အခန်း ၉၂

အခန်း ၉၂ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်ဖွယ် သံသယများ၊ တတိယမြောက် နစ်နာသူ

ပဋိပက္ခ။

ပဋိပက္ခပင် ဖြစ်လေသည်။

မည်သည့် ပြစ်မှုရေးရာ အမှုမျိုးမဆို လူသတ်သမားတွင် ပုံမှန်လူတစ်ယောက်၏ ယုတ္တိဗေဒ တွေးခေါ်မှု ရှိနေမည်ဆိုပါက သူ သတ်ဖြတ်လိုက်သော သူနှင့် သူ့အကြားတွင် သေချာပေါက် ပဋိပက္ခ တစ်ခုခု ရှိနေမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

အဓိက အချက်သုံးချက်မှာ ငွေကြေး၊ ဒေါသ နှင့် ရမ္မက် တို့ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ယခုလည်း ဤအခြေခံ အကျဆုံး အချက်သုံးချက်မှ စတင်၍ ဖယ်ထုတ် စဉ်းစားရမည် ဖြစ်လေသည်။

"နစ်နာသူဆီမှာ ပိုက်ဆံရှိလား..."

လီရှန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"ရှိတယ်... နည်းနည်းပါးပါးတောင် မဟုတ်ဘူး..."

ဟန်ယန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလွန် လေးနက်သော အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"၂ နာရီလောက် အချိန်ယူပြီး ရေတွက်ကြည့်တဲ့ အခါမှာတော့ ကျောက်ကွမ်း ရဲ့ အိမ်ထဲမှာ ငွေကြေး ပမာဏ ယွမ် ၅၀၀၀၀ တိတိ ရှိနေတာ တွေ့ရတယ်..."

ယွမ် ၅၀၀၀၀။

ထိုကိန်းဂဏန်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လီရှန်းမှာ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ပြီး တစ်ဖက်လူတွင် ငွေရှိကြောင်း ကြိုတင် သိရှိထားသော ရွှီရှန်း ပင်လျှင် တစ်ခဏမျှ ဆွံ့အသွားခဲ့ချေသည်။

ယွမ် ၅၀၀၀၀ ဆိုသည်မှာ နောင်ခေတ်ကာလများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ယွမ် ၃၀၀၀၀၀ ဝန်းကျင်ခန့် ရှိပေသည်။

ဝယ်ယူနိုင်စွမ်းကို ထည့်မတွက်လျှင်ပင် ယွမ် ၅၀၀၀၀ ဟူသော ကိန်းဂဏန်း သက်သက်ကပင် အလွန် ကြီးမားသော ငွေကြေး ပမာဏ တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

လစာ ယွမ် ၅၀၀၀ ရရှိသူ တစ်ဦး အနေဖြင့် မစားမသောက်ဘဲ စုဆောင်းလျှင်ပင် တစ်နှစ်လျှင် ယွမ် ၆၀၀၀၀ ခန့်သာ ရရှိမည် ဖြစ်ပြီး ပုံမှန် သုံးစွဲမှုများ ရှိနေပါက တစ်နှစ်ပတ်လုံး စုဆောင်းငွေ ယွမ် ၃၀၀၀၀ ပင် ပြည့်မည် မဟုတ်ချေ။

ယခုခေတ်ကာလကို ဆိုလျှင်တော့ ပို၍ပင် ပြောစရာ မလိုတော့ပေ။

ဟန်ယွဲ့က သူ့ကို တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် ယွမ် ၃၀၀၀၀၀ အလွယ်တကူ ချေးငှားနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ရွှီရှန်း၏ ဖခင်နှင့် သူမ၏ ဖခင်တို့ အကြားတွင် အသက်ပေးဝံ့သော သံယောဇဉ် ရှိခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်လေသည်။ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော ထိုသံယောဇဉ်များကြောင့် သူက တစ်ဖက်လူ၏ သားတစ်ဝက် ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ မိသားစုက စီးပွားရေး လုပ်ငန်းငယ် တစ်ခု လုပ်ကိုင်နေ၍သာ ထိုမျှ များပြားသော ငွေကြေးကို ထုတ်ချေးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။ သို့သော် ထိုသို့ ချေးငှားလိုက်ခြင်းက သူမအတွက် အလွန် ကြီးမားသော ထိခိုက်နစ်နာမှု ဖြစ်စေခဲ့ပေသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ကျောက်ကွမ်း။

ဤ ယွမ် ၅၀၀၀၀ က ဘယ်က ရောက်လာသနည်း ဟု တွေးတောစရာ ဖြစ်လေသည်။

"အသက် ၆၀ အရွယ် အဘိုးအို တစ်ယောက်က... ဒီလောက် ပိုက်ဆံ အများကြီးကို ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ..."

