အခန်း ၉၉

အခန်း ၉၉ ငွေရှာပြီးနောက် လူသတ်ခြင်း

လွန်ခဲ့သော ရာစုနှစ်၏ ၁၉၇၀ ပြည့်လွန်နှစ်များနှင့် ၁၉၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ ဖြစ်ပေသည်။ ဤအချိန်ကာလသည် ကျေးလက်ရိုးရာ မျက်လှည့်နှင့် ဖျော်ဖြေရေးပညာရပ်များ အတိုးတက်ဆုံး အချိန်ကာလဟု ဆိုနိုင်လေသည်။ ဤကဲ့သို့သော မျက်လှည့်ပြခြင်း လမ်းဘေးဖျော်ဖြေခြင်း သို့မဟုတ် ထူးခြားသော အစွမ်းအစများကို ပြသခြင်းမျိုးမှာ လစဉ်လတိုင်းလိုလို ရွာများ သို့မဟုတ် ဘုရားပွဲတော်များတွင် လာရောက် ဖျော်ဖြေလေ့ ရှိကြပေသည်။

ယခင်ဘဝက ရွှီရှန်း ပင်လျှင် ငယ်စဉ်ကလေးဘဝက ထိုအရာများကို အများအပြား မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးချေသည်။ ၂၀၁၅ ခုနှစ် နောက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်မူ ဤကဲ့သို့သော ဖျော်ဖြေရေး အစီအစဉ်များက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။ နိုင်ငံတစ်ဝန်းတွင် လှည့်လည်သွားလာနေသော သေးငယ်သည့် ဆပ်ကပ်အဖွဲ့ အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သော်လည်း သိပ်မကြာမီ အချိန်အတွင်း ထိုအဖွဲ့များလည်း ဖျက်သိမ်းရမည့် အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။ ယခု ဤအမှုနှင့် ပတ်သက်ဆက်နွှယ်နေသော ဖျော်ဖြေရေး ပြုလုပ်ခဲ့သည့် နေရာမှာကား မြို့တော် ပင်ဖြစ်လေသည်။

လီရှန်း တစ်ယောက်လုံး မူလနေရာတွင်ပင် ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်အလား တောင့်တင်းသွားခဲ့လေသည်။ သူ၏ လက်နှစ်ဖက်စလုံး အားလျော့သွားပြီး လက်ကိုင်ဖုန်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လွတ်ကျသွားခဲ့ချေသည်။

"ဒေါက်..."

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရချိန်မှသာ နေရာတွင် ရှိနေကြသူများ အားလုံး သတိပြန်လည်လာကြသော်လည်း နောက်ထပ် တစ်ဖန် ဆွံ့အ တိတ်ဆိတ်သွားကြပြန်လေသည်။

ဆပ်ကပ်အဖွဲ့က မြို့တော်တွင် ဖျော်ဖြေပွဲ ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ အချိန်ကာလ အားဖြင့် ၁ လ သာ ကြာမြင့်ပြီး တိုတောင်းလှသည် ဆိုသော်လည်း ၁ လ ဆိုသည်မှာလည်း အချိန်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပြီး ဖျော်ဖြေပွဲ ပြုလုပ်ခဲ့သည်မှာလည်း အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်ချေသည်။ သို့သော် ဤအရာက အရေးအကြီးဆုံး အချက် မဟုတ်ပေ။ အရေးအကြီးဆုံး အချက်မှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်လေသည်။

"သူတို့က ဖိတ်ကြားခံရလို့ သွားရောက် ဖျော်ဖြေခဲ့ကြတာလား..."

လီရှန်းမှာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် မေးမြန်းလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေသည်။ ဖိတ်ကြားခံရခြင်းနှင့် ဖိတ်ကြားမခံရခြင်း ဆိုသည်မှာ သက်ရောက်မှု အပိုင်းတွင် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော အယူအဆ နှစ်ခု ဖြစ်ချေသည်။

"ဆွန်းချန် တို့က သူတို့သဘောနဲ့ သူတို့ သွားခဲ့တာ ဖြစ်ဖို့ ရာခိုင်နှုန်း ကိုးဆယ်ကျော်လောက် သေချာတယ်..."

ရွှီရှန်းက ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားခန်း ဝင်ပြီးနောက် စိတ်သက်သာရာ ရစေမည့် အဖြေတစ်ခုကို ပေးလိုက်လေသည်။

"တကယ်လို့များ ဖိတ်ကြားခံရတာသာ ဆိုရင် ရက် ၃၀ ဆိုတဲ့ အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာ အထက်လူကြီး တွေရဲ့ သတိထားမိတာကို ခံရမှာ မဟုတ်ဘူး... စင်ဆောက်ဖို့နဲ့ နာမည်ရလာဖို့ ဆိုတဲ့ ဒီအချက် နှစ်ခုတည်း အတွက်တင် အနည်းဆုံး ၁၅ ရက်လောက် အချိန်ယူရတယ်... အဲဒီနောက်မှ အထက်လူကြီး တွေက သတိထားမိလာပြီး ခွင့်ပြုချက် တောင်းခံတာတွေ စုံစမ်းစစ်ဆေးမယ့် လမ်းကြောင်းတွေ ချမှတ်တာတွေ အားလုံး လုပ်ဆောင်ရမယ့် လုပ်ငန်းစဉ် တွေက ဘယ်နှရက်လောက် ကြာမလဲ ဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး... ဒါပေမဲ့ တပ်ခွဲမှူးလီ လည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားသင့်တာက ဒီအချိန်က အရမ်း မြန်နေတယ် ဆိုတာပဲ... တကယ်လို့ ဆွန်းချန် တို့က ဖိတ်ကြားခံရလို့ သွားခဲ့တာသာ ဆိုရင် ခွင့်ပြုချက် လုပ်ငန်းစဉ် တွေက ဒီလောက် မြန်ဆန်နေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ပြီးတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် ၂၀ လောက်က ဆိုတော့ ၁၉၈၃ ခုနှစ် ပေါ့... ဒီအချိန်က အထက်လူကြီး တွေက လူကုန်ကူးတဲ့ သူတွေကို ပစ်မှတ်ထားပြီး စစ်ဆင်ရေး တွေ စတင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တဲ့ နှစ်နဲ့ ကွက်တိ ကျနေတယ်... သူတို့ကလည်း အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေတော့ သိုးက ကျားပါးစပ်ထဲ ဝင်သွားသလိုမျိုး ကွက်တိ သွားတိုးမိတာပဲ..."

