အခန်း ၄၉၇

အခန်း။ ၄၉၇

ယနေ့မတိုင်မီအထိ နယ်မြေခြောက်ခုနှင့် ကောင်းကင်ကြယ်တာရာတို့၏ အလယ်ဗဟို ဇီဝေဧကရာဇ်သည် ချန်ကျောက်ရှင်းအတွက် မသေမျိုးနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိမှသာ စဉ်းစားရမည့် ဝေးကွာလှသော ပန်းတိုင်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ပြီးပြည့်စုံသော အစီအရင်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ ပထဝီဝင်အချက်အလက်များဖြင့် ကန့်သတ်ထားသော ပေါင်းစပ်အစီအရင်တစ်ခု ဖြစ်သော်ငြားလည်း ချန်ကျောက်ရှင်း လုံးဝစိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ဖူးသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုပင်။

အကြောင်းရင်းမှာ နယ်မြေခြောက်ခုနှင့် ကောင်းကင်ကြယ်တာရာတို့၏ အလယ်ဗဟို ဇီဝေဧကရာဇ်ကို ဖန်တီးခြင်းသည် အစီအရင်တစ်ခုသက်သက် မဟုတ်တော့ခြင်းကြောင့်ပင်။ ၎င်းသည် ဘိုးဘေးချန်ဖုန်း၏ စီမံကိန်းတွင် နောင်လာနောက်သားများအတွက် မသေမျိုးလမ်းစဉ်ကို နားလည်သဘောပေါက်စေမည့် အတိုကောက်လမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ၎င်းမှာ မသေမျိုးနယ်ပယ်တွင် အထွတ်အထိပ်ဖြစ်စေရန်နှင့် ချန်မိသားစုကို စတုတ္ထမြောက် သန့်ရှင်းသောနယ်မြေ၏ အုတ်မြစ်ဖြစ်လာစေရန် ရည်ရွယ်သည်။

ဘိုးဘေးချန်ဖုန်းသည် အတွင်းစိတ်နတ်ဆိုးကြောင့် မသေမျိုးနယ်ပယ်၏ ပထမအဆင့်တွင်သာ ရှိခဲ့သော်လည်း အစီအရင်အတတ်ပညာတွင်မူ ထျန်းရွှမ်နယ်မြေ၏ သမိုင်းတွင် အထူးချွန်ဆုံးသော ပညာရှင်များထဲမှ တစ်ဦးအဖြစ် ငြင်းဆို၍မရပေ။ ချန်မိသားစု၏ နောင်လာနောက်သားများသာ သူချမှတ်ခဲ့သော လမ်းစဉ်အတိုင်း လျှောက်လှမ်းပြီး မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ကြိုးပမ်းသွားမည်ဆိုပါက စတုတ္ထမြောက် သန့်ရှင်းသောနယ်မြေဟူသော ဘွဲ့တံဆိပ်ကို အချိန်တန်လျှင် ရရှိလာလိမ့်မည်။

ဧကရာဇ်ဝိညာဉ်၏ အဆင့်အတန်းကို ရရှိရန် လူနှင့် အစီအရင် ပေါင်းစပ်သွားရမည်။ မသေမျိုးနယ်ပယ်သို့ မတက်လှမ်းနိုင်လျှင်ပင် သူတို့၏ အထွတ်အထိပ် တိုက်ခိုက်မှုစွမ်းအားဖြင့် ဇီဝေချန်မိသားစုကို အခြားသန့်ရှင်းသောနယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်လာစေမည်မှာ အသေအချာပင်။

သို့သော် ယနေ့တွင် ချန်ကျီရှင်းသည် ထိုစွမ်းအားကို စောစီးစွာ ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သဖြင့် ချန်ကျောက်ရှင်းမှာ ဤအရာသည် ကောင်းကျိုးလား၊ ဆိုးကျိုးလားဟု ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။

"ပိုပြီးတော့ တုန်လှုပ်ဖို့ကောင်းတာက... ဒီလိုအချိန်အခါမျိုး မဟုတ်ဘဲနဲ့ အဲဒီအစီအရင်

ဝိညာဉ်ကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ မွေးမြူနိုင်ခဲ့တာလဲ...

အလယ်ဗဟိုဇီဝေဧကရာဇ်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်အစီအရင်ကိုကော... ဘယ်လိုပုံစံမျိုးနဲ့ ဖန်တီးခဲ့တာလဲ..."

