အခန်း ၄၉၉

အခန်း။ ၄၉၉

ဝမ်လင်သည် သူ့ကိုယ်သူ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် မဟုတ်မှန်း ကောင်းစွာသိသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ညီငယ် ရှီဟောင်နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ပါရမီမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားသည်။

ချန်ကျီရှင်းက သူ၏တပည့်များအား နိဗ္ဗာနလမ်းစဉ်အကြောင်း ရှင်းပြစဉ်က မဟာတာအိုကို ရှာဖွေခြင်း၊ တာအိုထဲတွင် လူရှိနေခြင်း၊ ဘုရားသခင်၏ အပြစ်ပေးခြင်းကို သတိထားပါ၊ မဟာတာအို၏ စွမ်းအားကို အလွန်အကျွံ မသုံးစွဲပါနှင့်၊ ကိုယ်နှင့် သင့်တော်သောအရာသည် အမြဲတမ်း အကောင်းဆုံး မဟုတ်နိုင်ပါဟူသော စကားစုများကို သုံးနှုန်းခဲ့သည်။

ဝမ်လင်သည် ထိုစကားလုံးများကို တစ်လုံးချင်းစီအတိုင်း အဓိပ္ပာယ်နားလည်သော်လည်း အားလုံးကို ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ အပေါ်ယံမျှသာ သဘောပေါက်ခဲ့သည်။

အကျဉ်းချုပ်ရလျှင် နိဗ္ဗာနနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသူများသည် သွေးတစ်စက်ဖြင့် ပြန်လည်မွေးဖွားနိုင်သော စွမ်းရည်ရှိသော်လည်း ထိုစွမ်းရည်ကို အလွန်အကျွံ မမှီခိုသင့်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ မှီခိုကိုးကားနေသော မဟာတာအိုကြီးထဲတွင် လူအချို့ ရှိနေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း ဆရာက သတိပေးခဲ့ခြင်းပင်။

ဝမ်လင်သည် စကားလုံး၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သိသော်လည်း ထိုအချက်၏ နက်ရှိုင်းလှသော လျှို့ဝှက်ချက်ကိုမူ အပြည့်အဝ မဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ညီငယ် ရှီဟောင်မှာမူ တစ်ဝက်တစ်ပျက်မျှနှင့်ပင် အတွေးနက်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို ပြသလိုက်သဖြင့် ဆရာ၏ ချီးကျူးရိပ်သန်းနေသော အကြည့်ကို ရရှိသွားခဲ့သည်။

ဒါက ငါနဲ့ ညီငယ်ကြားက ပါရမီကွာခြားချက်ပဲလား။

ဝမ်လင် တွေးမိကာ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည်။

ဇီဝေတောင်နန်းတော်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ဝမ်လင်သည် ဘေးတွင် လျှောက်လာသော ညီငယ်ကို ကြည့်ကာ စကားပြောရန် အကြိမ်ကြိမ် တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။

ရှီဟောင် ဘယ်အရာကို သဘောပေါက်သွားတာလဲဟု မေးချင်သော်လည်း အစ်ကိုကြီးဖြစ်သူက ညီငယ်ထံမှ အကြံဉာဏ်တောင်းရန်မှာ သိက္ခာကျစရာ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ပါရမီရှင် ရှီဟောင်ကမူ အစ်ကိုကြီး၏ တွန့်ဆုတ်နေမှုကို သတိပြုမိသွားပြီး ပြုံးလျက် ရှင်းပြလာသည်။

"အစ်ကိုကြီး... ဆရာပြောတာကို နားမလည်လိုက်ဘူးမလား"

ဝမ်လင်မှာ "..."

တကယ်ကိုပဲ မချစ်စရာကောင်းတဲ့ ညီလေးပါလား။

ရှီဟောင်က တဟားဟား ရယ်မောပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။

"ဆရာပြောချင်တာက ဖြစ်နိုင်ရင် နိဗ္ဗာနနယ်ပယ်ရဲ့ သွေးဖြင့် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းစွမ်းရည်ကို မသုံးပါနဲ့လို့ ပြောတာ။ ဆရာက နိဗ္ဗာနနယ်ပယ်ရဲ့ စည်းမျဉ်းအချို့မှာ တစ်ခုခုလွဲနေတာကို သတိပြုမိသွားပုံပဲ။ အဲဒီစွမ်းရည်ကို မသုံးဘဲ နေနိုင်ရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ ကြီးမားတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေ ရနိုင်ပေမဲ့ သုံးတဲ့သူတွေကတော့ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျနိုင်တယ်လို့ ဆိုလိုတာ။ ဒါကြောင့် အစ်ကိုကြီးလည်း သတိထားဦး"