လီရှန်းက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားစေရန် ထိန်းချုပ်လိုက်လေသည်။

"အထက်လူကြီး တွေက စစ်ဆင်ရေး စတင်ဖို့ ကွက်တိ ဆုံးဖြတ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ဆွန်းချန် တို့ကလည်း လိပ်ပြာမလုံ ဖြစ်နေတော့ လေတိုက်ရာ လမ်းကြောင်းကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်... သူတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ပေါက်ကြားသွားနိုင်တယ် လို့ ရိပ်မိလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် အားလုံးကို မီးရှို့ဖျက်ဆီး ပစ်ပြီး ရှုပ်ယှက်ခတ်နေတဲ့ ကြားထဲကနေ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ကြတယ်ပေါ့... ဒါပေမဲ့ ဘာအကြောင်းကြောင့်မှန်း မသိရဘဲ မီးတော့ လောင်သွားခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ မီးလောင်ဒဏ်ရာတွေ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ဆပ်ကပ်အဖွဲ့ က အဲဒီ ဖျော်ဖြေရေး သမား တွေကလည်း မသေဘဲ ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်သွားခဲ့ကြတယ်... အဲဒါကြောင့်မို့လို့ ဒီလူတွေက လူလုံး မပြရဲတော့ဘဲ ပိုက်ဆံ ရှိနေရင်တောင် ကျေးလက်ဒေသ တွေမှာ ပုန်းအောင်း နေထိုင်ခဲ့ကြရတယ်... အခုအချိန် ရောက်မှ လူသတ်သမား တွေရဲ့ ရှာဖွေတွေ့ရှိတာကို ခံရပြီး ရက်ရက်စက်စက် အသတ်ခံလိုက်ရတာပေါ့..."

"လွဲချော်မှုတွေ မရှိဘူး ဆိုရင်တော့ ဒီအတိုင်း ဖြစ်ဖို့ များပါတယ်..."

ရွှီရှန်းက ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်ချေသည်။

လီရှန်းမှာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့သော ဤကဲ့သို့သော ဆပ်ကပ်အဖွဲ့ ဖျော်ဖြေရေး နည်းလမ်းမျိုးက ထိုခေတ်ကာလတွင် ကြည့်ရှုသူ အမြောက်အမြားကို ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ ထိုမျှမက အရှေ့တိုင်း နိုင်ငံတွင် သာမက အနောက်တိုင်း နိုင်ငံများတွင်ပါ ပိုမို လူကြိုက်များ ကျော်ကြားလှချေသည်။ အခြားတစ်နည်းဖြင့် ပြောရမည်ဆိုလျှင် ထူးဆန်းသော ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ရှိသူများ၏ ဖျော်ဖြေပွဲ ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ပြီး ပါဝင် ဖျော်ဖြေသူများ အားလုံးမှာ ကိုယ်အင်္ဂါ ချို့ယွင်းနေသူများနှင့် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေသူများသာ ဖြစ်ကြလေသည်။ ဤအရာက လူတို့၏ ထူးဆန်းသည်များကို သိချင် မြင်ချင်သော စိတ်ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤဖျော်ဖြေပွဲမျိုးသည် အမြင့်မားဆုံးသော နန်းတော်များတွင်ပင် ထွက်ပေါ်ခဲ့ဖူးပြီး ဘုရင်နှင့် မင်းသမီးတို့ ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ ကြည့်ရှုခဲ့ဖူးသော အရာလည်း ဖြစ်ချေသည်။ ဤကဲ့သို့သော အခမ်းအနားကြီးများ အပြင် တစ်ဦးတည်း တောင်းရမ်း စားသောက်ခြင်း မျိုးလည်း ရှိသေးလေသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ၂၀၀၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် အများဆုံး တွေ့ရလေ့ရှိသော ရထားဘူတာရုံ အပြင်ဘက်မှ တောင်းရမ်း စားသောက်သူများပင် ဖြစ်ပေသည်။ ရထားဘူတာရုံ အများစု၏ ထွက်ပေါက်တွင် မျက်နှာများ အလွန်အမင်း မီးလောင်ကျွမ်းထားပြီး ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းများ ချို့ယွင်းနေကာ လက်ထဲတွင် ပန်းကန်လုံး အကွဲတစ်ခု ကိုင်ဆောင်လျက် တောင်းရမ်း နေကြသူများကို မြင်တွေ့ရလေ့ ရှိချေသည်။ သာမန် လူများ အနေဖြင့် သူတို့ကို မြင်တွေ့ရပါက ကရုဏာ သက်မိကြပြီး ငွေကြေး အနည်းငယ် ပေးကမ်းလေ့ ရှိကြလေသည်။

သို့သော် အကယ်၍ သေချာစွာ စူးစမ်း ကြည့်ရှုမည် ဆိုပါက ထို မျက်နှာ မီးလောင်ထားပြီး ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေသော တောင်းရမ်း စားသောက်သူများ၏ ဒဏ်ရာများမှာ စက်ရုံထုတ် ပစ္စည်းများကဲ့သို့ တစ်ပုံစံတည်း ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကို တွေ့ရှိရမည် ဖြစ်ပေသည်။ အလွန် တူညီလွန်းလှချေသည်။ သူတို့ အများစုမှာ ခန္ဓာကိုယ်များ လိမ်ကောက်နေပြီး မျက်နှာများ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေကာ စကားလည်း မပြောတတ်ကြပေ။ သေချာ စဉ်းစားကြည့်သင့်လေသည်။ မွေးရာပါ ခန္ဓာကိုယ် ချို့ယွင်းမှု မဟုတ်ပါဘဲ မည်သည့် အကြောင်းအရာက သူတို့ကို ဤကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေနိုင်သနည်း ဆိုသည်မှာ စဉ်းစားစရာပင် ဖြစ်ချေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ထူးဆန်းစွာ လိမ်ကောက်နေပြီး ခြေဖနောင့်များက ဦးခေါင်းနှင့် ထိကပ်နေသည့် အခြေအနေမျိုးမှာ ရာခိုင်နှုန်း ကိုးဆယ်ခန့်က လူတို့ တမင်တကာ ဖန်တီးထားခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

ဤအရာကသာ အရှင်လတ်လတ် ကိုယ်လက်အင်္ဂါ ဖြတ်တောက်ခြင်း၏ အဓိက လုပ်ငန်းစဉ် ဖြစ်ပြီး တိရစ္ဆာန် ဖန်တီးသည့် မိစ္ဆာပညာရပ် ဆိုသည်မှာ ၎င်း၏ အစိတ်အပိုင်း အသေးစားလေး တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။

"ဆက်စစ်မလား..."

