အခန်း ၄၈၄

အခန်း ၄၈၄ - ဇာတ်လမ်း၏ ဇာတ်လိုက်

လီရှောင်ရှန်း၏ ဓားသွားမှာ လွင့်မျောကြယ် သန့်စင်သော အမှတ်အသား၏ အစွန်းတွင် ပိတ်မိနေပြီး တစ်လက်မမျှပင် ရှေ့သို့ မတိုးနိုင်တော့ပေ။

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသော ရဲချီယန်က သူ၏ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်မှုကို ဤမျှလွယ်ကူစွာ ကာကွယ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမျှော်လင့်မထားခဲ့သဖြင့် မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားလေ၏။

လီရှောင်ရှန်းမှာ သေလုမတတ် ထိတ်လန့်သွားကာ အရိပ်များထဲသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည်ငုပ်လျှိုးဝင်ရောက်ပြီး ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်တော့သည်။

လီဆက်နှင့် မျက်ရည်နီတို့က နောက်မှလိုက်လံဖမ်းဆီးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရထားမောင်းနှင်သူ ရဲချီယန်က လက်ကာပြ၍ တားဆီးလိုက်သည်။

"သူ ထွက်ပြေးလို့ မလွတ်ပါဘူး"

လီရှောင်ရှန်းမှာ စိတ်ထဲမှ ရူးသွပ်စွာ ကျိန်ဆဲရင်း အသည်းအသန် ထွက်ပြေးနေခဲ့လေ၏။

"သေနာကျတဲ့ ရဲချီယန်။ သူက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ငါ့တိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်နိုင်မယ့် ခွန်အားတွေ ရှိနေသေးတာလဲ"

"ငါ သူ့ကို သတ်ရမယ်... သတ်ပစ်ရမယ်"

သူသည် အရိပ်များကြားတွင် တိတ်တဆိတ် ရွေ့လျားသွားလာနေခဲ့သည်။

သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်အနေဖြင့် သူ၏ မော်ဂျူးကို အားကိုးကာ ယခင်က အန္တရာယ်များစွာမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ဖူးလေ၏။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ ထွက်ပြေး၍ မလွတ်နိုင်တော့ချေ။

အသံတိတ်နေသော အနက်ရောင် စက်ယန္တရား မြွေငယ်လေးတစ်ကောင်က သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

စဉ်းစားရန် သို့မဟုတ် ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မရလိုက်ဘဲ အတုအယောင် လေဟာနယ်ထဲမှ လက်ခနဲ ပေါ်ထွက်လာသော အတုအယောင် စက်ယန္တရားမြွေငယ်က အရိပ်ထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည့် လီရှောင်ရှန်းအား လက်တွေ့ဘဝဆီသို့ အတင်းအကျပ် ဆွဲထုတ်လိုက်လေ၏။

"အဲဒါက ဘာကြီးလဲ"

လီရှောင်ရှန်း၏ မေးခွန်းမှာ အဖြေမရသေးပေ။

သူ၏ ခြေအောက်ရှိ မြေပြင်က ရှင်းပြ၍မရနိုင်အောင် ပျော့အိသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ရထားတစ်စင်း ပလက်ဖောင်းတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် ပေါ်လာတတ်သည့် လေဟာနယ်မျိုး ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ၏ ခြေထောက်များက ထိုအထဲသို့ နစ်ဝင်သွားကာ လှုပ်ရှား၍မရဘဲ ပိတ်မိသွားတော့သည်။

"ရှီး"

ဤလေဟာနယ်ထဲတွင် မြွေတစ်ကောင်၏ ဒေါင်လိုက် မျက်လုံးအိမ်တစ်စုံက ရောင်ပြန်ဟပ်နေခဲ့လေ၏။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နေရာလွတ်မှာ ထူးဆန်းသော ဇယားကွက်ပုံစံ ကောက်ကွေ့မှုများဖြင့် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"အား"

【ယာ - အတုအယောင် စက်ယန္တရားမြွေငယ်】

【အသေခံ တိုက်ခိုက်မှု၊ သတ္တုနှင့် စက်ယန္တရား အစိတ်အပိုင်းများကို စားသုံးပြီး ပြန်လည်အသက်ဝင်လာနိုင်သည်】

မြွေငယ်လေး၏ အသေခံဗုံးခွဲ တိုက်ခိုက်မှုအပြီး အတုအယောင် နေရာလွတ် လှိုင်းထန်မှုများကြောင့် လီရှောင်ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းတစ်ခုလုံး ဝါးမျိုခံလိုက်ရစဉ် သူက စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်ကို ကိုယ်စားပြုသော အရေးကြီးဆုံး နှလုံးသား ဧရိယာပင်လျှင် လေထုထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထိတွေ့သွားခဲ့ချေပြီ။

