဦး၏ အင်္ကျီကော်လာကို လက်တစ်ဖက်စီ ဆွဲကိုင်ထားကာ လေထဲတွင် အကြမ်းပတမ်း ရမ်းခါနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ လက်ထဲရှိ လူနှစ်ဦးမှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေကာ မူလကတည်းက စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများမှာလည်း အစအနများအဖြစ် စုတ်ဖြဲခံထားရလေပြီ။

"ငါ့ကို မရိုက်ပါနဲ့... မင်းတို့ ငါ့ကို ထပ်မရိုက်ကြပါနဲ့တော့..."

"မင်းတို့ ငါ့ကို အနိုင်မကျင့်ကြပါနဲ့တော့... နောက်ဆိုရင် ငါ ပြင်ပါ့မယ်..."

"အီးဟီးဟီး..."

ဆွန်းအန်း ၏ မျက်နှာပေါ်မှ မျက်ရည်များက မိုးရွာချနေသည့်အလား မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်ပေါက်ပေါက် ကျဆင်းနေချေသည်။ သူက အသံကုန် ငိုကြွေးရင်း လက်ထဲမှ လူနှစ်ဦးကို အရုပ်လေးများကဲ့သို့ ဘေးဘက်သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် လူအုပ်ကြီးထဲသို့ အတင်းတိုးဝင်သွားပြီး လက်တစ်ဖက်လျှင် လူတစ်ယောက်စီ ဖမ်းဆုပ်ကာ အော်ဟစ် ငိုကြွေးရင်းဖြင့် ရိုက်နှက်နေတော့ပေသည်။

လီရှန်း "...."

မျက်ရည်များ ရွှဲရွှဲစိုနေပြီး မိမိကို အနိုင်မကျင့်ရန် တစ်ဖက်မှ အော်ဟစ်နေကာ အခြားတစ်ဖက်မှလည်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို အကြမ်းပတမ်း ရိုက်နှက်နေသော ဆွန်းအန်း ကို ကြည့်ရင်း လီရှန်း၏ ဦးနှောက်မှာ လုံးဝ အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့ဘဲ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့လေသည်။

ဘေးဘက်တွင် ရှိနေသူများကိုလည်း ဆက်လက် မြင်တွေ့လိုက်ရချေသည်။ လီရှူ မှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေပြီး အရွယ်မရောက်သေးသော ကလေးငယ် တစ်ဦးနှင့် လုံးဝ မတူညီဘဲ ရွှီရှန်း၏ သံပေတံ ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ လက်မောင်းမှ သွေးကြောများပင် ထောင်ထနေလေသည်။

ကျန်းပါ ၏ အခြေအနေမှာ အလွန် ရိုးရှင်းလှပေသည်။ သူက မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်ဆောင်ဘဲ လီရွှေ နှင့် အခြား တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား ဝန်ထမ်းများ၏ အရှေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်နေပြီး မျက်နှာပေါ်၌ အလွန် အေးစက်သော အမူအရာ တစ်ခုသာ ရှိနေချေသည်။ သို့သော် မည်သူကမျှ သူ၏ အနီးသို့ မကပ်ရဲကြပေ။

"ရဲအရာရှိကြီး... ရဲအရာရှိကြီး... နောက်ဆုံးတော့ ခင်ဗျားတို့ ရောက်လာကြပြီပဲ..."

ရုတ်တရက် အညစ်အကြေးများ ပေကျံနေသော လက်တစ်ဖက်က မြေပြင်ပေါ်မှ ဆန့်ထွက်လာပြီး လီရှန်း၏ ဒူးခေါင်းကို လှမ်း၍ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။

လီရှန်းက ခေါင်းငုံ့၍ ကြည့်လိုက်ရာ ဖူးယောင်နေသော မျက်နှာကြီး တစ်ခုက သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများပင် စီးကျနေချေသည်။ ယခုအချိန်တွင် လီရှန်းကို မြင်လိုက်ရခြင်းမှာ သူ၏ ကယ်တင်ရှင်ကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။

"ရဲအရာရှိကြီး... ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး... နောက်ဆိုရင် ကျွန်တော် လုံးဝ မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး..."

"ရဲအရာရှိကြီး... ကျွန်တော့်ကို မြန်မြန်သာ ဖမ်းသွားလိုက်ပါတော့..."

"ကျွန်တော် လူကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်လို့ပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို အခွင့်အရေး တစ်ခါလောက် ပေးပါ..."

လီရှန်း "...."

"မင်းတို့က ရဲကို ဖုန်းဆက်တိုင်တဲ့ သူတွေလား..."

