အခန်း ၉၃

အခန်း ၉၃ ပျောက်ဆုံးသွားသော ဘောပင်တစ်ချောင်း

တတိယမြောက် နစ်နာသူ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေပြီ။

ယမန်နေ့ နေ့လယ်ပိုင်းကပင် ဤအမှုသည် ဆက်တိုက် လူသတ်မှုကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမည်ကို လီရှန်း စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။ ယခုတော့ ထိုသို့ မဟုတ်တော့ပေ။ လီရှန်းအနေဖြင့် စိုးရိမ်နေစရာ မလိုတော့ချေ။ အမှုမှာ တရားဝင် ဆက်တိုက် လူသတ်မှုကြီးအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

"ဒါက တတိယမြောက် နစ်နာသူပဲ... နာမည်က ကျန်းဖုန် လို့ ခေါ်ပြီး မိဘဆွေမျိုး မရှိသလို ဇနီးသည်နဲ့ သားသမီးလည်း မရှိဘူး... သူငယ်ချင်းလည်း မရှိဘူး..."

ဟန်ယန်က ရုံးတွင်းအဖွဲ့မှ ရယူလာသော အချက်အလက်များကို ကိုင်ဆောင်လျက် ရွှီရှန်းနှင့် လီရှန်းတို့ကို ကမန်းကတန်း ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဒီလူက ကျန်ဆန်းမြို့ မြို့စွန်မှာ နေထိုင်ပြီး ကျန်းကျား ရွာနဲ့ ကီလိုမီတာ ၃၀ လောက် ကွာဝေးတယ်... သူ့အိမ်က သာမန် ဘိလပ်မြေ အိမ်လေး ဖြစ်ပြီး အိမ်မှာ ခွေးတစ်ကောင် ရှိတယ်... သေဆုံးချိန်က လွန်ခဲ့တဲ့ ၉ ရက်လောက်က ဖြစ်ပြီး ကျောက်ကွမ်း သေဆုံးပြီး နောက်တစ်ရက်မှာ အသတ်ခံရတာပဲ... အရင် လူသတ်မှု နှစ်ခုလိုပါပဲ... တတိယမြောက် နစ်နာသူကလည်း ရက်ရက်စက်စက် ညှဉ်းပန်းသတ်ဖြတ် ခံထားရပြီး ခန္ဓာကိုယ်က အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်ကာ နေရာအနှံ့ ပစ်ချခံထားရတယ်..."

ထိုအချိန်တွင် တစ်နာရီခွဲခန့် အကြာ၌ ရဲတပ်ဖွဲ့မှာ တတိယမြောက် မှုခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပေသည်။ ဤနေရာကို ကြည့်ရသည်မှာ ကျေးလက်ဒေသနှင့် သိပ်ပြီး ကွာခြားမှု မရှိလှသော်လည်း လူနေအိမ်များ ပိုမို သိပ်သည်းနေကာ အဝေးမှ တောက်ပနေသော မိုးမျှော်တိုက်ကြီးများကို လှမ်းမြင်နေရချေသည်။

အိမ်အပြင်ဘက်တွင် ရဲတပ်ဖွဲ့က တားမြစ်မျဉ်း ကြိုးဝါများကို တားဆီးထားပြီး ဖြစ်လေသည်။ အိမ်အတွင်းဘက်တွင်မူ ရွှီရှန်းနှင့် လီရှန်းတို့က မြေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်လျက် တိတ်ဆိတ်နေကြပေသည်။

"အရေးအကြီးဆုံး အချက်က... စုံစမ်းစစ်ဆေးချက်တွေ အရ နစ်နာသူရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ မီးလောင်ထားတဲ့ ဒဏ်ရာ မရှိပေမဲ့ ကျောပြင်မှာတော့ ရှိနေတယ်... ပြီးတော့ သူကလည်း လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် ၂၀ လောက်ကမှ ကျန်ဆန်းမြို့ ကို ရောက်လာခဲ့တာပဲ..."

