အခန်း ၇၉၈

အခန်း (၇၉၈)

ကမာကောင်ကြီးသည် ရထားငယ်လေး၏ ရှေ့ဆုံးတွဲတွင် ထိုင်လျက်၊ ချန်ကျဲ့နှင့် ပါးထန်တို့ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေသည်။ ရထားငယ်လေးက တချွတ်ချွတ်မြည်ကာ တက်ကြွစွာ ခုတ်မောင်းနေ၏။

ပါးထန်၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ အပြည့်ဖုံးလွှမ်းနေပြီး "ချန်ကျိုစစ်၊ မင်းက သတ္တိရှိတဲ့ ယောက်ျားကောင်းဆိုရင် ဒီနတ်ဆိုး တစ္ဆေသရဲတွေကို ဝင်မစွက်ဖက်ခိုင်းနဲ့" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကမာကောင်ကြီးက "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါတို့ ဝင်မပါပါဘူး။ ငါတို့က ပွဲကြည့်ရုံသက်သက်ပဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား" ဟု ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် မီးခိုးရောင်ဝံပုလွေကြီးက ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်ကာ "လူငယ်လေး၊ ကြိုးစားစမ်း။ ဝံပုလွေရဲတိုက်ကြီး ကိုယ်စား မင်းကို ငါ အားပေးနေတယ်ကွ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကောက်ရိုးဦးထုပ်နှင့် လူးဖီးကလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "အစ်ကိုကြီး ကြိုးစားပါကွ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

နာရူတိုကလည်း "ကြိုးစားပါ၊ ခင်ဗျား လုပ်နိုင်တယ်" ဟု အားဖြည့်အော်ဟစ်သည်။

ဝမ်ယဲ့ကတော့ ငပျင်းကြီးလို ထိုင်နေရင်း လက်ယမ်းကာ "လူငယ်လေး... အားတင်းထားစမ်းပါ" ဟု ဆိုသည်။

ရထား၏ အနောက်ဆုံးတွဲတွင် ထိုင်နေသော နွားခေါင်းနှင့် မြင်းခေါင်း မိစ္ဆာများပင်လျှင် သူတို့၏ သုံးခွခက်ရင်းများကို မြှောက်ကာ ချန်ကျဲ့အတွက် အားပေးနေကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ချန်ကျဲ့၏ မျက်နှာထက်တွင် မျဉ်းမည်းများ ကျဆင်းသွားရသည်။ ဒါက ဘယ်လို နွားတွေ မြင်းတွေ စုထားတဲ့ အဖွဲ့ကြီးလဲ။ ပါးထန်က သူတို့ကို နတ်ဆိုးတွေ၊ တစ္ဆေသရဲတွေလို့ ခေါ်တာ မဆန်းပါဘူးလေ။ ဒီလို ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးမှာ သူတို့က တကယ့်ကို နေရာလွဲမှားနေသလို ခံစားရတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်တွေရဲ့ အားပေးသံတွေက ဘာလို့ ငါ့ကို စိတ်လှုပ်ရှား တက်ကြွလာစေရတာလဲ။ ငါ ဒီလောက် အတွေ့အကြုံတွေ အများကြီး ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးတာတောင်၊ လူပျိုပေါက်အရွယ် ရူးသွပ်မှုတွေ ကျန်နေသေးလို့လား။ ပြီးတော့ ငါက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပေါတောတောစိတ်တွေ များနေရတာလဲ...