ဟန်ယန်က အနည်းငယ် တွေဝေစွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။ မြို့တော်နှင့် ပတ်သက် ဆက်နွှယ်နေသော အမှု ဖြစ်သဖြင့် သူတို့၏ လုပ်ပိုင်ခွင့် အာဏာမှာ အတော်လေး နိမ့်ကျနေပြီး အထက်လူကြီး များထံသို့ ခွင့်ပြုချက် တောင်းခံရမည် ဖြစ်ချေသည်။ လီရှန်းက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပေသည်။

"စစ်ရမယ်... ဒီ တိရစ္ဆာန်ထက် ဆိုးတဲ့ ကောင်တွေကို ဖော်ထုတ်လို့ မရဘူး ဆိုရင် ငါ သူတို့ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည် ကို ခံယူလိုက်မယ်..."

သူက မျက်နှာထား အလွန်အမင်း မည်းမှောင်လျက် ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီးနောက် မှုခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားကာ သတင်းအချက်အလက် များကို ဆက်လက် ရှာဖွေနေခဲ့ချေသည်။ ဤအမှုမှာ အလွန်အမင်း ဆိုးရွားလွန်းလှပြီး ယခုအခါတွင် ပေါက်ကြားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ သူတို့ ကိုယ်တိုင် မစစ်ဆေးလျှင်ပင် အထက်လူကြီး များက သူတို့ကို ဖိအားပေး၍ စစ်ဆေးခိုင်းမည်သာ ဖြစ်လေသည်။

ဤသို့ ဆိုရမည် ဖြစ်ပေသည်။ အရှင်လတ်လတ် ကိုယ်လက်အင်္ဂါ ဖြတ်တောက်ခြင်း ဆိုသည်မှာ ရှေးခေတ် ကာလတွင် ဖြစ်စေ ယခု လက်ရှိ အချိန်တွင် ဖြစ်စေ အချိန်မရွေး ရှာဖွေတွေ့ရှိပါက သေဒဏ် သတ်မှတ်ထားသော ပြစ်မှု တစ်ခုပင် ဖြစ်ချေသည်။ အဆိုးရွားဆုံးသော ခေတ်ကာလတွင်ပင် ဤအမှုကို သေဒဏ် အဖြစ် ရှင်းလင်းစွာ သတ်မှတ်ထားခဲ့လေသည်။

မည်သို့ စစ်ဆေးရမည် ဆိုသည်နှင့် ပတ်သက်၍မူ ရှင်းလင်းနေပေသည်။

"မှုခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာမှာ ထပ်ပြီး ကြည့်စရာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး... ဒီလူတွေ ချန်ထားရစ်ခဲ့တဲ့ သဲလွန်စ တွေက သိပ်မများဘူး ခြေရာ တွေရယ် ဆွန်းချန် တို့ကို ရက်ရက်စက်စက် ညှဉ်းပန်း သတ်ဖြတ်ထားတဲ့ လုပ်ရပ် တွေလောက်ပဲ ရှိတာ..."

ရွှီရှန်းက အချိန်အတော်ကြာ ကြည့်ရှုနေပြီးနောက် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်ကာ အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်ပေသည်။

"သူတို့မှာ ကားရှိတယ် ငါတို့ အချိန် အရမ်း အဆွဲခံလို့ မရဘူး..."

လီရှန်းက ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေခြင်းဖြင့် သဘောတူလိုက်ချေသည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရမည်ဆိုလျှင် လီရှန်း ကိုယ်တိုင် ဤလူများကို မဖမ်းဆီးလိုဘဲ ဆွန်းချန် ကို ပင်လျှင် သေတာ ကောင်းသည် ဟု ကျိန်ဆဲချင်နေမိလေသည်။ သို့သော် ဥပဒေ ဆိုသည်မှာ ဥပဒေပင် ဖြစ်ချေသည်။ သူ မဖမ်းလျှင် အခြားသူများလည်း ဖမ်းမည် မဟုတ်ဘဲ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်း၏ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများ ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် အမှုကို ဖော်ထုတ်ပြီး တရားရုံး၏ စီရင်ချက်ကိုသာ ခံယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။ တရားသူကြီး၏ တူကို ကိုင်ဆောင်ထားသူများ အနေဖြင့် ဤလူများ၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ရက်စက်သော စီရင်ချက် တစ်ခု ချမှတ်ရဲမည် မဟုတ်ကြောင်းကို လီရှန်း ယုံကြည်ထားချေသည်။

"ဘယ်လို ဖမ်းမလဲ..."

"ချန်ဟိုင် ကို မှတ်မိသေးလား..."

"မိဘမဲ့ဂေဟာ က ကလေးတွေကို မှောင်ခို ရောင်းစားတဲ့ တစ်ယောက် လေ သေချာပေါက် မှတ်မိတာပေါ့..."

"ဆွန်းချန် တို့ လူစုက မုန်လာဥနုတ်သလို ရွှံ့တွေပါ ကပ်ပါလာသလိုမျိုး သူတို့ကြောင့်ပဲ လူသတ်သမား က ချန်ဟိုင် ဆီကို ရောက်သွားပြီး အသတ်ခံရတဲ့ အထိ ဖြစ်သွားခဲ့တာပဲ... မင်း အထင် ချန်ဟိုင် အနေနဲ့ သူ့အသက်ကို ကယ်ဖို့အတွက် သူနဲ့ ပတ်သက်နေတဲ့ လူကုန်ကူးတဲ့ သူတွေကို ဖော်ထုတ် ပြောပြခဲ့လိမ့်မယ်လို့ မထင်ဘူးလား..."