ဇီဝေတောင်အတွင်းတွင် သူ့ပတ်လည်ရှိ ဗရမ်းဗတာသားရဲကြီး ၃၆ ကောင်၏ အငွေ့အသက်များ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း လျော့ကျသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ချန်ကျီရှင်းသည် ဦးခေါင်းထဲမှ အပ်ဖြင့်ထိုးသကဲ့သို့ နာကျင်မှုကို သည်းခံရင်း သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။

"နယ်မြေခြောက်ခုနဲ့ ကောင်းကင်ကြယ်တာရာတွေရဲ့ အလယ်ဗဟို ဇီဝေဧကရာဇ်ဆိုတာ... ငါးမျိုးဓာတ်ကို အခြေခံပြီးတော့ ဇီဝေဧကရာဇ်မီးခွက်ကို ဗဟိုချက်ထားပြီး ကောင်းကင်ဘုံက ကြယ်တာရာတွေရဲ့ စွမ်းအားကို ဆွဲယူတဲ့ နည်းလမ်းပဲ..."

"သားရဲတစ်ရာ့ရှစ်ကောင်ရဲ့ လမ်းစဉ်ကို ငှားယူပြီး အသားနဲ့သွေးကို ဖန်တီးတယ်။ ပြီးတော့ အချိန်ရဲ့ မြစ်ရေပြင်ထဲမှာ နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းကြာအောင် မွေးမြူပြီး အမှားနဲ့အမှန်ကို အတူတူ ပေါင်းစပ်ကာ မဟာတာအိုလမ်းစဉ်ကို သက်သေပြတာပဲ..."

ဤအလင်းရောင်လမ်းစဉ်မှာ ဘိုးဘေးချန်ဖုန်း စီစဉ်ထားသော အစီအစဉ် ဖြစ်သည်။ နောင်လာနောက်သားများတွင် ကျင့်ကြံခြင်း အရည်အချင်း မရှိလျှင်ပင် အာရုံစိုက်ပြီး ကြိုးစားလေ့လာမည်ဆိုပါက အချိန်တန်လျှင် အကျိုးရလဒ်များကို ရရှိလိမ့်မည်။

"ဒါပေမဲ့... အရမ်းထူးချွန်တဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် တကယ်ပဲ ပေါ်လာခဲ့ရင်ကော ဘာလုပ်မလဲ...

နားလည်နိုင်စွမ်းအကြောင်း ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့... ဒီလောကမှာ သူနဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့သူ ဘယ်သူရှိဦးမှာလဲ...

အခြေခံအုတ်မြစ် ချပေးခဲ့တဲ့ ဘိုးဘေးချန်ဖုန်းကိုယ်တိုင်တောင်မှ... ဒီလောက်အထိ မြန်မြန်ဆန်ဆန် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"နယ်မြေခြောက်ခုနဲ့ ကောင်းကင်ကြယ်တာရာတွေရဲ့ ဇီဝေဧကရာဇ်အဖြစ် ငါ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုက ဖြတ်လမ်းနည်း သုံးခဲ့လို့ပဲ...

တကယ်လို့သာ ဘိုးဘေး စိတ်ကူးခဲ့သလိုမျိုး လုံးဝ ပြီးပြည့်စုံခဲ့မယ်ဆိုရင်... ငါ အခုလောက်ဆို လမ်းစဉ်ကို ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်သွားလောက်ပြီ..."

အနားမယူမီ ချန်ကျီရှင်းသည် ဤအစီအရင်၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရေရွတ်နေမိသည်။ အခြားသူများ၏ ဖော်ပြချက်ကိုသာ အားကိုးနေရသော ချန်ကျောက်ရှင်းနှင့် မတူဘဲ အစီအရင်ဝိညာဉ်နှင့် ပေါင်းစပ်ပြီး ၎င်း၏ စွမ်းအားကို ကိုယ်တိုင်ခံစားခဲ့ရသော ချန်ကျီရှင်းက ထိုအစီအရင်၏ နက်နဲမှုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသည်။

