အခန်း ၁၉၇

🍄 Chapter 197

ဖန်ရှန်၏ ချယ်လှယ်မှုနှင့် ဇနီးသည်၏ဖောက်ပြန်မှုကို ခံရခြင်းကပင် ဆရာဟွမ်၏ကလေးကို သူတို့ ခိုးယူခဲ့ခြင်းလောက် သူ့ကို မနာကျင်စေခဲ့ပေ။

သူတို့သည် သူ၏ခုခံကာကွယ်မှု အားလုံးကို အပြီးတိုင် ရိုက်ချိုးပစ်ခဲ့ကြလေပြီ။

ကလေးခိုးယူမှုအမှုအခင်းကို စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီးနောက် ယန်ကျောက်သည် ယာဉ်တိုက်ပြေးမှု အမှုအခင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ယန်ရှီရှန်းအား စစ်ဆေးမေးမြန်းရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

သေဆုံးသူ၏အမည်မှာ လီဖူကွေ့ဖြစ်ပြီး ကျေးလက်ဒေသမှ လာသူဖြစ်ကာ အသေးစား အင်ဂျင်နီယာပရောဂျက်များကို လုပ်ကိုင်သူဖြစ်သည်။

ယာဉ်မောင်းဖြစ်သူမှာ ယန်ရှီရှန်းထက်ပင် ပိုမိုဩဇာလွှမ်းမိုးမှုရှိသော ဟွမ်ချွမ်အန်းဖြစ်ပြီး တုန်းဖန်အုပ်စုအတွက် စွန့်ပစ်ပစ္စည်း ပြန်လည်အသုံးပြုရေး လုပ်ငန်းများကို တာဝန်ယူလုပ်ဆောင်သူဖြစ်သည်။

သူသည် အနက်ရောင် ရှလီကားတစ်စီးကို မောင်းနှင်လေ့ရှိပြီး ချမ်းသာသော်လည်း ကြွားဝါလေ့မရှိသော သူဌေးသစ်အမျိုးအစားတွင် ပါဝင်သည်။

လီဖူကွေ့သည် အသက် ၂၉ နှစ် အရွယ်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး ယနေ့ တရုတ်နှစ်သစ်ကူး ပထမနေ့တွင် သူ့မိသားစုက သူ၏နာရေးကို ကျင်းပနေကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟွမ်ချွမ်အန်းမှာမူ သူ၏ ဇနီး၊ သားသမီးများနှင့်အတူ ပြန်လည် ဆုံဆည်းရန် အိမ်သို့ပြန်သွားလေပြီ။

သူသည် အနက်ရောင် ရှလီကားကို ရောင်းချပြီး နိုင်ငံခြားမှတင်သွင်းသော ကရောင်းကားသစ်ကြီး ဝယ်စီးရန်ပင် စီစဉ်နေသည်ဟု သတင်းထွက်နေသည်။

နိုင်ငံခြားမှ တင်သွင်းသော ကရောင်းကား... ယွမ် ၃ သိန်း တန်ဖိုးရှိသည်။

လီဖူကွေ့မှာမူ ယွမ် ၃ သောင်း တန်ဖိုးရှိသော အသက်တစ်ချောင်းဖြင့် သန့်ရှင်းစွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ရလေပြီ။

ယန်ရှီရှန်းက အရာအားလုံးကို သိရှိနေရသည့်အကြောင်းရင်းမှာ သူသည် ယန်ပင်းအား ဖန်ရှန်ကို ဆက်လက်စောင့်ကြည့်ရန် ငွေပေးထားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ့လက်ထဲတွင် ဖန်ရှန်၏ ကြိုတင်ကြံစည် လူသတ်မှုကို သက်သေပြနိုင်မည့် ပြီးပြည့်စုံသော သက်သေအထောက်အထား ကွင်းဆက်တစ်ခု ရှိနေသည်။

သို့သော် အလုပ်သည် နိုင်ငံတော်ပိုင်ဖြစ်ပြီး အသက်သည် မိမိအပိုင်ဖြစ်သည်။

ယန်ကျောက်က ဖန်ကျန်းဟွာကို ဖြုတ်ချနိုင်လျှင်ပင် ဖန်ရှန်တွင် ပြည်နယ်အစိုးရအဖွဲ့၌ အလုပ်လုပ်နေသော ကျောင်းနေဖက်ဟောင်းတစ်ဦး ရှိနေသေးသည်။

သူတို့ အားလုံးသည် လှေတစ်စင်းတည်း စီးနေကြသူများ ဖြစ်ပြီး ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ သိပ်သည်းရှုပ်ထွေးသော ဆက်သွယ်ရေးကွန်ရက်တစ်ခု ရှိကြ၏။