ဟန်ယန်က အရှင်လတ်လတ် ဆုတ်ခွာခံထားရသော လူသားအရေခွံ တစ်ပိုင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောဆိုလိုက်ချေသည်။ ထိုအရေခွံပေါ်တွင် ရှင်းလင်းပြတ်သားသော မီးလောင်ဒဏ်ရာ တစ်ခု ရှိနေပေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ရွှီရှန်းမှာ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ မျက်မှောင်များ ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့လေသည်။

"လူသတ်မှု ၃ ခုစလုံးမှာ နစ်နာသူတွေရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ မီးလောင်ဒဏ်ရာတွေ ရှိနေတယ်... ဒါကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့ ကြားထဲမှာ အုပ်စုဖွဲ့ ဆက်နွှယ်မှု တစ်ခုခု ရှိနေတယ် ဆိုတာကို အခြေခံအားဖြင့် အတည်ပြုလို့ ရနိုင်ပြီ..."

လီရှန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရွှီရှန်းကို ကြည့်ရင်း ပြောဆိုလိုက်ချေသည်။

"ဂိုဏ်း တစ်ခုခု များလား..."

ဂိုဏ်း ဟူသောအရာမှာ ကွန်ရက်ချဲ့ထွင် လိမ်လည်သည့် လုပ်ငန်းများနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ထိုအရာများထက် ပို၍ ရွံရှာမုန်းတီးဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။ ၎င်းက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျန်းမာသန်စွမ်းသူ တစ်ဦးကို လှည့်ကွက် အနည်းငယ်ဖြင့် ဖမ်းစားလိုက်ပြီးနောက် အလွန်အမင်း ရူးသွပ်သော ဘာသာရေး ယုံကြည်သူ တစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်နိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။ ထိုသူများကို မည်သည့်အရာမဆို ခိုင်းစေနိုင်ပြီး သေရမည်ကိုပင် ကြောက်ရွံ့တော့မည် မဟုတ်ချေ။

ထိုကဲ့သို့သော ဂိုဏ်းဝင်များမှာ ယေဘုယျအားဖြင့် သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အဖွဲ့အစည်းကို ကိုယ်စားပြုသော တက်တူးများ သို့မဟုတ် အမှတ်အသားများ ရှိနေတတ်ပေသည်။ နစ်နာသူ ၃ ဦး၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ မီးလောင်ဒဏ်ရာများမှာ ဤအချက်နှင့် အလွန် ကိုက်ညီနေချေသည်။

"သိပ်မတူဘူး..."

ရွှီရှန်းက အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေပြီးနောက် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သော်လည်း မျက်မှောင်များမှာ ပြေလျော့သွားခြင်း မရှိသေးပေ။

"ဘယ်ဂိုဏ်းကမှ လူတစ်ယောက်ကို အနှစ် ၂၀ တိုင်တိုင် အချိန်ယူပြီး လိုက်လံ သတ်ဖြတ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါက သိပ်ပြီး လက်တွေ့ မဆန်လှဘူး... တကယ်လို့ ငါတို့ ကံဆိုးပြီး အဲဒီလို အဖွဲ့မျိုးနဲ့ တိုးခဲ့တယ် ဆိုရင်တောင်မှ... တစ်ခု ရှိသေးတယ်... ဆွန်းချန် က ကျောက်ကွမ်း သေဆုံးသွားတာကို တွေ့ရှိခဲ့တယ်လေ... သူ့သူငယ်ချင်း သေဆုံးနေတာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရတာတောင်... သူက ရဲကို ဖုန်းမဆက်ခဲ့သလို ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း အသိမပေးဘဲ တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးသွားခဲ့တယ်... ဒီလုပ်ရပ်က ဂိုဏ်းတစ်ခုခုရဲ့ အနိုင်ကျင့် ညှဉ်းပန်းမှုကို ခံရလို့ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထဲကနေ ထွက်ပြေးလာတဲ့ သူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနဲ့ လုံးဝ မကိုက်ညီဘူး... ဆွန်းချန် ကိုယ်တိုင်က အဲဒီဂိုဏ်းရဲ့ အဓိက ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက် ဖြစ်မနေဘူး ဆိုရင်ပေါ့..."