၎င်းမှာ စည်းလုံးခြင်း မဖြစ်မီ မသေမျိုးဖြစ်ရန် မလိုအပ်ပေ။ ဇီဝေဧကရာဇ်အဖြစ် ကျင့်ကြံပြီး မသေမျိုးအင်ပါယာလက်နက်ကို ဗဟိုချက်အဖြစ် သုံးနိုင်ပါက သာမန်လူတစ်ဦးပင်လျှင် ကောင်းကင်ဘုံ၏ တာဝန်ကို ယူနိုင်ပြီး လူနှင့် အစီအရင် ပေါင်းစပ်ကာ ဇီဝေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်။ မည်သူမဆို ပြုလုပ်နိုင်သည်။

သို့သော် ထိုသို့ပြုလုပ်ပါက သူ၏ လမ်းစဉ်မှာ ဇီဝေတောင်အောက်တွင် အပြီးအပိုင် ဖုံးလွှမ်းသွားမည်ဖြစ်ပြီး ဇီဝေဧကရာဇ်၏ လမ်းစဉ်ကိုသာ ကျင့်ကြံနိုင်တော့မည်ပင်။ လူအများစုအတွက်မူ ထိုထက်ပို၍ ရှေ့ဆက်ရန် လမ်းမရှိတော့ပေ။

သို့သော် ၎င်းမှာ လုံလောက်သည်။

"နယ်ပယ်တစ်ခုထဲမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို ဖြစ်နေပြီးမှတော့ ကိုယ်ဖြစ်ချင်တာတောင် မလုပ်ရဘဲ ဟန်ဆောင်နေရဦးမယ်ဆိုရင် ဒီကျင့်ကြံခြင်းက ဘာအသုံးဝင်တော့မှာလဲ..."

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဇီဝေတောင်အဆောက်အအုံနှင့် ကြယ်တာရာစွမ်းအား၊ မဟာတာအိုလမ်းစဉ်တို့အကြား သဘာဝအတိုင်း ချိတ်ဆက်နေခြင်းမှာ ပို၍ သက်သောင့်သက်သာရှိသော လမ်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူ၏ တစ်ခုတည်းသော စိုးရိမ်မှုမှာ သူ၏ သက်တမ်းနှင့် အချိန်တို့မှာ ဤဧကရာဇ်ပုံရိပ် ပိုမိုဖွံ့ဖြိုးရန်အတွက် မလုံလောက်ခြင်းပင်။

အကယ်၍သာ စတင်ချိန်တွင်ပင် နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်း စုဆောင်းရန် လိုအပ်ပါက ၎င်းမှာ မည်သူမျှ မခံနိုင်သော ကာလရှည်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော အားနည်းချက် ရှိနေသော်လည်း ဤ ဓမ္မပုံရိပ်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အစွမ်းထက်နေဆဲပင်။

"ဖွံ့ဖြိုးဖို့အတွက် နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း ခြောက်ထောင်ကျော် လိုဦးမယ်"

ဇီဝေတောင်အတွင်းရှိ သားရဲကြီးများကို ထပ်မံစစ်ဆေးပြီး သူတို့မှာ ဒုက္ခမပေးဘဲ ဇီဝေတောင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြယ်ရောင်ခြည်ကို သုံး၍ သူတို့၏ စွမ်းအားကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းနေသည်ကို အတည်ပြုပြီးနောက် ချန်ကျီရှင်းက ကျေနပ်စွာဖြင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ နယ်မြေခြောက်ခုနှင့် ကောင်းကင်ကြယ်တာရာတို့၏ အလယ်ဗဟို ဇီဝေဧကရာဇ်သည် ဤခေတ်နှင့် မသက်ဆိုင်သော ထုတ်ကုန်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ချန်ကျီရှင်း နားလည်ထားသော်လည်း လက်ရှိအချိန်တွင် ၎င်းကို အပြည့်အဝ မပြီးမြောက်နိုင်သေးပေ။

"လူတစ်ယောက်ရဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်းက ဘယ်လောက်ပဲ ထူးချွန်ထက်မြက်နေပါစေဦးတော့... အချိန်ရဲ့ တိုက်စားမှုကိုတော့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခံနိုင်ရည်ရှိမှာလဲ..."