လီရှန်းမှာ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ပြီး ဆွန်းအန်း ၏ ဘေးဘက်တွင် ရပ်ကာ ဝင်ရောက် တားမြစ်ချင်သော်လည်း မည်သို့မျှ တားဆီး၍ မရနိုင်ဖြစ်နေသော ဟန်ယန် ကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

ဟန်ယန် က လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိသွားပြီးနောက် နဖူးပေါ်မှ ချွေးများကို သုတ်ကာ လျင်မြန်စွာ ပြေးလာခဲ့ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ရှုံ့မဲ့နေသည့် အမူအရာ တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေချေသည်။

"ခေါင်းဆောင်... အစပိုင်းမှာ ရဲကို ဖုန်းဆက်တိုင်တာက ယွဲ့လျန် တို့ဘက်ကပါ... နောက်ဆုံး တစ်ခေါက် ရဲကို တိုင်တာကတော့ ဒီခွေးကောင်တွေပါပဲ..."

ဟန်ယန် ၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားပြီးနောက် လူအချို့မှာ ဤအဖြစ်အပျက်၏ အစအဆုံးကို နားလည်သွားခဲ့ကြပေသည်။

ခန့်မှန်းရသလောက် ဤခွေးကောင်များက လီရှူ ကို အရင်တုန်းကလို နောက်ခံ မရှိသူဟု ထင်မှတ်နေပြီး ငွေရှိလာကြောင်း ကြားသိရချိန်တွင် အလကား လာရောက် အမြတ်ထုတ်ချင်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။ သို့သော် သရဲအိမ်မှ အခြား ဝန်ထမ်းများ အားလုံးက ထိုကလေး နှစ်ဦးကို ကာကွယ်ပေးထားလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြချေ။

တစ်ဖက်လူများက ငွေတောင်းချိန်တွင် ဟန်ယွဲ့ က ဝင်ရောက် ဖြေရှင်းပေးကာ ငွေအနည်းငယ် ပေးလိုက်သော်လည်း ထိုလူစုက နည်းလွန်းသည်ဟု သတ်မှတ်ကာ အတင်းအကျပ် ဆက်လက် နေထိုင်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သရဲအိမ် တံခါးဝတွင် နှစ်ရက်ဆက်တိုက် အတင်း လာရောက် နေထိုင်နေကြသဖြင့် ဧည့်သည်များကို အလွန်အမင်း အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့လေသည်။

ဟန်ယွဲ့ က ရဲကို ဖုန်းဆက်တိုင်ကြားရာ ရဲများ ရောက်လာချိန်တွင် သူတို့က အရပ်မျက်နှာ အနှံ့သို့ ထွက်ပြေးသွားကြပြီး ရဲများ ပြန်သွားသည်နှင့် ဤနေရာသို့ ပြန်လည် စုဝေးလာကြချေသည်။ အပန်းဖြေဥယျာဉ်မှ တာဝန်ခံများ ရောက်လာချိန်တွင်လည်း တစ်ဖက်လူများက လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြပေ။ အကယ်၍ ထွက်သွားလျှင်ပင် အချိန်ခဏအကြာတွင် ထပ်မံ ရောက်ရှိလာကြပြန်လေသည်။

မောင်းထုတ်၍ မရသော ခွေးဝဲစားများ ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ဤအချက်ကပင် ဟန်ယန် က ဖုန်းထဲတွင် ဤလူများကို ခွာမရသည့် ကပ်ခွာများ ကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြောင်း ပြောဆိုခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လီရှူ မှာ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ကိုယ်တိုင် ထွက်၍ ညှိနှိုင်းရန် ကြိုးစားရာမှ အချင်းချင်း ရန်ပွဲ စတင် ဖြစ်ပွားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အဘယ်ကြောင့် သည်းမခံနိုင်ရသနည်း ဆိုရသော် ဤလူစု၏ ပစ်မှတ်မှာ လီရှူ မဟုတ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။ လီရှူ ထံတွင် ရှိသော ယွမ်ဆယ်ဂဏန်း ရာဂဏန်းလောက်ကို သူတို့က လုံးဝ အထင်မကြီးကြချေ။

သူတို့၏ အစကတည်းက ပစ်မှတ်မှာ ဟန်ယွဲ့ ကဲ့သို့ ကြင်နာနူးညံ့သော အမျိုးသမီးငယ် တစ်ဦးကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် လီရှူ တို့ မောင်နှမက သူတို့၏ လူများ ဖြစ်သည်ကို အကြောင်းပြကာ ဟန်ယွဲ့ ထံမှ ငွေညှစ်ရန် အကြံအစည် ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

နောက်ပိုင်းသို့ ရောက်လာချိန်တွင်မူ အရပ် ၂.၃ မီတာနှင့် ကိုယ်အလေးချိန် ပေါင် ၃၀၀ နီးပါး ရှိသော ကလေးကြီး ဆွန်းအန်း ငိုကြွေးသွားခဲ့ရလေသည်။

ထိုသို့ ငိုကြွေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုလူမိုက်များ အားလုံးလည်း လိုက်ပါ ငိုကြွေးခဲ့ကြရချေသည်။

"ရဲအရာရှိကြီး... သူတို့က လူကို ရိုက်နေတာပါ..."