"ဒါပေမဲ့... ဆွန်းချန် မှာ ပိုက်ဆံ မရှိဘူးလေ..."

ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် တစ်ဦး အတွက်မူ ငွေမရှိခြင်းက အကြီးမားဆုံးသော စော်ကားမှုပင် ဖြစ်ချေသည်။ ငွေမရှာနိုင်ဘဲနှင့် ဤလုပ်ငန်းကို လုပ်ကိုင်နေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ သို့သော် ဤပြဿနာကို ကျောက်ကွမ်းနှင့် ကျန်းဖုန် တို့အပေါ်တွင် အသုံးပြု၍ ရနိုင်လေသည်။ မျက်စိရှေ့ရှိ ထောင့်ချိုးတစ်ခုမှ ဆွဲထုတ်လာသော အိတ်ကို ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် ထွက်ပေါ်လာသည့် ငွေစက္ကူ အထပ်လိုက်ကို ကြည့်ရင်း ရွှီရှန်းက မေးမြန်းလိုက်ချေသည်။

"ဒီငွေတွေက ဘယ်လောက် ရှိလဲ..."

ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင် အချို့က ငွေများကို စတင် ရေတွက်နေကြလေသည်။

"စုစုပေါင်း ယွမ် ၈၀၀၀၀ ရှိပါတယ်... အားလုံးက နောက်ဆုံးပေါ် ငွေစက္ကူတွေချည်းပါပဲ... ငွေစက္ကူတွေက အတော်လေး ဟောင်းနွမ်းနေပြီး ဘဏ်ကနေ လဲလှယ်လာတာမျိုး မဟုတ်ဘူး... ငွေစက္ကူ တစ်ရွက်ချင်းစီရဲ့ ခေါက်ရိုးရာတွေက မတူညီကြဘူး..."

ကျန်းမို က ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။ ဤငွေများမှာ အပိုင်းအစများ မဟုတ်သဖြင့် ရေတွက်ရန် လွယ်ကူလှချေသည်။

"ယွမ် ၈၀၀၀၀... ငွေစက္ကူ အသစ်တွေ... ဒါပေမဲ့ ဟောင်းနွမ်းနေတယ်... ဆိုလိုတာက ဒီငွေတွေက ကျောက်ကွမ်း ရဲ့ ယွမ် ၅၀၀၀၀ နဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်ဘူး ဆိုတဲ့ သဘောပဲ..."

လီရှန်းမှာ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့လေသည်။ သူ၏ လစဉ် လစာမှာ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိပြီး တစ်နှစ်ပတ်လုံး စုဆောင်းလျှင်ပင် ငွေအနည်းငယ်သာ ရရှိမည် ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင် အသက် ၆၀ ကျော် အရွယ် အဘိုးအို နှစ်ဦးထံမှ တစ်ဦးက ဝယ်ယူနိုင်စွမ်း ယွမ် ၅၀၀၀၀ ထက်မက ကြီးမားသော စုဆောင်းငွေ ရှိနေပြီး နောက်တစ်ဦးက ယွမ် ၈၀၀၀၀ တိတိ စုဆောင်းထားနိုင်ခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့ချေသည်။ လေထဲမှ ကျလာသည့်အလား ဖြစ်နေကြောင်း သူ တွေးတောမိလိုက်လေသည်။

"ကျန်းဖုန် က ဘာအလုပ် လုပ်တာလဲ..."

"အလုပ်အကိုင် မရှိပါဘူး... ဒီငွေတွေက လေထဲကနေ ပေါ်လာသလိုမျိုးပဲ..."

