အခန်း ၉၁

အခန်း ၉၁ ကြက်သီးမွေးညင်းထဖွယ် ကောင်းလှသော လူသတ်မှု

ဤအမှုတွင် နစ်နာသူ ဆွန်းချန် တစ်ဦးတည်းသာ ရှိမည်ဆိုပါက လီရှန်းအနေဖြင့် ထိတ်လန့်သွားမည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ဒုတိယမြောက် နစ်နာသူ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။ အလောင်း နှစ်လောင်း ရှိသွားပြီ ဖြစ်ပေသည်။ အမှု၏ သဘောသဘာဝ ပြောင်းလဲသွားရန် နစ်နာသူ တစ်ဦးသာ လိုအပ်တော့ချေသည်။ အကယ်၍ တတိယမြောက် အလောင်းသာ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပါက အမှု၏ သဘောသဘာဝသည် ဆက်တိုက် ရက်စက်စွာ ညှဉ်းပန်းသတ်ဖြတ်မှု အဖြစ်သို့ တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲသွားမည် ဖြစ်လေသည်။

ကျန်ဆန်းမြို့တွင် နောက်ဆုံးဖြစ်ပွားခဲ့သော ဤကဲ့သို့ အမှုမျိုးကို ခွေးကိုယ်လူခေါင်း အမှုဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ပေသည်။ ထိုအမှုကိုသာ အချိန်မီ လျင်မြန်စွာ မဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပါက ဆက်တိုက် လူသတ်မှုအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပြည်နယ်ရဲတပ်ဖွဲ့ရုံးချုပ်မှ အမှုကို စုံစမ်းထောက်လှမ်းရန် လူများကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စေလွှတ်လာမည်မှာ သေချာလှလေသည်။

"ဒုတိယမြောက် အလောင်းပဲ..."

အောက်တိုဘာလ ၁၁ ရက်နေ့ မွန်းလွဲ ၂ နာရီ အချိန်တွင် လီရှန်းသည် ဒုတိယမြောက် နစ်နာသူ၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။ မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူတစ်ကိုယ်လုံး အလွန်အမင်း ဆွံ့အ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ချေသည်။

နစ်နာသူ အရေအတွက်မှာ သုံးဦး မပြည့်သေးသဖြင့် ဆက်တိုက် လူသတ်မှုအဖြစ် မသတ်မှတ်ရသေးသော်လည်း ဤအမှုတွင် လူနှစ်ဦးတည်းသာ သေဆုံးလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မယုံကြည်ချေ။ အကယ်၍ တတိယမြောက်လူ သို့မဟုတ် စတုတ္ထမြောက်လူ ပါ ရှိလာပြီး ထိုသူများ၏ ခန္ဓာကိုယ်များပါ ဤကဲ့သို့ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဆုတ်ဖြဲခံရကာ အခန်းတစ်ခုလုံး အသားစများဖြင့် သုတ်လိမ်းခံထားရမည် ဆိုပါက ဒေသခံ ပြည်သူများအပေါ် သက်ရောက်မည့် ရိုက်ခတ်မှုမှာ အလွန် ကြီးမားလာမည် ဖြစ်လေသည်။

ဤကဲ့သို့သော လူသတ်သမားမျိုးနှင့် မည်သူကမျှ အတူမနေလိုကြပေ။ အမှု မပေါ်သေးသရွေ့ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အသက်ကို ဖက်နဲ့ထုပ်ကာ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့စွာ ရှင်သန်နေကြရမည် ဖြစ်ချေသည်။

"ပြီးတော့ ဒီသဲလွန်စတွေ..."

လီရှန်းက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး မျက်မှောင်များ ကျုံ့ဝင်သွားကာ မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းများကို ကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။ ဤအိမ်ရှင်၏ အမည်မှာ ကျောက်ကွမ်း ဖြစ်ပေသည်။ မိဘနှင့် သားသမီး မရှိသလို အလုပ်အကိုင်လည်း မရှိချေ။ တစ်နေ့တာလုံး ရွာထဲတွင် လေလွင့်နေကာ စစ်တုရင် ကစားခြင်းနှင့် လက်ဖက်ရည် သောက်ခြင်းတို့ကိုသာ ပြုလုပ်လေ့ရှိလေသည်။