ဇီဝေတောင်၊ တတိယတောင်ထိပ်၏ အောက်ခြေတွင် ဝမ်လင်သည် ဖန်ပုလင်းငယ်လေးကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည်။ ဤအချိန်တွင် ဝမ်လင်၏ ပုလင်းငယ်အပေါ် အကြည့်မှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။

နေ့တစ်ဝက်လောက်ကမှ ဆရာသည် ဇီဝေတောင်၏ စွမ်းအားကို သုံး၍ ဇီဝေဧကရာဇ်ကို ပေါ်ထွက်လာစေစဉ်က ထိုပုလင်းငယ်မှာ ထူးဆန်းသော လှုပ်ရှားမှုအချို့ ပြသခဲ့သည်။ ဤအရာသည် ကြယ်ရောင်ခြည်ကို ဆွဲယူနေခြင်း ဖြစ်ကာ ကြယ်ရောင်ခြည်တင်မကဘဲ အခြားအရာများလည်း ပါဝင်နေသည်။

ဆရာသခင်က ကြီးမားသောရန်သူကို မောင်းထုတ်ပြီးနောက် ၎င်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ အနိုင်မရှိသော ဓမ္မပုံရိပ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည့်အခါ ထိုပုလင်းငယ်လေးမှာ အပြင်လောကမှ ကွဲပြားသွားသော တာအိုဥပဒေများကို စတင်ဆွဲယူတော့သည်။

ခြေလှမ်းများပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဝမ်လင်သည် ပုလင်းငယ်လေးအတွင်းရှိ နယ်မြေခြောက်ခုနှင့် ကောင်းကင်ကြယ်တာရာတို့၏ အလယ်ဗဟို ဇီဝေဧကရာဇ်၏ ပုံရိပ်ယောင်ကို ကြည့်ရင်း မသိစိတ်ကပင် တံတွေးမြိုချလိုက်မိသည်။

"ဒါကို ခွင့်ပြုထားတာလား"

ဝမ်လင်သည် ဆရာသခင်အပေါ် သစ္စာရှိကြောင်း အခိုင်အမာ ပြောဆိုနိုင်ပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ ပုလင်းငယ်ကိုလည်း ဆရာသခင်အား ကြိုတင်ပြသထားခဲ့ဖူးသည်။

ဝမ်လင်သည် ပုလင်းထဲတွင် ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဆိုသည်ကို သိလိုစိတ်ဖြင့် ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုရန် အားထုတ်ခဲ့သော်လည်း စဉ်းစားပြီးနောက် ဆရာသခင်ကို အရင်သွားတွေ့ကာ ပုလင်းထဲမှ ထူးဆန်းသောအရာကို ပြသရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ငါ့မှာ... အားကိုးစရာ ဆရာသခင် ရှိနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား...

မသေချာမရေရာတဲ့ အရာတစ်ခုခု ကြုံလာရင် ဆရာသခင်ဆီမှာ အကြံဉာဏ် တောင်းလို့ရတာပဲ...

ငါကိုယ်တိုင် ဘယ်လိုမှ မသိနိုင်တဲ့အရာကို... ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝတဲ့ ဆရာသခင်ကတော့ အလွယ်လေး သိသွားနိုင်မှာပဲလေ..."

ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် ဝမ်လင်သည် ထရပ်လိုက်ပြီး ဇီဝေတောင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

"ရှောင်လင်ပဲကိုး။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ မဟာတိုက်ပွဲအပြီးမှာ ဆရာသခင်က ပြန်လည်သက်သာလာဖို့ ရက်အနည်းငယ် တရားကျင့်ဖို့ လိုအပ်နေတာမို့ ဒီနေ့တော့ မတွေ့နိုင်ဘူးကွယ်"

ဝမ်လင်မှာ "……"

"အနှောင့်အယှက်ပေးမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ် အကြီးအကဲ တုကူး"

ဇီဝေတောင်ရှေ့မှ တုကူးနီကို ဝမ်လင်က တောင်းပန်စကား ဆိုလိုက်ရာ ဝမ်လင်မှာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ တပည့်ဖြစ်လာသည်မှာ ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ် ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း ထိုကာလအတွင်း ဆရာသခင်ကို ဆယ်ကြိမ်ပင် မတွေ့ခဲ့ရပေ။

"ဆရာသခင်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က ဒုန်းစိုင်းတိုးတက်နေလို့... လောကီရေးရာတွေထဲ မပတ်သက်ချင်တော့ဘဲ အကုန်လုံးကို စွန့်ခွာသွားတာကြောင့်များလား..."