လီရှန်းက ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် စကားဆိုလိုက်ချေသည်။ ဤကိန်းဂဏန်းနှင့် ပတ်သက်၍ သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် မထပ်သော မေးခွန်းပေါင်း ၂၀ ခန့်ပင် ထွက်ပေါ်လာနိုင်ပေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ဆိုရလျှင်။

အရှင်းလင်းဆုံး အချက်မှာ ငွေရှာသည့် လမ်းကြောင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

အသက် ၆၀ အရွယ် အဘိုးအို တစ်ဦး အနေဖြင့် မည်သည့် ခေတ်ကာလတွင်မဆို ငွေရှာနိုင်သော အရွယ် မဟုတ်ကြောင်း အလွန် သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် လွန်ခဲ့သော ၁၀ နှစ်ခန့်က အချိန်သို့ ပြန်သွားကြည့်ရမည် ဖြစ်ချေသည်။

အသက် ၅၀ အရွယ်။

ထိုအသက်အရွယ်မှာလည်း အငြိမ်းစားယူရမည့် အရွယ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် အနှစ် ၂၀ သို့မဟုတ် အနှစ် ၃၀ ခန့် အထိ အချိန်ကို နောက်ဆုတ်ကြည့်ရမည် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအချိန်ကတော့ သူ ငယ်ရွယ်ခွန်အားပြည့်ဝပြီး ငွေရှာနိုင်သော အရွယ် ဖြစ်နေမည်သာ ဖြစ်ချေသည်။

သို့သော်လည်း။

ထိုအချိန်က ၁၉၇၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ ဖြစ်နေလေသည်။

ပို၍ တိကျစွာ ပြောရမည်ဆိုလျှင် ၁၉၇၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ၏ အစပိုင်း ၁၉၇၃ ခုနှစ်ခန့်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုခေတ်ကာလတွင် ယွမ် ၅၀၀၀၀ ကို ထားလိုက်ပါတော့ ယွမ် ၅၀၀ ဆိုလျှင်ပင် အလွန် ကြီးမားသော ငွေကြေး ပမာဏ တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

လူအများစု အနေဖြင့် ထိုခေတ်ကာလက လစာများနှင့် ပတ်သက်၍ သိပ်ပြီး ရင်းနှီးမည် မဟုတ်ချေ။

ဤသို့ ပြောရမည် ဖြစ်ပေသည်။ ယခုခေတ်ကာလရှိ လစာဖြစ်သော တစ်လလျှင် ယွမ် ၅၀၀၀ မဆိုထားနှင့် တစ်လလျှင် ယွမ် ၃၀၀၀ ခန့်ဖြင့် ၁၉၇၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် သွားရောက် နေထိုင်မည်ဆိုပါက သင်သည် အနီးအနားရှိ ရွာများ အားလုံးတွင် အချမ်းသာဆုံးနှင့် အထင်ရှားဆုံး လူတစ်ဦး ဖြစ်နေမည်မှာ သေချာလှချေသည်။

ရွာသူကြီး သို့မဟုတ် ခရိုင် အတွင်းရှိ လူများပင်လျှင် သင့်ကို အလွန် ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဆက်ဆံရမည်သာ ဖြစ်လေသည်။

သတိပြုရမည့် အချက်မှာ။

ထိုခေတ်ကာလက သာမန် အလုပ်သမား တစ်ဦး၏ လစာမှာ ယွမ်ဆယ်ဂဏန်းခန့်သာ ရှိခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ။

"ကျောက်ကွမ်း က... လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပျမ်းမျှ လစာ ယွမ်ဆယ်ဂဏန်းခန့်သာ ရှိပြီး အမြင့်ဆုံး လစာက ယွမ် ၁၀၀ ခန့်သာ ရှိတဲ့ ခေတ်ကြီး ထဲမှာ... ယွမ် ၅၀၀၀၀ တောင် ရှာနိုင်ခဲ့တယ်ပေါ့..."