သို့သော် သူ သေဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။ ထိုမျှမက သေဆုံးပုံမှာလည်း အလွန် ဆိုးရွားလွန်းလှချေသည်။ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး၏ ဝမ်းဗိုက်မှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်အောင် ခွဲထုတ်ခံထားရလေသည်။ သေဆုံးချိန်တွင် နစ်နာသူထံမှ သွေးများနှင့် ကလီစာများ မြေပြင် တစ်ခုလုံးသို့ ဖိတ်စင်ကျလာမည်ကို တွေးကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပေသည်။

အခန်းတွင်းရှိ ပျို့အန်ချင်စရာ ကောင်းလောက်အောင် ပြင်းထန်လှသည့် သွေးညှီနံ့များက ယင်ကောင် အုပ်ကြီးကို ဆွဲဆောင်ထားလေသည်။ သွေးများ ခမ်းခြောက်သွားသော်လည်း ယင်ကောင်များက လေထဲတွင် မရပ်မနား ဝဲပျံနေကြဆဲ ဖြစ်ချေသည်။

ဝါးစားပြီးနောက် ထွေးထုတ်ထားသော အသားစများက မြေပြင်ပေါ်တွင် ပီကေ သို့မဟုတ် ပူဖောင်းများကဲ့သို့ ပြန့်ကျဲနေပြီး ပုရွက်ဆိတ်များက မရပ်မနား ကိုက်ဖြတ် သယ်ဆောင်နေကြပေသည်။ သွေးများက နံရံပေါ်သို့ ပန်းထွက်နေပြီး သက်ကယ်မိုး အိမ်လေးကို အသစ် ပြင်ဆင် မွမ်းမံထားသည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်နေသော ကလီစာများက အလှဆင် ပစ္စည်းများကဲ့သို့ နံရံပေါ်တွင် ကပ်ငြိနေချေသည်။

အရေးအကြီးဆုံး အချက်မှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်ပေသည်။

"၁၇ ယောက်..."

ရွှီရှန်းက အခန်းတွင်း၌ မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းစွာ ခံစားနေရသည့် အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေပြီး ခြေဖျားထောက်ကာ အလွန် သတိထား၍ အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်ထွက်လာခဲ့ချေသည်။

"စစ်ဆေးတွေ့ရှိချက်တွေအရ... နစ်နာသူ ကိုယ်တိုင်နဲ့ ဆွန်းချန် ရဲ့ ခြေရာတွေကို ဖယ်လိုက်ရင်... ဒီအခန်းထဲကို အနည်းဆုံး လူ ၁၇ ယောက် ရောက်ဖူးတယ်..."

ရွှီရှန်းက တံခါးအပြင်ဘက် လီရှန်း၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် စကားဆိုလိုက်လေသည်။

"တခြားတစ်နည်းနဲ့ ပြောရရင်... လူသတ်သမားက အနည်းဆုံး ၁၇ ယောက် ရှိတယ်..."

ထိုစကားများ ထွက်ကျလာသည့် ထိုခဏ၌ လီရှန်း၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက်မျှ ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်သွားခဲ့လေသည်။ သူ၏ မျက်ထောင့်များ တစ်ချက်မျှ တုန်ယင်သွားပြီး အခန်းတွင်းရှိ အလွန် ဆိုးရွားလှသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ဆွံ့အ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ချေသည်။

အခန်းထဲတွင် ခြေရာများစွာ ရှိနေပေသည်။ နစ်နာသူ၏ သွေးများက မြေပြင်ပေါ်တွင် စီးဆင်းနေပြီး လူသတ်သမားများ၏ ခြေထောက်များကို စိုရွှဲသွားစေကာ ခြေရာများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

အခန်းတွင်းရှိ ကြမ်းပြင်မှာ မြေကြီးပေါ်တွင် အုတ်ခဲ တစ်လွှာ ခင်းထားပြီးနောက် မြေဝါများဖြင့် ဖိသိပ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်ကာ ဘိလပ်မြေ သို့မဟုတ် ကြွေပြားများ ခင်းကျင်းထားခြင်း မရှိချေ။ ကျေးလက်ဒေသတွင် နေထိုင်ဖူးသူများ သိရှိကြသည့်အတိုင်း ဤခေတ်ကာလရှိ သက်ကြီးရွယ်အို အများစု နေထိုင်သော အိမ်များမှာ ဤကဲ့သို့ ဖွဲ့စည်း တည်ဆောက်ထားခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။ ဤအချက်ကြောင့် သွေးများ ခမ်းခြောက်သွားပြီးနောက် လူသတ်သမားများ ခြေချခဲ့သော နေရာများတွင် ရှင်းလင်းပြတ်သားသည့် ခြေရာများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ထို့အပြင် ဤခြေရာများမှာ အလွန် ထူးဆန်းနေချေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့ လက်ဝါးရာ တွေပါ ရှိနေရတာလဲ..."

