အခန်း (၈၃-၈၄)

အခန်း ၈၃ ဝမ်ချောင်က မင်းကို ပါးတစ်ချက် ရိုက်လိမ့်မည်

"မင်း ခုနက ငါ့ကို ဆဲလိုက်တာလား..."

ဝမ်ချောင်က မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏ ဇိမ်ခံ အချုပ်ခန်း သံတိုင်ကို မှီလျက် အပြင်ဘက်ရှိ အဝတ်အစား စုတ်ပြတ်နေသော လူကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

အမှတ် ၁ အချုပ်ခန်း၏ အထူးအခြေအနေများကြောင့် ထိုအခန်းကို အမြဲတမ်း လူနှစ်ဦး အသုံးပြုလေ့ရှိပြီး ယခင်က ပစ္စည်းများမှာ အလွန် ဟောင်းနွမ်းနေခဲ့ချေသည်။ ထို့ကြောင့် လီရှန်းက ကိုယ်ပိုင်ငွေစိုက်ထုတ်ကာ ဤအချုပ်ခန်းကို အသစ်ပြန်လည် ပြင်ဆင်မွမ်းမံထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရွှီရှန်းနှင့် ဝမ်ချောင် နှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးဦးကို ဆွဲဆောင်ထားနိုင်ရန်ပင် ဖြစ်လေသည်။ ရွှီရှန်းကို ဆွဲထားနိုင်လျှင် ရည်ရွယ်ချက် အောင်မြင်သလို ဝမ်ချောင်ကို ဆွဲထားနိုင်လျှင်လည်း ကွာခြားမှု မရှိဘဲ ရည်ရွယ်ချက် အောင်မြင်သည်သာ ဖြစ်ချေသည်။

"အေး... မင်းကို ဆဲတာ... ဘာဖြစ်ချင်လို့လဲ..."

ထို လူရမ်းကားက ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်ကာ ဤသူမှာ မည်သူမှန်း လုံးဝ မသိဘဲ သွားဖြီး၍ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

အမှတ် ၁ အချုပ်ခန်းတွင် ကုတင်နှင့် စားပွဲ ပါရှိခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အခြား အချုပ်ခန်းများတွင် ရိုးရှင်းသော သံကုတင် တစ်လုံးသာ ရှိတတ်ပေသည်။ တစ်ဖက်လူက ထိုကုတင်ပေါ်တွင် ပျင်းရိလေးတွဲစွာ လှဲလျောင်းရင်း ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

"ငါ မင်းကို မဆဲခဲ့သလိုပဲ..."

ဝမ်ချောင်က တစ်ဖက်လူနှင့် အကျိုးအကြောင်း ဆွေးနွေးချင်နေခဲ့လေသည်။

"ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ..."

ထိုလူရမ်းကားက ဆက်လက် လှဲလျောင်းနေပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး အထင်သေးမှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

သူက ဤကဲ့သို့ နေထိုင်ရန် အသားကျနေပြီ ဖြစ်လေသည်။ ဤကဲ့သို့ ဥပဒေကို ဂရုမစိုက်သူ ခွေးဝဲစား ပုံစံမျိုးဖြင့် နေထိုင်ခြင်းက သူ့ကို အလွန် လွတ်လပ်သက်သာစွာ ရှင်သန်စေပြီး မည်သူကမျှ သူ့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ချောင်က ထိုလူငယ်ကို ဆက်မကြည့်တော့ဘဲ ဘေးဘက်ရှိ လူနှစ်ဦး အတူတကွ ပိတ်လှောင်ခံထားရသော အချုပ်ခန်းဆီသို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ပေသည်။

"အသက်က ဒီလောက် ငယ်သေးတာကို... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရောက်လာတာလဲ..."

ဝမ်ချောင်က နံရံထောင့်ကို မှီလျက် မျက်နှာချင်းဆိုင် အချုပ်ခန်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးရွှင်စွာ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"ရန်ဖြစ်လို့..."

လီရှူက မှုန်ကုပ်ကုပ်ဖြင့် ဖြေဆိုလိုက်ချေသည်။

"သူတို့ ကျွန်တော့်ကို အနိုင်ကျင့်တယ်... ကျွန်တော် နာလို့ ထွက်ပြေးချင်တာကို သူတို့က ပေးမပြေးဘူး... အဲဒါနဲ့ ကျွန်တော် ဒီကို ရောက်လာတာပဲ..."

ဆွန်းအန်းက မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ပြီး စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ခေါင်းလောက် ကြီးမားသော လက်ကြီးများဖြင့် မျက်ထောင့်မှ မျက်ရည်စများကို သုတ်ဖယ်နေလေသည်။

ဝမ်ချောင်မှာ တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး တစ်ဖက်လူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစားကို ကြည့်ရှုလိုက်ပေသည်။ ဤခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို ကြည့်ရသည်မှာ တာဝန်ကျ ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များပင်လျှင် သူက အချုပ်ခန်းကို ဆွဲဖြဲပြီး ထွက်ပြေးသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေကြလောက်မည်ဟု ခန့်မှန်းရချေသည်။ သေချာပေါက် ဆွဲဖြဲ၍တော့ ရနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ကြွက်ကလေး... မင်း စိတ်ချပါ... အစ်ကိုတို့ကို သုံးဖို့စွဲဖို့ ပိုက်ဆံ နည်းနည်းပါးပါး ပေးမယ်ဆိုရင် အစ်ကိုတို့လည်း အေးအေးဆေးဆေး နေပြီး မင်းကို ပြဿနာ လာမရှာတော့ပါဘူး..."