ဟန်ယန်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ဖြေဆိုလိုက်လေသည်။

အလုပ်အကိုင် မရှိသော်လည်း ယွမ် ၈၀၀၀၀ ဟူသော ကြီးမားသည့် ငွေကြေး ပမာဏကို ပိုင်ဆိုင်ထားချေသည်။ ရွှီရှန်းမှာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး သူက ခေါင်းလှည့်ကာ ဧည့်ခန်းထဲတွင် အလွန် ဆိုးရွားစွာ သေဆုံးနေသော လူကို ကြည့်ရှုလိုက်ပေသည်။

သူက ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူ၏ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်နေသော အလောင်းကို စူးစမ်းလိုက်လေသည်။ အလောင်းမှာ လွန်ခဲ့သော ၈ ရက်ခန့်က ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ပြီး အလွန်အမင်း ပုပ်ပွနေကာ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ပင် မပေါ်တော့ချေ။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေပြင် တစ်ခုလုံးတွင် လောက်ကောင်များ အရေခွံ ခွာထားသော အခွံများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

ရွှီရှန်းက လက်ယမ်းပြကာ ယင်ကောင်များကို မောင်းနှင်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းငုံ့၍ အလောင်းကို သေချာစွာ ကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။ ယခင် အမှု နှစ်ခုနှင့် ကွာခြားမှု မရှိလှဘဲ အပြင်ဘက်ပိုင်းမှာ ရူးသွပ်စွာ ကိုက်ဖြတ် ခံထားရပြီး အတွင်းပိုင်းမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်အောင် ခွဲထုတ် ခံထားရချေသည်။

သို့သော်လည်း အခြေအနေက ထူးခြားနေသေးပေသည်။

'စွန်ရဲမျက်လုံး...'

ရွှီရှန်းက စွမ်းရည်ကို တိတ်တဆိတ် ဖွင့်လှစ်လိုက်ပေသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ မျက်လုံးများ အတွင်း၌ သာမန် မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော တောက်ပသည့် အလင်းရောင် တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေသည်။ ထို့နောက် သူ၏ အမြင်အာရုံက ရုတ်တရက် အလွန် ကြည်လင် ပြတ်သားလာကြောင်း ခံစားလိုက်ရသော်လည်း စိတ်စွမ်းအင်များ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားမှုကိုလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခံစားလိုက်ရချေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများက အလောင်းပေါ်တွင် အလျင်အမြန် လိုက်လံ ရှာဖွေ ကြည့်ရှုနေခဲ့ပြီးနောက် သူ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားလေသည်။

'အမည်းစက် တစ်ခု...'

ရွှီရှန်းမှာ တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် လက်အိတ် စွပ်ထားသော လက်ဖြင့် ကျန်းဖုန်၏ ပုပ်ပွနေသော လက်ချောင်းများကို လှမ်း၍ ကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။ လက်ချောင်းများမှာ စတင် ပုပ်ပွနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း လက်ဖဝါးထဲတွင်မူ သဘာဝအတိုင်း ပုပ်ပွခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အလွန် ဝေဝါးနေသော အမည်းစက် တစ်ခု ရှိနေချေသည်။ ဤအရာမှာ ပုံမှန် မဟုတ်ကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

'မှင်ရည်...'

ရွှီရှန်း၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စားပွဲကို အကဲခတ်လိုက်ပေသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် ပြက္ခဒိန် တစ်ခု၊ ရုပ်မြင်သံကြား ရီမု တစ်ခု၊ ပုပ်ပွနေသော သစ်သီးများနှင့် မှတ်စုစာအုပ် တစ်အုပ် ရှိနေလေသည်။ ပြက္ခဒိန်မှာ လက်ဝါးအရွယ်အစားခန့်သာ ရှိသော်လည်း အလွန် ထူထဲပြီး စာမျက်နှာ တစ်ရွက်ချင်းစီမှာ ဆံပင်မျှင် တစ်မျှင်ကဲ့သို့ ပါးလွှာလှချေသည်။ ကျေးလက်ဒေသရှိ သက်ကြီးရွယ်အိုများက ထိုစက္ကူများကို ဆေးလိပ်လိပ် သောက်ရန် အသုံးပြုလေ့ ရှိကြပေသည်။ သို့သော်လည်း ထူးခြားမှု တစ်ခု ရှိနေလေသည်။