လီရှန်း၏ မျက်မှောင်များ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး အညိုရောင် ခြေရာများကြားရှိ ရှင်းလင်းပြတ်သားသော လက်ငါးချောင်း ပါသည့် လက်ဝါးရာကို ကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။

'မြေပြင်ပေါ်မှာ လက်ဝါးရာ နှစ်ခု ရှိနေတယ်... ဒါဆို လူသတ်သမားက ဘယ်လို လမ်းလျှောက်သွားတာလဲ... ဇောက်ထိုး လမ်းလျှောက်သွားတာလား... ဒါမှမဟုတ် တစ်ဖက်လူက လူသတ်နေတုန်း မတော်တဆ လက်နှစ်ဖက် မြေကြီးပေါ် ထောက်မိလို့ ကျန်ခဲ့တာလား... တကယ်လို့ ဒုတိယ အချက်သာ ဆိုရင်တော့...'

လီရှန်းက အကြည့်များကို ဘေးဘက်သို့ ရွှေ့လိုက်ပြီး နက်ရှိုင်းသော စဉ်းစားခန်းထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ချေသည်။

လက်ဝါးရာ၏ ဘေးဘက်တွင် ခြေရာတစ်ခု ရှိနေလေသည်။ ဤခြေရာမှာ အခြား ထူးခြားမှု မရှိသော်လည်း အထူးခြားဆုံး အချက်မှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤခြေထောက်၏ ဖနောင့်က အရှေ့ဘက်သို့ လှည့်နေခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

သေဆုံးသူ ရှိရာဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသည့် အနေအထားအရ ကြည့်မည်ဆိုပါက တစ်ဖက်လူ၏ ဖနောင့် အရှေ့ဘက်တွင် နစ်နာသူ ရှိနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။ အကယ်၍ ဤသူကပါ သေဆုံးသူကို သတ်ဖြတ်သည့် လုပ်ငန်းစဉ်တွင် ပါဝင်ခဲ့မည် ဆိုပါက သူ၏ ခါး လည်ထွက်သွားမှု အတိုင်းအတာမှာ အနည်းဆုံး ဒီဂရီ ၁၈၀ ခန့် ရှိရမည် ဖြစ်ပေသည်။

အခြားသော ထူးခြားချက်များလည်း ရှိနေသေးချေသည်။

"စုစုပေါင်း ၁၇ ယောက်... ဒီ ၁၇ ယောက်က နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းနေတယ်..."

ရွှီရှန်းက တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် အခန်းတွင်းရှိ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရှုနေခဲ့လေသည်။ သံသယ ဖြစ်ဖွယ်ရာများ အလွန် များပြားလွန်းလှပေသည်။ အသက် ၆၀ ကျော် အရွယ် အဘိုးအို တစ်ဦးက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ များပြားသော လူများကို ပြဿနာ သွားရှာနိုင်သနည်း ဆိုသည့် အချက်ကပင် အလွန် ထူးဆန်းနေပြီ ဖြစ်ချေသည်။

ထို့အပြင် ဤလူများ၏ အားသုံးထားသည့် အတိုင်းအတာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့၏ အသက်အရွယ်မှာ လုံးဝ မကြီးရင့်နိုင်ကြောင်း သိသာလှလေသည်။ လူတစ်ယောက်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အသားစများကို ဆွဲခွာယူရန်မှာ မခက်ခဲလှပေ။ သို့သော် လူတစ်ယောက်၏ ခြေထောက်ကို အရှင်လတ်လတ် ဆွဲဖြဲပစ်ရန် ဆိုသည်မှာ လိုအပ်သော ခွန်အား ပမာဏက အလွန် ကြီးမားလွန်းလှချေသည်။ အသက် ၆၀ ကျော် အရွယ် အဘိုးအို တစ်ဦးက လူလတ်ပိုင်း သို့မဟုတ် လူငယ်ပိုင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့်ကို မည်သို့ သွားရောက် ပြဿနာ ရှာခဲ့သနည်း ဆိုသည်မှာ စဉ်းစားစရာပင် ဖြစ်လေသည်။

"နစ်နာသူရဲ့ နောက်ခံ အခြေအနေ တွေကို စုံစမ်းလို့ ပြီးပြီလား..."