လူတစ်စုနှင့်အတူ အချုပ်ခန်း တစ်ခန်းထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီး သံတံခါးကို မှီကာ ကုတင်ထောင့်တွင် ထိုင်နေသော စုတ်ပြတ်နေသည့် လူငယ်က သွားဖြီးလျက် ပြောဆိုလာလေသည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... မင်း အရင်တုန်းက ပိုက်ဆံ ပေးခဲ့ပြီးတော့ အခုမှ မပေးဘူး ဆိုတာက နည်းနည်းတော့ ယုတ္တိမတန်ဘူး မဟုတ်လား..."

လီရှူက လုံးဝ ဂရုမစိုက်ချေ။ ဤစကားများကို သူ အကြိမ်ပေါင်း မည်မျှ ကြားခဲ့ဖူးပြီမှန်းပင် မသိတော့ပေ။

"ဒါ့အပြင်... မင်းရဲ့ ညီမလေး ကလည်း ကြည့်ရတာ အတော်လေး ချစ်စရာ ကောင်းတယ်နော်..."

လူငယ်က ရည်ရွယ်ချက် ရှိရှိဖြင့် စကားဆိုလိုက်လေသည်။ ထိုခဏ၌ လီရှူ၏ မျက်လုံးများ နီရဲသွားခဲ့ချေသည်။

"ခွေးကောင်... မင်း လူပါး အရမ်း မဝဝနဲ့... အလွန်ဆုံး ငါတို့ အတူတူ သေလိုက်ကြတာပေါ့..."

သူက သံတိုင်များပေါ်သို့ အတင်း ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး မမြင်ရသော အခန်းဆီသို့ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ရဲအရာရှိကြီး... ရဲအရာရှိကြီး... ဒီမှာ လူတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ခြိမ်းခြောက်နေတယ်ဗျ..."

လူငယ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး လုံးဝ ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိချေ။ သူ၏ အသံက အနည်းငယ် စူးရှနေပြီး ဘေးဘက်ရှိ ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြပေသည်။ သို့သော် အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ စောင့်ကြည့်ကင်မရာများ ရှိနေသဖြင့် ရင်ထဲတွင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေလျှင်ပင် ကိုယ်ထိလက်ရောက် ကျူးလွန်၍ မရနိုင်ချေ။ ထို့အပြင် တစ်ဖက်လူက တိကျပြတ်သားသော ခြိမ်းခြောက်မှုမျိုး မလုပ်ထားသဖြင့် မှတ်တမ်းတင်ချင်လျှင်ပင် မှတ်တမ်းတင်၍ ရနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဟို... ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲနေတဲ့ ကောင်..."

ရုတ်တရက် ဝမ်ချောင်က ထပ်မံ၍ စကားပြောဆိုလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေသူကို ပြုံးရွှင်စွာ ကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့... ဒီကလေးက မင်းကို ပိုက်ဆံ ပေးရမှာလဲ... ပြီးတော့ ကြွက် ဆိုတဲ့ နာမည်က ခေါ်ရတာ နည်းနည်း နားခါးနေတယ် မဟုတ်လား..."

လူငယ်က အထင်သေးနေဆဲပင် ဖြစ်ချေသည်။

"သူ အရင်တုန်းက ငါ့ကို ပိုက်ဆံ ပေးခဲ့ပြီးတော့ အခု မပေးဘူး ဆိုတာ... မင်း အမြင်မှာ ယုတ္တိတန်တယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

"ဒါဆိုရင် အရင်တုန်းက ဘာဖြစ်လို့ မင်းကို ပိုက်ဆံ ပေးခဲ့ရတာလဲ..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ငါ ပိုက်ဆံ သုံးချင်လို့... သူက ပေးကို ပေးရမှာပဲ..."

လူငယ်က အနည်းငယ် စိတ်မရှည် ဖြစ်လာလေသည်။

"နားလည်ပြီလား..."

ဝမ်ချောင်က တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေသည့်ဟန် ပေါ်နေချေသည်။

"အဲဒီတော့ မင်း ဆိုလိုတာက... ငါ ဘာပဲ လုပ်ချင်လုပ်ချင် မင်းက ပူးပေါင်း ပါဝင်ရမယ် ဆိုတဲ့ သဘောလား... ဒါဆိုရင် ငါက မင်းကို ပါးတစ်ချက် ရိုက်ချင်တယ် ဆိုရင်ရော... မင်းက ငြိမ်ခံနေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လူငယ်မှာ ချက်ချင်းပင် ရယ်မောသွားခဲ့ပေသည်။

"ငါ့ကို ရိုက်မယ်... ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ ဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား... ဒီနေရာက အချုပ်ခန်းကွ... ရဲစခန်း ထဲမှာကွ... မင်းက ငါ့ကို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့... လာလေ... လာခဲ့စမ်းပါ... မင်း အပြင်ကို ထွက်လာနိုင်လို့လား..."

