အခန်း ၁၉၄
Vol. 20 Ch. 194
🍄 Chapter 194
ချန်မေ့လန်သည် ၁၉၈၀ ခုနှစ်တွင် ယန်ကွမ်ရွာသို့ အိမ်ထောင်ကျလာခဲ့ပြီး ပထမတပ်ဖွဲ့သို့ တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးခဲ့သော်လည်း ပဉ္စမတပ်ဖွဲ့သို့မူ မကြာခဏ သွားရောက်လေ့ရှိခဲ့သည်။
တစ်ခါက အဘွားအိုတစ်ဦးကို သူမ တွေ့ခဲ့ဖူးပြီး ထိုအဘွားအိုမှာ တကယ်ကို အထူးတလည်လှပသော်လည်း သူမ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအခြေအနေမှာ သိပ်မကောင်းလှချေ။
အနည်းငယ် သတိမေ့နေပြီး ကျန်းမာရေးဆေးခန်းရှေ့တွင် နေပူဆာလှုံရန် မကြာခဏ ထိုင်လေ့ရှိသည်။
အကယ်၍ ချန်မေ့လန် ဖြတ်သွားပါက သူမသည် ချန်မေ့လန်အား “သမီး” သို့မဟုတ် “ရှင်းရှင်း” ဟု အမြဲတမ်း ခေါ်လေ့ရှိသည်။
ချန်မေ့လန်သည် ထိုအဘွားအိုအား သူမကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ထားသော ပေါင်းထားသည့် ခေါက်ဆွဲလိပ်များကို ပေးခဲ့ဖူးသည်။
သူမကို မသိသော်လည်း အဘွားအိုနှင့် အတော်လေး စကားပြောဖြစ်ခဲ့သည်။
ယန်ကျောက်နှင့် ယန်ဖေးဟန်တို့သည် ဆက်ဆံရေး အလွန်ဆိုးရွားပြီး ယန်ကျောက်၏လေသံအရ ယန်ဖေးဟန် နှင့် ဆုဝမ်တို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာလည်း အလွန်ဆိုးရွားခဲ့ပုံရသည်။
အခြားအကြောင်းအရာများကို ဖယ်ထားလိုက်လျှင် ထိုအချိန်က အဘွားအိုသည် အထူးတလည် ကြေကွဲ၀မ်းနည်းဖွယ်ကောင်းသော အတိတ်က အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို ချန်မေ့လန်အား ပြောပြခဲ့ဖူး၏
၎င်းမှာ သူမ၏သမီးငယ်လေး သေဆုံးသွားခြင်းအကြောင်းပင်ဖြစ်သည်။
အဘွားအိုမှာ သတိမေ့နေပြီး ဤအကြောင်းကို ပြောပြချိန်တွင် မေ့လန်ကို သူမ၏သမီးဟု ထင်မှတ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
အဘွားအို၏ အဆိုအရ သူမ၏သမီးငယ်လေး သေဆုံးသွားခြင်းကြောင့် သူမ၏ နှလုံးသားလည်း အတူတကွသေဆုံးသွားခဲ့ပြီဟု ပြောခဲ့သည်။
ထိုအချိန်က အဘွားအိုသည် ပြုံးလျက်ပင် ချန်မေ့လန်အား သူမသည် အမြန်ဆုံးသေဆုံးရန်သာ အထူးတလည် မျှော်လင့်နေကြောင်း၊
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသို့ဖြစ်မှသာ သူမ၏သမီးနှင့် ပြန်လည်ဆုံဆည်းနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။
‘ယန်ကျောက်မှာ တကယ်ပဲ ညီမလေးတစ်ယောက် ရှိခဲ့ပြီး ယန်ဖေးဟန်တို့ဇနီးမောင်နှံ လမ်းခွဲခဲ့ရတဲ့ အဓိကအကြောင်းရင်းက အဲဒီညီမလေး သေဆုံးသွားတာကြောင့်များလား။
အကယ်၍သာ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်ခဲ့ပါက လောကကြီးတွင် သူမမှလွဲ၍ အတွင်းရေးကို မည်သူမျှ သိလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ချန်မေ့လန် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောရဲသည်။
တိုက်ဆိုင်စွာပင် ထိုအချိန်က ဆုဝမ်ကို သူမ မသိခဲ့သော်လည်း သူမနှင့် ဆုဝမ်တို့သည် လွန်ခဲ့သော ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်ခန့်က အမှန်တကယ် ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးလေ၏။
ဆုချွန်းရှားက သူမ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဆက်ပြောလာသည်။
“နင် ဒီနှစ် ၂၆ နှစ် ရှိပြီ မဟုတ်လား၊ နင့်ကိုယ်နင် အရမ်း သေချာဂရုစိုက်ထားတာပဲ၊ ဒီအသားအရေက…. ကိုင်ကြည့်ရတာ တအားကောင်းတယ်...
