အခန်း ၇၉၄

အခန်း (၇၉၄)

ချန်ကျဲ့ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်

"ရာသီလေးပါးနက္ခတ်တာရာကျင့်စဉ်ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးယန္တရားတစ်ခုကို မေ့ထားလို့မဖြစ်ဘူး။ အဲဒါက နတ်ဘုရားကြီးလေးပါးရဲ့ ကနဦးတိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားတွေက တစ်ပါးနဲ့တစ်ပါး သိပ်မကွာခြားပေမဲ့၊ နတ်ဘုရားတစ်ပါးက အခြားနတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို စုပ်ယူလိုက်နိုင်ပြီဆိုရင်တော့... တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားက မိုးထစ်ချုန်းသလို ရုတ်ချည်း ထိုးတက်သွားမှာပဲ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် နွေဦးနတ်ဘုရား ကုံးမန်ဖြစ်ဖြစ်၊ နွေနတ်ဘုရား ကျုရုန်ဖြစ်ဖြစ်၊ ဘယ်နတ်ဘုရားပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလောကမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းသွားလိမ့်မယ်။ ဒါက ရာသီလေးပါးနက္ခတ်တာရာကျင့်စဉ်ရဲ့ တကယ့် အင်အားအစစ်အမှန်ပဲ"

ချန်ကျဲ့သည် ထိုသို့တွေးရင်း နက်ရှိုင်းသော အတွေးကမ္ဘာထဲ နစ်မျောနေခဲ့ရာ၊ သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ တာအိုဆရာကြီး၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာနေသည်ကို သတိမထားမိလိုက်ချေ။ အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာချိန်တွင်မူ တာအိုဆရာကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေဟာနယ်ကဲ့သို့ ပွင့်လင်းမြင်သာကာ ဝိညာဉ်အသွင်သို့ ပြောင်းလဲနေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ချန်ကျဲ့မှာ အလွန်တရာ အံ့အားသင့်သွားပြီး အလောတကြီး မေးလိုက်သည်။

“ဆရာ... ဆရာ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ”

ထိုအခါ တာအိုဆရာကြီးက ခပ်ဟဟ ရယ်မောရင်း ပြန်ဖြေသည်။

“ဟဲဟဲ... ငါ့ရဲ့ တာဝန်က ပြီးဆုံးသွားပြီဆိုတော့ ငါလည်း ပျောက်ကွယ်သွားရတော့မယ့် အချိန်ရောက်ပြီပေါ့”

ထိုစကားကို ကြားလျှင် ချန်ကျဲ့ တုန်လှုပ်သွားရသည်။

“ဆရာ... ပျောက်ကွယ်သွားရမယ် ဟုတ်လား။ ဆရာက...”

တာအိုဆရာကြီးက ရှင်းပြသည်။

“ဟုတ်တယ်။ တကယ်တော့ ငါက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော်ကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီးပြီ။ ငါ့ရဲ့ဝိညာဉ် မလွင့်စင်ဘဲ အခုအချိန်အထိ တောင့်ခံနေနိုင်ခဲ့တာက ထိုက်ဆွေ့ရဲ့ စွမ်းအား... တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် ဒီစိတ်အာရုံလှည့်စားတတ်တဲ့ ပင်လယ်ကမာကောင်ကြီး ရဲ့ စွမ်းအားကို ငှားရမ်းသုံးစွဲထားလို့ပဲ”

ချန်ကျဲ့သည် တာအိုဆရာကြီးကို နားမလည်နိုင်သည့် မျက်နှာဖြင့် ကြောင်အမ်းအမ်း ကြည့်နေမိသည်။

ထို့နောက် တာအိုဆရာကြီးက သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေကို ဖြည်းညင်းစွာ ရှင်းပြလေသည်။ မူလက တာအိုဆရာကြီးသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော်က ချန်ချွမ်းတောင်ကြား အမြစ်ပြတ်သုတ်သင်ခံရသည့် တိုက်ပွဲကြီးတွင် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်။ ထို့နောက် နွေဦးနတ်ဘုရား၏အမျက်ဒေါသ သိုင်းကွက်ကို အသုံးပြုကာ အသက်ကို မနည်းလုယူ၍ အနောက်ဘက်ရှိ မျန့်ရွှေစီရင်စု သို့ ထွက်ပြေးလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် မျန့်ရွှေ၌ ရေကြီးရေလျှံမှုကြီး ဖြစ်ပွားနေပြီး အနောက်မှလည်း ရန်သူများက ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေဆဲပင်။ ထိုအရေးပေါ်အခြေအနေတွင် တာအိုဆရာကြီးသည် ဤဧရာမ ပင်လယ်ကမာကောင်ကြီးကို တွေ့ရှိသွားပြီး ၎င်း၏ဗိုက်ထဲသို့ ခုန်ဝင်ပုန်းခိုခဲ့လေသည်။