လီရှန်း၏ သူငယ်အိမ်များ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့ချေသည်။ သူက ထိုခေတ်ကာလကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်ရာ ဤငွေကြေး ပမာဏက ဘာကို ဆိုလိုနေကြောင်း အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားလေသည်။

"ဒီလောက်တင် မကဘူး..."

ရွှီရှန်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပေသည်။ သူ ယခင်က တံခါး တွန်းဖွင့်ဝင်ရောက်ချိန်တွင် အရာအချို့ကို သတိပြုမိခဲ့ချေသည်။

ထိုအရာမှာ အိပ်ခန်း အတွင်း၌ သွေးကွက်များ ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ လူသတ်သမားက အိပ်ခန်း အတွင်း၌ စတင် လှုပ်ရှားခဲ့ပြီး ထို့နောက်မှ ကျောက်ကွမ်းကို ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဆွဲထုတ်ကာ သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အိပ်ခန်း တစ်ခုလုံးတွင်မူ ပြန့်ကျဲနေသော ငွေစက္ကူများ ပြည့်နှက်နေချေသည်။

ထို ငွေစက္ကူများမှာ သွေးများထဲတွင် စိမ်ဝင်နေပြီး အသုံးပြု၍ မရနိုင်တော့သလို အခြေခံအားဖြင့် ဆုတ်ဖြဲခံထားရလေသည်။

အရေးအကြီးဆုံး အချက်မှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဒီငွေတွေ ထဲမှာ... အများစုက တတိယအကြိမ် ထုတ်ဝေတဲ့ ငွေစက္ကူတွေ ဖြစ်ပြီး အဲဒီအထဲမှာ ၂ ယွမ်တန် တွေနဲ့ ၂ မော်တန် တွေလည်း အများကြီး ပါဝင်နေတယ်..."

"အကယ်၍ ဝယ်ယူနိုင်စွမ်း အရ တွက်ချက်ပြီး အခုခေတ် ကာလနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မယ် ဆိုရင်... ဒီငွေကြေး ပမာဏက နှစ်ဆလောက် တက်သွားမယ် ဆိုတာ အရမ်းကို ပုံမှန်ပဲ..."

ထိုစကားများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ အားလုံး ဆွံ့အ တိတ်ဆိတ်သွားကြလေသည်။

ရွှီရှန်း၏ ယခင်ဘဝက လူအများစုမှာ ဤကဲ့သို့သော ငွေစက္ကူများကို တစ်ခါမျှ မမြင်တွေ့ဖူးခဲ့ကြချေ။

အမှန်တကယ်တော့ အစောပိုင်း ကာလများတွင် ငွေကြေးဖောင်းပွမှု မရှိသေးဘဲ ဝယ်ယူနိုင်စွမ်း ကြီးမားကာ လစာ နည်းပါးပြီး ငွေစက္ကူ တန်ဖိုးများ ကြီးမားနေသဖြင့် အရောင်းအဝယ် ပြုလုပ်ရာတွင် အခက်အခဲ ရှိခဲ့ပေသည်။ ထို့ကြောင့် တန်ဖိုးနည်း ငွေစက္ကူ အမြောက်အမြား ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ၂ မော်၊ ၂ ဖျင့်၊ ၂ ယွမ် စသည်တို့ပင် ဖြစ်ချေသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ငွေကြေးဖောင်းပွလာပြီး ကိုကာကိုလာ တစ်ဗူးလျှင်ပင် ၃ ယွမ် အထိ ရှိလာရာ ဤ တန်ဖိုးနည်း ငွေစက္ကူများကို အသုံးမပြုကြတော့သလို ရာဇဝတ်ကောင်များ၏ အလွယ်တကူ အသုံးပြုခြင်းကို ခံရနိုင်သဖြင့် လည်ပတ်မှုကို ရပ်ဆိုင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သေချာပေါက် ငွေစက္ကူ စုဆောင်းခြင်းကို ဝါသနာပါသူ အချို့ကမူ ဤငွေစက္ကူများကို ယွမ်ရာဂဏန်း သို့မဟုတ် ထောင်ဂဏန်းဖြင့် ဝယ်ယူလေ့ ရှိကြလေသည်။

သို့သော် ဤငွေများကို ထိုသို့ ပြောင်းလဲ တွက်ချက်ထားခြင်း မရှိသေးချေ။

ဆိုလိုသည်မှာ ဤ ယွမ် ၅၀၀၀၀ မှာ ဝယ်ယူနိုင်စွမ်း ပိုမို ကြီးမားသော ငွေစက္ကူဟောင်းများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဒီအဘိုးကြီး က... ဒီလောက် ပိုက်ဆံ အများကြီးကို ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ..."