လူငယ်သာမက ဘေးဘက်ရှိ အခြား လူရမ်းကားများပါ ရယ်မောသွားကြလေသည်။ ဤလူမှာ ကိုယ်တိုင် အချုပ်ကျနေသည်ကိုပင် အပြင်ထွက်၍ လူရိုက်ချင်နေသေးသည်ဟု ထင်မှတ်နေကြခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

လီရှူ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပို၍ ဒေါသထွက်လာခဲ့ပေသည်။

"ကျစ်... ဒီရက်ပိုင်း ငါ့ နားက သိပ်မကောင်းဘူး... အသံတွေကို သေချာ မကြားရဘူး ဖြစ်နေတယ်... ရဲအရာရှိကျန်း... မင်း နားလေးတာကို ဘယ်လို ကုရမလဲ သိလား..."

အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး လူအများက မသိစိတ်အရ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ တာဝန်ကျ ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင် နှစ်ဦး အချင်းချင်း တစ်စုံတစ်ခုကို ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ဘာပြောတာလဲ... ရဲအရာရှိကျောက်... မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ... ငါ နားလေးနေလို့ သေချာ မကြားရဘူး..."

"ရဲအရာရှိကျန်း မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ... နားလေးတာကို ကုတဲ့ နည်းလမ်းကို မင်း သိလားလို့..."

"အသံ နည်းနည်း ကျယ်ကျယ် ပြောပါ... မကြားရဘူး..."

ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင် နှစ်ဦးက ထိုလူများကို ကျောခိုင်းထားပြီး သူတို့၏ ခေါင်းများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ကပ်လုမတတ် ဖြစ်နေကာ အသံများမှာလည်း အလွန် ကျယ်လောင်လွန်းနေသော်လည်း တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မကြားရဟု အတင်းအကြပ် ပြောဆိုနေကြချေသည်။

လူငယ်မှာ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့လေသည်။ သို့သော် သူက ဤကိစ္စ၏ အကြောင်းရင်းကို စဉ်းစား၍ မဆုံးသေးမီ နောက်တစ်ခဏတွင်...

"ကျီ..."

တောင့်တင်းပြီး လက်သည်းဖြင့် မှန်ကို ခြစ်လိုက်သည့်အလား အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ လူအများက ဝမ်ချောင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပေသည်။ ဝမ်ချောင်က လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သော့ခလောက်ကို စမ်းသပ်လိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။ အမှန်ပင် ဖြစ်လေသည်။ သံတိုင်များကို သော့ခတ်ထားသော သော့ခလောက်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

"ကလစ်..."

ဝမ်ချောင်က အားကုန် သုံး၍ တွန်းဖွင့်လိုက်လေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သော့ခလောက်မှာ အသံနှင့်အတူ ပွင့်ထွက်သွားခဲ့ပေသည်။

"ကျီ..."

သံတံခါးက လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်ဟသွားခဲ့ချေသည်။

ဤခဏ၌ လီရှူ အပါအဝင် နေရာတွင် ရှိနေကြသော လူအားလုံး၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားကြပြီး ဦးနှောက်များ လုံးဝ အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့ပေ။

'သူ... သူ ထွက်လာပြီ...' ဟု သူတို့ တွေးလိုက်မိကြလေသည်။

ဝမ်ချောင်က အချုပ်ခန်းထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာခဲ့ချေသည်။ လူတိုင်း၏ မှင်တက်နေသော အကြည့်များ အောက်တွင် လူငယ် ရှိနေသော အချုပ်ခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပေသည်။

သူက မျက်နှာတစ်ခုလုံး တည်ငြိမ်နေပြီး သံတိုင်များ အရှေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ သံတိုင်ကို မှီလျက် သူ့ကို ခေါင်းမော့ကြည့်နေသော လူငယ်ကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။

လူငယ်မှာ ကြောင်အမ်းသွားပြီး မျက်နှာအမူအရာများ တောင့်တင်းသွားကာ ထွက်ပြေးရန်ပင် မေ့လျော့သွားပြီး ဝမ်ချောင်ကို ငေးမောကြည့်နေမိချေသည်။

ဝမ်ချောင်က သူ၏ အင်္ကျီကော်လာကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဆွဲဆုပ်လိုက်ပြီး အခြား လက်တစ်ဖက်ကို သံတိုင်ကြားမှ ဆန့်ထုတ်ကာ အပေါ်သို့ မြှောက်၍ အားကုန် လွှဲချလိုက်သည်အထိပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဖြန်း..."

ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော လူငယ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နီရဲနေသော လက်ဝါးရာကြီး တစ်ခု ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

"နောက်ဆိုရင် ဒါက ဥပဒေသ တစ်ခုပဲ... ငါ မင်းကို ရိုက်ချင်ရင် မင်းက ငြိမ်ခံနေရမယ်..."

ဝမ်ချောင်က သူ၏ လက်ကို တည်ငြိမ်စွာ ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် ကျောခိုင်းကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ချေသည်။

လူငယ်မှာ နေရာတွင်ပင် မှင်တက်သွားပြီး တစ်ဖက်လူ၏ ကျောပြင်ကို မျက်စိတစ်ဆုံး လိုက်လံ ကြည့်ရှုနေမိပေသည်။ ဤလူက အိတ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရဲများ၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် အချုပ်ခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။

လူငယ် "...."