"တောင်ကုန်းကြီး တစ်ခုလို ကြီးမားတဲ့ လူတစ်ယောက်က လက်နှစ်ဖက်နဲ့ မျက်ရည်တွေကို သုတ်ရင်း အဲဒီ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ တံခါးပေါက်လေး ထဲကနေ အတင်းတိုးထွက်လာပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ရိုက်နှက်နေတဲ့ မြင်ကွင်းမျိုးကို ခင်ဗျား တွေးကြည့်လို့ ရနိုင်မလား..."

ထိုလူစု၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ ငိုကြွေးနေခဲ့လေသည်။ သူက ထိုအချိန်တွင် ထွက်ပြေးချင်ခဲ့သော်လည်း ထိုလက်ကြီးက ကြက်ပေါက်စလေး တစ်ကောင်ကို ဖမ်းဆုပ်သကဲ့သို့ သူ့ကို ဖမ်းဆုပ်ထားခဲ့ချေသည်။ လုံးဝ ထွက်ပြေး၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။

အရေးအကြီးဆုံး အချက်မှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်လေသည်။ မိမိက အရိုက်ခံရသူ ဖြစ်သော်လည်း မိမိ၏ ငိုသံက တစ်ဖက်လူ၏ ငိုသံလောက်ပင် မကျယ်လောင်ခဲ့ချေ။

"ဟက်... ဒီစကားတွေကို ရဲစခန်း ရောက်မှပဲ ဆက်ပြောကြတာပေါ့..."

လီရှန်းက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက အလွန် အေးစက်နေလေသည်။

"ဒီလူတွေကို ငါ ခေါ်သွားလိုက်တော့မယ်..."

"ဥပဒေအတိုင်း အရေးယူမယ်..."

လီရှန်း၏ နှုတ်မှ ပြတ်သားသော စကားလုံးများ ထွက်ကျလာခဲ့ပေသည်။

ယခင် စကားအတိုင်းပင် ဖြစ်လေသည်။ ယေဘုယျ အရပ်ဘက် အငြင်းပွားမှုများကို ရဲတပ်ဖွဲ့က အသေးစိတ် စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် ပျင်းရိတတ်ကြပြီး အထက်မှလည်း သူတို့ကို အသေးစိတ် စုံစမ်းစစ်ဆေးခွင့် ပြုမည် မဟုတ်ချေ။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ ဆက်ဆံရေးများက အလွန် တင်းမာလာမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း အကယ်၍ အမှန်တကယ်သာ အသေးစိတ် စုံစမ်းစစ်ဆေးမည် ဆိုပါက ထိုလူများအတွက် ကံဆိုးမိုးမှောင် ကျသွားမည်မှာ သေချာလှလေသည်။

အထူးသဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဤခွေးကောင်များက ပထမအဆင့် ဂုဏ်ပြုဆု ရရှိထားသော မိသားစုကို ပြဿနာ လာရှာခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။ အရေးအကြီးဆုံး အချက်မှာ မြို့တော်မှ ရွှီရှန်းကို အထင်ကြီး လေးစားသွားသော လူများ ပြန်သွားသည်မှာ မကြာသေးခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

"အင်း..."

ရွှီရှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းလှည့်ကာ လူအုပ်ကြီးထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် သက်သာရာ ရသွားခဲ့ပေသည်။

"ဟက်... ငါ ပြောသားပဲ... မင်းရဲ့ သရဲအိမ် ထဲက လူတွေက သရဲတွေလိုပဲ... ပြဿနာ လာရှာတဲ့သူက ဘယ်လိုလုပ် အမြတ်ထုတ်နိုင်မှာလဲ... မင်းရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေက အပိုတွေပါပဲ..."

လီရှန်းက ကားပေါ်မတက်မီ ရွှီရှန်းကို ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော် မစိုးရိမ်ပါဘူး..."

ရွှီရှန်းက စကားဆိုရင်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခြေလှမ်းများကို လှမ်းကာ အရှေ့ဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်ချေ။

အခန်း ၈၂

ရွှီရှန်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားသလား ဆိုသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

"ငါ မစိုးရိမ်ပါဘူး..."