"ဆရာ ပြောတာက အဲဒါလား"

ဝမ်လင်က မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် "ဒါဆို ဆရာက ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ကို တိုက်ရိုက် အတိအလင်း မပြောတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဆရာကိုယ်တိုင်တောင် သေချာပေါက် ကောက်ချက်ချနိုင်ဦးမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ပြီးတော့ ဒါတွေက ကျွန်တော်တို့ လောလောဆယ် ထိန်းချုပ်လို့ရတဲ့ အရာတွေမှ မဟုတ်တာ။ စဉ်းစားကြည့်လေ... နောင်တစ်ချိန်မှာ အင်အားကြီး ရန်သူနဲ့တွေ့လို့ အသွေးတစ်စက်ပဲ ကျန်တော့တဲ့ အသက်လုရမယ့် အခြေအနေမျိုးဆိုရင် ဒီစွမ်းရည်ကို မသုံးဘဲ ဘယ်လိုလုပ် နေနိုင်မှာလဲ"

ရှီဟောင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

ဝမ်လင်တစ်ယောက် တိတ်ဆိတ်သွားရသည်။

ဇီဝေတောင်နန်းတော်အတွင်း၌မူ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော ချန်ကျီရှင်းသည် တပည့်နှစ်ဦး ဝေးရာသို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူတို့၏ ပုံရိပ်များ ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။ ထိုစဉ် သူ့ဘေးနားရှိ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုက ဝုန်းခနဲ တုန်ခါသွားပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စကားသံတစ်ခု နားထဲသို့ ရောက်လာသည်။

"ချန်ကျီရှင်း... မင်းရဲ့ တပည့်တွေကို ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို ဒီလောက် စောစော ပြောပြတာ တကယ်ပဲ သင့်တော်ရဲ့လား"

"မသင့်တော်စရာ ဘာရှိလို့လဲ..."

သူသည် ချင်းကျီဓားရိုးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ချင်းကျီဓားက အနည်းငယ် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားသွားပြီး ခဏအကြာတွင် ဓားပြားပေါ်၌ တောက်ပသော အလင်းရောင်တစ်ခု ပေါ်လာကာ အရိပ်သဏ္ဍာန်တစ်ခုအဖြစ် အပြင်သို့ လှမ်းထွက်လာသည်။ ထိုပုံရိပ်မှာ လှည့်စားမှု ဗလာသက်သက် ဖြစ်သော်လည်း စူးရှတောက်ပသော မျက်လုံးတစ်စုံကိုမူ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

"အမှန်ပဲလေ... အသက်အန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့အချိန်မှာ ဘယ်သူက မသုံးဘဲ နေနိုင်မှာလဲ...

ဒါပေမဲ့... ဆရာက ဘာကို တွေ့သွားလို့ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ကောင်းတယ်ဆိုတဲ့ မသေချာတဲ့ စကားလုံးတွေကို သုံးခဲ့တာလဲ..."

"ဒါ့အပြင်... မဟာတာအိုထဲမှာ လူရှိနေတယ်ဆိုရင်ကော... သူတို့က ဘယ်လိုပုံစံမျိုးနဲ့ တည်ရှိနေကြတာလဲ..."

"မင်းကတော့ ရှေးခေတ်ဧကရာဇ်တွေနဲ့ မခြားနားတဲ့ ဒီလောကရဲ့ ရှားပါး ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ"

"အင်း"

"မင်း ငါ့ရဲ့ ရွှေရောင်သဘာဝကြောင့် ဝါးမြိုခံရမှာကို မကြောက်ဘူးလား။ မင်းနဲ့တူတဲ့ ဗရမ်းဗတာကိုယ်ထည်ကို ပိုင်ဆိုင်တဲ့ ဧကရာဇ်တောင်မှ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားကြီးမားဖို့အတွက် ဒီလို ရွှေရောင်သဘာဝတွေကို ပေါင်းစပ်ခဲ့ရတာကို မင်း သိသင့်တယ်"