ရွှီရှန်းက ယခင်က မှုခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာများကို ပြန်လည် တွေးတောနေခဲ့လေသည်။ သူက အခြားသော ရှုထောင့် တစ်ခုမှနေ၍ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်လိုခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

"ဝမ်ချောင် ကို လူကုန်ကူးသွားတဲ့ လူကုန်ကူးသူ တွေက တစ်ဖက်လူတွေရဲ့ ဖမ်းဆီး ခေါ်ဆောင်သွားတာကို ခံလိုက်ရတယ် ဒီလူတွေက ဆွန်းချန် တို့နဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်ဘူး ဆိုတော့ ချန်ဟိုင် က လူတချို့ရဲ့ နာမည်တွေကို ဖော်ထုတ် ပြောပြခဲ့တယ် ဆိုတာကို သိသာစေတယ်... မင်း အထင် ရက်အနည်းငယ် ဆိုတဲ့ အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာ ချန်ဟိုင် ဖော်ထုတ်ပေးခဲ့တဲ့ လူတွေ အားလုံးကို သူတို့ သတ်လို့ ကုန်နိုင်ပါ့မလား..."

ရွှီရှန်းက မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။ အထူးသဖြင့် လူကုန်ကူးသူများ ကိုယ်တိုင် ပိုက်ကွန်ထဲ တိုးဝင်လာမည် ဆိုလျှင်ပင် အချိန်တစ်ခု လိုအပ်ကြောင်း သိထားရမည် ဖြစ်ချေသည်။ လူကုန်ကူးခြင်း ခရီးသွားခြင်း နှင့် ပုန်းရှောင်ခြင်း စသည့် လုပ်ရပ်များ အားလုံးမှာ လူကုန်ကူးသူများ အတွက် အချိန်ယူရသော လုပ်ငန်းစဉ်များ ဖြစ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

"အရေအတွက် အရမ်း များလွန်းနေလို့ ဒီလူတွေက လူကုန်ကူးတဲ့ သူတွေကို နေရာတစ်ခုတည်းဆီ ရောက်လာအောင် သွေးဆောင်ပြီး ရှင်းလင်းဖို့ လုပ်ခဲ့တာပဲ... ဝမ်ချောင် တစ်ယောက် ကျန်းကျား ရွာဆီကို လူကုန်ကူး ခံလိုက်ရတာက အဲဒီလူတွေ ကြိုတင် ချုံခို စောင့်ဆိုင်းနေတာ ဆိုတဲ့ အချက်ကို အတည်ပြု ပေးနေတယ်..."

ရွှီရှန်း၏ ဦးနှောက်မှာ အလွန် တည်ငြိမ်နေပြီး လူသတ်သမား၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ကိုယ်ချင်းစာ တွေးတောကာ လူသတ်သမား ရင်ဆိုင်ရမည့် အခြေအနေများကို နောက်ပြန် တွက်ချက်နေခဲ့ချေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ပြဿနာ တစ်ခု ရှိလာပြီ... တပ်ခွဲမှူးလီ... ကျောက်ကွမ်း ကနေတစ်ဆင့် ကျန်းဖုန် ဆီကို ရောက်သွားနိုင်သလို ချန်ဟိုင် ကလည်း လူကုန်ကူးတဲ့ လမ်းကြောင်း အများအပြားကို ဖော်ထုတ် ပြောပြနိုင်စွမ်း ရှိတယ်... ဒါဆိုရင် အခု ဖမ်းဆီး ခေါ်ဆောင်ခံလိုက်ရတဲ့ လူကုန်ကူးသူ တွေကရော သူတို့ အသက်ရှင်ဖို့ အတွက် တစ်ခုခုကို ဖော်ထုတ် ပြောပြလိမ့်မယ်လို့ ခင်ဗျား မထင်ဘူးလား... တကယ်လို့ သူတို့ကသာ လူတချို့ရဲ့ နာမည်တွေကို ထပ်ပြီး ဖော်ထုတ် ပြောပြခဲ့မယ် ဆိုရင် အရင်က ချန်ဟိုင် ပြောပြထားပြီး သတ်လို့ မကုန်သေးတဲ့ လူတွေနဲ့ပါ ပေါင်းလိုက်ရင် စုစုပေါင်း လူဘယ်နှယောက်လောက် အထိ ရှိလာနိုင်မလဲ..."

ခန့်မှန်းရသလောက် ရဲတပ်ဖွဲ့ သိရှိထားသော အချက်အလက်များထက်ပင် ပိုမို များပြားနေနိုင်ချေ ရှိလေသည်။

ရဲတပ်ဖွဲ့ အနေဖြင့် လူကုန်ကူးသူများကို ထောင်ဒဏ် နှစ်ရှည်လများ ချမှတ်နိုင်စွမ်း မရှိသဖြင့် လူကုန်ကူးသူ အများစုမှာ ယေဘုယျအားဖြင့် နှုတ်ပိတ်နေလေ့ ရှိကြပေသည်။ သို့သော် ယခု သူတို့ကို ဖမ်းဆီးထားသူများမှာ အမှန်တကယ် လူသတ်နေခြင်း ဖြစ်ပြီး လုံးဝ နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်ချေ။ ထို့ကြောင့် အထက်တန်း အောက်တန်း ပွဲစား နှင့် ဆက်သွယ်ရေး လမ်းကြောင်းများ အစရှိသဖြင့် ပြောပြသင့်သည်များ အားလုံးကို ဖော်ထုတ် ပြောပြကြမည်မှာ သေချာလှလေသည်။

"အဲဒါကို တခြားတစ်နည်းနဲ့ ပြောရရင်... လူသတ်သမား ကသာ ဒီလူကုန်ကူးတဲ့ သူတွေကို ရှင်းလင်းပစ်ချင်နေသေးသရွေ့ သူတို့က ကျန်ဆန်းမြို့ ထဲမှာပဲ သေချာပေါက် ရှိနေသေးတယ် ဆိုတဲ့ သဘော မဟုတ်ဘူးလား..."