ရွှီရှန်းက ခြေလှမ်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သရဲအိမ် တံခါးဝဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

လီရှန်းက ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးများက စူးရှထက်မြက်သွားကာ ဟန်ယန်နှင့်အတူ လူတစ်စုကို ခေါ်ဆောင်၍ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပေသည်။

တံခါးဝတွင် လာရောက်ပိတ်ဆို့နေတတ်သော ဤကဲ့သို့ လူမျိုးများကို တွေ့ရခဲသလား ဆိုလျှင် အမှန်တကယ်ပင် အလွန် ပေါများလှချေသည်။

ယခင်ဘဝ ၂၀၂၄ ခုနှစ်တွင်ပင် ဆက်လက် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး အရေအတွက် အတော်များများ ရှိနေခဲ့ပေသည်။

ပုံမှန် တောင်းရမ်းစားသောက်သူများမှာ ယေဘုယျအားဖြင့် ပန်းကန်ကွဲလေး တစ်ချပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူတစ်ပါး အိမ်တံခါးကို ခေါက်၍ အစားအစာကိုသာ တောင်းခံပြီး ငွေကြေး မတောင်းခံတတ်ကြချေ။

သို့သော် ဤလူများကမူ ဆိုင်ပေါက်ဝတွင် ကပ်ရပ်နေပြီး အတွင်းဘက်၌ ဆိုင်ရှင် ရှိမရှိကို အကဲခတ်တတ်ကြပေသည်။ အကယ်၍ ဆိုင်ရှင် ရှိနေပြီး ဆိုင်မပိတ်ရသေးပါက ထိုလူများက တိုက်ရိုက်ပင် ဝင်ရောက်သွားတတ်ကြလေသည်။

ဝင်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ငွေတောင်းတော့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ ယွမ်အနည်းငယ် ပေးရုံဖြင့် မောင်းထုတ်၍ မရနိုင်ဘဲ အနည်းဆုံး ယွမ် ၁၀ သို့မဟုတ် ၂၀ ခန့် ပေးရတတ်ချေ။

ဤလူစုက တစ်အိမ်တက်ဆင်း လိုက်လံ တောင်းခံတတ်ကြပြီး မပေးလျှင် မပြန်ဘဲ နေတတ်ကြလေသည်။ ဆိုင်ရှင်က ဒေါသထွက်ပါက သူတို့က စကားနားမလည်သည့်ဟန် ဆောင်နေတတ်ကြပေသည်။

ရဲတပ်ဖွဲ့ကို ဖုန်းဆက်တိုင်ကြားပါက ထွက်သွားကြပြီး ရဲများ ပြန်သွားသည်နှင့် ချက်ချင်း ပြန်လည် စုဝေးလာတတ်ကြချေသည်။

မောင်းထုတ်၍ မရသော ခွေးဝဲစားများထက်ပင် ရွံရှာဖွယ် ကောင်းလှသော်လည်း ဤလူများကို မည်သို့မျှ အရေးယူ၍ မရနိုင်သဖြင့် ယေဘုယျအားဖြင့် နှာခေါင်းပိတ်ကာ ငွေပေး၍သာ လွှတ်လိုက်ရတတ်ပေသည်။

ထိုနည်းတူပင် ဤလူများ စုဖွဲ့ထားသော ဂိုဏ်းငယ်လေးများ ရှိတတ်လေသည်။

သူတို့သည် ယေဘုယျအားဖြင့် နှဲ သို့မဟုတ် အခြား တူရိယာများကို ယူဆောင်လာတတ်ကြပေသည်။

ဆိုင်တစ်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် သင် နားထောင်သည်ဖြစ်စေ နားမထောင်သည်ဖြစ်စေ တိုက်ရိုက်ပင် တီးမှုတ်ပြပြီး ငွေတောင်းတတ်ကြချေသည်။ ဤအရာက အတင်းအကျပ် ရောင်းချခြင်း နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ သီချင်းကို နားထောင်ပြီးပါက ငွေပေးရမည် ဟူသော သဘောပင် ဖြစ်လေသည်။

"ရှောင်ရှန်း..."

ထိုအချိန်တွင် မျက်နှာတစ်ခုလုံး စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော ဟန်ယွဲ့က ရွှီရှန်းကို သတိပြုမိသွားပြီးနောက် မျက်လုံးများ အရောင်လင်းလာကာ ရွှီရှန်း ရှိရာဘက်သို့ ချက်ချင်း လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟန်ယွဲ့၏ လွင့်မျောနေသော စိတ်နှလုံးမှာလည်း အားကိုးရာ တိုင်ခံကြီး တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသည့်အလား တည်ငြိမ်စွာ ကျဆင်းသွားခဲ့ပေသည်။

"နင် ပြန်ရောက်လာပြီလား..."