လီရှန်းမှာ ခေါင်းကွဲမတတ် စဉ်းစားသော်လည်း ဤငွေများကို မည်သို့ ရရှိလာခဲ့သနည်း ဆိုသည်ကို စဉ်းစား၍ မရနိုင်ခဲ့ချေ။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လေးနက်သော အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ဤ ယွမ် ၅၀၀၀၀ ကို ၁၉၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် ရရှိခဲ့မည် ဆိုလျှင်ပင် အလွန် ကြီးမားသော ငွေကြေး ပမာဏ တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

"ပြီးတော့... ဆွန်းချန် နဲ့ ကျောက်ကွမ်း တို့ရဲ့ သေဆုံးမှုက... ဒီငွေတွေနဲ့ ပတ်သက် ဆက်နွှယ်နေမလား..."

မေးခွန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ချေသည်။

မှန်ပေသည်။ အဘိုးအို တစ်ဦး သေဆုံးသွားပြီး အသက်ရှင်စဉ်က များပြားလှသော ငွေကြေးများ ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့ရာ ထိုအချက်နှင့် လျင်မြန်စွာ ဆက်စပ် တွေးတောမိနိုင်လေသည်။

"ပြောရခက်တယ်... ဒီငွေတွေကို လူသတ်သမားက သေချာပေါက် မြင်တွေ့သွားမှာပဲ... ဒါပေမဲ့ အလောင်းက ဒီလောက်တောင် ပုပ်ပွနေတဲ့ အချိန်အထိ ငွေတွေကို ယူမသွားဘူး ဆိုတော့... သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဒီငွေကြေးတွေ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို သိသာစေတယ်..."

ရွှီရှန်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပေသည်။

ထို့နောက် သူက ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး ထပ်မံ၍ ဖြည့်စွက် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဒါပေမဲ့ လုံးဝ မသက်ဆိုင်ဘူး လို့တော့ အတိအကျ ပြောလို့ မရဘူး... ဒီငွေတွေကို... ငွေရှာခြင်း နဲ့ ငွေ ဆိုတဲ့ သဲလွန်စ နှစ်ခု အနေနဲ့ သတ်မှတ်လို့ ရတယ်..."

"တကယ်လို့ လူသတ်သမားက ငွေကြောင့် လူသတ်တာ မဟုတ်ဘူး ဆိုရင်တောင်... တစ်ဖက်လူ ငွေရှာခဲ့တဲ့ နည်းလမ်းတွေကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ပဋိပက္ခ တွေကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်..."

ဥပမာအားဖြင့် ဆိုရလျှင်။

အိမ်ခြံမြေ လုပ်ငန်းရှင် အချို့က အခြားသူများ၏ အိမ်များကို အတင်းအကျပ် ဖျက်ဆီးရာမှ လူသေဆုံးမှု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီးနောက် မိသားစုဝင်များက ပြန်လည် လက်စားချေသည့် အမှုမျိုးမှာ အလွန် ထင်ရှားသော နမူနာ တစ်ခုပင် ဖြစ်ချေသည်။

ထိုစကားများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် နေရာတွင် ရှိနေကြသော လူများ အားလုံး ဆွံ့အ တိတ်ဆိတ်သွားကြလေသည်။

ထို့နောက် ရွှီရှန်းက ရုတ်တရက် စကားဆိုလာပေသည်။

"ကျောက်ကွမ်း က လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ ရက် က သေဆုံးခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး ဆွန်းချန် ကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ၂ ရက် ကမှ သေဆုံးခဲ့တာ..."

"ကြားထဲမှာ ၈ ရက် တိတိ ကွာဟနေတယ်... လူသတ်သမား ကသာ အစကတည်းက ဆွန်းချန် ကို သတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားခဲ့မယ် ဆိုရင် သူ့ကို ဒီလောက် အချိန်အကြာကြီး နေမှ ရှာတွေ့တာမျိုး မဖြစ်သင့်ဘူး..."

"ပြီးတော့... ဆွန်းချန် က မသေခင်မှာ ကျောက်ကွမ်း ရဲ့ မှုခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာဆီကို တစ်ခေါက် ရောက်လာခဲ့သေးတယ်..."