ချန်ကျဲ့ စိတ်ထဲမှ မိမိကိုယ်ကို ဝေဖန်နေစဉ်မှာပင်၊ ကမာကောင်ကြီး မတ်တပ်ရပ်လာပြီး ၎င်း၏ ဖောင်းမို့မို့ လက်ကလေးများကို ဝှေ့ယမ်းကာ "ကြိုးစားစမ်း၊ ပိုးကောင်လေး" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ကျဲ့ ဘာပြောရမှန်းမသိတော့ဘဲ၊ ပါးထန်ကိုသာ လက်မှိုင်ချစွာ ကြည့်လျက် "တိုက်ပွဲကို စလိုက်ကြရအောင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဟင်... ငါကပါ ဘာလို့ ကလေးတစ်ယောက်လို စကားပြောနေရတာလဲ။

ချန်ကျဲ့ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်ပြီး၊ အခြားဘာကိုမှ ထပ်မစဉ်းစားတော့ဘဲ ရှေ့သို့ လျှပ်တစ်ပြက် ပြေးဝင်ကာ ပါးထန်ကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် ပါးထန်၏ ခေါင်းထဲ၌ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေဆဲပင်။ အားပေးတယ် ဟုတ်လား... ဘာအတွက် အားပေးနေတာလဲ။ ငါတို့က ပြိုင်ပွဲဝင်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကို အသားစဉ်းကောလုပ်ပြီး ချက်စားဖို့ အားပေးအားမြှောက် လုပ်နေကြတာလား...

ဟင့်အင်း... ဒီနေရာမှာ ချန်ကျိုစစ်နဲ့ တိုက်ခိုက်လို့ မဖြစ်ဘူး။ သူ့မှာ အကူအညီတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်။ ငါ ထွက်ပြေးမှ ဖြစ်မယ်။

ထိုသို့တွေးပြီး၊ ချန်ကျဲ့၏ လက်ဝါးသိုင်းကွက် သူ့ထံ ကျရောက်လာချိန်တွင် ပါးထန်သည် ဝှစ်ခနဲ လှည့်ပြေးတော့သည်။

ချန်ကျဲ့ လန့်ဖျပ်သွားသည်။ သူက ဘာလို့ ထွက်ပြေးသွားရတာလဲ။ ချန်ကျဲ့လည်း အလျင်အမြန် ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လံဖမ်းဆီးတော့သည်။ ဤသို့ဖြင့် တစ်ယောက်က ပြေး၊ တစ်ယောက်က လိုက်နှင့် ကစားကွင်းကြီးထဲတွင် ရူးသွပ်ဖွယ်ရာ ပြေးတမ်းလိုက်တမ်း ကစားပွဲကြီး စတင်တော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကမာကောင်ကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး "သူက ဘာလို့ ထွက်ပြေးတာလဲ။ သူ့နောက်ကို လိုက်စမ်း၊ ရထားငယ်လေး" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ထိုအမိန့်ကို ကြားသည်နှင့် ရထားငယ်လေး၏ ရှေ့ဆုံးပိုင်းမှာ လူသားတစ်ဦး၏ မျက်နှာအမူအရာမျိုး ပြောင်းလဲသွားပြီး ထိုနှစ်ယောက် ပြေးသွားရာ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်လံမောင်းနှင်တော့သည်။ ခဏတာမျှ ကစားကွင်းကြီးထဲတွင် အဓိပ္ပာယ်မရှိလှသော ပြေးလွှားလိုက်လံမှုကြီး ဖြစ်ပွားနေတော့သည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်၊ ပါးထန်သည် မီတာပေါင်းများစွာ မြင့်မားသော အဖြူရောင် ရိုလာကိုစတာ သံမဏိလမ်းကြောင်းပေါ်သို့ တွယ်တက်သွားခဲ့သည်။ ချန်ကျဲ့ကလည်း နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လာပြီး လက်ဝါးသိုင်းကွက် တစ်ချက် ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ၊ ပါးထန်မှာ ရပ်တန့်သွားရတော့သည်။

ထိုနှစ်ယောက်သည် ရိုလာကိုစတာ လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေကြပြီး ချန်ကျဲ့က မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက ဘယ်ကို ထွက်ပြေးဖို့ ကြံနေတာလဲ"

လမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ ပါးထန်က မေးလိုက်သည်။

"ဒီ... ဒီနေရာက အတိအကျ ဘယ်နေရာလဲ"