ဤခေတ်ကာလတွင် ဆက်သွယ်ရေး လမ်းကြောင်းများမှာ သိပ်ပြီး ပွင့်လင်းမှု မရှိလှသဖြင့် လူကုန်ကူးသူများနှင့် အကျိုးအမြတ် ပတ်သက် ဆက်နွှယ်ရဲသူများမှာ အများအားဖြင့် အမြဲတမ်း ဆက်သွယ်နေသူများ သို့မဟုတ် ဒေသတွင်းမှ နီးစပ်သူများသာ ဖြစ်လေ့ရှိချေသည်။ ပြည်နယ် အတွင်းတွင် မရှိလျှင် ပြဿနာ မရှိသော်လည်း ပြည်နယ် အတွင်း၌ ဖြစ်စေ မြို့တွင်း၌ ဖြစ်စေ အမည်သိရှိထားသော လူကုန်ကူးသူများ ရှိနေသေးသရွေ့ အဝေးမှ လူများကို သွားရောက် မရှာဖွေမီ ကျန်ဆန်းမြို့ မှ လူကုန်ကူးသူများကို အရင်ဆုံး သတ်ဖြတ်မည်သာ ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ ကျန်ဆန်းမြို့ မှ လူကုန်ကူးသူများကို အရင်ဆုံး သတ်ဖြတ်မည် ဆိုပါက ဖြစ်လာမည့် အခြေအနေမှာ...

"အမှုဖွင့်တဲ့ အချိန်ကစပြီး အခုအချိန်ထိ အချိန် ၁ ပတ်လောက်ပဲ ရှိသေးတာ... ဒီ ၁ ပတ် အတွင်းမှာ ကျန်ဆန်းမြို့ က ဒေသခံ လူကုန်ကူးသူ တွေကို သေချာပေါက် သတ်လို့ ကုန်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ရွှီရှန်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး တစ်နေကုန် ကြောင်အမ်းနေသော ဝမ်ချောင် ကို တစ်ချက် ကြည့်ကာ ဆက်လက် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

အဘယ်ကြောင့် ကျန်ဆန်းမြို့ မှ လူကုန်ကူးသူများကို သတ်ဖြတ်၍ မကုန်နိုင်သနည်း ဟု မေးစရာ ရှိပေသည်။ အကြောင်းမှာ လူကုန်ကူးသူ ဆိုသည်မှာ သာမန် လူကုန်ကူးသူ သက်သက် မဟုတ်သောကြောင့် ပင် ဖြစ်ချေသည်။ လူအများစု၏ အမြင်တွင် ဤအရာကို ယောကျာ်းလေး မိန်းကလေး များကို လူကုန်ကူးခြင်း တောနက်ထဲမှ လူများထံ ဇနီးအဖြစ် ရောင်းစားခြင်း အစရှိသဖြင့်သာ တွေးတောတတ်ကြလေသည်။ ထိုသို့ တွေးတောမည် ဆိုပါက မြင်တွေ့ရမည့် အရာများမှာ အလွန် နည်းပါးလှပေသည်။ သို့သော် အကယ်၍ အမြင်အာရုံကို ပိုမို ကျယ်ပြန့်အောင် ကြည့်ရှုမည် ဆိုပါက...

"လူသား တွေရဲ့ တန်ဖိုး..."

ရွှီရှန်းက ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံမှာ မမြန်မနှေး ဖြစ်ကာ စကားလုံးများကို ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ အသံထွက်ဆိုလိုက်လေသည်။

"လူကုန်ကူးတဲ့ သူတွေက လူတွေကို လူကုန်ကူးခြင်း အားဖြင့် ဘာကြောင့် အကျိုးအမြတ် ရရှိနိုင်သလဲ ဆိုတာကို အရင် စဉ်းစားကြည့်ပါ... အကျိုးအမြတ် ရရှိနိုင်တဲ့ အကြောင်းရင်း က လူ တွေမှာ တန်ဖိုး ရှိနေလို့ပဲ..."

ပထမဆုံး အနေဖြင့် မျိုးပွားခြင်း တန်ဖိုး ပင် ဖြစ်ပေသည်။ အခြားသူများထံ ဇနီးအဖြစ် ရောင်းစားခြင်း ဧည့်ခံဖျော်ဖြေရေး လုပ်ငန်းများသို့ ပို့ဆောင်ခြင်း စိတ်နေသဘောထား ယုတ်မာသူ အချို့၏ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ အသုံးချခြင်း စသည်တို့ အပါအဝင် အခြားသော ကိစ္စရပ်များစွာ ပါဝင်ချေသည်။

ဒုတိယ အနေဖြင့် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ တန်ဖိုး ပင် ဖြစ်လေသည်။ ဆေးဝါး ကုမ္ပဏီ အချို့က ဆေးဝါးများကို စမ်းသပ်ရန် အတွက် လူများကို အသုံးပြုလေ့ ရှိကြပေသည်။ ဤအရာမှာ တရားဝင် လမ်းကြောင်းမှ ဖြစ်ပြီး စာချုပ်ချုပ်ဆိုကာ ငွေပေးချေလေ့ ရှိသော်လည်း တိတ်တဆိတ် တရားမဝင် စမ်းသပ်မှုများ ပြုလုပ်သူများလည်း အများအပြား ရှိချေသည်။ ထို့အပြင် ကိုယ်တွင်း အင်္ဂါ မှောင်ခို ရောင်းဝယ်ခြင်း သွေး အရေပြား ဆံပင် ကလီစာ စသည်တို့ အားလုံးမှာ အလွန် ကြီးမားသော တန်ဖိုးများ ရှိကြလေသည်။