"ရပါတယ်ကွယ်။ ဆရာသခင် တရားကျင့်ရာမှ ထွက်လာရင် ငါ အကြောင်းကြားပေးမယ်။ တစ်ပတ်နေရင် ထပ်လာခဲ့ပေါ့"

ဓားမိစ္ဆာက ပြုံး၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူသည် ဝမ်လင်ကို အလွန်နှစ်သက်သည်။ သူ၏ နောက်ခံမှာ ဝမ်လင်နှင့် ဆင်တူသလို အရည်အချင်းနှင့် စိတ်နေသဘောထားမှာလည်း အလွန်ဆင်တူသည်။ ဝမ်လင်သာ ဆရာသခင်၏ တပည့် မဖြစ်လာခင်ကသာ တွေ့ဆုံခဲ့လျှင် ဝမ်လင်ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံရန် စဉ်းစားမိပေလိမ့်မည်။

ဝမ်လင်၏ ပုလင်းငယ်မှာ ထူးခြားဆန်းပြားသည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း ၎င်းမှာ တကယ့် ရတနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုအရာသည် ဓားမိစ္ဆာအတွက်မူ အသုံးမဝင်ပေ။

ထိုပုလင်းငယ်မှာ ပုလင်းအတွင်းရှိ အချိန်ကို အရှိန်မြှင့်ပေးနိုင်သည်။ သို့သော် လူတစ်ယောက်၏ သက်တမ်းမှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိသည်။

"ငါ့လို ဓားမိစ္ဆာအနေနဲ့ အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာ ကျင့်ကြံဆင့်တွေ တိုးတက်ဖို့မှ မလိုတာ...

အဲဒီလို ဖြစ်နေပါလျက်နဲ့... ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန်လှတဲ့ သက်တမ်းကို ဒီပုလင်းငယ်လေးထဲမှာ အလဟဿ အကုန်ခံပြီး ဖြုန်းတီးပစ်ရမှာလဲ..."

စဉ်းစားပြီးနောက် ဓားမိစ္ဆာသည် ဝမ်လင်၏ ထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများထဲတွင် သနားဂရုဏာစိတ်တို့ ပေါ်လာသည်။

"သနားစရာ ကလေးလေး"

ဝမ်လင်ကို ကလေးဘဝ မရှိသူအဖြစ် ဓားမိစ္ဆာက ရှုမြင်ပုံပင်။ ထို့ကြောင့် ဇီဝေတောင်ပေါ်ရှိ လူတိုင်း၏ အမြင်တွင် ရှီဟောင်မှာ ချန်ကျီရှင်း၏ သားအရင်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်မှာ သေချာသည်။

ဇီဝေတောင်၏ အာဏာရှင်လေး ရှီဟောင်က ယခု အသက် ဆယ်နှစ် ရှိပြီဖြစ်ကာ ကောင်းမွန်စွာ စားသောက်ပြီး အရင်းအမြစ်များ ပြည့်စုံသဖြင့် နွားငယ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြီးထွားလာသည်။ သူနှင့် ရွယ်တူများထက် ပို၍ အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာသည်။ မည်သူမျှ မိတ်ဆက်ပေးခြင်း မရှိလျှင် ခုနစ်ပေနီးပါး အရပ်ရှိသော ဤကောင်လေးမှာ အသက် ဆယ်နှစ်သာ ရှိသေးသည်ဟု မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။

"မင်း မင်း ဟုတ်တယ် မင်းကို ခေါ်နေတာ မပြေးနဲ့"

ဇီဝေတောင်၏ သစ်တောများထဲတွင် ရှီဟောင်သည် ထျန်းဝူအဆင့်ရှိ မည်းနက်သော မိစ္ဆာကျားတစ်ကောင်ကို အနောက်မှ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေသည်။ သူသည် မည်သည့် မှော်အတတ်ကိုမျှ မသုံးဘဲ ကိုယ်ခန္ဓာ၏ သန်မာမှုဖြင့်သာ အားကိုးလိုက်သည်။

လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ သောက်ချိန်ခန့် ကြာပြီးနောက် လျှာထွက်ကာ မောပန်းနေသော ကျားနက်မှာ ရှီဟောင်၏ ဖိနင်းခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ သူသည် ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အမူအရာဖြင့် လျှာကို ထုတ်ထားသည်။