"ဒါကြောင့် သူ သေသွားတာပေါ့။ သေပြီးတဲ့နောက်မှာတောင် အစားခံလိုက်ရသေးတယ် မဟုတ်လား"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အရိပ်ပုံရိပ်မှာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"မင်းက ဒီ ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်းနယ်ပယ်ရဲ့ အမှန်တရားကို သိနေပြီဆိုတော့ ဒီလမ်းကြောင်းကို မလိုက်ဘဲ ငါတို့နဲ့ မယှဉ်ပြိုင်ဘဲနဲ့ မသေမျိုးဖြစ်အောင် ဘယ်လိုလုပ် ပြီးမြောက်နိုင်မှာလဲ"

"လမ်းတော့ ရှိမှာပေါ့။ အဆိုးဆုံးဆိုရင်တော့ မင်းတို့လမ်းကို ငါ မလိုက်တော့ဘူးပေါ့"

ချန်ကျီရှင်း၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။

ထိုပုံရိပ်သည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ချန်ကျီရှင်းကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ယခင်က ပုံရိပ်ကို မြင်ယောင်နေမိသည်။

"အလကားပါပဲ။ ထျန်းရွှမ်နယ်မြေမှာ မဟာတာအို တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ တခြားလူတွေလို အချုပ်ခံထားချင်တာ မဟုတ်ရင် မသေမျိုးလမ်းစဉ်ရဲ့ အသီးအပွင့်ကို စွန့်လွှတ်ချင်တာ မဟုတ်ရင် မင်း နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့လမ်းကိုပဲ လျှောက်ရလိမ့်မယ်"

"ငါ မသေမျိုးဖြစ်တာကို လက်ခံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တာအိုအသီးအကြောင်းကရော ဘယ်လိုလဲ"

ချန်ကျီရှင်းက ပြုံးစစဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တစ်ဝက်တစ်ပျက် သေနေတဲ့ အနေအထားနဲ့ မင်းကို မသေမျိုးအသီးအပွင့်လို့ ခေါ်ဖို့တောင် ထိုက်တန်လို့လား"

"…."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထိုအရိပ်ပုံရိပ်က အငြင်းပွားရန် မကြိုးစားတော့ပေ။ အတိတ်ကာလက သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဤကဲ့သို့ပင် ဖြတ်သန်းခဲ့ရဖူးသဖြင့် ယခု ချန်ကျီရှင်းအား မည်သို့မျှ ဆွဲဆောင်၍ မရနိုင်ကြောင်း နားလည်ထားသည်။ အနာဂတ်တွင် ချန်ကျီရှင်းသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီးနောက် အောင်မြင်မှုမရှိဘဲ ရပ်တန့်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း၊ သက်တမ်းကုန်ဆုံးခါနီးအချိန်တွင်သာ သူသည် မည်သူ၏ အကြံပေးချက်မျှ မပါဘဲ ဤလမ်းစဉ်သို့ ကိုယ်တိုင် လျှောက်လှမ်းလာလိမ့်မည်ပင်။

သူမ ယခင်ကကဲ့သို့ပင်။

အရိပ်ပုံရိပ်သည် ချန်ကျီရှင်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမသည် ဓား၏ အကာအကွယ်ကို မယူဘဲ လေထဲတွင် အလိုလို ပျံ့လွင့်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းပင်။

မြေပြင်ပင် တုန်ခါသွားသည်။

မြွေဖြူကြီးမှာမူ တစ်ဖက်လူ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ခံစားမိသဖြင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားကာ လှုပ်ရှားလာသည်။

"ဒါက ရွှေရောင်သဘာဝဆိုတဲ့ အရာလား"

မြွေဖြူကြီးက မေးလိုက်သည်။

"ဒါကို ရွှေရောင်သဘာဝရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုလို့ သတ်မှတ်လို့ရပေမဲ့ အပြည့်အဝတော့ မဟုတ်ဘူး။ ပိုတိကျအောင် ပြောရရင် ဒါက ရွှေရောင်သဘာဝရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ"

ချန်ကျီရှင်းက အေးစက်စက် ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါဆို ရွှေရောင်သဘာဝဆိုတာ ဒီလိုမျိုးပေါ့"