လုပ်အား တန်ဖိုး ပင် ဖြစ်ပေသည်။ အလွန် အတွေ့ရများသော ကေကေ ဥယျာဉ် အွန်လိုင်း လိမ်လည်မှု ဒေသ တရားမဝင် သတ္တုတွင်း များတွင် တူးဖော်ခြင်း တရားမဝင် စက်ရုံများတွင် အလုပ်ကြမ်း လုပ်ခိုင်းခြင်း စသည်တို့ အားလုံးမှာ လုပ်အား တန်ဖိုး များပင် ဖြစ်ချေသည်။ အလုပ်ရှာပေးမည် ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် လူကုန်ကူးသော ပွဲစား များနှင့် မတူဘူးလား ဟု မေးစရာ ရှိလေသည်။ သံသယ ဖြစ်နေစရာ မလိုပေ။ ဤအရာများ အားလုံးသည်လည်း လူကုန်ကူးသူများ သာ ဖြစ်ပြီး မျက်နှာဖုံး တစ်ခု တပ်ထားခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်ချေသည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက ဇနီးသည် ဝယ်ယူလိုသူ ကလေး ဝယ်ယူလိုသော မိသားစု များအပေါ် မှီခိုနေရုံ သက်သက်ဖြင့် ဤမျှ ကြီးမားသော ဈေးကွက်ကြီး တစ်ခု မည်သို့ တည်ရှိနိုင်မည်နည်း။

ကမ္ဘာတစ်ဝန်းရှိ လူကုန်ကူးခံရသူ အရေအတွက် နှင့် ပတ်သက်၍မူ သိပ်မသိကြသော ဗဟုသုတ တစ်ခုကို ပြောရမည်ဆိုလျှင် ကမ္ဘာဂြိုဟ်၏ မျက်မှောက်ခေတ် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်း တွင် ကမ္ဘာတစ်ဝန်း၌ တည်ရှိနေသော ကျွန် အရေအတွက်မှာ သန်း ၃၀ နီးပါးခန့် အထိ ရှိနေချေသည်။ ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော ကျွန် အရေအတွက်က မျက်မှောက်ခေတ် တွင် ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြမည် မဟုတ်ပေ။ သမိုင်းတစ်လျှောက် မည်သည့် ခေတ်ကာလက ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော ကျွန် အရေအတွက် ထက်မဆို ပိုမို များပြားနေပြီး အများစုမှာ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်များနှင့် ဆက်စပ်နေခြင်းသာ ကွာခြားလေသည်။

အရှေ့တိုင်း နိုင်ငံများတွင်မူ ထိုအထဲမှ အလွန် အနည်းငယ်သော အရေအတွက် သာ ရှိနေပြီး လူကုန်ကူးသူ များမှာလည်း သိပ်ပြီး မောက်မာ ရိုင်းစိုင်းနိုင်ခြင်း မရှိသေးချေ။ ၁၉၈၃ ခုနှစ်တွင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် နှိမ်နင်းခဲ့မှု ၂၀၀၀ ပြည့်နှစ်တွင် အစွမ်းကုန် နှိမ်နင်းခဲ့မှု နှင့် အထူး ကာလများကြောင့် လူကုန်ကူးသူ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် ထိုအခြေအနေများကို သိပ်ပြီး မခံစားရခြင်း ဖြစ်လေသည်။ သို့သော် နိုင်ငံခြား တိုင်းပြည်များတွင် အထူးသဖြင့် အာဖရိက တိုက် ဘက်တွင်မူ ငရဲပြည်မှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး နတ်ဆိုးများက လူ့ပြည်သို့ ရောက်ရှိနေသည့်အလား အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်ချေသည်။ ယခုအခါတွင် ကျွန် အရေအတွက်မှာ သေချာပေါက် များပြားလွန်းလှပေသည်။

"တရားမဝင် စက်ရုံ တွေ ဆပ်ကပ်အဖွဲ့ တွေ အွန်လိုင်း လိမ်လည်မှု တွေ လူကုန်ကူးမှု တွေ ဒါတွေ အားလုံးက လူကုန်ကူးသူ တွေချည်းပဲ... တရားမဝင် စက်ရုံ တစ်ခုတည်း ကိုတောင် အချိန်တို အတွင်းမှာ ရှင်းလင်း ဖယ်ရှားနိုင်ဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

ရွှီရှန်းက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

အကယ်၍ သူ ခန့်မှန်းချက် မမှားယွင်းပါက လွန်ခဲ့သော အနှစ် ၂၀ တုန်းက မြို့တော်တွင် လောင်ကျွမ်းခဲ့သော ထို မီးလောင်မှုကြီး အပြီးတွင် ဆွန်းချန် တို့ လူစုသာ ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ချေ။ အခြား သူများလည်း သေချာပေါက် ရှိနေဦးမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် သဘောထား အမြင်များ မတိုက်ဆိုင်မှုကြောင့် ကျန်ဆန်းမြို့ တွင် ရှိမနေရန် ရာခိုင်နှုန်း များပြားပြီး လူအနည်းငယ်စီ အဖွဲ့ခွဲကာ နေရာ အနှံ့အပြားတွင် လူစုခွဲ၍ နေထိုင်နေကြမည် ဖြစ်လေသည်။ ဆွန်းချန် နှင့် ကျောက်ကွမ်း တို့ ကဲ့သို့ပင် ထိုလူနှစ်ဦးမှာ ကျေးရွာငယ်လေး တစ်ရွာတွင် သာမန် အဘိုးအို များ ကဲ့သို့ ပုန်းအောင်း နေထိုင်ခဲ့ကြချေသည်။ ကျန်းဖုန် ကမူ လူကုန်ကူးသူ များနှင့် ပူးပေါင်း လုပ်ကိုင်နေခဲ့ပြန်ပေသည်။

ဤလူ ၃ ဦးမှာ အောက်ခြေသိမ်း အလုပ်များ လုပ်ကိုင်ရန်ပင် မလုံလောက်ချေ။ အခြား သူများလည်း သေချာပေါက် တည်ရှိနေဦးမည် ဆိုသည့် အချက်ကို လုံလောက်စွာ သက်သေပြနေပေသည်။ သို့သော် ထိုသူများ၏ သတင်းအချက်အလက် ကို မရရှိသေးသရွေ့ ပထမဆုံး ပစ်မှတ်မှာ လတ်တလော ရှာဖွေတွေ့ရှိထားသော လူကုန်ကူးသူ များသာ အသေအချာ ဖြစ်နေမည် ဖြစ်လေသည်။

"အလားတူပဲ နောက်ထပ် ပြဿနာ တစ်ခု ရှိလာပြီ... ဒီလူတွေက ကျန်ဆန်းမြို့ ထဲမှာ ရှိနေသေးသရွေ့ သူတို့ ဘယ်မှာ နေကြမလဲ..."