ကောင်းကင်ဘုံအရှင်တို့ တစ်စုံတစ်ယောက်လောက် လာပြီး ဒီအခက်အခဲပေးတဲ့ ကောင်လေးကို ခေါ်သွားပေးကြပါ။

ကျားနက်မှာ ရုန်းကန်ခြင်း ရပ်တန့်သွားသည်ကို မြင်လျှင် ရှီဟောင်သည် ၎င်း၏ အမွှေးအမျှင်များကို ကျေနပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ကျား၏လည်ဆံမွေးကြားတွင် ခေါင်းကိုနှစ်၍ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ကာ ပျော်ရွှင်နေသော အမူအရာကို ပြသသည်။

"ဟဲဟဲဟဲ ကြောင်နက်လေး မပြေးနဲ့လို့ ငါပြောထားတယ်လေ။ ခဏလောက် အသက်ရှူလိုက်ပါရစေ မင်း သေသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"ဝါး..."

"မင်း ကြောက်နေတာ ငါသိပါတယ် ဒါပေမဲ့ ငါလည်း ကြောက်တာပဲ။ ငါးရက်လောက်ကမှ ဆရာသခင်က အရမ်းကို ရုန်းရင်းဆန်ခတ် လုပ်လိုက်တာ။ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ကောင်းကင်က ဆင်းသက်လာသလိုပဲ"

"ဝါး..."

"ဘယ်သူက ငြင်းလို့ ရမလဲ မိုးခြိမ်းသံတွေ ဆူညံပြီး ဓမ္မပုံရိပ်မှာ တောင်ကြီးတစ်ခုလောက် ကြီးမားတယ်၊ အရှင်ယီမြောင်ဆိုတာ ကြားရတာတင်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်"

""

မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ ငါ့ကို အခုချက်ချင်း လွှတ်ပေးဖို့ ပြောနေတာ။

ကျားနက်သည် သူ မသန့်ရှင်းတော့ကြောင်း ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ အပြည့် ရှိနေသည်။

"ငါက ကျားမလေ။

ဒီခြေနှစ်ချောင်းနဲ့ လူသားက ယောက်ျားလေးနဲ့ မိန်းကလေး ကြားမှာ အထိအတွေ့ မခံရဘူးဆိုတဲ့ စည်းကမ်းကို မသိဘူးလား..

ဒီလူသားရဲ့ အပြုအမူကို ခံလိုက်ရပြီးမှတော့... နောက်တစ်ချိန်ကျရင် ကျားအထီးတွေကို ငါ ဘယ်လိုမျက်နှာပြရတော့မှာလဲ...

သွားပါပြီ...

ငါတော့ ဘယ်တော့မှ လင်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး...

ဟီးဟီးဟီးဟီး..."

ရှီဟောင်သည် ကျားမကို ပွေ့ဖက်ပြီး ပျော်ရွှင်နေစဉ် အဝေးမှ သူ့နာမည်ကို ခေါ်သံကြားလိုက်ရသည်။ ရှီဟောင်၏ နားရွက်များ တုန်ခါသွားပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ချစ်ကလေးရေ ဆရာကတော်က ငါ့ကို ခေါ်နေပြီ။ အရင်သွားကစားနှင့်ဦး နောက်မှ ငါပြန်လာပြီး မင်းနဲ့ ကစားမယ်"

ကျားနက် "မြန်မြန်သွားစမ်းပါအေ"

နှစ်မီတာခန့် နီးကပ်လာပြီးနောက် အနည်းငယ် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သောအခါ ရှီဟောင်မှာ မည်သည့်နေရာတွင်မှ ရှိမနေတော့ပေ။

"ကျောက်တုံးလေးလား ကျောက်တုံးလေးရေ"

"ဆရာကတော် ကျွန်တော် ပြန်လာပြီ"

"ဒီကလေးဆိုးလေး ဘယ်တွေသွားပြီး ဆော့နေပြန်တာလဲ ကြည့်စမ်း... ဘယ်လောက်တောင် ညစ်ပတ်နေလိုက်တာလဲ"