ရွှီရှန်းက ရုတ်တရက် စကားဆိုလိုက်ပြီး သိပ်မထင်ရှားသော ခြေရာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

ထိုခြေရာမှာ များပြားလှသော ခြေရာများကြားတွင် ရောနှောနေသော်လည်း သွေးများ စွန်းထင်းနေခြင်း မရှိသလို အခန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခြင်းလည်း မရှိဘဲ တံခါးဝတွင်သာ ရှိနေချေသည်။

"ဆွန်းချန် ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အခန်းထဲက ခြေရာတွေနဲ့ တိုက်ဆိုင် စစ်ဆေးကြည့်တဲ့ အခါမှာတော့... ဒီခြေရာက ဆွန်းချန် ရဲ့ ခြေရာ ဖြစ်ဖို့ ရာခိုင်နှုန်း အရမ်း များနေတယ်..."

"တခြားတစ်နည်းနဲ့ ပြောရရင်... ကျောက်ကွမ်း သေဆုံးသွားပြီးတဲ့နောက် ဆွန်းချန် က ဒီနေရာကို ရောက်လာခဲ့ပြီး ကျောက်ကွမ်း ရဲ့ သေဆုံးနေတဲ့ ပုံစံကို မြင်တွေ့သွားခဲ့တာပဲ..."

"အဲဒီနောက်မှာတော့ ထူးဆန်းတာတွေ စဖြစ်လာတော့တာပဲ..."

ရွှီရှန်းက မျက်မှောင်များ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့ဝင်လျက် ဖြည်းညင်းစွာ နှုတ်ဟပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"အဲဒီနောက် ဆွန်းချန် က သူ့ရဲ့ ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ပြီး ကျေးလက် လမ်းငယ်လေး ကနေတစ်ဆင့် ထွက်ပြေးသွားခဲ့တယ်..."

"သူ ဘာကြောင့် ထွက်ပြေးရတာလဲ..."

"ပုံမှန်လူ တစ်ယောက် အနေနဲ့ အလောင်းကို မြင်လိုက်ရရင် အိမ်ပြန်ပုန်းနေတာပဲ ဖြစ်ဖြစ်... ရဲကို ဖုန်းဆက်တိုင်တာပဲ ဖြစ်ဖြစ် လုပ်ရမှာ... ဒါပေမဲ့ သူက ကိုယ့်သူငယ်ချင်း ရက်ရက်စက်စက် အသတ်ခံထားရတာကို မြင်တွေ့ပြီးတာတောင် ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့တယ်... အဲဒီနောက်မှာမှ အလားတူ နည်းလမ်းမျိုးနဲ့ ရက်ရက်စက်စက် အသတ်ခံလိုက်ရတာပဲ..."

"မင်း ဆိုလိုတာက... ဆွန်းချန် က တစ်ခုခုကို သိထားတယ် ဆိုတဲ့ သဘောလား..."

လီရှန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူ၏ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့လေသည်။

"မှန်ပါတယ်... ဒါက အရမ်းကို သံသယ ဖြစ်စရာ ကောင်းနေတယ်..."

ရွှီရှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ချေသည်။ ဆွန်းချန်၏ တုံ့ပြန်မှုက ပုံမှန် မဟုတ်ဘဲ တစ်ဖက်လူက သေချာပေါက် တစ်စုံတစ်ခုကို သိရှိထားမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက တိုက်ရိုက် ထွက်ပြေးရန် အကြောင်းပြချက် မရှိချေ။

ထို့အပြင်။

တစ်ဖက်လူ၏ သေဆုံးပုံကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် လူသတ်သမားနှင့် ဆွန်းချန် တို့အကြားတွင်လည်း သေချာပေါက် ပဋိပက္ခ တစ်ခုခု ရှိနေမည်သာ ဖြစ်လေသည်။

မျောက်ကစားပြသော အဘိုးအို တစ်ဦးနှင့် ပဋိပက္ခ ဖြစ်ပွားပြီး ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် ရက်စက်စွာ ညှဉ်းပန်း သတ်ဖြတ်ရသည် ဟုတ်လား ဟု တွေးတောစရာ ဖြစ်ပေသည်။

"မီး နဲ့များ သက်ဆိုင်နေမလား..."