ရွှီရှန်းက ထပ်မံ၍ မေးခွန်းတစ်ခု ထုတ်လိုက်ချေသည်။ ဘယ်မှာ နေကြမလဲ ဟူသော ဤအဓိပ္ပာယ်မှာ...

"ဘာစားမလဲ ဘာသောက်မလဲ စားဖို့သောက်ဖို့ ငွေတွေကို ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ... ကျောက်ကွမ်း၊ ကျန်းဖုန်၊ ချန်ဟိုင် ဒီ ၃ ယောက်က လူကုန်ကူးပြီး ရှာဖွေထားတဲ့ ငွေတွေကို သူတို့ မယူသွားဘဲ အားလုံးကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆုတ်ဖြဲပစ်ခဲ့ကြတယ် ဆိုတာကို သိထားရမယ်... ဒါဆို သူတို့က စားဖို့သောက်ဖို့ ငွေတွေကို ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ..."

စားသောက် နေထိုင်ရေး ဆိုသည်မှာ အလွန် လက်တွေ့ကျသော ပြဿနာ တစ်ခု ဖြစ်ပြီး မည်သူကမျှ လျစ်လျူရှု ထား၍ မရနိုင်သော ကိစ္စရပ် တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ မျက်မှောက်ခေတ် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်း တွင် အကယ်၍ တောတောင်များ အတွင်း အချိန်ကာလ ကြာရှည်စွာ နေထိုင်မည် ဆိုပါက ကိုယ်ပိုင် မြေယာများ ရှင်းလင်း၍ ဟင်းသီးဟင်းရွက် များ စိုက်ပျိုး စားသောက်နိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့ တစ်နှစ်ပတ်လုံး လေလွင့် သွားလာနေပြီး ဒေသ အနှံ့အပြား သို့ မရပ်မနား ကူးသန်း သွားလာနေသူများ အတွက်မူ တောတောင်များ အတွင်း၌ နေထိုင်ရန် ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ပြဿနာ တစ်ခု ရှိလာလေသည်။ ဤလူများ မည်သို့ စားသောက် နေထိုင်ကြသနည်း။ သူတို့ ငွေကြေးများကို ဘယ်က ရရှိလာကြသနည်း။

"ငွေမရှိဘူး ဆိုရင် ငွေရှာရမယ် ဒါက အရမ်းကို ရိုးရှင်းတဲ့ ယုတ္တိဗေဒ တစ်ခု ဖြစ်သလို ဘယ်လို အခြေအနေမျိုး မှာမဆို လျစ်လျူရှု ထားလို့ မရနိုင်တဲ့ သတင်းအချက်အလက် တစ်ခုလည်း ဖြစ်တယ်... သေချာပေါက် သူတို့တွေ ခိုးဝှက်လို့လည်း ရပါတယ် ဒါပေမဲ့ ဘာမှ မလုပ်ဘဲ မူလနေရာမှာ ရပ်နေရုံနဲ့တင် အရမ်းကို ထင်ရှားနေတဲ့ မသန်စွမ်းသူ တစ်အုပ်ကြီးက ငွေသွားခိုးမယ် ဆိုတာကတော့ ငွေရှာတာကမှ ပိုကောင်းပါသေးတယ်... ဘယ်လို ငွေရှာမလဲ ဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့..."

ရွှီရှန်းက လီရှန်းကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ လီရှန်းမှာ တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် မျက်နှာထား ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားကာ အလွန်အမင်း ဆိုးရွားလာခဲ့ချေသည်။ ဘယ်လို ငွေရှာမလဲ။

သဘာဝကျကျပင် အလုပ်လုပ်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။ မည်သည့် အလုပ်မျိုး လုပ်မည်နည်း ဆိုသည်ကမူ ခန့်မှန်းရမည်သာ ဖြစ်လေသည်။ ဤအလုပ်မှာ လစာ မများလျှင် ရသော်လည်း သူတို့ လေလွင့် သွားလာရာ နောက်သို့ လိုက်ပါပြီး နေရာ ရွှေ့ပြောင်းနိုင်စွမ်း ရှိရမည် ဖြစ်ချေသည်။ ဒုတိယ အနေဖြင့် အရှင်လတ်လတ် ကိုယ်လက်အင်္ဂါ ဖြတ်တောက် ခံထားရသော ဤလူများကို အလုပ်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိရမည် ဖြစ်လေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်များ လိမ်ကောက်နေပြီး မသန်မစွမ်း ဖြစ်ကာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ကြောက်ရွံ့ ထိတ်လန့်သွားစေနိုင်သော လူများက မည်သည့် အလုပ်မျိုးကို လုပ်ကိုင်နိုင်မည်နည်း။ အလွယ်ကူဆုံး လက်မှုပညာ အလုပ်မျိုးလား ဟု မေးစရာ ရှိပေသည်။ ပထမဆုံး အနေဖြင့် အချိန်မရွေး ရွှေ့ပြောင်း သယ်ဆောင်သွားနိုင်သော လက်မှုပညာ အလုပ် ဆိုသည်မှာ မရှိချေ။ ထို့အပြင် ဤလူများထဲတွင် လက်ပင် မရှိသူ အချို့ ပါဝင်နေနိုင်သေးလေသည်။ ထို့ကြောင့် ဤလူများ၏ အလုပ်မှာ သူတို့၏ အလေ့အကျင့် များနှင့် ကိုက်ညီရမည် ဖြစ်ပြီး သူတို့ လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်ကိုသာ လုပ်ကိုင်ရမည် ဖြစ်ချေသည်။ သာမန် မသန်စွမ်းသူများ အနေဖြင့် မည်သည့် အလုပ်ကိုမျှ တွေးတောမိမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော်...