မြွေဖြူကြီးသည် သက်ပြင်းချလိုက်သော်လည်း ဝမ်းနည်းဟန် မပြပေ။ သူမသည် ဤဘဝတွင် မသေမျိုးဖြစ်ရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိဘူးဟု ယူဆထားသဖြင့် ရွှေရောင်သဘာဝနှင့် မသေမျိုးဖြစ်ခြင်းကြားက အကြောင်းအကျိုး ဆက်စပ်မှုကို စိတ်မဝင်စားပေ။ ယခုအခါ ရွှေရောင်သဘာဝ၏ အမှန်တရားကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့လိုက်ရသော်လည်း သူမတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု သိပ်မရှိပေ။ အလွန် အေးစက်ပြီး ခံစားချက်မဲ့ကာ သွေးအေးသတ္တဝါတစ်ကောင်နှင့် တကယ်ပင် လိုက်ဖက်လှသည်။

ခဏအကြာတွင် ချန်ကျီရှင်းက စကားမပြောတော့သည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် မြွေဖြူကြီးက ခန်းမအတွင်း တစ်ပတ်ပတ်ပြီးနောက် မြွေပုံစံအတိုင်း ကွေးလိုက်သည်။

"အခုတော့ ရွှေရောင်သဘာဝဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ငါသိပြီ။ ဒီနယ်ပယ်ကို ဘာလို့ ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်းနယ်မြေလို့ ခေါ်ကြသလဲဆိုတာလည်း နားလည်သွားပြီ။ တကယ်ကို ရှင်းလင်းတဲ့ ဖော်ပြချက်ပါပဲ။ ခင်ဗျားတို့ လူသားတွေမှပဲ ဒီလောက်နဲ့ လိုက်ဖက်တဲ့ စကားလုံးကို တီထွင်နိုင်တာ"

ချန်ကျီရှင်း တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ပထမအဆင့် မသေမျိုးတို့၏ သက်တမ်းမှာ သုံးထောင်နှစ် ဖြစ်သည်။ နောက်ဆက်တွဲ အဆင့်များတွင် သက်တမ်းများ ပိုမိုတိုးတက်လာသည်။ ခြောက်ဆင့် သို့မဟုတ် ခုနစ်ဆင့်ရှိ သန့်ရှင်းသောနယ်မြေတစ်ခု၏ အရှင်သခင်ဖြစ်သည့် ယီမြောင်ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများပင်လျှင် နှစ်ပေါင်း ခြောက်ထောင် သို့မဟုတ် ခုနစ်ထောင် ကျော်ပြီးနောက်တွင် သက်တမ်း၏ အစိတ်အပိုင်းအနည်းငယ်သာ ကုန်ဆုံးသေးသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့၏ သက်တမ်းတွင် အဆုံးသတ် ရှိနေသေးသည်။ ကိုးဆင့် သို့မဟုတ် ဆယ်ဆင့်သို့ ရောက်ရှိလျှင်ပင် သူတို့၏ အမြင့်ဆုံးသက်တမ်းမှာ နှစ်ပေါင်း နှစ်သောင်း သို့မဟုတ် သုံးသောင်းသာ ဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်း နှစ်သောင်း၊ သုံးသောင်းဆိုသည်မှာ သာမန်လူတို့အတွက်မူ အသက်ရှည်သည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း သူတို့ကို မသေမျိုးဟု ခေါ်ဆိုရန်မှာ လွန်ကဲလွန်းသည်။

"တကယ်လို့... ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်းနယ်မြေရဲ့ ပထမအဆင့်မှာပဲ ရှိနေတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေဆိုရင်... သူတို့ကို ဘာဖြစ်လို့ မသေမျိုးလို့ ခေါ်ရမှာလဲ..."

"သိထားရမှာက... ထိပ်တန်းကျင့်ကြံသူတွေတောင်မှ သက်တမ်း နှစ်ထောင်ပဲ ရှိတာလေ။ ပြီးတော့ မသေမျိုးဆိုတဲ့သူတွေရဲ့ အများစုကလည်း ပထမအဆင့်မှာတင် တစ်သက်လုံး လည်ပတ်နေကြတာ...

ဒီနှစ်ခုကြားက သက်တမ်းကွာခြားချက်က နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ပဲ ရှိတာကို... ဘာဖြစ်လို့ နောက်ကလူတွေကိုကျမှ မသေမျိုးလို့ ခေါ်နိုင်ရတာလဲ..."