'သူ... ထွက်လာနိုင်တယ်ပေါ့... ပြီးတော့ ငါ့ကို ပါးတစ်ချက်တောင် ရိုက်သွားသေးတယ်... ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ... ဟင်... ဒါက ဘယ်လို အခြေအနေကြီးလဲ...'

မေးခွန်းပေါင်းများစွာက ခေါင်းထဲတွင် တသီတတန်းကြီး ပေါ်လာခဲ့ချေ။ သူ တစ်ဦးတည်းသာ မဟုတ်ဘဲ ဆွန်းအန်း ပင်လျှင် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်လေသည်။

လေထုက အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး မည်သူကမျှ စကားမဆိုကြပေ။ လီရှန်း၏ အရိပ်က အချုပ်ခန်း အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်မှသာ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုက ပျက်ပြယ်သွားခဲ့ချေသည်။

"ခေါင်းဆောင်..."

တာဝန်ကျ ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင် နှစ်ဦးက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြလေသည်။

"ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး မဟုတ်လား..."

လီရှန်းက မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး... အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်..."

တာဝန်ကျ ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်က မျက်နှာထား လုံးဝ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိဘဲ ပြောဆိုလိုက်ချေသည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းတာပေါ့... ဒီလူတွေကို ငါ ခေါ်သွားလိုက်တော့မယ်..."

လီရှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းမို အပါအဝင် လူအချို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အတွင်းဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။ ကျန်းမို က ပွင့်နေသော အချုပ်ခန်း တံခါးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဝမ်ချောင်အတွက် တံခါးကို သေချာစွာ ပိတ်ပေးခဲ့ချေသည်။

"ဒီလူတွေကို ပြည်နယ်ရဲတပ်ဖွဲ့ရုံးချုပ် ကို ခေါ်သွားလိုက်ပါ..."

လီရှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပေသည်။

'ပြည်နယ်ရဲတပ်ဖွဲ့ရုံးချုပ် ကို ခေါ်သွားမယ်...' ဟု သူတို့ တွေးလိုက်မိကြလေသည်။

လူငယ်နှင့် အခြားသူများမှာ ထပ်မံ၍ ကြောင်အမ်းသွားကြပြန်ချေသည်။ အမြဲတမ်း အဖမ်းခံရလေ့ရှိသော သူတို့ကဲ့သို့ လူမျိုးများက တပ်ခွဲ၊ မြို့နယ် ရဲစခန်း နှင့် ရုံးချုပ် တို့ကြားရှိ ကွာခြားချက်များကို အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားကြပေသည်။

'ငါက ဥပဒေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အနိုင်ကျင့် ဗိုလ်ကျခဲ့ရုံ သက်သက်ပဲ မဟုတ်လား... ဘာဖြစ်လို့ ပြည်နယ်ရဲတပ်ဖွဲ့ရုံးချုပ် ကို လွှဲပြောင်းပေးရမှာလဲ... သာမန် ဝရမ်းပြေးတွေ ဆိုရင်တောင် ဒေသခံ မြို့နယ် ရဲစခန်းကပဲ ဖြေရှင်းလေ့ ရှိတယ် မဟုတ်လား... တကယ်လို့ ငါသာ ပြည်နယ်ရဲတပ်ဖွဲ့ရုံးချုပ် ကို ခေါ်ဆောင်ခံရမယ် ဆိုရင်တော့... အခြေအနေက အရမ်းကို ဆိုးရွားသွားတော့မယ်...'

ထိုခဏ၌ လူငယ်မှာ ဝမ်ချောင်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေသော ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုများကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားခဲ့လေသည်။

"ရဲအရာရှိကြီး... ဒီအထဲမှာ နားလည်မှု လွဲတာ တစ်ခုခု ရှိနေတယ် မဟုတ်လား..."

"နားလည်မှု လွဲတာ ဟုတ်လား..."

"ငွေညှစ်မှု... လုယက်မှု... တရားမဝင် ငွေကြေး စုဆောင်းမှု... အုပ်စုဖွဲ့ ရန်ပွဲ ဖြစ်ပွားမှု... အတင်းအကျပ် ငွေတောင်းခံမှု... အခြားသူတွေရဲ့ အသက်အန္တရာယ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ခြိမ်းခြောက်မှု... လူမိုက်ဂိုဏ်း ဖွဲ့စည်းမှု... တမင် သက်သက် လူကို နာကျင်စေမှု... ကိုယ်လက်အင်္ဂါ ချို့ယွင်းစေမှု..."

လီရှန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အထင်သေးမှုများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ချေသည်။ တစ်နေ့တာလုံး သတင်းအချက်အလက်များကို ရှာဖွေပြီးနောက် ဤလူစုက မည်မျှ အသိဉာဏ် ကင်းမဲ့ကြောင်းကို သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့လေသည်။ မိမိတို့ ကိုယ်တိုင် မည်သည့် ရာဇဝတ်မှုများကို ကျူးလွန်ထားကြောင်းကိုပင် မသိရှိကြပေ။

"ပြီးတော့... နိုင်ငံတော်ရဲ့ ဂုဏ်ပြုဆု ရရှိထားသူရဲ့ မိသားစုဝင်ကို အန္တရာယ် ပေးဖို့ ကြံစည်မှုတွေလည်း ပါသေးတယ်..."