ပင်လယ်ကမာကောင်ကြီးက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးလာစေရန်အတွက်၊ သူက ၎င်းအား ဉာဏ်အလင်းပွင့်ဆေးလုံး တစ်လုံးကို ကျွေးလိုက်သည်။ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ဆေးလုံးကို စားသုံးပြီးနောက်တွင် ပင်လယ်ကမာကောင်ကြီး၌ နတ်ဝိညာဉ်အသိဉာဏ်များ အမှန်တကယ် ပွင့်လင်းလာခဲ့ပြီး တာအိုဆရာကြီးနောက်သို့ လိုက်လာသော ရန်သူများကို ဟန့်တားပေးခဲ့သည်။

နောက်ယောင်ခံလိုက်လာသော ရန်သူများသည် ဧရာမ ပင်လယ်ကမာကောင်ကြီးကို မြင်သောအခါ သူတို့ လုံးဝ ယှဉ်တိုက်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားခဲ့ကြရသည်။ ထိုသို့ဖြင့် တာအိုဆရာကြီးသည် ပင်လယ်ကမာကောင်ကြီး၏ ဗိုက်ထဲတွင် အသက်ရှင်သန်ခွင့် ရသွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ဒဏ်ရာများမှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့်၊ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ကမာကောင်ကြီး၏ ဗိုက်ထဲတွင်ပင် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ သို့သော် ကောင်းကင်ဘုံက မျက်နှာသာပေးခဲ့သကဲ့သို့၊ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ဆေးလုံးကို စားသုံးပြီးနောက် နတ်ဝိညာဉ်အသိဉာဏ် ပွင့်လင်းလာခဲ့သော ပင်လယ်ကမာကောင်ကြီးသည် တာအိုဆရာကြီး သေဆုံးသွားပြီးနောက်တွင် ၎င်း၏ မှော်စွမ်းရည်များကို အသုံးပြု၍ ပုံရိပ်ယောင်များကို အစစ်အမှန်ဖြစ်လာအောင် ဖန်တီးပေးခဲ့သည်။

၎င်းသည် ပုံရိပ်ယောင်ဖန်တီးခြင်း၏ အမြင့်မားဆုံးသော အဆင့်တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ကမာကောင်ကြီးသည် ၎င်းစိတ်ကူးယဉ်တွေးတောသမျှ အရာအားလုံးကို ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပြီးပြည့်စုံစွာ ပုံဖော်ဖန်တီးပေးနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။ ဥပမာအားဖြင့်၊ ယခုမြင်တွေ့နေရသော ဆေးဘုရင်စံအိမ် ကြီး တစ်ခုလုံးနီးပါးမှာ ပုံရိပ်ယောင်မှ အစစ်အမှန်သို့ ပြောင်းလဲဖန်တီးပေးသည့် ဤနည်းလမ်းဖြင့် ကမာကောင်ကြီးက ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ယခုရောက်နေသော ဆေးဖိုဆောင် လည်း အပါအဝင်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ရုပ်ဝတ္ထုအစစ်အမှန်များ မဟုတ်ကြပေ။ ထိုအရာများအားလုံးမှာ ကမာကောင်ကြီး ဖန်တီးထားသည့် ပုံရိပ်ယောင်များသာဖြစ်ပြီး၊ အစစ်အမှန်ဟု ထင်မှတ်မှားလောက်အောင် လှည့်စားနိုင်စွမ်းရှိသော ပုံရိပ်ယောင်များသာ ဖြစ်သည်။