အကယ်၍ ယန်ကျောက်သည် ဖန်ကျန်းဟွာတို့သားအဖကို ဖမ်းဆီးခဲ့ပါက ကျင်းတုန်းခရိုင်သည် အကျင့်ပျက်ခြစားနေသော အရာရှိနှင့် စီးပွားရေးသမားဂိုဏ်းတစ်ခုမှ လွတ်ကင်းသွားမည်မှာ မှန်ပေသည်။

သို့သော် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အပေါ် လက်စားချေလာလျှင်ကော မည်သို့ လုပ်မည်နည်း။

ယန်ရှီရှန်းကိုယ်တိုင်လည်း လက်စားချေခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

မာပေါ်သည်လည်း ယန်ကျောက်အား ကြည့်ကာ ဤအမှုကို စုံစမ်းစစ်ဆေးသင့် မစစ်ဆေးသင့် တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။

စစ်မြေပြင်မှ ပြန်လာခဲ့ကြသော ဤစစ်သားများသည် လက်တွေ့ဘဝ၏သင်ခန်းစာများကို နှစ်ဝက်ကျော်ကြာ ဖြတ်သန်းပြီးနောက် စစ်မြေပြင်တွင် ရန်သူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း သိရှိနိုင်သော်လည်း လုပ်ငန်းခွင်တွင်မူ မိတ်ဆွေနှင့် ရန်သူကို ခွဲခြားသိမြင်ရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိလာခဲ့ကြသည်။

အကြီးမားဆုံးသောရန်သူမှာ ငွေကြေးပင်ဖြစ်သည်။

ခေါင်းဆောင်များမှစ၍ သာမန် ပြည်သူများအထိ လူတိုင်းသည် ငွေကြေးနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် အောက်ခြေစည်းမျဉ်းမရှိကြတော့ချေ။

ထို့အပြင် လူတိုင်းတွင် ဇနီးနှင့် သားသမီးများ ရှိကြသည်။ လက်စားချေခံရမည်ကို မည်သူက မကြောက်ဘဲ နေမည်နည်း။

ယန်ကျောက်က ယန်ရှီရှန်းအား စက္ကူနှင့် ဘောပင် ကမ်းပေးလိုက်၏။

“ဒီမှာထိုင်ပြီး ခင်ဗျားရဲ့ ထွက်ဆိုချက်ကို သေချာရေးလိုက်ပါ၊ မာပေါ်၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ အရိပ်အမြွက် မပြသေးနဲ့ဦး၊ ဒီကိစ္စကို တိတ်တဆိတ်ပဲ စုံစမ်းစစ်ဆေးပါ”

မာပေါ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ”

ထိုစဉ် ဒုညွှန်ကြားရေးမှူးကျောက်က တံခါးကို လာခေါက်သည်။ တံခါးမှာ ပွင့်နေပြီး သူက တံခါးဝတွင် ပြုံးလျက်ရပ်နေကာ ယန်ကျောက်အား ဖိုင်တွဲတစ်ခု ကမ်းပေးလိုက်၏။

“ဗိုလ်ကြီးယန်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီမှာလက်မှတ်ထိုးပေးပါ”

ဒုညွှန်ကြားရေးမှူးကျောက် ကိုင်ထားသည်မှာ ကလေးခိုးယူမှု အမှုတွဲဖိုင်ဖြစ်သည်။

တကယ်တမ်းတွင် ဤအမှုမှာ ဒုညွှန်ကြားရေးမှူး၏ အာရုံစိုက်မှုလိုအပ်သော အမှုမျိုး မဟုတ်သော်လည်း ဖန်ကျန်းဟွာ၏ဇနီး ပါဝင်ပတ်သက်နေသဖြင့် ဒုညွှန်ကြားရေးမှူးကျောက်သည် ရှုန်းရှန်တန်လက်ထဲမှ အမှုကို လုယူကာ ကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

“ငါတို့ရဲ့ ‘ပြုံးနေတဲ့ယမမင်း’ လေး ဖေးရှန်က ဘယ်လိုလုပ် ဗိုလ်ကြီးယန်ရဲ့ ရုံးခန်းထဲ ရောက်နေရတာလဲ”

ဒုညွှန်ကြားရေးမှူးကျောက်က ယန်ကျောက် လက်မှတ်ထိုးနေစဉ် ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

ယန်ရှီရှန်းက ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သော်လည်း ယန်ကျောက်က တည်ငြိမ်စွာ ဖြေကြားလိုက်၏။

“ကျွန်တော်တို့က ဆွေမျိုးတွေပါ၊ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စလေးတွေ ရှိလို့ပါ”