လီရှန်းက သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို သတိပြုမိသွားပြီး စဉ်းစားခန်းထဲမှ သတိပြန်လည်လာကာ ကမန်းကတန်း မေးမြန်းလိုက်ချေသည်။

"ဘာတွေ ရှာတွေ့လို့လဲ..."

"ဘောပင် တစ်ချောင်း ပျောက်ဆုံးနေတယ်..."

ရွှီရှန်းက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

လီရှန်းမှာ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ပေသည်။ ဘောပင် တစ်ချောင်း ဟုတ်လားဟု သူ တွေးတောမိလိုက်သည်။

"ပြက္ခဒိန် ပေါ်မှာ ဘောပင်နဲ့ ခြစ်ဆွဲထားတဲ့ အရာတွေ ရှိနေတယ်... ပြီးတော့ ဟိုဘက်က မှတ်စုစာအုပ် ကလည်း ဆုတ်ဖြဲခံထားရတယ်..."

သူက စကားပြောရင်း ရင်ဘတ်ထဲမှ အမြဲတမ်း ဆောင်ထားလေ့ရှိသော ဘောပင် တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်ချေသည်။ ဘောပင်မှာ အပြာရောင် ဖြစ်ပြီး နောင်ခေတ်ကာလများနှင့် မတူညီဘဲ ဤပစ္စည်းမှာ အမြီးပိုင်းကို တစ်ချက် နှိပ်လိုက်မှသာ ခဲတံထိပ်ဖျား ထွက်ပေါ်လာမည် ဖြစ်လေသည်။ “ကလစ်” ဟူသော ကြည်လင်ပြတ်သားသည့် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

ရွှီရှန်းက ဘောပင်ကို ကိုင်ကာ ထို ဖိနှိပ်ထားသော အရာများပေါ်တွင် လိုက်လံ ခြစ်ဆွဲလိုက်ချေသည်။ အချိန်ခဏ အကြာတွင် အမည်တစ်ခုက လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့၌ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

"ချန်ဟိုင်..."

ရွှီရှန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ရုံးတွင်းအဖွဲ့ဆီ ယူသွားပြီး စုံစမ်းခိုင်းလိုက်ပါ..."

ဟန်ယန်မှာ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ချေသည်။ သူက ရုံးတွင်းအဖွဲ့ထံမှ ဤစကားလုံး နှစ်လုံးနှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက် များကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။

"ဒါက ဘာလဲ..."

"လူနာမည် ဖြစ်ဖို့ ရာခိုင်နှုန်း များတယ်..."

ရွှီရှန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီး လီရှန်းကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် သူက မေးခွန်းနှင့် မသက်ဆိုင်သော စကားတစ်ခုကို ရုတ်တရက် မေးမြန်းလိုက်ချေသည်။

"ကျောက်ကွမ်း ဘယ်နှရက်လောက်က သေဆုံးခဲ့လဲ ဆိုတာ မှတ်မိသေးလား..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ ရက်ကလေ... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

လီရှန်း၏ မျက်မှောင်များ ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့ပေသည်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေခံ အချက်အလက်များကို သူ လုံးဝ မေ့လျော့သွားမည် မဟုတ်ချေ။

"ဆွန်းချန် က လွန်ခဲ့တဲ့ ၂ ရက်က သေဆုံးခဲ့တာ..."

ရွှီရှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

"ဒီကြားထဲမှာ အချိန် ၈ ရက် တိတိ ကွာဟနေတယ်... ဒါပေမဲ့ ဆွန်းချန် ရဲ့ အိမ်ထဲက ရှုပ်ပွနေတဲ့ ခြေရာတွေ အရ ဆိုရင်... ကျောက်ကွမ်း မသေဆုံးခင် ကတည်းက ဆွန်းချန် ရဲ့ အိမ်ကို တစ်ဖက်လူတွေ ရောက်လာခဲ့ဖူးတယ်... ခန့်မှန်းရသလောက် ဆိုရင် လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၂ ရက် လောက်က ဖြစ်မယ်..."

ခြေရာကောက်နှင့် သဲလွန်စ ရှာဖွေရေး ပညာရပ် ဆိုသည်မှာ အလွန် စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကောင်းသော ပညာရပ် တစ်ခု ဖြစ်ချေသည်။ အကယ်၍ သင်က ဤပညာရပ်ကို အလွန် ကျွမ်းကျင်မည် ဆိုပါက ယေဘုယျအားဖြင့် ခြေရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရုံဖြင့် ဤခြေရာမှာ မည်သည့် အချိန်က ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့ကြောင်းကို တွက်ချက်နိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။ တွက်ချက်သည့် နည်းလမ်းများမှာ လေတိုက်ခတ်မှု၊ သဲများ ဖုံးလွှမ်းမှု၊ ဝေဝါးနေမှု အတိုင်းအတာ သို့မဟုတ် အင်းဆက်ပိုးမွှားများ ဖြတ်သန်း သွားလာထားသော ခြေရာများ စသည်တို့မှနေ၍ ခြေရာ ကျန်ရစ်ခဲ့သော အချိန်ကာလကို သွယ်ဝိုက်၍ တွက်ချက်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

အထူးသဖြင့် ကျောက်ကွမ်း၏ သေဆုံးချိန်က အလွန် ရှင်းလင်းပြတ်သားသော အချိန်ကာလ နှိုင်းယှဉ်ချက် တစ်ခုကို ချန်ထားရစ်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ပို၍ပင် လွယ်ကူသွားစေချေသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဆွန်းချန်၏ အိမ်တွင်းရှိ သဲလွန်စများကို တွက်ချက်ရန်မှာ အလွန် လွယ်ကူသွားပြီ ဖြစ်လေသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၂ ရက်လောက်က တစ်ဖက်လူတွေက ကျန်းကျား ရွာကို ရောက်လာခဲ့ပြီး ဆွန်းချန် ကို လိုက်ရှာခဲ့ကြတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ဆွန်းချန် က ယဉ်ကျေးမှု အမွေအနှစ် မှတ်တမ်းရုပ်ရှင် ရိုက်ကူးဖို့အတွက် မျောက်ကစားပြ ဖို့ ဖိတ်ကြားခံရလို့ အိမ်မှာ မရှိခဲ့ဘူး... ဒါကြောင့် အဲဒီအချိန်တုန်းက သေဘေးကနေ လွတ်မြောက်သွားခဲ့တာပဲ... အဲဒီနောက် တတိယမြောက်နေ့... တခြားတစ်နည်းနဲ့ ပြောရရင် လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ ရက်လောက်မှာ တစ်ဖက်လူက ကျောက်ကွမ်း ကို ရှာတွေ့သွားပြီး အဲဒီနေ့မှာပဲ ကျောက်ကွမ်း သေဆုံးသွားခဲ့တယ်... အဲဒီနောက်မှာတော့ တတိယမြောက် နစ်နာသူ ကျန်းဖုန် ဖြစ်လာခဲ့တာပဲ..."

"အဲဒီတော့..."

ရွှီရှန်းက စကားပြောနေရင်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကာ လူတိုင်းကို ကြည့်ရှုလိုက်ချေသည်။ သူက အရေးကြီးသော အချက်တစ်ချက်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဒီလူတွေရဲ့ တည်နေရာကို... လူသတ်သမားက ဘယ်လိုလုပ် သိရှိသွားခဲ့သလဲ ဆိုတဲ့ အချက်ပဲ…”.