သူမက ခေါင်းမော့ကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် ရွှီရှန်းကို ကြည့်ရင်း စကားပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ရွှီရှန်းက သူမကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ချေသည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် အမူအရာမျှ မရှိဘဲ အလွန် တည်ငြိမ်နေပုံ ရသော်လည်း အဘယ်ကြောင့်မှန်း မသိဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများက ထိုအကြည့်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အားနည်းချက်ကို ဖမ်းဆုပ်ခံလိုက်ရသည့်အလား ရင်ထဲတွင် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ထိတ်လန့်သွားကြပေသည်။

ရွှီရှန်းက ဘေးဘက်ရှိ မိမိ၏ အိမ်နီးချင်း နေရာကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

အိမ်နီးချင်း၏ နေရာမှာ ကားတိုက်တမ်း ကစားကွင်း ဖွင့်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာကို လွန်ခဲ့သော နှစ်အတော်ကြာက သူ၏ မိဘများ ကူညီ ပံ့ပိုးပေးမှုဖြင့် စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ယနေ့တွင် ထိုအိမ်နီးချင်းကို မမြင်တွေ့ရချေ။

သူက သွားကိုက်ကာ ရဲကားကို အမီလိုက်၍ လူတစ်စုကို ရိုက်နှက်ချင်နေသော်လည်း ကျန်းပါ၏ တားဆီးခြင်းကို ခံထားရသော တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား အချို့ကို ကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။

"ဒီလ လူတိုင်းကို ဆုကြေးငွေ ယွမ် ၅၀၀ ထပ်တိုးပေးမယ်..."

"ဦးလေးကျန်း နဲ့ ဆွန်းအန်း ကို ဆုကြေး ယွမ် ၁၀၀၀ ထပ်တိုးပေးမယ်... လီရှူ နဲ့ လီရွှေ ကိုတော့ တစ်ယောက် ယွမ် ၅၀၀... မဟုတ်ဘူး... ယွမ် ၄၀၀ ဖြတ်မယ်... မီမီ ရဲ့ စားစရိတ်ကို အဆင့်တစ်ခု လျှော့ချမယ်..."

စကားပြောဆိုပြီးနောက် ရွှီရှန်းက ဟန်ယွဲ့ကို လျစ်လျူရှုကာ သရဲအိမ်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပေသည်။

သူ အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေခဲ့ချေသည်။ ပြဿနာ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်မှာ နှစ်ရက်ခွဲ ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ယနေ့မှာ တတိယမြောက်နေ့ ဖြစ်သော်လည်း သူက မည်သည့် သတင်းအစအနမျှ မသိရှိခဲ့ရပေ။

ဟန်ယွဲ့က ခေါင်းငုံ့ကာ တစ်ဖက်လူ၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားပြီး အင်္ကျီစကို ဆုပ်နယ်လျက် တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်သွားနေလေသည်။

"ရေး... သူဌေးကြီး ကျန်းမာပါစေ..."

"ရေး လို့ အော်တာကို တားမြစ်တယ်..."

"ရေး... ရေး..."

ကျောင်းသား ဝန်ထမ်း အချို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝမ်းသာအားရ ခုန်ပေါက်နေကြချေသည်။

"ဦးလေးကျန်း... ပင်ပန်းသွားပြီ..."

ရွှီရှန်းက စကားပြောဆိုလိုက်ရာ ကျန်းပါက ပြုံးလိုက်သော်လည်း မည်သည့်စကားမျှ ပြန်မပြောချေ။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သွေးထွက်သံယို မဖြစ်စေရဟု ဆိုပါက ကျန်းပါ အနေဖြင့် ထိုမျှ များပြားသော လူများကို ယှဉ်တိုက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

တစ်ဖက်လူက အရွယ်ရောက်ကာစ သွေးဆူနေသော ကျောင်းသား တစ်စုကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့ပြီး ဥပဒေမဲ့ လုပ်ရပ်များ ကျူးလွန်နေသော ဥပဒေကို ဂရုမစိုက်သူ လူရမ်းကားများ၏ ဖိအားကို ကိုယ်တိုင် ထမ်းပိုးထားနိုင်ခဲ့ခြင်းကပင် တစ်ဖက်လူ အနေဖြင့် သရဲအိမ်ကို မိမိ၏ အိမ်ကဲ့သို့ သဘောထားနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း လုံလောက်စွာ သက်သေပြနေလေသည်။

ဆွန်းအန်း နှင့် ပတ်သက်၍မူ ခုနက သူ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ဤကောင်လေးက နေရာတွင် အဆိုးရွားဆုံး ငိုကြွေးနေခဲ့သော်လည်း မည်သည့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာမျှ မရရှိခဲ့ဘဲ နေရာ တစ်ခုလုံးတွင် သူ တစ်ဦးတည်းသာ အင်အား အများဆုံး စိုက်ထုတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

ဆုကြေးငွေ ယွမ် ၁၀၀၀ မှာ နည်းလွန်းနေမလား ဟု တွေးတောစရာ ဖြစ်ပေသည်။

ဤခေတ်ကာလရှိ ယွမ် ၁၀၀၀ ကို ယခင်ဘဝက ယွမ် ၄၀၀၀ သို့မဟုတ် ၅၀၀၀ ခန့်ဟု ခန့်မှန်း၍ ရနိုင်လေသည်။