ချန်ကျီရှင်းသည် ဤအကြောင်းအရာကို စတင်သိရှိခါစက မသေမျိုးဆိုသည်မှာ ကျင့်ကြံသူများက သူတို့၏ သက်တမ်းကို အဆုံးမရှိ တိုးချဲ့နိုင်သည့် နည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီးနောက် ကိုယ့်ကိုကိုယ် မြှောက်စားကာ ခေါ်ဝေါ်ကြခြင်းသာ ဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ယခုမူ စစ်မှန်သော ရွှေရောင်သဘာဝကို ရရှိပြီးသည့်နောက်တွင်မှ မသေမျိုးဖြစ်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ချန်ကျီရှင်း နောက်ဆုံး၌ သဘောပေါက်သွားခဲ့တော့သည်။

သို့သော်လည်း ဤနေရာတွင် ဖော်ပြထားသော မသေမျိုးဖြစ်ခြင်းမှာ လူအများစု ထင်မြင်ထားသည်နှင့် ကွဲပြားခြားနားလှသည်။ ၎င်းသည် အသက်ရှင်စဉ် ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် မသေမျိုးဖြစ်သွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရွှေရောင်သဘာဝ၏ ဂုဏ်သတ္တိများကို ပိုင်ဆိုင်ခြင်းဖြင့် သေလွန်ပြီးနောက်မှသာ မသေမျိုးဖြစ်ခွင့် ရရှိခြင်းပင်။

ထျန်းရွှမ်နယ်မြေအတွင်း၌ ထွန်းကားနေသော ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်များသည် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို အခြေခံပြီးနောက် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းကြောင်းပေါင်းစုံသို့ ခွဲဖြာပြောင်းလဲသွားကြခြင်းပင်။

အစပိုင်းတွင် အချို့သောလမ်းကြောင်းများမှာ အလွန်ကျဉ်းမြောင်းပြီး ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းစကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

ကျင့်ကြံသူများသည် ဤလမ်းကြောင်းများအတိုင်း တစိုက်မတ်မတ် လျှောက်လှမ်းကြ၏။ အကယ်၍ အနာဂတ်တွင် မသေမျိုး ဖြစ်လာနိုင်သည်ဆိုပါက ၎င်းသည် ဤလမ်းစဉ်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းပင်။

သူတို့ သေလွန်ပြီးနောက်တွင်မူ ရွှေရောင်သဘာဝသဏ္ဍာန်ဖြင့် ဤမဟာတာအိုကြီးအတွင်း အနှောင်အဖွဲ့မဲ့ လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်ပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကဲ့သို့ သက်တမ်းရှည်လျားကာ မသေမျိုးအဖြစ် တည်ရှိနိုင်သည်။

သူတို့နှင့် တူညီသော လမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံအားထုတ်မည့် နောင်လာနောက်သားများ ရှိနေသရွေ့ သူတို့သည် မည်သည့်အခါမျှ ပျက်စီးခြင်းမရှိဘဲ ထာဝရရှင်သန်နေမည်ပင်။

သူတို့၏ လမ်းစဉ်မှာ ရွှေ၏ သဘာဝ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ကမ္ဘာကြီးအတွက် ပံ့ပိုးပေးခဲ့သူများ ဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ နိယာမဥပဒေအချို့ကို ဖြည့်စွက်ပေးခဲ့ကြသူများပင်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ကိုယ်တိုင်သည်ပင် လျှောက်လှမ်းသော လမ်းကြောင်း၏ အရှင်သခင်များ ဖြစ်ကြပြီး တာအို၏ အရှင်သခင်ဟုပင် ခေါ်ဆိုနိုင်သည်။

ရွှေ၊ သစ်၊ ရေ၊ မီး၊ မြေ ဟူသော ဓာတ်ကြီးငါးပါး၊ လေ၊ မိုးကြိုး၊ လျှပ်စီး၊ ယင်နှင့်ယန်း၊ အသက်နှင့်သေခြင်း...