ရုတ်တရက် ဟန်ယန်က မေးမြန်းလာခဲ့ချေသည်။

သူက သက်သေခံ ပစ္စည်း အိတ်အတွင်း ချိတ်ပိတ်ထားသော အသားစ တစ်ခုကို ကြည့်ရှုနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ထိုအရာမှာ နစ်နာသူ၏ မျက်နှာ အရေခွံပင် ဖြစ်ပေသည်။

မျက်နှာ တစ်ခုလုံးမှ အရေခွံ တစ်ပိုင်းကို အရှင်လတ်လတ် ဆွဲခွာခံထားရခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

ဤသူ တစ်ဦးတည်းသာ မဟုတ်ဘဲ ဆွန်းချန်၏ မျက်နှာမှာလည်း ဤနည်းတူပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုသူ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာ အရေခွံ နှစ်ခုစလုံးပေါ်တွင် မီးလောင်ကျွမ်းထားသော ဒဏ်ရာ တစ်ခုစီ ရှိနေကြပေသည်။

"မသိဘူး..."

"လတ်တလောတော့ ဒီ သံသယ ဖြစ်ဖွယ်ရာ နှစ်ခုကို အရင် မှတ်ထားလိုက်ပါ... ပထမ တစ်ခုက ငွေကြေး... ဒုတိယ တစ်ခုကတော့ မီး နဲ့ သက်ဆိုင်နိုင်ခြေ ရှိတဲ့ တူညီတဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုခု..."

ရွှီရှန်းကလည်း ထိုသဲလွန်စကို သိရှိထားသော်လည်း အသုံးဝင်မည့် အရာ တစ်ခုခုကို တွေးတော၍ မရနိုင်သေးပေ။

အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားခန်း ဝင်ပြီးနောက် လူအချို့မှာ မည်သည့်အရာကိုမျှ တွေးတော၍ မရနိုင်သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ဤခန့်မှန်းချက်များကို မှတ်စုစာအုပ် ပေါ်တွင်သာ မှတ်သားထားလိုက်ကြလေသည်။

"မှုခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာကို အရင် ရှင်းလင်းလိုက်ကြရအောင်..."

မှုခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာမှာ အလွန်အမင်း ရှုပ်ပွလွန်းနေပြီး ရှင်းလင်းရန် အခက်အခဲမှာ စားဖိုမှူး အမှုတွင် မိလ္လာမြောင်းထဲရှိ လူသေအလောင်းများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော နံရံကြီးကို ရှင်းလင်းရသည်နှင့် တစ်ပြေးညီတည်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

ထိုထက်ပင် ပို၍ ခက်ခဲနိုင်သေးပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိလ္လာမြောင်း အတွင်းရှိ သက်သေ အထောက်အထားများမှာ အခြေခံအားဖြင့် ပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤအမှုတွင်မူ သူတို့က သက်သေ အထောက်အထားများ ပျက်စီးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အလွန် သတိထား၍ လှုပ်ရှားနေကြရခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

သို့သော် သူတို့ သဲလွန်စများကို မရှာဖွေရသေးမီ အချိန်မှာပင်။

ရဲကို ဖုန်းဆက်တိုင်ကြားသံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်လေသည်။

ည ၁၁ နာရီခွဲ အချိန် ဖြစ်ချေသည်။

"ဘာ..."

"နောက်ထပ် ရဲကို ဖုန်းဆက်တိုင်တဲ့ သူ ရှိပြန်ပြီလား..."

လီရှန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ခေါင်းမော့ကာ ဘေးဘက်ရှိ ရွှီရှန်းကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာတစ်ခုလုံး အလွန်အမင်း မယုံကြည်နိုင်သည့် အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ် အကြာတွင် သူက မျက်နှာထား မည်းမှောင်လျက် ဖုန်းချလိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကာ ရွှီရှန်းကို ကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။

"တတိယမြောက် နစ်နာသူ..."

"ထွက်ပေါ်လာပြီ..."

ရွှီရှန်းမှာ ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ချေသည်။ ဤစကား ထွက်ပေါ်လာမည်ကို သူ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။

လူသတ်မှု နှစ်ခုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် တစ်ဖက်လူက ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ရပ်တန့်သွားမည် မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှလေသည်။

သို့သော် ဤမျှ မြန်ဆန်လွန်းလိမ့်မည်ဟုတော့ သူ တကယ်ကို ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

"ဒီတစ်ခါ သေတာက ဘယ်သူလဲ..."

"ထားလိုက်ပါတော့..."

"တတိယမြောက် မှုခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာကို အရင် သွားကြတာပေါ့…”