ရွှီရှန်းက ဘေးဘက်ရှိ ဟန်ယန် ကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။ ဒုတိယမြောက် မှုခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီးနောက် သူတို့ နှစ်ဦးက လီရှန်း ထံသို့ ချက်ချင်း သတင်းပို့ခဲ့ကြချေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှီရှန်းက မှုခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် တာဝန်ယူပြီး ဟန်ယန်က အနီးအနား ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လိုက်လံ စုံစမ်း မေးမြန်းမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့လေသည်။ ထိုမှတစ်ဆင့် ရုံးတွင်း အဖွဲ့နှင့် ပူးပေါင်းကာ တစ်ဖက်လူ၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက် များကို အစွမ်းကုန် ရှာဖွေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"စုံစမ်းလို့ ပြီးပါပြီ..."

"ဒီလူရဲ့ ကိုယ်ရေးအချက်အလက် တွေက အရမ်းကို ရိုးရှင်းလွန်းတယ်... ဘာပြဿနာမှ ရှိနေတယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ဘူး..."

ဟန်ယန်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မျက်မှောင်များ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့ဝင်နေကာ လက်ထဲတွင် မှတ်စုစာအုပ် တစ်အုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။ မှတ်စုစာအုပ် ပေါ်တွင် လိုက်လံ စုံစမ်း မေးမြန်းရင်း ရေးမှတ်ထားသော ဖတ်ရခက်သည့် စာလုံးများစွာ ရှိနေချေသည်။

"ဒုတိယမြောက် နစ်နာသူရဲ့ နာမည်က ကျောက်ကွမ်း တဲ့..."

"အသက် ၆၂ နှစ်... အမျိုးသား... ပုံမှန်အားဖြင့် ကြီးမားတဲ့ ပဋိပက္ခတွေ ဘာမှ မဖြစ်ဖူးသလို စကားများ ရန်ဖြစ်တာမျိုးတောင် မရှိဘူး... လူတွေအပေါ် နွေးနွေးထွေးထွေး ဆက်ဆံတတ်ပြီး အလုပ်အကိုင် မရှိဘူး... နေ့စဉ် သုံးစွဲငွေလည်း သိပ်မရှိဘဲ ဘာကို အားကိုးပြီး အသက်ရှင် နေထိုင်နေလဲ ဆိုတာ မသိရဘူး..."

"တစ်ဖက်လူက ကျန်းကျား ရွာမှာ နေထိုင်လာတာ အနှစ် ၂၀ လောက် ရှိပြီ ဆိုတော့ ဒေသခံ လို့တောင် သတ်မှတ်လို့ ရနိုင်တယ်..."

"ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်..."

ကျောက်ကွမ်း။ ဤသူမှာ မျက်စိရှေ့တွင် အလွန် ဆိုးရွားစွာ သေဆုံးနေသူပင် ဖြစ်လေသည်။ ဤလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယခုအခါ အသားကြိတ်စက် ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ဝက်အူချောင်း သွတ်ထားသည့် အသားစများကဲ့သို့ နေရာအနှံ့အပြားတွင် ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းများ ပြန့်ကျဲနေချေသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း ခြေရာများ စသည့် သဲလွန်စများ ပြည့်နှက်နေပြီး ရုန်းကန် တိုက်ခိုက်ထားသော လက္ခဏာများကိုပါ သတိထား စောင့်ကြည့်နေရသဖြင့် ရဲတပ်ဖွဲ့ အနေဖြင့် အလောင်းကို ချက်ချင်း သိမ်းဆည်းနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။ သိမ်းဆည်းရန်လည်း နည်းလမ်း မရှိချေ။ နံရံပေါ်မှ အင်္ဂတေ များကိုပါ တခါတည်း ခွာယူသွားရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

တစ်ဦးတည်းသော သူငယ်ချင်း ဆိုသူနှင့် ပတ်သက်၍မူ...