"သူပြေးတာ တော်တော်လေး မြန်သားပဲ"

လီရှောင်ရှန်း၏ စုတ်ပြတ်သတ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေပြီး သူအမုန်းတီးဆုံး၊ အမနာလိုဆုံးနှင့် အကြောက်ရွံ့ဆုံး အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ရဲ... ရဲချီ... ယန်"

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် သုံးပုံတစ်ပုံအောက်သာ ကျန်ရှိတော့သော်လည်း။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ လက်မခံနိုင်မှု၊ ဒေါသနှင့် မုန်းတီးမှုများ ပြည့်နှက်နေဆဲပင်။

မနာလိုမှုမှ ပေါက်ဖွားလာသော အပျက်သဘောဆောင်သည့် ခံစားချက်ပေါင်းစုံမှာ လီရှောင်ရှန်း၏ အပေါ်တွင် အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်နေခဲ့လေ၏။

"ဟုတ်ပါတယ်... ဟုတ်ပါတယ်၊ ငါက ရဲချီယန်ပါ"

ရဲချီယန်က လီရှောင်ရှန်း၏ အကြည့်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

သူက လက်ဖျောက်တစ်ချက် တီးလိုက်ပြီး သတ္တုနှင့် စက်ယန္တရား အစိတ်အပိုင်းအချို့ကို ထုတ်ယူကာ အသေခံဗုံးခွဲပြီးနောက် သူ၏လက်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော မြွေငယ်လေး၏ အကြွင်းအကျန် အမြုတေနှင့် ထိတွေ့စေလိုက်ရာ ၎င်း၏ ပြန်လည်အသက်ဝင်လာမှုကို လျင်မြန်စွာ ပြီးစီးသွားစေခဲ့လေ၏။

အနက်ရောင် မြွေငယ်လေးမှာ သက်မဲ့ပစ္စည်းတစ်ခုကဲ့သို့ ထုံးစံအတိုင်း ငြိမ်သက်စွာဖြင့် သူ၏ လက်ခုံပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။

"စွမ်းအားကတော့ မဆိုးဘူးပဲ။ စွမ်းအားရဲ့ ဆယ်ပုံတစ်ပုံလောက်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ရုံနဲ့ အဆင့်နိမ့် သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်ကို မလှုပ်နိုင်အောင် လုပ်ဖို့ လုံလောက်နေပြီ။ ဦးတည်ရာကို နည်းနည်းလောက် ပိုပြီး ထိန်းချုပ်လိုက်ရင် လူတစ်ယောက်ကို သတ်ဖို့ လုံလောက်တယ်"

"ရဲချီယန်"

လျစ်လျူရှုခံလိုက်ရသော လီရှောင်ရှန်းက ပို၍ဒေါသထွက်ကာ လက်မခံနိုင်သော ဟိန်းဟောက်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေ၏။

"ဘာလို့လဲ... မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နေရတာလဲ"

"ငါတို့က ဒီကမ္ဘာထဲကို တစ်ရက်တည်း အတူတူ ဝင်လာခဲ့ကြတာလေ။ ဘာလို့ မင်းတစ်ယောက်တည်းကပဲ ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားရတာလဲ။ မင်းက ဘာလို့ မင်းရဲ့ ရထားကို ဆက်တိုက် အဆင့်မြှင့်နေနိုင်ရတာလဲ။ မင်းက ဘာလို့ အသက်ရှင်နေသေးတာလဲ"

ရဲချီယန်က မြေပြင်ပေါ်ရှိ လီရှောင်ရှန်းအား တည်ငြိမ်စွာ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် သိမ်မွေ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ခန့်မှန်းကြည့်လေ"

"အား"

လီရှောင်ရှန်း၏ နှလုံးသားမှာ ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့လေ၏။ ဤအဖြေက သူ၏ ဒေါသကို တစ်ဖန် ပြင်းထန်သွားစေသည်မှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။

"ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်"

"ငါ မင်းကို အခွင့်အရေး ပေးခဲ့တယ် မဟုတ်ဘူးလား။ မင်းကိုယ်တိုင်က မလုပ်နိုင်ခဲ့တာလေ"

"ဒါနဲ့ စကားမစပ်... ငါတို့ကြားမှာ ဘာရန်ငြိုးတွေ ရှိနေလို့လဲ"