ချန်ကျဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

"ဆေးဘုရင်စံအိမ်လေ"

"ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေကို ငါ မယုံဘူး။ ဒီနေရာက ဘယ်လိုလုပ် ဆေးဘုရင်စံအိမ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ မင်းက ငါ့ကို အရူးလို့ ထင်နေတာလား"

"ဒီနေရာက အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုပဲ၊ ငရဲပြည်ပဲ။ ဒီနေရာက... ဒီနေရာက သေချာပေါက် လူတွေနေတဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူး။ ချန်ကျိုစစ်... မင်းလည်း သေသွားပြီးတော့ ယန်မင်းကြီးဆီမှာ သစ္စာခံလိုက်တာလား။ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို အပြင်ထွက်သွားခွင့် ပြုဖို့ သူတို့ကို ပြောပေးပါ။ ငါ သေသွားပြီးရင်တောင် ဒီနေရာမှာ မရှိသင့်ဘူး။ ငါ ထာဝရကောင်းကင်ဘုံကို သွားရမှာ။ ထာဝရကောင်းကင်ဘုံကို မြင်တွေ့ရမယ့်သူကွ"

အနည်းငယ် ရူးသွပ်ချင်နေပြီဖြစ်သော ပါးထန်ကို ကြည့်ရင်း ချန်ကျဲ့က ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေရာက ငရဲပြည် မဟုတ်ဘူး။ ကြည့်ရတာ... စကားတစ်ခွန်း နှစ်ခွန်းနဲ့ ရှင်းပြဖို့တော့ ခက်တယ်။ ဒီနေရာကို အိပ်မက်တစ်ခုလို့ပဲ ခင်ဗျား မှတ်ယူထားလိုက်ပါ"

"ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ကတော့ အစစ်အမှန်ပဲ။ ဒါကြောင့် ဆက်မပြေးပါနဲ့တော့။ ခင်ဗျား အားအင်တွေ ကုန်ခမ်းသွားရင်တောင် ဒီနေရာကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ပါးထန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ချန်ကျဲ့က ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပါးထန်က ချန်ကျဲ့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို သတ်လိုက်ရင်၊ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားလို့ ရနိုင်မလား"

ထိုစကားကြောင့် ချန်ကျဲ့က ပါးထန်ကို ကြည့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား အဲဒီလို လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင်တော့၊ အားမနာတမ်းသာ ကြိုးစားကြည့်လိုက်စမ်းပါ"

ထိုအခါမှ ပါးထန်လည်း အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာတော့သည်။ ချန်ကျဲ့က အားကောင်းလွန်းလှပြီး သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုမိုစွမ်းအားကြီးမားကာ သတ်ဖြတ်ရန် အလွန်ခက်ခဲမည်ဆိုသော်လည်း၊ ဤ ထူးဆန်းဆန်းကြယ်လွန်းသော ကမ္ဘာကြီးနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ချန်ကျိုစစ်ကို သတ်ရခြင်းက ပို၍ ရိုးရှင်းလွယ်ကူမည်ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

ထိုသို့တွေးလိုက်သည်နှင့် ပါးထန်သည် သူ၏ လက်ကို ရုတ်ချည်း ဝှေ့ယမ်းကာ၊ သူ၏ သိဒ္ဓိစွမ်းအင်လုံးဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့် နှောင်းပိုင်းအဆင့် ရှိ စွမ်းအားအားလုံးကို ပေါက်ကွဲထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး ချန်ကျဲ့ဆီသို့ အပြင်းအထန် ရိုက်ချလိုက်သည်။

"လေပြင်းလက်ဝါးသိုင်း"

ချန်ကျဲ့လည်း ပေါ့ပေါ့ဆဆ မနေရဲဘဲ၊ နွေဦးနတ်ဘုရား၏အမျက်ဒေါသကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်သည်။