ခြံငယ်လေးအတွင်းတွင် ရှီဟောင် အပြင်ဘက်မှ ခုန်ဝင်လာပြီး တစ်ခုခုကို တိုးတိုးလေး ပြောနေသည်ကို ရှူးချင်းချင်းက ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ သားအရင်းမှာ ခင်ပွန်းသည်၏ စေလွှတ်မှုကြောင့် မြောက်ပိုင်းဒေသသို့ ရောက်ရှိနေပြီး လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူမ၏ မိခင်မေတ္တာအပိုများကို ရှီဟောင်အပေါ်တွင်သာ ပုံအောထားမိသည်။

ရှီဟောင်မှာ တကယ်ကို ကလေးကောင်းလေး ဖြစ်သည်။

"ဟီးဟီး၊ မဟုတ်ပါဘူး ဆရာကတော်ရယ် ကျွန်တော် တောင်နောက်ဘက်မှာ တရားကျင့်နေတာပါ။ ခုနကတင် ကျားနက်သခင်ကို သင်ခန်းစာပေးပြီး တခြားတိရစ္ဆာန်လေးတွေကို မနှောင့်ယှက်ဖို့ ပြောခဲ့တာပါ"

စကားပြောရင်း ခြံထဲသို့ ဝင်လာသော ရှီဟောင်သည် ကျောက်စားပွဲပေါ်ရှိ ကျောက်စိမ်းပန်းကန်ကို ကောက်ယူပြီး တစ်ချက်သောက်လိုက်သည်။

"ဟာ... ဆရာကတော် လုပ်ပေးတဲ့ ချယ်ရီသီးဖျော်ရည်က တကယ်ကို အရသာရှိတာပဲ။ တစ်ခွက်သောက်လိုက်တာနဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး အေးမြသွားသလိုပဲ"

"ကြိုက်ရင် များများသောက်လေကွယ်"

ရှီဟောင်၏ ချီးကျူးစကားကြောင့် ရှူးချင်းချင်းမှာ အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။ စားပွဲပေါ်ရှိ သစ်သီးများနှင့် မုန့်များကို အတော်များများ စားပြီးနောက် သူမက ထပ်ပြောသည်။

"စားပြီးသွားရင် မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးကို ခေါ်ပြီး ဇီဝေတောင်ကိုသွား မင်းဆရာကို သွားတွေ့လိုက်ဦး"

"ဆရာ တရားကျင့်ရာက ထွက်လာပြီလား"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရှီဟောင်၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားသည်။

"ဟုတ်တယ် တရားကျင့်ရာက ထွက်လာပြီ။ ဆရာသခင်က ဒီတစ်ခေါက် တရားကျင့်စဉ်မှာ တိုးတက်မှုအချို့ ရှိလာတယ်လို့ ဓားမိစ္ဆာဆီက ကြားတယ်။ မင်းတို့ကို လမ်းညွှန်ပေးဖို့ စီစဉ်ထားတယ်"

ရှူးချင်းချင်း၏ စကားတွင် မကျေနပ်ချက်အနည်းငယ် ပါဝင်နေသယောင် ရှိသည်။ ဆရာ တရားကျင့်ရာမှ ထွက်လာပြီဆိုသည့် စကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ရှီဟောင်သည် စားလက်စတုတ်ချောင်းကို ချကာ အပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်ကို သူမ သတိမပြုလိုက်မိပေ။

ငါးရက်လောက်ကမှ ဆရာ ဖန်တီးခဲ့သော ကြီးမားသည့် ဓမ္မပုံရိပ်ကို သူ အလွန်အားကျနေခဲ့သည်။ ယခု ဆရာ တရားကျင့်ရာမှ ထွက်လာပြီဖြစ်၍ ထိုပုံရိပ်ကို မည်သို့ ကျင့်ကြံရသည်ကို မေးမြန်းရန် သူ စိတ်အားထက်သန်နေသည်။

"ဆရာကတော် ကျွန်တော် အစ်ကိုကြီးကို သွားခေါ်လိုက်ဦးမယ်။ အဘွားကိုလည်း ညစာအတွက် ကျွန်တော့်ကို ချန်မထားဖို့ ပြောလိုက်တော့မယ်"

"ဒီကလေးတော့"

တစ်ဆယ့်ငါးမိနစ်အကြာတွင် ဇီဝေတောင်အတွင်း၌ အခုဆိုလျှင် အရပ်အမောင်းချင်း ဆင်တူလုနီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သော ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ ခေါင်းငုံ့ကာ ဝင်လာကြသည်။

ဝမ်လင်မှာ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်လာသော်လည်း ရှီဟောင်မှာမူ သူ့နောက်တွင် ကပ်လိုက်လာကာ တောင်နောက်ဘက်ရှိ ဇီဝေတောင်အတွင်းတွင် သူတို့ကို စားမည့် နတ်ဆိုးများ ရှိနေသကဲ့သို့ တုန်လှုပ်နေသည်။ ရှီဟောင်၏ အပြုအမူကြောင့် ဝမ်လင်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ညီလေး ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ဟီးဟီး...