သေချာပေါက် ပုံရိပ်ယောင်မဟုတ်သည့် အရာများလည်း ရှိလေသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ဆေးလုံးများ ဆိုလျှင် နှစ်များစွာတစ်လျှောက် တာအိုဆရာကြီးက ချန်ချွမ်းတောင်ကြားမှ ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် အပြင်ဘက်ရှိ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ စိုက်ပျိုးထားသည့် ဥယျာဉ်မှာလည်း တာအိုဆရာကြီး ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စိုက်ပျိုးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပင်လယ်ကမာကောင်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကြွယ်ဝလှသော အာဟာရဓာတ်များ ပါဝင်နေသဖြင့်၊ ထိုဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို အချိန်တိုအတွင်း အလျင်အမြန် ကြီးထွားလာစေနိုင်သည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းမျိုးက အမြဲတမ်း ရေရှည်တည်တံ့နိုင်မည့်အရာ မဟုတ်ပေ။ တာအိုဆရာကြီးသည် ဤနေရာတွင် ထာဝရနေထိုင်ရန်အတွက် ကမာကောင်ကြီး၏ ခွင့်ပြုချက်ကို ရရှိထားခဲ့သော်ငြား၊ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သေဆုံးပြီးသားလူတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ် ဤနေရာတွင် နေ့စဉ် ပိတ်လှောင်ခံနေရခြင်းမှာ တကယ့်ကို ပြင်းထန်သော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကြီးပင်။ အကယ်၍သာ သူသည် ဆက်ခံသူတစ်ယောက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေရခြင်း မရှိခဲ့ပါက လွန်ခဲ့သောအချိန် အတော်ကြာကတည်းက လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ လက်ရှိ ရုပ်သွင်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ရန်အတွက် မိနစ်တိုင်း စက္ကန့်တိုင်းမှာ ဓားချက်ပေါင်း ထောင်သောင်းမက မွှန်းဖြတ်ခံနေရသကဲ့သို့သော ဝေဒနာကြီးကို အံကြိတ်ခံစားနေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ချန်ကျိုစစ်က အမွေအနှစ်ကို လက်ခံလိုက်ချိန်တွင် တာအိုဆရာကြီး၏ သမိုင်းဝင် တာဝန်ကြီးမှာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ထိုကဲ့သို့သော ဆင်းရဲဒုက္ခဝေဒနာကြီးကို ဆက်လက်မခံစားချင်တော့သဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကို လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားရန် ရွေးချယ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ နောင်လာမည့် ကိစ္စရပ်များအားလုံးအတွက်ကိုမူ ချန်ကျိုစစ်ထံသို့ ယုံကြည်စွာ လွှဲအပ်လိုက်ပြီဖြစ်ရာ သူ၏ တာဝန်မှာ အပြည့်အဝ ပြီးဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။

တာအိုဆရာကြီးက ချန်ကျဲ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလေသည်။

“တပည့်လေး... ချန်ချွမ်းတောင်ကြားရဲ့ အမွေအနှစ်မျိုးဆက်ကို မင်းဆီမှာ ငါ ယုံယုံကြည်ကြည်နဲ့ အပ်နှံခဲ့ပြီနော်။ ငါ မင်းကို ဆက်ပြီး မကူညီပေးနိုင်တော့ဘူး။ ဗဟုသုတတွေ အများကြီးက တောင်ကြားသခင်ရဲ့ သံနက်လက်စွပ် ထဲမှာ ရှိနေတယ်။ မင်းဘာသာ သေချာ ရှာဖွေလေ့လာလိုက်ပါ”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ကျဲ့မှာ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းအားငယ်သွားရသည်။

“ဆရာ... ဆရာက...”

တာအိုဆရာကြီးက ပြုံးရယ်လိုက်သည်။

“ငါ လွတ်မြောက်သွားပြီလေ ဟဲဟဲ... တပည့်လေး၊ နောင်ဘဝမှ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် တာအိုဆရာကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဖုန်မှုန့်များအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ လေထဲတွင် လွင့်စင်သွားပြီး အရိပ်အယောင်လေးမျှပင် မကျန်ရစ်တော့ဘဲ အပြီးတိုင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင်ပင် တာအိုဆရာကြီး ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲလွင့်စင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ ချန်ကျဲ့၏ ရင်ထဲတွင် လှိုက်ခနဲ နာကျင်သွားရသည်။

တာအိုဆရာကြီးသည် သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိအောင်ပင် လေးစားအားကျရသော ရှေ့ဆောင်ဘိုးဘေးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ့အပေါ်တွင် အရာအားလုံးကို ပုံအောပြီး ယုံကြည်စွာ လွှဲအပ်ပေးခဲ့ရာ၊ ထိုဆရာကြီး၏ ကျေးဇူးကို ဆပ်နိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ ချန်ချွမ်းတောင်ကြား ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို လောကတစ်ခွင် တောက်ပလာအောင် ပြန်လည်အသက်သွင်းပေးရန်သာ ရှိတော့သည်။

ချန်ကျဲ့ စိတ်ထဲမှ ကြိတ်၍ ဆုံးဖြတ်ချက်ချနေစဉ်မှာပင်၊ သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ အရာအားလုံး ရုတ်တရက်ကြီး ပြိုကျပျက်စီးလာနေကြောင်းကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ အရာအားလုံးမှာ ဟာလာဟင်းလင်း လေဟာနယ်အဖြစ်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားနေသည်။