ယခုအချိန်တွင် အမြတ်အစွန်း များပြားလာပြီး ငွေဝင်ငွေထွက် များပြားကာ သရဲအိမ်မှာလည်း အလျင်အမြန် တိုးတက်နေသော ကာလနှင့် ကွက်တိ ကျနေ၍သာ ဖြစ်လေသည်။ ထိုသို့မဟုတ်ဘဲ အခြား လူတစ်ယောက်သာ ဆိုပါက ဤကဲ့သို့သော ဆုကြေးငွေမျိုးကို သေချာပေါက် ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ဟန်ယွဲ့က အနောက်မှ လိုက်ပါလာဆဲ ဖြစ်ပြီး ရင်ထဲတွင် အလွန် စိုးရိမ်နေပေသည်။

ကျန်းပါက ဤလူငယ် နှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာပေါ်တွင် တွေ့ရခဲသော ရင်တွင်းဖြစ် အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

"ကြည့်ရတာ ဒီနေ့ အလုပ်ဆက်လုပ်ဖို့ အဆင်မပြေတော့ဘူး ထင်တယ်... အားလုံး နောက်ဘက် အခန်းမှာ သွားနေကြတာပေါ့..."

ကျန်းပါက ပြုံး၍ စကားပြောဆိုလိုက်ပြီး မှန်ကို ထုတ်ယူကာ ဘီးဖြင့် ဆံပင်ကို အနည်းငယ် သပ်ရပ်အောင် ပြုပြင်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ပြန်သိမ်းကာ အတွင်းဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်ချေသည်။

သူ ပြောသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။

အတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်နှင့် ရွှီရှန်းက ယနေ့ အနားယူမည် ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာလိုက်လေသည်။

ကျောင်းသား အချို့က ချက်ချင်းပင် အပြင်ထွက်၍ လည်ပတ်ရန် ပြင်ဆင်ကြချေသည်။

လီရှူ နှင့် ဆွန်းအန်း တို့မှာ ထွက်ဆိုချက် ပေးရန် ရဲစခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံရပြီး ကျန်းပါက အခြေအနေကို သွားရောက် စုံစမ်းလိုကြောင်း ပြောဆိုလာလေသည်။

သို့သော် ရွှီရှန်းက ကျန်းပါ ရဲစခန်းသို့ ရယ်မောပြောဆိုကာ ဝင်ရောက်သွားမည့် မြင်ကွင်းကို စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ မြင်ကွင်းက အလွန် လှပလွန်းနေမည် ဖြစ်သဖြင့် ဦးလေးလီကိုသာ သွားရောက်စေရန် ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပေသည်။

ဦးလေးလီ ရရှိလာသော သတင်းမှာ လီရှန်းက လီရှူကို မေးခွန်းများ ဆက်တိုက် မေးမြန်းနေကြောင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရွှီရှန်း သဘောပေါက်သွားခဲ့လေသည်။

မေးခွန်း ပိုများလေလေ အဖြေ ပိုများလာလေလေ ဖြစ်ပြီး အဖြေ ပိုများလာလေလေ ထိုလူရမ်းကားများ အပြစ်ပေးခံရမှု ပိုမို ပြင်းထန်လာလေလေ ဖြစ်မည်မှာ သေချာလှပေသည်။

သို့သော် အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော လူတစ်ဦး ရှိနေသေးချေသည်။

ညစာစားချိန် ရောက်သည်အထိ ဟန်ယွဲ့မှာ ပို၍ပို၍ ထိတ်လန့်လာပြီး သူမက ရွှီရှန်းကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေကာ တစ်စုံတစ်ခု ပြောချင်နေသော်လည်း မပြောရဲ ဖြစ်နေပေသည်။

ထမင်းစားပြီးသွားချိန်တွင် ရွှီရှန်းက အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားခဲ့လေသည်။

'လူရမ်းကားတွေ...'

'ကျစ်... ပြီးတော့ ဟို ပရော်ဖက်ရှင်နယ် တောင်းရမ်းစားသောက်သူတွေလည်း ရှိသေးတယ်... ကြည့်ရတာ အချိန်တစ်ခု ရှာပြီး သူတို့ကို တစ်ပါတည်း ရှင်းလင်းပစ်မှ ရတော့မယ်...'