"ဆွန်းချန် လား..."

ရွှီရှန်းက ရုတ်တရက် နှုတ်ဟလာလေသည်။ မိမိ အနေဖြင့် ဆွန်းချန် ထံမှတစ်ဆင့် တစ်ဖက်လူနှင့် စကားပြောလေ့ ရှိသူမှာ ကျောက်ကွမ်း တစ်ဦးတည်းသာ ရှိကြောင်း စုံစမ်းသိရှိခဲ့သည်ကို သူ မှတ်မိနေပေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်..."

ဟန်ယန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

"ဒီလူနှစ်ယောက်က တခြားသူတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပိုတူတယ်... ရံဖန်ရံခါ စစ်တုရင် အတူတူ ကစားတာ ဒါမှမဟုတ် စကားပြောတာမျိုးတွေ ရှိကြတယ်..."

'သူငယ်ချင်း...'

ရွှီရှန်းမှာ တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ အကြည့်များကို မျက်စိရှေ့ရှိ မှုခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာဆီသို့ ရွှေ့လိုက်ချေသည်။

"ကျောက်ကွမ်း ရဲ့ သေဆုံးချိန်က..."

ပုပ်ပွနေသော အလောင်း အတွင်းပိုင်း အသားစများ ကြားတွင် မရပ်မနား တွန့်လိမ် လှုပ်ရှားနေသော ပိုးကောင်များနှင့် အလောင်း ဘေးဘက်ရှိ လောက်ကောင်များ၏ အရေခွံများကို သူ ကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။ ဤနေရာတွင် လေအေးပေးစက် မရှိသလို ညဘက် အိပ်ရာဝင်ချိန်တွင် ပန်ကာလေး တစ်လုံးသာ ဖွင့်လေ့ ရှိကြပေသည်။ ဤအချက်ကြောင့် အခန်းတွင်းရှိ အပူချိန်မှာ အခြေခံအားဖြင့် အပြင်ဘက်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ကာ မည်သည့် ပြောင်းလဲမှုမျှ မရှိနိုင်ချေ။

"အောက်တိုဘာလ ဒီ ၁၁ ရက် အတွင်းမှာ အမြင့်ဆုံး အပူချိန်က ၃၈.၅ ဒီဂရီ အထိ ရောက်ခဲ့ဖူးတယ်..."

"အလောင်း ပုပ်ပွတဲ့ အမြန်နှုန်း နဲ့ လောက်ကောင်တွေ အရေခွံ ခွာတဲ့ အချိန်တွေကို တွက်ချက်ကြည့်မယ် ဆိုရင်..."

"သေဆုံးချိန်က လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်ရက်လောက်က ဖြစ်ဖို့ ရာခိုင်နှုန်း များတယ်..."

ကျောက်ကွမ်းမှာ လွန်ခဲ့သော ဆယ်ရက်ခန့်က သေဆုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူငယ်ချင်း ဖြစ်သူ ဆွန်းချန် ၏ သေဆုံးချိန်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်ခန့်က ဖြစ်လေသည်။ ထိုနှစ်ခု ကြားတွင် ရှစ်ရက် တိတိ ကွာဟနေချေသည်။ သို့သော် သူတို့ နှစ်ဦး နေထိုင်ရာ နေရာများမှာ နှစ်ကီလိုမီတာ ခန့်သာ ကွာဝေးပေသည်။

'ဆွန်းချန် က ဒီရှစ်ရက် အတွင်းမှာ လူသတ်သမားကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိပြီး ရက်စက်စွာ အသတ်ခံလိုက်ရတာလား... ဒါမှမဟုတ် ကျောက်ကွမ်း နဲ့ အတူတူ လူသတ်သမားကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိပြီး ကျောက်ကွမ်း သေဆုံးသွားပြီးတဲ့နောက် လူသတ်သမားက ဒီရှစ်ရက် အချိန်ကို အသုံးချပြီး ဆွန်းချန် ကို ရှာတွေ့သွားကာ သူ့ကိုပါ သတ်ဖြတ်လိုက်တာလား... ပြီးတော့... သူတို့တွေကြားက ပဋိပက္ခ အစစ်အမှန်က တကယ်တော့ ဘာလဲ…’