"တပ်ခွဲမှူးလီ ကြည့်ရတာ ခင်ဗျားလည်း သဘောပေါက် သွားပုံရတယ်... ခင်ဗျား သတိရသွားလောက်ပြီ..."

လီရှန်း၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရင်း ရွှီရှန်းက ကွန်ပျူတာ ပေါ်ရှိ မြေပုံကို ဆွဲတင်လိုက်ပြီး ကျန်ဆန်းမြို့ မြို့လယ်ခေါင် အနီးတစ်ဝိုက်ကို ကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။

"ဒီလူတွေကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ကိုယ်တိုင်က ငွေရှာဖို့ အတွက်ပဲ..."

လီရှန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အနည်းငယ် ခါးသီးသော အမူအရာများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ချေ။ သူ အမှန်တကယ်ပင် ဤအချက်ကို တွေးတောမိသွားခဲ့လေသည်။

"တခြားတစ်နည်းနဲ့ ပြောရရင် သူတို့ အကျွမ်းကျင်ဆုံး အရာက ငွေရှာတာပဲ..."

အရှင်လတ်လတ် ကိုယ်လက်အင်္ဂါ ဖြတ်တောက်ခြင်း ဆိုသည်မှာ အမြဲတမ်း တည်ရှိနေရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ငွေရှာရ အလွန် လွယ်ကူသောကြောင့် ပင် ဖြစ်ချေသည်။ ရွှီရှန်း ယခင်ဘဝက ၂၀၂၀ ပြည့်နှစ် ဝန်းကျင်ခန့်တွင် အင်တာနက်ပေါ်၌ ဟာသ တစ်ခု ထွက်ပေါ်ခဲ့ဖူးလေသည်။

[ပထမတန်းစား မြို့ကြီးများမှ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် သူတောင်းစား များမှာ တစ်လလျှင် ဝင်ငွေ ဂဏန်းခြောက်လုံး အထိ ရှိကြသည်...]

မှန်ပေသည်။ ဤ သူတောင်းစားများမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဝင်ငွေ အလွန် ကောင်းမွန်ကြပြီး လူတစ်ယောက် အနေဖြင့် တစ်လလျှင် ယွမ် သောင်းဂဏန်းခန့် ရှာဖွေနိုင်ရန် ဆိုသည်မှာ လုံးဝ ပြဿနာ မရှိချေ။ အရှင်လတ်လတ် ကိုယ်လက်အင်္ဂါ ဖြတ်တောက် ခံထားရသူများကို ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ပြောစရာ မလိုတော့ပေ။

ထို့အပြင် သူတို့က ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စားသောက်ရန် မလိုအပ်ချေ။ အစားအသောက် ကောင်းမွန်ပါက ခန္ဓာကိုယ်များ ဝဖြိုးလာပြီး မျက်နှာ အသားအရေများလည်း ကောင်းမွန်လာမည် ဖြစ်ရာ ထိုအခါမျိုးတွင် ငွေရှာ၍ ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သိုးအိုက်နေသော ထမင်းများကို စားရမည် ဖြစ်ပြီး ဝက်စာလောက်ပင် မကောင်းသော ဟင်းသီးဟင်းရွက် ပုပ်များကို စားသောက်ရမည်သာ ဖြစ်လေသည်။

ဤနည်းဖြင့် လူတစ်ယောက်၏ တစ်လ ကုန်ကျစရိတ်မှာ ယွမ် တစ်ရာ နှစ်ရာခန့်သာ ရှိမည် ဖြစ်သော်လည်း အကျိုးအမြတ် အနေဖြင့် ယွမ် သောင်းဂဏန်း အထိ ရှာဖွေပေးနိုင်သော ငွေတွင်းကြီးများ ဖြစ်လာမည်သာ ဖြစ်ချေသည်။ ထို့ကြောင့် အခြားသူများ အပေါ် အမြဲတမ်း လက်ပါတတ်သော တိရစ္ဆာန်ထက် ဆိုးသည့် ကောင်များ အမြဲတမ်း ရှိနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

အကယ်၍ ဤကဲ့သို့သော လူဆယ်ယောက်ခန့်ကိုသာ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပါက တစ်လလုံး ကိုယ်တိုင် ဘာမှ လုပ်စရာ မလိုဘဲ တစ်နှစ်ပတ်လုံး အမြတ်ငွေ သန်းဂဏန်း အထိ ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။ ကုန်ကျစရိတ် အနေဖြင့်မူ ကလေးငယ်များကို ဝယ်ယူရသော ယွမ် ထောင်ဂဏန်း သောင်းဂဏန်းခန့်သာ ရှိမည် ဖြစ်ချေသည်။

အမှုမှ လူသတ်သမားများ ငွေရှာသော အလုပ်အကိုင် နှင့် ပတ်သက်၍မူကား...

"ဒါကြောင့်... ဒီလူတွေက လက်စားချေမယ့် လမ်းခရီး မှာ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တွေကို အသုံးချပြီး ငွေရှာခဲ့ကြရတယ် ပေါ့..."

လီရှန်းက သွားကြားထဲမှ ဤစကားလုံး အချို့ကို အတင်း ညှစ်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်သီးများမှာ မသိစိတ်အရ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိလေသည်။

"သူတို့ရဲ့ တစ်သက်တာ နာကျင်မှုတွေ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ချို့ယွင်းချက် တွေကို လူတိုင်းရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာ ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ ဖော်ပြပြီး လူတွေရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အကြည့်တွေကို ခံယူကာ လူအုပ်ကြားထဲမှာ လူပြက် တစ်ယောက်လို ဆပ်ကပ်အဖွဲ့ ထဲက ဘဝမျိုးနဲ့ တစ်ပုံစံတည်း အသက်ရှင် နေထိုင်ရင်း... ငွေကြေး တွေ ရှာဖွေ စုဆောင်းနိုင်ဖို့ အတွက်..."

ထိုစကားများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ အားလုံး ဆွံ့အ တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး အမည်မသိ ဒေါသမီးတောက် တစ်ခုက သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် မရပ်မနား လောင်ကျွမ်းနေခဲ့ချေသည်။

"အဲဒီနောက်မှာတော့..."

ရွှီရှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"လူသတ်ဖို့ပဲ…”