အဆူခံလိုက်ရပြီးနောက် ရှီဟောင်မှာ ဝမ်လင်နှင့် ပခုံးချင်းယှဉ်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ အတွင်းသို့ လျှောက်သွားရင်း သူတို့မှာ တိုးတိုးလေး စကားပြောကြသည်။

"အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော် ဒီကို ပထမဆုံးအကြိမ် လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဆရာရဲ့ ဇီဝေတောင်မှာ နတ်ဆိုးတွေ အပြည့်ရှိတယ်။ အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ ဒီမှာ နေနိုင်တဲ့သူတွေက အဆင့်မြင့် နတ်ဆိုးတွေပဲလို့ အစ်ကိုကြီး ပြောဖူးတယ်မဟုတ်လား။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက နည်းသေးတော့ သတိပိုထားရမှာပေါ့"

"ဒါက ငါ့ဆရာ ကျင့်ကြံတဲ့နေရာပဲ ဘယ်နတ်ဆိုးက မင်းကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ရဲမှာလဲ"

"သူတို့က ကျွန်တော့်ကို ထိခိုက်မှာကို မကြောက်ပါဘူး။ သူတို့က ကြောက်စရာကောင်းနေမှာကို ကြောက်တာပါ"

ဝမ်လင်သည် စကားမပြောဘဲ ခြေလှမ်းကိုသာ အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။ အမှန်တကယ်တွင် ဝမ်လင်ကိုယ်တိုင်လည်း ဇီဝေတောင်၏ ခြံဝင်းကို နည်းနည်း ကြောက်မိသည်။ အရင်တစ်ခေါက်က တွေ့ခဲ့ရသည့်အရာအားလုံးက သူ့စိတ်ထဲတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စွဲကျန်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုတစ်ခေါက် လာရောက်သည့်အခါတွင် ခြံဝင်းမှာ ဗလာနတ္ထိ ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ထောင့်အချို့တွင် ကွေးကွေးလေး အိပ်နေသည့် နတ်ဆိုးကြီးများကို တွေ့နိုင်သေးသော်လည်း ဆရာ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ပုံရိပ်များမှာမူ မည်သို့ဖြစ်သွားမှန်း မသိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဆရာ... နောက်ထပ် တိုးတက်မှုတစ်ခုခု ရသွားတာလား။

ထိုအတွေးနှင့်အတူ ဝမ်လင်သည် ရှီဟောင်ကို ခေါ်ဆောင်၍ ဇီဝေတောင်နန်းတော် အရှေ့သို့ ရောက်သွားကာ ဦးညွတ်လိုက်သည်။

"တပည့် ဝမ်လင်က ညီငယ် ရှီဟောင်နဲ့ အတူ ဆရာသခင်ကို အရိုအသေပြုပါတယ်"

တိတ်ဆိတ်နေသော ဇီဝေတောင်အတွင်းတွင် ဝမ်လင်၏ အသံမှာ ထူးဆန်းစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် ပဲ့တင်သံများသာ ပေါ်လာသည်။

"တပည့် ဝမ်လင်..."

နေပါဦး ဒါ ပဲ့တင်သံ မဟုတ်ဘူးလား။

ချက်ချင်းပင် ဝမ်လင်သည် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ပြီး ကျောက်တုတောင်ကုန်းအတွင်း ကွေးကွေးလေး အိပ်နေသော ကြွက်ကြီးတစ်ကောင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကြွက်ကြီးမှာ သူ၏ အကြည့်ကြောင့် လန့်သွားပြီး ထကာ သွားများကို ဖြီးပြချင်နေဟန် ရှိသည်။ ထို့နောက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် မကျေနပ်သည့်အမူအရာဖြင့် ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ ငြိမ်သက်စွာ ပြန်လှဲနေလိုက်သည်။