ဆောင်တော်များ၊ ဥယျာဉ်လှေကားထစ်များ၊ ခမ်းနားသော အဆောက်အအုံများ... အားလုံး ပြိုကျပျက်စီးသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ချန်ကျဲ့ မှင်သက်သွားရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအရာအားလုံးမှာ တာအိုဆရာကြီး၏ မှတ်ဉာဏ်များဖြင့် ပံ့ပိုးဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သူ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် ကမာကောင်ကြီး၌ ဤမျှ ရှုပ်ထွေးလှသော ပုံရိပ်ယောင်များကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် အရာအားလုံးက မူလမရှိခြင်း အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ အရာအားလုံး ပြိုလဲပျက်စီးသွားသည်ကို ချန်ကျဲ့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် သူ၏နားထဲသို့ အသံတစ်သံ ဝင်ရောက်လာသည်။

“မင်း... မင်းက ဟိုအဘိုးကြီးရဲ့ ဆက်ခံသူလား”

အနီးကပ်ထွက်ပေါ်လာသော ထိုအသံမှာ အသက် ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်အရွယ် ကလေးငယ်တစ်ယောက်၏ အသံနှင့် တူနေသည်။ ချန်ကျဲ့ လန့်ဖျပ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ”

“ငါလား... ငါက ဘယ်သူလဲ။ ဪ ဟုတ်သားပဲ... ငါက ဘယ်သူပါလိမ့်”

ထိုအသံမှာလည်း သူ့ကိုယ်သူ ဘယ်သူမှန်း မသိဘဲ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပုံရသည်။

ချန်ကျဲ့ ခဏမျှ တန့်သွားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

“မင်းက ပင်လယ်ကမာကောင်ကြီး များလား”

“ပင်လယ်ကမာကောင်... အဲဒါက ဘာကြီးလဲ” ကလေးငယ်၏ အသံမှာ ပို၍ပင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားပုံရသည်။

ချန်ကျဲ့ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ အသံပိုင်ရှင်မှာ ပင်လယ်ကမာကောင်ကြီးသာ ဖြစ်ရမည်ဟု ပို၍ သေချာသွားတော့သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤနေရာတွင် အခြားမည်သူမျှ မရှိနိုင်ပေ။ ပြီးတော့ ထိုအရာက သိပ်ပြီး ဉာဏ်ရည်မြင့်မားပုံမရသော်လည်း လူသားများ၏ ဘာသာစကားကိုတော့ ပြောဆိုနိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။

တာအိုဆရာကြီး ပြောခဲ့သည့် စကားကို ချန်ကျဲ့ သတိရသွားသည်။ ဆရာကြီးက ပင်လယ်ကမာကောင်ကြီးကို ဉာဏ်အလင်းပွင့်ဆေးလုံး တစ်လုံး ကျွေးခဲ့သည်ဟု ဆိုခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

တာအိုဆရာကြီး ရှင်းပြခဲ့ဖူးသည်မှာ၊ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ဆေးလုံး သည် လူသားများအတွက်သာမက တိရစ္ဆာန်များအတွက်လည်း အသုံးပြုနိုင်ပြီး၊ တိရစ္ဆာန်များကို နတ်ဝိညာဉ်အသိဉာဏ် ပွင့်လင်းလာစေရန်ပင် စွမ်းဆောင်ပေးနိုင်လေသည်။ အတိတ်ကာလက ချန်ချွမ်းတောင်ကြား တွင် စွမ်းအားကြီးမားသော နတ်ဝိညာဉ်သားရဲ များစွာ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ နတ်ဝိညာဉ်သားရဲ ဆိုသည်မှာ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ဆေးလုံး ကို စားသုံးပြီး နတ်ဝိညာဉ်အသိဉာဏ် ပွင့်လင်းလာခဲ့သော အလွန်အစွမ်းထက်သည့် သားရဲကြမ်း များပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ယခု အသက် ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်အရွယ် ကလေးငယ်တစ်ယောက်လို အသံပိုင်ရှင်မှာ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ဆေးလုံး ကို စားသုံးထားသည့် ပင်လယ်ကမာကောင်ကြီး သာ ဖြစ်ရပေမည်။

ထိုအချက်ကို တွေးမိပြီးနောက် ချန်ကျဲ့က ပြန်မေးလိုက်သည်။

“မင်းက ငါ့ကို လာစကားပြောနေတယ်ဆိုတော့... တစ်ခုခု အကူအညီလိုလို့လား”

“အင်း... ဟိုအဘိုးကြီး လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားတော့ ပျော်စရာ ကစားစရာတွေ အားလုံးလည်း ပျောက်သွားပြီ။ ငါ ကစားစရာ အသစ်တွေ လိုချင်တယ်။ မင်းတို့လို ပိုးကောင်လေးတွေက ငါ့ကို ကူညီပေးလို့ ရနိုင်တယ်မလား”