အိစက်နေတာပဲ၊ နင့်ခါးက ဘယ်လိုလုပ် အခုထိ ဒီလောက် သေးသွယ်နေရတာလဲ၊ ယွမ်ယွမ်က တကယ်ပဲ နင့်ဗိုက်ထဲကနေ ထွက်လာတာဟုတ်လို့လား”
ချန်မေ့လန်သည် သူမ၏ အသားအရေကို အထူးတလည် ဂရုမစိုက်ခဲ့သော်လည်း လွန်ခဲ့သည့်ခြောက်လအတွင်း သူမ၏အသားအရေမှာ တကယ်ကို များစွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။
“ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ငါ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုက နင့်ကို သေချာဂရုစိုက်ပုံပဲ”
ဆုချွန်းရှား စစ်ဆေးမှု ပြုလုပ်နေစဉ် ချန်မေ့လန်၏ နေရာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ညှစ်လိုက်သည်။
“ဒီ အိစက်မှုက...”
“ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ၊ အရမ်း နာတယ်၊ ယန်ကျောက်ရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ လက်တွေကတောင် နင့်ထက် ပိုညင်သာသေးတယ်”
အညှစ်ခံရသော နာကျင်မှုကြောင့် ချန်မေ့လန်သည် ချက်ချင်းပင် စူးစူးဝါးဝါး အော်လိုက်မိ၏။
ဆုချွန်းရှားက လက်ကို မြှောက်လိုက်မိ၏။
“ကောင်းပြီ၊ အရမ်းကောင်းတယ်၊ အရမ်းကျန်းမာတယ်၊ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး”
အဝတ်အစားများကို ပြန်လည်ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် ချန်မေ့လန်သည် ဆုချွန်းရှား၏လက်ဟန်အမူအရာကို အတုခိုးကာ မေးလိုက်သည်။
“ဒါပဲလား၊ ငါ တစ်လတစ်ကြိမ် စစ်ဆေးသင့်လား”
သူမ ယခု သဘောကျလာလေပြီ။
“နင် ဘာလို့ မလှဲလိုက်တာလဲ၊ ငါ နင့်ကို စစ်ဆေးပေးမယ်လေ”
“ဟုတ်တယ်၊ ပဲစေ့လောက်အရွယ်ရှိတဲ့ အကျိတ်လေးတစ်ခုကို စမ်းမိရင်တောင်မှ ဆေးရုံကိုလာပြီး စစ်ဆေးမှု ခံယူသင့်တယ်၊
ရင်သား ပြဿနာတွေကို လျစ်လျူရှုထားလို့ မရဘူး”
ဆုချွန်းရှားက မေ့လန်ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
“နင်က အဲဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပြီ၊ ငါက ငါ့ဟာငါ နေ့တိုင်းစစ်ဆေးတယ်”
ချန်မေ့လန်သည် သူမ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်ထားဆဲဖြစ်သည်။
“လုပ်ပါ၊ တခြားသူရဲ့ရင်သားကို ငါ တစ်ခါမှ မကိုင်ဖူးသေးလို့...”
ဆုချွန်းရှားကလည်း မေ့လန်ကို ပြန်ညှစ်လိုက်၏။
“နင့်ကို ယောကျ်ားက သေချာမဆုံးမရသေးဘူး ထင်တယ်၊ နင်က ငါ့ကို လာထိရဲတယ်ပေါ့လေ၊ သတိထား၊ မဟုတ်ရင် ငါ...”