ဤအဓိက အကိုင်းအခက်များ၏ ရွှေရောင်သဘာဝကို ကျင့်ကြံတတ်မြောက်ခြင်းသည် တာအို၏ အရှင်သခင် ဖြစ်လာစေသည်။ ယုတ္တိဗေဒအရ ကျင့်ကြံနိုင်သော မည်သည့်လမ်းကြောင်းမဆို တာအိုသီးပွင့်ကို ရရှိစေနိုင်ပြီး ရွှေရောင်သဘာဝဖြင့် သက်တမ်းရှည်လျားကာ တာအို၏ အရှင်သခင်ဟု အမည်တွင်စေသည်။

"ဒါပေမဲ့... နောက်လူတွေက ရှေ့လူတွေရဲ့ ခြေရာကို နင်းမိရင်ကော ဘာဖြစ်မလဲ...

မဟာတာအိုတစ်ခုမှာ အရှင်သခင်က တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိနိုင်တာလေ...

တကယ်လို့ နောက်လူတွေက ရှေ့လူတွေနဲ့ တူညီတဲ့ လမ်းစဉ်အတိုင်း လျှောက်လာကြရင်... ဘယ်သူက မသေမျိုး ဖြစ်လာမှာလဲ...

နေရာတွေက အကန့်အသတ် ရှိနေတာပဲဟာ။ တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ နေရာကို အစားထိုးချင်ရင်... ရှေ့ကလူကို ဖယ်ပစ်ရမှာပဲ။

ဒါဆိုရင်... ဘယ်လိုနည်းနဲ့ အစားထိုးကြမလဲ..."

"သဘာဝကျကျ ပြောရရင်တော့... အဲဒီလမ်းစဉ်မှာ ပိုပြီးဝေးဝေးနဲ့ ပိုပြီးနက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လျှောက်လှမ်းခြင်းအားဖြင့် ရှေ့ဆောင်သူတွေရဲ့ ချုပ်နှောင်မှုကနေ ရုန်းထွက်ပြီး... သူတို့ရဲ့ နေရာနဲ့ ဝိသေသလက္ခဏာကို လုယူအစားထိုးကာ ရွှေရောင်သဘာဝအသစ်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တာပဲ..."

"နောက်လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ မသေမျိုးဖြစ်ဖို့နဲ့ ရွှေရောင်သဘာဝကို ရဖို့ ကြိုးစားတဲ့နေရာမှာ ရှေ့လူကို သတ်ပစ်ရမယ်ဆိုရင်... မင်းမတိုင်ခင် အဲဒီလမ်းစဉ်ကို အရင်ကျင့်ကြံခဲ့တဲ့ ရွှေရောင်သဘာဝသခင်က သဘောတူပါ့မလား..

လုံးဝ သဘောတူမှာ မဟုတ်တာက ရာနှုန်းပြည့် သေချာတယ်...

ဘာလို့လဲဆိုတော့... မင်းက သူ့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ ဖြစ်နေလို့ပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ရွှေရောင်သဘာဝသခင်တွေက သဘောမတူပေမဲ့လည်း... ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ နောက်လူတွေက ရှေ့ဆောင်သူတွေရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ ရပ်တည်ပြီး... ရှေ့လူတွေကို ကျော်ဖြတ်သွားတာက သဘာဝတရားပဲလေ...

ဒါဆိုရင်... ရှေ့ဆောင်သူတွေက သူတို့ထက် ကျော်ဖြတ်သွားမယ့် နောက်လူတွေအတွက် ဘယ်လို ပြင်ဆင်ထားကြမလဲ...

သူတို့က နောက်လူတွေကို မကျင့်ကြံနိုင်အောင် တားဆီးကြမလား...

အဲဒီလိုဖြစ်ဖို့ကလည်း မဖြစ်နိုင်ပြန်ဘူး..."

"တကယ်လို့ သူတို့ရဲ့ လမ်းစဉ်ကို ဘယ်သူမှ လိုက်မကျင့်ကြံတော့ဘူးဆိုရင်... သူတို့ရဲ့ ရွှေရောင်သဘာဝက ညှိုးနွမ်းပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်...

ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူ နည်းလေလေ... သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားက အားနည်းသွားလေလေပဲ...

ကျင့်ကြံသူ များလေလေ... သူတို့ရဲ့ သက်တမ်းနဲ့ စွမ်းအားက ပိုပြီး စည်ပင်ဝပြောလာလေလေပဲ ဖြစ်မှာ..."