သေချာပေါက် ကျောက်လဲ့သည် ယန်ကျောက်က ယန်ရှီရှန်း၏ဇနီးဟောင်းအား လက်ထပ်ထားကြောင်း သိရှိထားပြီး ၎င်းမှာ တကယ်ကို ရှုပ်ထွေးပြီး ဖြေရှင်းရခက်သော ဆက်ဆံရေးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

“သေချာစကားပြောကြပါ၊ ဟူရှောင်မေနဲ့ ချီတုန်မိန်တို့ရဲ့ အမှုကို ကျွန်တော် စောင့်ကြည့်ထားပါ့မယ်၊ ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက ရင်းနှီးတဲ့သူတွေပဲဟာ၊

အမှုကို တတ်နိုင်သမျှပေါ့သွားအောင် လုပ်ပေးပြီး သူတို့ကို သက်သက်ညှာညှာ ကိုင်တွယ်ပေးပါ့မယ်” ကျောက်လဲ့က ပြောကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ယန်ရှီရှန်းက ယန်ကျောက်ကို ချက်ချင်းမျက်ခုံးပင့်ပြလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆက်ဆံရေးများအပေါ် အခြေခံထားသော လက်ရှိ ရဲလုပ်ငန်းများ၏ အခြေအနေပင်ဖြစ်သည်။

ဒုညွှန်ကြားရေးမှူးကျောက်လဲ့သည် ဌာနခွဲ ဗျူရိုအတွင်းရှိ ဖန်ကျန်းဟွာ၏ မျက်လုံးနှင့် နားရွက်များ ဖြစ်၏ယ

‘ယန်ကျောက်က ကျင်းတုန်းလမ်းဌာနခွဲ ဗျူရိုကို တကယ်ပဲ ကောင်းကောင်း စီမံအုပ်ချုပ်နိုင်ပါ့မလား၊

ရှီးဖျင်မြို့ တစ်မြို့လုံးကိုကော၊ နိုင်ငံတော် ပြည်သူ့လုံခြုံရေးစနစ် တစ်ခုလုံးကိုကော စီမံအုပ်ချုပ်နိုင်ပါ့မလား'

၎င်းမှာ လူမိုက်တစ်ယောက်၏ အိပ်မက်တစ်ခုသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

ဤကောင်စုတ်သည် သူ၊ မေ့လန်၊ ယွမ်ယွမ်နှင့် အခြားသူများ အားလုံး အလွန် အန္တရာယ်ကြီးမားသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း လုံးဝ မသိရှိသေးချေ။

“ယန်ကျောက်၊ ငါ ထွက်ဆိုချက်ရေးပေးပါ့မယ်၊ ဒါပေမယ့် ဖန်ရှန်ကို မင်း တကယ်ဖြုတ်ချနိုင်မယ်ဆိုရင် ငါ ချေး ရှစ်ကျင်းတောင် စားပြမယ်”

ယန်ရှီရှန်းသည် လှပသော လက်ရေးဖြင့် ရေးသားပြီးနောက် သူ၏အမည်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်သည်။

လုံလောက်မှု မရှိသေးဟု ခံစားရသဖြင့် သူ၏မိကျောင်းရေအိတ် သေးသေးလေးကို ဖွင့်ကာ ယွမ် ၁၅,၀၀၀ ကို ထုတ်ယူပြီး ယန်ကျောက်၏ ရှေ့တွင် ပုတ်ချလိုက်၏။

“ပိုက်ဆံက ဘာအတွက်လဲ”

ယန်ကျောက်က မေးလိုက်၏။

ယန်ရှီရှန်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က ကျောက်မီးသွေး ရောင်းပြီး ငါ တိတ်တဆိတ် စုထားတဲ့ အမြတ်တွေပဲ၊ အစက ဟူရှောင်မေကို ပေးမလို့၊

ဒါပေမယ့် သူက လူမှ မဟုတ်တော့တာ၊ ဒီငွေတွေကို ငါ့သမီးအတွက် နှစ်သစ်ကူးမုန့်ဖိုးအဖြစ် ပေးလို့မရဘူးလား”

အကယ်၍ သူသာ ဖန်ရှန်၏လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားပြီး သားတစ်ယောက်မှ မရခဲ့ပါက အနည်းဆုံးတော့ ငွေကြေးများ ယွမ်ယွမ်၏လက်ထဲတွင် ရှိနေခြင်းဖြင့် သူ အနည်းငယ် ပို၍ စိတ်အေးရပေမည်။

“ကောင်းပြီ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ယန်ကျောက်က ငွေများကို လက်ခံယူလိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တရုတ်နှစ်သစ်ကူး သတ္တမနေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ယန်ကျောက်သည် ခြောက်ရက်ဆက်တိုက် အချိန်ပိုအလုပ်ဆင်းပြီးနောက်တွင်မှ အိမ်သို့ပြန်လာနိုင်ခဲ့သည်။