"ဒီအမှုတွေ အားလုံးကို ပေါင်းပြီး ပြည်နယ်ရဲတပ်ဖွဲ့ရုံးချုပ် ကို လွှဲပြောင်းပေးတာကို မင်းက သဘောမတူတာ ရှိသေးလို့လား..."

လီရှန်း၏ မျက်နှာထားမှာ အလွန် လေးနက်တည်ကြည်နေချေသည်။

"ဘာ ဂုဏ်ပြုဆု ရရှိထားသူရဲ့ မိသားစုဝင် လဲ... မဟုတ်ဘူး... ရဲအရာရှိကြီး... ခင်ဗျား တစ်ခုခု မှားနေပြီ မဟုတ်လား..."

"ရဲအရာရှိကြီး... မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော် ဒါတွေကို မလုပ်ခဲ့ပါဘူး..."

"ကျွန်တော်က အပြစ်ကင်းတဲ့ သူပါ..."

လူငယ်မှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့လေသည်။ သူက ရုန်းကန်ချင်ခဲ့သော်လည်း အတင်းအကျပ် တရွတ်တိုက် ဆွဲခေါ်သွားခြင်း ခံလိုက်ရပေသည်။ အခြား အပေါင်းအပါများလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်ချေသည်။

"ကျွန်တော် မသိဘူး... ကျွန်တော် ဒါတွေကို မလုပ်ခဲ့ပါဘူး..."

သူ၏ အသံက ပို၍ပို၍ တိုးတိတ်သွားခဲ့လေသည်။

လီရှန်းက ခေါင်းလှည့်ကာ လီရှူ နှင့် ဆွန်းအန်း ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားကာ အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

"သွားကြရအောင်... မင်းတို့ကို လာကြိုတဲ့သူ ရောက်နေပြီ..."

"နောက်ထပ် ပြဿနာတွေ ရှိလာရင် ရဲတပ်ဖွဲ့ကို အချိန်မီ ဖုန်းဆက်နိုင်ပါတယ်…”

အခန်း ၈၄ အလွန်အမင်း မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော မီမီ

လီရှူကို လာရောက်ခေါ်ဆောင်သူ ရှိလေသည်။

သို့သော်လည်း လီရှူမှာ ဝမ်းသာနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

သူက ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေပြီး သူ၏နောက်တွင် ဆွန်းအန်း လိုက်ပါလာပေသည်။

လာရောက်ကြိုဆိုသူများမှာ ဦးလေးလီနှင့် ဦးလေးကျန်းတို့ ဖြစ်ကြပြီး လီရှူတို့ နှစ်ဦး ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်၌ အပြုံးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ဦးလေးလီက မှတ်ပုံတင်စာရင်းတွင် သူ၏အမည်ကို ဖြည့်စွက်ပြီးနောက် လူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ တိုက်ရိုက်ပင် ထွက်ခွာသွားခဲ့ချေသည်။

လူလေးဦးစလုံး မည်သည့်စကားမျှ မဆိုကြဘဲ လီရှူမှာလည်း အလွန် တိတ်ဆိတ်နေပေသည်။

ကားက သရဲအိမ်နှင့် ပို၍ နီးကပ်လာချိန်တွင် လီရှူက လည်ပင်းကို ပုလိုက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ မေးမြန်းလာလေသည်။

"သူဌေးက ဘယ်လိုပြောလဲ..."

သူက ခေါင်းငုံ့လျက် တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်ချေသည်။

"မင်းအထင် ဘယ်လိုပြောမယ် ထင်လို့လဲ..."

"ဒီ ၃ ရက်အတွင်း ဖြစ်သွားတဲ့ ပြဿနာတွေရယ်... ပြီးတော့ ရှောင်ရှန်း က ဝန်ထမ်းတွေ အားလုံးကို ဆုကြေးငွေတွေ ပေးလိုက်တာနဲ့ဆိုရင်... အနည်းဆုံး ယွမ် တစ်သောင်း နှစ်သောင်းလောက်တော့ ရှုံးသွားမှာပဲ..."

ဦးလေးလီက ကားမောင်းနေရင်း ပြုံးရွှင်စွာ ဆိုလိုက်လေသည်။

ယွမ် တစ်သောင်း နှစ်သောင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် အချို့သော ဒေသများ၌ ယွမ် တစ်သောင်း သို့မဟုတ် နှစ်သောင်း ဆိုသည်မှာ လူတစ်ယောက်၏ တစ်သက်တာလုံးကို ဝယ်ယူရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် လူကုန်ကူးသူများ၏ လက်ထဲမှ ကလေးများ သို့မဟုတ် သူတို့ အတင်းအကျပ် ဖမ်းဆီးလာသော မိန်းမများပင် ဖြစ်ချေသည်။

ယွမ် တစ်သောင်း နှစ်သောင်းပင် မလိုလောက်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤခေတ်ကာလရှိ ထိုငွေကြေး ပမာဏမှာ ၂၀၂၄ ခုနှစ်ရှိ ယွမ် ခုနစ်သောင်း ရှစ်သောင်းခန့်နှင့် ညီမျှနေသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

လီရှူက လည်ပင်းကို ပုလိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပေသည်။

အချိန်အတော်ကြာမှ သူက ထပ်မံ၍ ဆိုလာလေသည်။

"ရှောင်ရွှေ ကို ထားခဲ့ပေးလို့ ရမလား... သူက ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ဘူးလေ..."