ရဲချီယန်က လီဆက် ကမ်းပေးလာသော သန့်စင်နေသည့် အီဘိုနီကို ယူလိုက်လေ၏။

လီရှောင်ရှန်းနှင့် သူ၏ကြားတွင် မည်သည့် ရန်ငြိုးရှိခဲ့ကြောင်းကို သူ အမှန်တကယ်ပင် မေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။

သူငယ်ချင်းစာရင်းကနေ ပိတ်ပင်လိုက်ရုံလေး မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒီလောက်လေးနဲ့တော့ သူ့ကို ဒီလောက်တောင် သေစေချင်လောက်တဲ့အထိ မဖြစ်သင့်ပါဘူး။

"ဟား... ဟားဟား။ မင်းက မသိဘူးလား။ မင်းက တကယ်ကြီး မသိတာလား"

"ငါက သိသင့်လို့လား"

အီဘိုနီ၏ ပြောင်းဝက လီရှောင်ရှန်း၏ နှလုံးသားဆီသို့ ချိန်ရွယ်ထားလိုက်လေ၏။

"ဟုတ်တယ်၊ မင်း မသိဘူးလေ။ ပါရမီစွမ်းရည်။ မင်းက ဒီလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကြီးထွားလာတာ မင်းမှာ ပါရမီစွမ်းရည်တစ်ခု ရှိနေလို့ပဲ မဟုတ်လား။ ဘာလို့လဲ... မင်းရဲ့ ပါရမီကကျတော့ မင်းကို ဘာလို့ ကူညီပေးနိုင်ရတာလဲ။ ငါ့ရဲ့ သယံဇာတ ရေဒါ ကကျတော့ ငါ ရှေ့ဆက်မတိုးနိုင်အောင် ဘာလို့ ဟန့်တားနေရတာလဲ"

"ရဲချီယန်။ ငါသာ မင်းရဲ့ ပါရမီကို ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့ရင် အခု ဒီမှာ လဲကျနေမယ့်သူက မင်းဖြစ်နေမှာပဲ"

သယံဇာတ ရေဒါ ဆိုသည်ကို အများသုံး ချက်ဘောက်စ်ထဲတွင် သူ ချောင်းကြည့်နေစဉ်က တစ်စုံတစ်ယောက် ဆွေးနွေးနေသည်ကို ရဲချီယန် မှတ်မိလိုက်လေ၏။

ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်သော ပါရမီတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

အမှန်တကယ်တွင် ဤပါရမီကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူများကို ပါရမီ မရှိသူ အများအပြားကပင် အညံ့ဆုံး ပါရမီဟု နောက်ပြောင် ခေါ်ဆိုကြလေ၏။

သို့သော် လီရှောင်ရှန်း ပြောသကဲ့သို့ သူတို့၏ ပါရမီများသာ ဖလှယ်လိုက်ပါက အခြေအနေက တကယ်ပဲ ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားလိမ့်မည်လား။

သူ မသိခဲ့ပေ။

သို့သော် အနည်းဆုံးတော့ ရဲချီယန်အနေဖြင့် လက်လျှော့အရှုံးပေးရန် ရွေးချယ်မည်မဟုတ်ချေ။

သယံဇာတ ရေဒါက သူ့အား အခြေခံ သယံဇာတများ ပေါများသော ဘူတာရုံကမ္ဘာများဆီသို့ အဆက်မပြတ် ပို့ဆောင်နေမည်ဆိုလျှင်ပင် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်မလာနိုင်သောကြောင့် ရဲချီယန်က ရပ်တန့်သွားမည် မဟုတ်ပေ။

ဤသည်မှာ လွင်တီးခေါင်ပြင် ကမ္ဘာဖြစ်သည်။

ဤနေရာတွင် မည်သည့်အရာမဆို ဖြစ်နိုင်ခြေရှိလေ၏။

သယံဇာတ ရေဒါ ပါရမီစွမ်းရည် ဖြစ်နေရင်တောင်မှ ဘာဖြစ်လဲ။

သူ ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနေသရွေ့ ဤအညံ့ဆုံးဟု ထင်ရသော ပါရမီကို သူ၏ အထောက်အကူအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်မည့် နည်းလမ်းတစ်ခု အမြဲတမ်း ရှိနေမည်သာ ဖြစ်လေ၏။

တကယ်လို့သာ အဆင်မပြေခဲ့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် အားနည်းသော ပါရမီကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရမည် ဆိုလျှင်ပင် အနည်းဆုံးတော့ သူ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပါသည်ဟု ပြောနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ရဲချီယန်က တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်လေ၏။