ထို့ကြောင့် ကိုယ်ပိုင်လမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံမည့်သူများ မရှိမဖြစ် ရှိနေရမည်ပင်။ ရွှေရောင်သဘာဝသခင်များအနေဖြင့်လည်း သူတို့၏ လမ်းစဉ်ကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးရမည် ဖြစ်

သော်လည်း ကျင့်ကြံမှု အောင်မြင်သူတို့သည် သူတို့၏နေရာကို အစားထိုးသွားရန် အလွန်ပင် ဖြစ်နိုင်ချေများနေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ဇီဝေချန်မိသားစု၏ ငါးမျိုးဆက် ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်းနည်းလမ်းနှင့် ဆင်တူသော ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်းလက်စွဲစာအုပ်များ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ခြင်းပင်။ ၎င်းတို့သည် လူတို့ကို သက်တမ်းရှည်စေနိုင်သော်လည်း မသေမျိုးလမ်းစဉ်သို့ အဝေးကြီးအထိ လျှောက်လှမ်းနိုင်ခြင်း မရှိစေပေ။

ထိုကဲ့သို့သော လက်စွဲစာအုပ်များကို ကျင့်ကြံသူများသည် ရွှေရောင်သဘာဝသခင်များအတွက် မည်သည့်ခြိမ်းခြောက်မှုမျှ မရှိရုံသာမက သူတို့ကို ပိုမိုအားကောင်းလာစေမည့် အာဟာရပင် ဖြစ်စေနိုင်သည်။ ၎င်းမှာ ရွှေရောင်သဘာဝသခင်များ၏ လိုအပ်ချက်နှင့် အလွန်တရာ ကိုင်တွယ်ရလွယ်ကူသော ကိုက်ညီမှုမျိုး ဖြစ်သည်။

ဒါက အရမ်းလှပပြီး ရက်စက်တဲ့ ထောင်ချောက်တစ်ခုပဲ။

ထိုကဲ့သို့သော နည်းစနစ်များကို မျိုးဆက်တစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့ရာမှ တဖြည်းဖြည်းနှင့် မထက်မြက်သော ဝါးမြိုခံ ကျင့်ကြံသူမိသားစုများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ထုံးတမ်းစဉ်လာကို မျိုးဆက်များစွာ လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် စစ်မှန်သော မသေမျိုးတစ်ဦး ပေါ်ပေါက်လာတတ်သည်။

သူတို့ သေလွန်ပြီးနောက် ကျန်ရစ်သော ရွှေရောင်သဘာဝသည် မူလအဓိကကိုယ်ထည်ထံ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကာ ရွှေရောင်သဘာဝသခင်ကြီးများအတွက် အကောင်းဆုံးသော အာဟာရ ဖြစ်လာတော့သည်။

"ဒါပေမဲ့... အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးအောက်မှာ ပိတ်ဆို့နေတဲ့ လမ်းပေါ်ကိုပဲ ဆက်ပြီး လျှောက်လှမ်းနိုင်သေးတယ်ဆိုရင်ကော ဘာဖြစ်မလဲ။ ရွှေရောင်သဘာဝက ဝင်ပြီးတားဆီးတာမျိုး ဖြစ်နိုင်သလို... အဓိကလမ်းမကြီးက မဖုံးလွှမ်းနိုင်တဲ့ ဘေးလမ်းတွေဆီကိုလည်း လမ်းညွှန်ပေးနိုင်တယ်။ ဥပမာအားဖြင့် သစ်ပင်ပိုင်ရှင်က ရွှေရောင်သဘာဝထဲမှာ ပါဝင်နေတယ်ဆိုရင်... အဲဒီအရာက ယီသစ်၊ စိမ်းလန်းသောသစ်၊ ထိုက်ယီ၊ အနက်ရောင်သစ်ဆိုတဲ့ လမ်းကြောင်းခွဲ အသေးလေးတွေအဖြစ် ကွဲထွက်သွားနိုင်တာမျိုးပေါ့..."

"ဒီလမ်းကြောင်းခွဲလေးတွေကို ကျင့်ကြံပြီးတော့လည်း ရွှေရောင်သဘာဝကို ရနိုင်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ လမ်းစဉ်ရဲ့ သခင်အောက်မှာပဲ အမြဲ ရှိနေရလိမ့်မယ်။ နှစ်ခုကြားမှာ အထက်အောက် ဆက်ဆံရေး ရှိနေပြီး... အဓိကပင်စည်ရဲ့ အကိုင်းအခက်တွေ ဖြစ်နေလို့ သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားက အဓိကပင်စည်ကို ကျော်လွန်ဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲလွန်းတယ်..."