ဦးလေးလီက မေးမြန်းလိုက်ချေသည်။

"ဘယ်သူ့ကို ထားခဲ့ရမယ်... လီရွှေ ကိုလား..."

"အင်း..."

လီရှူမှာ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။

"ဒါမှမဟုတ်လည်း... ကျွန်တော့်ရဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့လက လစာကို မယူတော့ဘူးဗျာ... ရှောင်ရွှေ ကို ထမင်းလေး တစ်လုတ်လောက် ကျွေးရင် ရပါပြီ..."

ဦးလေးလီက ပြုံးလိုက်သော်လည်း မည်သည့်စကားမျှ မဆိုချေ။

ဘေးဘက်ရှိ ဆွန်းအန်းမှာ မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်နေကြောင်းကို နားမလည်သေးဘဲ ဤကားပေါ်တွင် ကွေးကွေးလေး ထိုင်နေရသဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပေသည်။

ဤကားက အလွန် သေးငယ်လွန်းသည်ဟု သူ ခံစားနေရပြီး ခါးကို ကိုင်းကာ ဘောလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ကွေးထားမှသာ အတင်းတိုးဝင်၍ ရနိုင်လေသည်။ ထို့ကြောင့် ရွှီရှန်းကို ပို၍ ကြီးမားပြီး ကောင်းမွန်သော ကားတစ်စီး လဲလှယ်နိုင်စေရန် အလုပ်ကို ကြိုးစားလုပ်ကိုင်လိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်နေချေသည်။

ဆွန်းအန်းက ခေါင်းငုံ့ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကွေးထားရင်း အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"ဒီည ဘာဟင်းလဲ..."

ဦးလေးကျန်းက ပြုံး၍ အကြောင်းပြန်လိုက်လေသည်။ မထွက်ခွာလာမီ ရွှီရှန်းက သူတို့အတွက် ဟင်းများကို တမင်တကာ ချန်ထားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

အချုပ်ခန်းတွင် ထမင်းကျွေးမည် ဖြစ်သော်လည်း ဆွန်းအန်းမှာ အဆာမြန်သူ ဖြစ်ပေသည်။ ထို့အပြင် အရသာမှာလည်း အိမ်ချက်လောက် ကောင်းမွန်မည် မဟုတ်သဖြင့် သဘာဝကျကျပင် အနည်းငယ် ချန်ထားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

အချိန်ခဏအကြာတွင် လူတစ်စုက အပန်းဖြေဥယျာဉ် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြပြီး သရဲအိမ် တံခါးဝတွင် ကားရပ်လိုက်ကြချေသည်။

လူသုံးဦး ဆင်းသွားကြသော်လည်း လီရှူက ကားပေါ်တွင် ထိုင်နေဆဲဖြစ်ပြီး အလွန် တိတ်ဆိတ်နေပေသည်။

အချိန်အတော်ကြာသည်အထိပင် ဖြစ်လေသည်။

"ကဲပါ... ရှောင်ရှူ... မင်း ထိတ်လန့်မနေပါနဲ့တော့... သူဌေးက မင်းကို အလုပ်မထုတ်ပါဘူး..."

ဦးလေးကျန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ကားအတွင်းရှိ တိတ်ဆိတ်နေသော လီရှူကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ချေသည်။

လီရှူမှာ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော မျက်လုံးများထဲတွင် တောက်ပသော အလင်းရောင်တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေသည်။

"သေချာပေါက် အပြစ်ပေးတာတော့ ရှိတာပေါ့..."

"မင်းနဲ့ လီရွှေ ကို တစ်ယောက် ယွမ် ၄၀၀ စီ ဖြတ်မယ်... မီမီ ရဲ့ စားစရိတ်ကို အဆင့်တစ်ခု လျှော့ချမယ်..."

"နောက်လ ဆုကြေးငွေတွေကို ပယ်ဖျက်မယ်... အခြေခံလစာပဲ ရမယ်..."

လီရှူမှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့ပေသည်။

ပြစ်ဒဏ် များလွန်းနေသည်ဟု ခံစားရ၍ မဟုတ်ချေ။

သူ ယူဆောင်လာခဲ့သော ဆိုးရွားသည့် အကျိုးသက်ရောက်မှုများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤပြစ်ဒဏ်လေးမှာ လုံးဝ ပြောပလောက်စရာ မရှိပေ။

ပြီးခဲ့သောလက လစာကိုပင် ပုံမှန် အတိုင်း ပေးချေမည် ဖြစ်ပြီး ဤလအတွက် ယွမ် ၄၀၀ သာ ဖြတ်တောက်မည် ဖြစ်လေသည်။

"တကယ်..."

"သူဌေးကို အဲဒီလောက်ထိ သဘောထားသေးသိမ်တဲ့သူလို့ မထင်လိုက်ပါနဲ့..."

ဦးလေးကျန်းက ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ဆံပင်ကို သပ်ကာ သရဲအိမ် အတွင်းသို့ လျှောက်သွားလိုက်ချေသည်။

လီရှူ တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်ခံစားချက်များက မရပ်မနား ကူးလူးယှက်သန်းနေပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူက တစ်စုံတစ်ခုကို ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည့်အလား အကြည့်များက ခိုင်မာသွားခဲ့လေသည်။

သူက ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်ချေသည်။

ဤပြဇာတ်၏ ရလဒ်ကို လူတိုင်းက ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေကြသော်လည်း အလွန်အမင်း မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော သက်ရှိတစ်ကောင် ရှိနေခဲ့ပေသည်။

"ဝုတ်... ဝုတ်... ဝုတ်..."