သူမ ရယ်မောရင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လူနာဆောင်တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် နံရံပေါ်ရှိ ကြော်ငြာပိုစတာကို မော့ကြည့်နေသော ယန်ကျောက်ကို ရုတ်တရက်တွေ့လိုက်ရ၏။
“ဝမ်း... ဝမ်းကွဲအစ်ကို”
ဆုချွန်းရှား ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ယန်ကျောက် အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်မေ့လန်ကို ချက်ချင်းလွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ယန်ကျောက်က ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။
“မင်းက ဘယ်သူလဲ”
ဆုချွန်းရှားမှာ ယခုနှစ်တွင် ၂၇ နှစ်သာ ရှိသေးပြီး ယန်ကျောက်ထက် တစ်နှစ်ငယ်သည်။
သူမ ငယ်စဉ်က သူ့ကို ဝမ်းကွဲအစ်ကိုဟု နေ့တိုင်း ခေါ်ခဲ့ဖူးရာ သူ ဘယ်လိုလုပ် သူမကို မမှတ်မိနိုင်ရသနည်း။
“ရှင့်ရဲ့ ဝမ်းကွဲညီမ ချွန်းရှားလေ”
ဆုချွန်းရှားက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမက မေ့လန်ကို ပြောလိုက်လေ၏။
“သူက ကန်းနေတာ၊ ငါတို့ ငယ်ငယ်တုန်းက ယန်ရှင်း ကသူ့ကို ‘တတိယအစ်ကို’ လို့ ခေါ်လိုက်တာနဲ့ သူက ချက်ချင်း မြည်းတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းသွားပြီး သူ့ကို စီးခိုင်းတော့တာပဲ၊
ကျန်တဲ့ ငါတို့တွေကတော့ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ လေလိုပဲ (အရေးမပါဘူး)”
ဤဝမ်းကွဲအစ်ကို ယန်ကျောက်သည် အမြဲတမ်း မျက်ကန်းဖြစ်နေခဲ့၏။
သူ ငယ်စဉ်က သူ့ညီမလေး ယန်ရှင်းကိုသာ မြင်ပြီး ယခုအခါ ချန်မေ့လန် တစ်ယောက်တည်းကိုသာ မြင်လေသည်။
ယန်ကျောက်၏ မျက်နှာမှာ ယမမင်းကဲ့သို့အေးစက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဆုချွန်းရှား အနည်းငယ် နောင်တရသွားမိ၏။
‘စောစောက မေ့လန်ကို နာကျင်အောင် ပိုပြီးပြင်းပြင်းထန်ထန် ညှစ်ခဲ့သင့်တာ’
သူတို့နှစ်ဦး စင်္ကြံလမ်းတွင် လျှောက်သွားကြလေ၏။ နှစ်ဖက်လုံးရှိ တံခါးများအားလုံး ပိတ်ထားလေသည်။
ယန်ကျောက်၏မျက်နှာမှာ နေ့ခင်းဘက်တွင်ပင် မှုန်မှိုင်းနေပြီး ပို၍ပင် မည်းမှောင်နေလေသည်။
“အရင်က ငါ အရမ်းကြမ်းသွားသလား”
ယန်ကျောက်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
“ဟင့်အင်း၊ အဆင်ပြေပါတယ်”
ချန်မေ့လန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
တကယ်တမ်းတွင် သူ၏အထိအတွေ့မှာ တန်ဖိုးကြီးမားသော ရတနာတစ်ပါးကို ပွတ်သပ်နေသကဲ့သို့ အလွန နူးညံ့လှသည်။
သို့သော် ချန်မေ့လန်သည် သူ၏ ကိုက်ခဲ၊ ဆုတ်ဖြဲလိုသော ဆန္ဒအာစ အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ထားရသည်ကို အမြဲတမ်း ခံစားသိရှိနိုင်သည်။
အကယ်၍ သူမသာက သူ့ကို ထိုထက်ပို၍ ညင်သာရန် တောင်းဆိုပါက ထိုထိန်းချုပ်မှုများကြောင့် သူ ပေါက်ကွဲသွားနိုင်ပေသည်။
“တစ်လ တစ်ကြိမ် ရင်သားတွေကို စစ်ဆေးဖို့ လိုအပ်လား”
ယန်ကျောက်က ထပ်မေးလာပြန်သည်။
ချန်မေ့လန် သူမ၏လက်များကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မဘာသာ ကျွန်မ စစ်ဆေးလို့ ရပါတယ်၊ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာကို သင်ယူပြီးသွားပြီ၊”
“အခုကစပြီး ငါ စစ်ဆေးပေးပါ့မယ်၊ နေ့တိုင်းလုပ်ပေးမယ်၊ နံရံပေါ်က အချက်အလက်ပိုစတာကို အခုလေးတင် ငါ မြင်လိုက်တယ်၊
ရင်သားကျန်းမာရေး ပြဿနာတွေကို လျစ်လျူမရှုထားသင့်ဘူး”
ယန်ကျောက်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် ကျန်းမာရေးစစ်ဆေးမှုဟူသော အကြောင်းပြချက်ကို အသုံးပြုကာ သူမ၏ မက်မွန်သီးများအား ကိုင်တွယ်လိုသောလျှို့ဝှက်ဆန္ဒတစ်ခု ပါဝင်နေသည်ကို ချန်မေ့လန် ရိပ်မိလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တတိယအစ်ကို”
ဝိညာဉ်ပူးကပ်ခံရသကဲ့သို့ ချန်မေ့လန်က အလိုအလျောက် ပြောလိုက်မိသည်။
ယန်ကျောက် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ချန်မေ့လန်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“ချွန်းရှားဆီက ယန်ရှင်းအကြောင်း မင်း ကြားလာတာလား”