ရေချိုးပြီးနောက် ညအိပ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ရွှီရှန်းက ယနေ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည် တွေးတောနေချေသည်။

သူ၏ ဝန်ထမ်းများမှာ နောက်ခံမျိုးစုံ ရှိကြသော်လည်း နောင်အနာဂတ်တွင် ဤကဲ့သို့ တောင်းရမ်းစားသောက်သူ ဘဝမှ လာသူများ ပါဝင်လာရန် မလွဲမသွေ ရှိနေမည်ကို သူ သိရှိထားလေသည်။

ဤလူများ ရောက်လာပြီး ငွေရှိလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဆွေမျိုး ဟု အမည်ခံထားသူများ ထွက်ပေါ်လာကြမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

လူကောင်းများ ဆိုလျှင် ထောက်ပံ့ပေး၍ ရသော်လည်း လူဆိုးများ ဖြစ်နေပါက လီရှူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ဤလူစုကဲ့သို့ အလွန် ကြီးမားသော ပြဿနာများ ဖြစ်လာနိုင်ချေသည်။

ထို့ကြောင့် ဤအရာများကို ကြိုတင်၍ ရှင်းလင်းထားရန်မှာ အလွန် လိုအပ်လှလေသည်။

သို့သော် အခွင့်အရေး တစ်ခုတော့ ရှာဖွေရမည် ဖြစ်ပေသည်။

ရွှီရှန်းက အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေပြီးနောက် အပြင်ဘက်တွင် ဝင်ရမည်လား မဝင်ရဘူးလား တွေဝေနေကာ ဆယ်မိနစ်အတွင်း အကြိမ် နှစ်ဆယ် ခန့် ဖြတ်လျှောက်သွားသော အရိပ်လေးကို ကြည့်ရင်း နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဝင်ခဲ့လေ..."

ဟန်ယွဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်လေး တစ်ချက်မျှ တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် အတွင်းဘက်သို့ လျှောက်ဝင်လာခဲ့ချေသည်။

"ရှောင်... ရှောင်ရှန်း..."

"ပြောလေ... နင် ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ..."

ရွှီရှန်းက သူမကို မျက်နှာမူကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်မတ် ထိုင်လိုက်ပေသည်။

"တောင်းပန်... တောင်းပန်ချင်လို့..."

ဟန်ယွဲ့က ခေါင်းငုံ့လျက် တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာငယ်လေးပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းနေသည့် အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"တောင်းပန်ချင်လို့ ဟုတ်လား..."

"နင်က ဘယ်နေရာမှာ မှားသွားလို့လဲ..."

"ငါ ဒီကိစ္စကို သေချာ မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ဘူးလေ..."

ဟန်ယွဲ့၏ ခေါင်းငယ်လေးက ပို၍ အောက်သို့ ငိုက်ကျသွားပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို ရင်ဘတ်ထဲသို့ ဖွက်ထားချင်နေသည့်အလား ဖြစ်နေချေသည်။

"မဟုတ်ဘူး... ဒီအချက်မှာ နင် မမှားဘူး... လူရမ်းကားတွေကို လူရမ်းကား လို့ ခေါ်ဆိုကြရတဲ့ အကြောင်းရင်းက အတင်းအကျပ် အင်အားသုံးတာ ဒါမှမဟုတ် အကြမ်းဖက်တာ မျိုးတွေကို အသုံးမပြုဘဲနဲ့ သူတို့ကို ဖြေရှင်းလို့ မရနိုင်တဲ့ အတွက်ကြောင့်ပဲ..."

ရွှီရှန်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပေသည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဟန်ယွဲ့မှာ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့လေသည်။

"ဒါ... ဒါဆိုရင် ငါ ဘယ်နေရာမှာ မှားသွားတာလဲ..."

ဟန်ယွဲ့က တိုးညှင်းစွာ မေးမြန်းလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ချေသည်။

"ပြောစမ်းပါဦး... ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကို ဖုန်းမဆက်တာလဲ..."

ရွှီရှန်းက သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ၃ ရက် ကတည်းက သရဲအိမ်ကို ဒီလူတွေက လာရှုပ်နေခဲ့တာ... ဘာဖြစ်လို့ အခု ရဲကို တိုင်တဲ့ အချိန်ကျမှ ငါက မတော်တဆ သိလိုက်ရတာလဲ..."

ဤကောင်မလေး၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရွှီရှန်း အလွန် မကျေမနပ် ဖြစ်နေပေသည်။

"နင် ဒီလို လုပ်နေတာ... တကယ်လို့များ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရသွားခဲ့မယ် ဆိုရင် ငါက ဘာသတင်းမှ သိလိုက်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလေ... အဲဒီတော့ ငါက ဘာကောင် ဖြစ်နေလို့လဲ..."

"နင့်ဘာသာ ဖြေရှင်းချင်လို့လား... ငါ စိုးရိမ်မှာ ကြောက်လို့ ဆိုတဲ့ စကားမျိုး လာမပြောနဲ့..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ် တုန်းက ငါ နင့်ဆီကနေ ယွမ် သုံးသိန်း ချေးတော့လည်း နင်က ချက်ချင်း သဘောတူခဲ့တယ်... ပြီးတော့ ငါ့ဆီကို အခမဲ့ လာကူညီပေးသေးတယ်... အခုကျတော့ ငါ့ရဲ့ လုပ်ငန်းမှာ ပြဿနာ နည်းနည်း တက်တာကို နင်က ငါ့ကို မပြောဘဲ ကိုယ်တိုင် ထမ်းပိုးထားပြီး ငါ စိုးရိမ်မှာကို ကြောက်နေသေးတယ်ပေါ့..."