မီမီ က မအိပ်ဘဲ အတင်းတောင့်ခံကာ လီရှူကို တစ်နေကုန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရာ ယခုတော့ နောက်ဆုံးတွင် စောင့်မိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

"ဝုတ်... ဝုတ်... ဝုတ်... ဝုတ်... ဝုတ်..."

၎င်းက သွားဖြီး၍ ဟိန်းဟောက်ကာ လီရှူ၏ ဘောင်းဘီကို ကိုက်ဆွဲပြီး ခေါင်းကို ရူးသွပ်စွာ ခါရမ်းနေချေသည်။

"ဝုတ်... ဝုတ်... ဝုတ်..."

မီမီ မှာ အလွန်အမင်း မကျေမနပ် ဖြစ်နေခဲ့ပေသည်။

လောကကြီးက အေးစက်လွန်းလှပြီး ခွေးကိုပင် အနိုင်ကျင့်နေသည်ဟု ခံစားရကာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

၎င်းက ပြကွင်းထဲတွင် လျှောက်သွားနေခဲ့ပြီး နာရီအတော်ကြာသည့်တိုင်အောင် လူတစ်ယောက်ကိုမျှ မတွေ့ရဘဲ ခဲယဉ်းစွာဖြင့် အလုပ်ဆင်းချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရပေသည်။ သို့သော် ရလဒ်ကမူ အပြင်ထွက်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ မိမိ၏ စားစရိတ် လျှော့ချခံလိုက်ရသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရချေသည်။ ၎င်းက မည်သူ့ကို ပြဿနာ သွားရှာခဲ့မိသနည်း ဟု တွေးတောမိလေသည်။

"ဝုတ်..."

မီမီ က ပါးစပ်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်လျက် လီရှူကို အလွန်အမင်း ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေပေသည်။

လီရှူ၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားခဲ့ချေသည်။

"မီမီ... မစိုးရိမ်ပါနဲ့... ကိစ္စမရှိတော့ပါဘူး..."

မီမီ "...."

'ဘယ်ကောင်က မင်းကို စိုးရိမ်နေလို့လဲ... ငါ့ရဲ့ စားစရိတ်က ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ...'

"ဝုတ်..."

မီမီ မှာ ဤလောကကြီး အပေါ် ပို၍ပင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားခဲ့တော့ချေ။

"ရှောင်ရှန်း... မလုပ်ပါနဲ့... လီရှူ တို့လည်း ပြန်ရောက်နေပြီ... သူတို့ တွေ့သွားရင် မကောင်းဘူး..."

"အမှားလုပ်ရင် ပြစ်ဒဏ်ခံရမယ်... အရိုက်ခံရရင်လည်း ငြိမ်နေရမယ်... အမှားလုပ်ခဲ့တဲ့သူက ငါမှ မဟုတ်တာ..."

"ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့... ဒီအဝတ်အစားတွေက တကယ်ကို ထူးဆန်းလွန်းနေတယ်..."

"ဒါဆိုရင် နောက်ဆို နင် အမှားလုပ်ရဲသေးလား..."

"မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး..."

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှီရှန်း၏ အိပ်ခန်းထဲ၌ ဖြစ်လေသည်။

ဟန်ယွဲ့၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ဆိတ်ဆွဲလိုက်ပါက သွေးထွက်လာမတတ် နီရဲနေပြီး အလွန် ချစ်စရာ ကောင်းနေချေသည်။

သူမက တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ် ဖြစ်နေပြီး ရွှီရှန်း ဝတ်ဆင်ပေးထားသော အနက်ရောင် ခြေအိတ်ရှည် ဝတ်ဆင်ထားသည့် ခြေတံရှည် နှစ်ဖက်ကို ပူးကပ်ထားကာ မရပ်မနား ပွတ်တိုက်နေမိပေသည်။

မှန်ပေသည်။ လူတစ်ယောက်၏ တောင်းပန်ခြင်းဆိုင်ရာ စံနှုန်းများ ဟူသော ဖိအားပေးမှုကြောင့် ဟန်ယွဲ့မှာ ဤခေတ်ကာလတွင် အလွန် ထူးဆန်းနေသော အဝတ်အစား အချို့ကို လဲလှယ် ဝတ်ဆင်ထားရပြီ ဖြစ်လေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ယခု ဝတ်စုံပင် ဖြစ်ချေသည်။ အောက်ခံဘောင်းဘီတို အနက်ရောင် ခြေအိတ်ရှည်နှင့် အပေါ်ပိုင်းတွင် အလွန် ပွရဲနေသော ရှပ်အင်္ကျီအဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အင်္ကျီစက ပေါင်ရင်းအထိ ဖုံးကွယ်ထားပေသည်။ အောက်ပိုင်းတွင် အောက်ခံဘောင်းဘီတို ပါရှိသော်လည်း အပြင်ဘောင်းဘီ မပါရှိဘဲ အနက်ရောင် ခြေအိတ်ရှည်ကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားလေသည်။