ဤအခြေအနေက သူ၏ စွမ်းအားကို သိဒ္ဓိစွမ်းအင်လုံးဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့် မှနေ၍ သိဒ္ဓိစွမ်းအင်လုံးဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့် နှောင်းပိုင်းအဆင့် သို့ တိုက်ရိုက် မြင့်တက်သွားစေသည်။

ချက်ချင်းပင် ချန်ကျဲ့နှင့် ပါးထန်တို့ အပြင်းအထန် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မိကြပြီး၊ ချန်ကျဲ့က သံမဏိလက်ဝါးသိုင်း ကို အသုံးပြု၍ တိုက်ခိုက်လေသည်။

မူလက စွမ်းအင်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် တွင်သာ ရှိခဲ့သော ဤသိုင်းပညာမှာ ယခုအခါ နွေဦးနတ်ဘုရား၏အမျက်ဒေါသ၏ စွမ်းအားမြှင့်တင်မှုအောက်တွင် ပါးထန်ကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိလာခဲ့လေပြီ။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် မြေပြင်အထက် မီတာဒါဇင်ပေါင်းများစွာ မြင့်မားသော ရိုလာကိုစတာ လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော သံမဏိဘောင်တန်းပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေရသဖြင့်၊ ခြေတစ်လှမ်း အမှားအယွင်း ဖြစ်သွားသည်နှင့် အမြင့်ကြီးမှ ပြုတ်ကျသွားမည်မှာ အသေအချာပင်။

နှစ်ဦးသား သိုင်းကွက်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော်ခန့် အပြင်းအထန် ဖလှယ်တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ ရုတ်တရက် ရှေ့ဘက်မှနေ၍ ကားရှေ့မီးကဲ့သို့ စူးရှတောက်ပသော အလင်းရောင်ကြီးတစ်ခု ချဉ်းကပ်လာနေသည်ကို နှစ်ဦးစလုံး ခံစားလိုက်ရသည်။

ချန်ကျဲ့ ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ဘေးဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းကာ လမ်းကြောင်းပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် အောက်ဘက်ရှိ သံမဏိတန်းတစ်ခုကို လှမ်းဖမ်းဆွဲထားလိုက်ပြီး လေထဲတွင် တွဲလောင်းခိုနေလိုက်သည်။

သို့သော် ပါးထန်မှာမူ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်ချေ။ ထို့နောက် တစ်နာရီလျှင် ကီလိုမီတာ ၁၂၀ နှုန်းဖြင့် သူတို့ဆီသို့ အရှိန်ပြင်းပြင်း ပြေးဝင်လာသော ရိုလာကိုစတာကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို ရိုလာကိုစတာပေါ်တွင် ကမာကောင်ကြီးနှင့် လုံခြုံရေးအဖွဲ့ဝင်များ ပါလာလေသည်။

"အိုး... ကြိုးစားစမ်းပါ၊ ပိုးကောင်လေး"

ပါးထန်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားပြီး၊ ရှိနေသော လမ်းကြောင်းပေါ်မှ အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုပေါ်သို့ အမြန် ခုန်ကူးလိုက်ရသည်။

ရိုလာကိုစတာကြီးက ဝေါခနဲ အသံနှင့်အတူ ဖြတ်သန်းသွားပြီး၊ ကမာကောင်ကြီး၏ ခေါင်းလောင်းသံလေးကဲ့သို့ ကြည်လင်သော ရယ်မောသံများကို သယ်ဆောင်သွားလေသည်။ သူမ တကယ့်ကို ပျော်ရွှင်နေသည်။ ဤနေရာက အလွန်တရာ ပျော်စရာကောင်းလွန်းလှပြီး၊ ယခင် ဆေးဘုရင်စံအိမ်ထက် အဆသန်းပေါင်းများစွာ ပို၍ ပျော်စရာကောင်းနေလေသည်။