ဤရယ်မောသံတွင် လှောင်ပြောင်မှု မပါဝင်သလို လီရှောင်ရှန်း၏ မနာလိုမှုအပေါ် မကျေနပ်ချက်လည်း မရှိခဲ့ပေ။

ဤရယ်မောခြင်းမှာ ရဲချီယန် သူ့ကိုယ်သူ ရယ်မောလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု၊ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲမှုနှင့် အကြံအစည်များ ရှိသော ဤလီရှောင်ရှန်းသည် လွင်တီးခေါင်ပြင်၏ အနာဂတ်တွင် နေရာတစ်ခု ရရှိလာလိမ့်မည်ဟု ယခင်က သူ အမှန်တကယ်ပင် တွေးထင်ခဲ့ဖူးလေ၏။

ယခုကြည့်ရသည်မှာ သူ အများကြီး တွေးလွန်နေခဲ့ပုံရသည်။

ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးသည် မိမိကိုယ်ကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်နိုင်သလို အခြားသူများကိုလည်း နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"မင်းက ဘာကို ရယ်နေတာလဲ။ ဟားဟား။ ရဲချီယန်... ငါ သိတယ်၊ မင်း ငါ့ကို လှောင်ပြောင်နေတာမလား။ မင်းက ငါ့ကို ငတုံးတစ်ယောက်လို့ ထင်နေတာမလား။ မင်း ငါ့မေးခွန်းကို မဖြေရဲဘူးလေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းသာ ငါ့နေရာမှာဆိုရင်လည်း ဒီထက်ပိုပြီး ကောင်းအောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်းကိုယ်တိုင် သိနေလို့ပဲ"

"သေနာကျတဲ့ သယံဇာတ ရေဒါ။ ကျိန်စာသင့်နေတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံ။ မင်းတို့က ငါ့ကို ဒီကမ္ဘာဆီ ကူးပြောင်းလာစေခဲ့တယ်။ ငါက ဘာလို့ ဇာတ်လိုက် မဟုတ်ရတာလဲ"

လီရှောင်ရှန်းက ဟစ်အော်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ ရဲချီယန်သည် ဤလူကို ဆက်၍ မမြင်ချင်တော့ပေ။

ဇာတ်လိုက်လား။

မှန်ပေသည်။

သူက ဇာတ်လိုက် ဖြစ်သည်။

လွင်တီးခေါင်ပြင်ရှိ လူတိုင်းက ဇာတ်လိုက်များပင် ဖြစ်ကြလေ၏။

အကယ်၍ ရေတွက်၍မရနိုင်သော ဘူတာရုံကမ္ဘာများအတွင်း ရထားမောင်းနှင်သူ တစ်ဦးစီ ကြုံတွေ့ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် စွန့်စားခန်းများနှင့် တွေ့ဆုံမှုတိုင်းကိုသာ ပုံပြင်စာအုပ်တစ်အုပ်အဖြစ် ပြုစုလိုက်မည်ဆိုလျှင်။

ရထားမောင်းနှင်သူတိုင်းသည် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ဇာတ်လမ်းထဲမှ ဇာတ်လိုက်များပင် ဖြစ်လာကြပေမည်။

လီရှောင်ရှန်းသည် "ငါက ဘာလို့ ဇာတ်လိုက် မဟုတ်ရတာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှ အရာအားလုံးကို ငြင်းပယ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။

ထို့ကြောင့်ပင် သူ ကျရှုံးရန် ဖန်တီးပြီးသား ဖြစ်သွားခဲ့ချေပြီ။

"ငတုံး"

ဒိုင်း——

သေနတ်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကမ္ဘာကြီးမှာ နောက်ဆုံးတွင် တိတ်ဆိတ်သွားလေတော့၏။

လီရှောင်ရှန်း၏ နှလုံးသားမှာ ကွဲကြေသွားကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း ပြာများအဖြစ်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ထာဝရ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်တိုင်အောင်ပင်။

တစ်ချိန်က ရဲချီယန်၏ သူငယ်ချင်းစာရင်းထဲတွင် ရှိခဲ့ဖူးသော လီရှောင်ရှန်းဆိုသည့် လူမှာ လုံးဝ သေဆုံးသွားခဲ့ချေပြီ။

"အရမ်းပင်ပန်းတာပဲ... ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေကို တခြားသူတွေဆီ လွှဲထားလိုက်တော့မယ်၊ ငါ နည်းနည်းလောက် အနားယူဖို့ လိုနေပြီ... တကယ်ပဲ ဒီငတုံးနဲ့ အချိန်အကြာကြီး မဖြုန်းတီးသင့်ဘူးဆိုတာ ငါ သိထားသင့်တာ..."