"တကယ်လို့ မင်းက အားနည်းနေရင်... နောက်က လာတဲ့သူတွေရဲ့ ကျော်ဖြတ်တာကို ခံရမှာပဲ။ ကျော်ဖြတ်ခံရတယ်ဆိုတာ အစားထိုးခံလိုက်ရတာနဲ့ အတူတူပဲလေ။ သစ်တာအိုလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံတဲ့သူ နည်းသွားတဲ့ အခါမျိုးမှာဆိုရင်... ဒီလမ်းပေါ်က ယီသစ်နဲ့ ရွှေသစ်လိုမျိုး အသေးစား ရွှေရောင်သဘာဝတွေက စောစောစီးစီး ညှိုးနွမ်းသွားလိမ့်မယ်။ အနည်းဆုံးတော့ နှစ်ဖက်စလုံးက အဓိကကိုယ်ထည်ကို ချုပ်ကိုင်ထားတဲ့သူနဲ့ တိုက်ခိုက်စရာမလိုဘဲ အတူတူ ရှိနေနိုင်တာပေါ့..."

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ရွှေရောင်သဘာဝရှိတဲ့သူဦးရေက ကန့်သတ်ချက် ရှိသလို... သေလွန်ပြီးနောက် မသေမျိုးဖြစ်ဖို့ နေရာတွေကလည်း အကန့်အသတ် ရှိနေတာပဲ။ ဒါကြောင့် ပဋိပက္ခဆိုတာ ရှောင်လွှဲလို့ မရနိုင်ဘူး။ ရှေ့ဆောင်သူကို နောက်လူက အစားထိုးတာက အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ဖြစ်လာမယ့် မလွဲမသွေ ရလဒ်တစ်ခုပဲ။ အဲဒီအတွက်ကြောင့်မလို့ နောက်ထပ် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ထပ်ပေါ်လာတာပေါ့။ အဲဒါကတော့ ပေါင်းစပ်ခြင်းပဲ"

"နောက်လူက ရှေ့လူရဲ့ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်လာတယ်။ ပိုပြီး ရှင်းရှင်းပြောရရင် နှစ်ခုလုံး ပေါင်းစပ်သွားတာမျိုးပေါ့။ ရှေ့လူက နောက်လူကို သူ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ ပေးနိုင်ပြီး ကျင့်ကြံမှု ပိုမြန်အောင် ကူညီပေးနိုင်တယ်။ နောက်လူကကျတော့ အသက်ရှင်နေတုန်း ဒီလမ်းစဉ်ကို ပိုပြီးဝေးဝေးနဲ့ ပိုပြီးနက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လျှောက်လှမ်းနိုင်လို့ ရွှေရောင်သဘာဝကို ပိုပြီး အားကောင်းလာစေတယ်။ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကျိုးအမြတ်ရသလိုမျိုး ကြားရတာ တော်တော်လေး ကောင်းမွန်တယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲ လှလှပပ ပြောပြော... ကျန်ခဲ့တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ရှုထောင့်ကနေ ကြည့်ရင်တော့... ဒီလုပ်ရပ်က ရွှေရောင်သဘာဝက ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်လိုက်တာပဲလို့ မြင်ကြတာပဲ။ ရွှေရောင်သဘာဝကိန်းအောင်းခြင်းပေါ့။ ဒါ့အပြင် ရွှေရောင်သဘာဝက မင်းအားနည်းနေတဲ့အချိန်ကျမှ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ဝင်လာတာဆိုတော့... ပေါင်းစပ်ပြီးသွားရင် ရွှေရောင်သဘာဝကပဲ အပေါ်ကနေ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်ထားတဲ့အရာ ဖြစ်လာတော့မှာလေ။ ရှေ့မှာ လျှောက်စရာ လမ်းရှိနေသေးသရွေ့တော့... ဘယ်သူကများ ဒီလို ပေါင်းစပ်ခြင်းလမ်းကို လိုလိုလားလား ရွေးချယ်ပါ့မလဲ..."