ဤဝတ်စုံက ဟန်ယွဲ့၏ အချိုးအစားကျနပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်းများကို ပေါ်လွင်စေချေသည်။ အထူးသဖြင့် သူမက ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရင့်ကျက်သော ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား ရှိသော်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင်မူ ရှက်ရွံ့မှုများနှင့် သန့်စင်ဖြူစင်မှုများသာ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

သေချာပေါက် ဘေးဘက်တွင် သူမ ဝတ်ဆင်ပြီးသော အခြား အဝတ်အစားများလည်း ရှိနေသေးလေသည်။ ဥပမာအားဖြင့် သင်္ဘောသား ဝတ်စုံ သို့မဟုတ် ရုံးသုံး ဝတ်စုံများပင် ဖြစ်ချေသည်။

"အဟမ်း... ကောင်းပြီ... ဒီတစ်ခါ တောင်းပန်တာကို ငါ အရမ်း သဘောကျတယ်... နောက်တစ်ခါ ထပ်မှား... အဲလေ မဟုတ်ဘူး... နောက်တစ်ခါ ထပ်မမှားနဲ့တော့..."

ရွှီရှန်းက ရင်ထဲမှ ဆူပွက်နေသော ခံစားချက်များကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး မျက်နှာထား လေးနက်တည်ကြည်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်လေသည်။

ဟန်ယွဲ့က ကြက်ကလေး ဆန်စားနေသည့်အလား ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ရှက်သွေးဖြာနေသော မျက်နှာလေးမှာ အလွန်အမင်း ပူနွေးနေချေသည်။

'ရှက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ...'

'အရမ်းကို ရှက်ဖို့ ကောင်းတာပဲ...'

'ဒါပေမဲ့... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ရှက်စရာကောင်းတဲ့ အဝတ်အစားတွေ အများကြီး ရှိနေရတာလဲ...'

ထိုပြဿနာကို သေချာ မစဉ်းစားတတ်တော့သော်လည်း ဟန်ယွဲ့က အဝတ်အစားများကို ကမန်းကတန်း သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ဘေးခန်းရှိ သူမ၏ အခန်းထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်ဝင်သွားခဲ့လေသည်။

ရွှီရှန်းက တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

"ကျစ်... နောက်ဆုံးတော့ ဒီအဝတ်အစားတွေကို အသုံးချဖို့ အခွင့်အရေး ရသွားပြီပဲ..."

သူက မသိစိတ်အရ အနည်းငယ် သက်ပြင်းချမိသွားလေသည်။ အမှန်တကယ်တော့ သူ အပြင်ထွက်၍ အဝတ်အစားများ ဝယ်ယူတိုင်း ဤကဲ့သို့သော ဖက်ရှင်ကျသည့် အဝတ်အစားများကို ဟန်ယွဲ့ ဝတ်ဆင်ရန်အတွက် တမင်တကာ ရွေးချယ် ဝယ်ယူလေ့ရှိပေသည်။ သို့သော် အခွင့်အရေး မရရှိခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ချေသည်။ ယနေ့တော့ နောက်ဆုံးတွင် အမိဖမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

"လွန်ကျူးသွားရင်လည်း မကောင်းပါဘူးလေ... ဒီနေ့တော့ နင့်ကို လွှတ်ပေးလိုက်မယ်..."

ရွှီရှန်းက ထိုသို့ တွေးတောလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခန်းတံခါးကို သော့ခတ်လိုက်ချေသည်။ သေချာပေါက် သူ လုပ်စရာ ကိစ္စ မရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ပြတင်းပေါက် လိုက်ကာကို ပိတ်ကာ ကုတင်ခြေရင်းတွင် ထိုင်လိုက်ချိန်၌ သူ၏ နားထဲတွင် ယခင်က ထွက်ပေါ်လာခဲ့သော အသံတစ်သံက ထပ်မံ ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့လေသည်။

[တီ... ပိုင်ရှင်မှာ လူသားအရေခွံ အရုပ် တာဝန်ကို ပြီးမြောက်သွားသည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်]

[(ငါက လွတ်လပ်မှုကို နှစ်သက်သူပါ... ချုပ်နှောင်ခံရတာကို မကြိုက်ဘူး... မိသားစုကိုလည်း မနှစ်သက်ဘူး... ငါက လေပြေနောက်ကို လိုက်ပြီး လေတိုက်ရာကို လွင့်ပါးသွားချင်တယ်... ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့မှာ ငါ သိလိုက်ရတာက... ဒီခန္ဓာကိုယ် အရေခွံကြီးက ငါ့ကို အကျဉ်းချထားတာပဲ... ငါ့ရဲ့ အရေခွံကို ဆုတ်ခွာလိုက်တော့မှ ငါက လွတ်လပ်ခွင့်ကို ရရှိသွားခဲ့တာ...)]

[ဆုကြေးငွေ ရရှိသည်...]

[ဆုကြေးများ ထွက်ပေါ်လာပါပြီ... ပိုင်ရှင် အနေဖြင့် အထူးဝန်ထမ်း ၁ ဦးနှင့် အထူးပစ္စည်း ၁ ခုကို ရရှိသည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်]

[ပိုင်ရှင် အနေဖြင့် စွန်ရဲမျက်လုံး စွမ်းရည်ကို ရရှိသည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်]

'စွန်ရဲမျက်လုံး...'

'ဒါက ဘာကြီးလဲ...'