"ငါက ပိုက်ဆံချေးရုံပဲ တတ်နိုင်တဲ့ အားနွဲ့တဲ့ မိန်းမလျာ တစ်ယောက်လို့ နင်က ထင်နေတာလား..."

ရွှီရှန်းက အလွန် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော်လည်း ဒေါသထွက်နေခြင်းဟုကား မဆိုသာပေ။

ထို့အပြင် ပြဿနာက ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီ ဖြစ်ရာ တစ်နေ့တာ ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် မကျေနပ်မှုများလည်း သိပ်မရှိလှတော့ချေ။ ကိစ္စများကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုပြီးနောက် နောင်တွင် ပြင်ဆင်လိုက်ပါက အဆင်ပြေသွားမည်သာ ဖြစ်လေသည်။

"မဟုတ်... မဟုတ်ပါဘူး..."

ဟန်ယွဲ့မှာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူမ၏ အကြည့်များက အရပ်မျက်နှာ အနှံ့သို့ ဝေ့ဝဲနေလေသည်။ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အင်္ကျီစကို ဆုပ်နယ်ကာ နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်ထားသော်လည်း မည်သည့်စကားကို ပြောရမည်မှန်း မသိဖြစ်နေချေသည်။

"အရေးအကြီးဆုံး အချက်က..."

ရွှီရှန်းက ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး ဟန်ယွဲ့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဝတ်ဆင်ထားသော ရှေ့ဖုံးစကို ကြည့်ကာ မျက်နှာထားကို တင်းမာစေလိုက်ပေသည်။

"နင် တောင်းပန်တာကို... ဒီ ရှေ့ဖုံးစကြီး ဝတ်ပြီး လာတောင်းပန်တာလား..."

"ဟင်... တောင်းပန်တာက ဝတ်စားဆင်ယင်မှု စံနှုန်းတွေ လိုအပ်သေးလို့လား..."

ဟန်ယွဲ့မှာ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့လေသည်။ သူမက ရွှီရှန်းကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာငယ်လေးပေါ်တွင် မှင်တက်နေသည့် အမူအရာများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပါးစပ်လေး အနည်းငယ် ဟသွားခဲ့ချေ။

သူမက မိမိ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားကို ဖုံးကွယ်ထားသည့် လက်ရှည် ဘောင်းဘီရှည်များနှင့် ဤ ပန်းရောင်နှင့် အဖြူရောင်စပ် ရှေ့ဖုံးစကို တစ်ချက် ကြည့်ရှုလိုက်ပေသည်။

"ဟန်ဟိုင်မြို့ နဲ့ လင်ဟိုင်မြို့ က လူတွေ တောင်းပန်တဲ့ ပုံစံကို နင် မသိဘူးလား..."

ရွှီရှန်းက မျက်နှာတစ်ခုလုံး လေးနက်တည်ကြည်စွာဖြင့် စကားပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ဤကောင်မလေးက ဟန်ဟိုင်မြို့ နှင့် လင်ဟိုင်မြို့ သို့ မရောက်ဖူးကြောင်းကို သူ သိရှိထားချေသည်။

"သူတို့က ရင်ဘတ်ကို ဖော်ပြပြီး တောင်းပန်ရတာလား..."

"ဟင်..."

ဟန်ယွဲ့၏ ဦးနှောက်မှာ လုံးဝ အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မှုခင်းစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေး တပ်ဖွဲ့အတွင်း၌ ဖြစ်လေသည်။

ဝမ်ချောင်က အိပ်ရာမှ နိုးလာပြီးနောက် သူ၏ ဘေးဘက်ကို ကြည့်ကာ နက်ရှိုင်းသော စဉ်းစားခန်းထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ချေ။

'အင်း... အချုပ်ခန်းထဲကို ဘယ်လိုဖြစ်လို့ လူတွေ ဒီလောက် အများကြီး ရောက်လာရတာလဲ...'

"မင်းတို့က..."

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လီရှူ နှင့် ဆွန်းအန်း တို့ကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ချောင်က ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး စမ်းသပ်သည့်ဟန်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"အသစ်ရောက်လာတဲ့ အချုပ်ခန်း ဖော်တွေလား..."

"သောက်ရူး... ဘယ်သူက မင်းရဲ့ အချုပ်ခန်း ဖော်လဲ... မင်းက ဘာကောင် မို့လို့လဲ..."

အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ကျိန်ဆဲပြောဆိုနေကာ အလွန် မောက်မာရိုင်းစိုင်းလှချေသည်။

ဝမ်ချောင်မှာ ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်ပေသည်။

"မင်း..."

"ငါ့ကို ဆဲလိုက်တာလား..."