အခန်း ၄၉၀

အခန်း ၄၉၀ - အစစ်အမှန် နတ်ဘုရားကို စိန်ခေါ်ခြင်း

အထွတ်အထိပ် နတ်ဘုရား၏ စွမ်းအားများ ထပ်တိုးလာမှုနှင့်အတူ။

အင်ပါယာအမိန့်တော် အဖွဲ့အစည်းမှ လူတိုင်းသည် ၎င်းတို့၏ ကတ်ပြား အစီအစဉ်များကို ပြန်လည်အသုံးပြုနိုင်စွမ်း ရရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း။

ဤစစ်မြေပြင်၏ အခြေအနေမှာ အလွန်အမင်း ဆိုးရွားနေဆဲပင် ဖြစ်လေ၏။

သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်များက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်ပေသည်။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ လွင်တီးခေါင်ပြင်မှ တိုက်ခတ်လာသော ဒေါသတကြီး လေပြင်းမုန်တိုင်းများပင် ဖြစ်လေ၏။

ဤလေပြင်းများသည် မည်သည့် ပုံစံ သို့မဟုတ် ဦးတည်ချက်မျှ မရှိဘဲ အရပ်မျက်နှာ အားလုံးမှ တိုက်ခတ်လာခဲ့သည်။

၎င်းတို့က အနီးအနားရှိ အရာအားလုံးကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခတ် ဖယ်ရှားပစ်နေခဲ့တော့သည်။

အလောင်းကောင်များ၊ အဆောက်အအုံများနှင့် တိုက်ပွဲဝင်နေသူများ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကိုပင် ၎င်းတို့က နှောင့်ယှက် ဟန့်တားနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

အဆင့်မြင့် ရထားမောင်းနှင်သူများအတွက်မူ ပြဿနာ မရှိလှချေ။ သူတို့တစ်ဦးစီတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် ကာကွယ်ရေး နည်းလမ်းများ ရှိကြပြီး အဆောက်အအုံများကို အားကိုးကာ တိုက်ပွဲကို ဆက်လက်ဆင်နွှဲရန် ခက်ခက်ခဲခဲ ကြိုးစားနိုင်ကြလေ၏။

သို့သော် သာမန် လူများအတွက်မူ ဤလေပြင်းများက ထက်မြက်လှသော သံမဏိ ဓားသွားများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်တော့သည်။

လေပြင်းများ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် အနည်းငယ်မျှ ထိတွေ့မိရုံဖြင့် လူများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌ ပြတ်ရှဒဏ်ရာများ ရရှိသွားစေမည်သာ ဖြစ်လေ၏။

လေပြင်းကြောင့် လွင့်စင်လာသော ဖုန်မှုန့်များ၊ အဆောက်အအုံ အပျက်အစီးများနှင့်... ပြတ်တောက်နေသော ခြေလက်အင်္ဂါများကိုမူ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ချေ။

လေပြင်းကြီးက ဆော်လမွန် မြို့တော်ကို ဖျက်ဆီးပစ်နေခဲ့လေပြီ။

ဤသည်မှာ ဘေးအန္တရာယ်ဆိုးကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ဤသည်မှာ ကမ္ဘာ့အဆုံးသတ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

လေဟာနယ် နေရာလွတ်အတွင်း၌။

ကျူရှင်းထူက ဤနေရာတွင် ရပ်နေဆဲပင် ဖြစ်လေ၏။

ထိုအမြင့်မြတ်ဆုံး အတုအယောင် နတ်ဘုရားထံမှ အသိစိတ် တစ်စွန်းတစ်စက သူမအား ရင်ဆိုင်ရန် ဤနေရာတွင် ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။

"နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်သင့်လဲ"

ကျူရှင်းထူက သူမ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်လေ၏။

သူမက မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်နိုင်သေးချေ။ သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ကံကြမ္မာ၏ တီးတိုးသံများထဲမှ ဆော်လမွန် မြို့တော်၏ အနာဂတ်ကဲ့သို့ ဖြူစင်သော မှောင်မိုက်မှုကြီးသာ ရှိနေခဲ့ပေသည်။

ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်...

ခေါင်းလောင်းထိုးသံ သုံးချက်။

ဤအသံက လူများ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေ၏။

ရှာယာက မြင့်မားသော နေရာတစ်ခုတွင် ရပ်နေကာ ဧရာမ လေပြင်းများကြားရှိ ပုံရိပ်တစ်ခုကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"သူ ရောက်လာပြီ"

ထိုပုံရိပ်မှာ လူသားတစ်ဦးနှင့် အလွန်အမင်း ဆင်တူလှပေသည်။

ကွာခြားချက်မှာ ၎င်း၏ နားရွက်များက ပုံပြင်များထဲမှ တောအုပ် အက်ဖ်များကဲ့သို့ ချွန်ထက်နေခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။

ထိုပုံရိပ်၏ မျက်လုံးများတွင် သူငယ်အိမ် မရှိဘဲ ဖြူစင်သော မီးခိုးရောင်သန်းသည့် အဖြူရောင်သာ ရှိနေခဲ့သည်။

ထိုမီးခိုးဖြူရောင် မျက်လုံးများထဲတွင် အကြွင်းမဲ့ ဂရုမစိုက် လျစ်လျူရှုမှုများသာ တည်ရှိနေခဲ့ပေသည်။

၎င်းက ဆော်လမွန် မြို့တော်ကို ငေးကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သွေးနတ်ဘုရားနှင့် တိုက်ပွဲဝင်နေသော ကျောက်ရှီးအပေါ်သို့ အေးစက်စက် အကြည့်များကို ပစ်လွှတ်လိုက်လေ၏။

လူသားများ နားမလည်နိုင်သော စကားလုံးများက ထိုပုံရိပ်၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

၎င်းက လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ကမ္ဘာ့အဆုံးသတ်၏ ဒေါသတကြီး လေပြင်းများက ဖိချလာပြီး မြို့တော်တစ်ခုလုံးရှိ သက်ရှိအားလုံးကို အသက်ရှူရ ခက်ခဲသွားစေတော့သည်။

လူသားများ၊ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်များ...

အားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုက ဤတည်ရှိမှုဆီသို့ လှည့်သွားကြလေ၏။

ဧရာမ မြို့တော်ကြီးမှာ ယိမ်းယိုင်နေခဲ့ချေပြီ။

လွင်တီးခေါင်ပြင်ရှိ ဧရာမ လေဆင်နှာမောင်းကြီးများထက်ပင် ပိုမို ကြီးမားသော လေပြင်းဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခုက ဆော်လမွန် မြို့တော် တစ်ခုလုံးကို ဝါးမျိုသွားတော့သည်။

ကျောက်ရှီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသထွက်နေသည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူမက ဤကောင်ကို တားဆီးချင်ခဲ့သော်လည်း အထွတ်အထိပ် နတ်ဘုရား၏ စွမ်းအားများကို ရရှိထားသော သွေးနတ်ဘုရား၏ ဟန့်တားမှုကို ခံလိုက်ရလေ၏။

"ထွက်သွားစမ်း"

တရားစီရင်ခြင်း စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေသော အလင်းလုံးတစ်ခုက ဧရာမ စစ်သင်္ဘော ဓားသွားကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ကန့်လန့်ဖြတ် ဝှေ့ယမ်းသွားလေ၏။

သို့သော် ၎င်းမှာ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင် နတ်ဘုရား ဖန်တီးထားသော သွေးပင်လယ်ကြီး၏ ဟန့်တားပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံလိုက်ရပေသည်။

"မင်းကာကွယ်ထားတဲ့ မြို့တော်ကြီး ကမ္ဘာ့အဆုံးသတ်ထဲကို ကျဆင်းသွားတာကို မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်မျက်လုံးတွေနဲ့ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြည့်လိုက်စမ်းပါ လူသား။ မင်းက အစွမ်းထက်ကောင်း ထက်နိုင်ပါလိမ့်မယ်... အခုအချိန်မှာတောင် မင်းက ငါ့ထက် ပိုပြီး အစွမ်းထက်တယ်ဆိုတာကို ငါ ဝန်ခံရလိမ့်မယ်"

"ဒါပေမဲ့... လူသားတွေ၊ မင်းတို့က ကမ္ဘာ့အဆုံးသတ် ရောက်ရှိလာတာကို တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"【လေပြင်း】 လိုမျိုးပဲ၊ အဲဒါက နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေပေမဲ့ ဆုပ်ကိုင်ထားလို့ မရနိုင်ဘူး"

သွေးနတ်ဘုရား၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လှောင်ပြောင်နေသည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်လေးတွင်ပင် ဖြူစင်သော ပုံရိပ်တစ်ခုက မုန်တိုင်းကို ရုတ်တရက် ဖြတ်သန်းသွားကာ လေပြင်းထဲရှိ ထိုပုံရိပ်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ပြင်းထန်သော လက်သီးတစ်ချက် ထိုးချလိုက်တော့သည်။

ဤလက်သီးချက်အပြီးတွင် လေပြင်းများမှာ ရုတ်တရက် ခဏတာမျှ ရပ်တန့်သွားခဲ့လေ၏။

"ငြီးငွေ့စရာကောင်းတဲ့ လှည့်ကွက်ပါပဲ၊ လေပြေလေညင်းလေး တစ်ခုပါလား"

ရှာယာ၏ နှုတ်ခမ်းများက အထက်သို့ ကွေးတက်သွားပြီး သူမ၏ နောက်ကျောရှိ ကောင်းကင်တမန် ကတ်ပြား ဆယ့်နှစ်ကတ်မှာ တောက်ပသော အလင်းရောင် ကြက်တောင်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေ၏။

"ငါတို့ ပြန်တွေ့ကြပြန်ပြီနော်... လွင်တီးခေါင်ပြင်ရဲ့ အစစ်အမှန် နတ်ဘုရား။ မင်းတို့အားလုံးကို တွေ့ရတာ တကယ်ကို အလုပ်ရှုပ်တာပဲ"

သူမက မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပြန်ဖွင့်လိုက်လေ၏။

သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်သော တောက်ပမှုများက ရှာယာ၏ မျက်လုံးများထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ဝုန်း... ဒိုင်း။

အထိုးခံလိုက်ရသော ပုံရိပ်မှာ သတိပြန်ဝင်လာကာ အရိုက်ခံရသော နေရာကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီးနောက်...

"လူ... သား၊ မင်း... က ငါ့ကို စိန်ခေါ်နေတာလား"

ရှာယာက အလွန် သိမ်မွေ့သော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်လေ၏။

"ငါက အစစ်အမှန် နတ်ဘုရားတွေကို မြင်တွေ့ခွင့်ရဖို့ နေ့ရောညပါ ဆုတောင်းနေတဲ့ ကြည်ညိုကိုင်းရှိုင်းတဲ့ သီလရှင်တစ်ပါးလေ... လွင်တီးခေါင်ပြင်ကို မလာရဲတဲ့ နတ်ဘုရားတွေပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အစစ်အမှန် နတ်ဘုရားတွေအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရတဲ့ မင်းတို့လိုကောင်တွေပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့"

"ငါ့အတွက်ကတော့..."

"မင်းတို့အားလုံးကို ယဇ်ပလ္လင်တွေပေါ်ကနေ ဆွဲချပစ်ချင်တာပဲ"

ထိုပုံရိပ်မှာ တည်ငြိမ်ကာ လျစ်လျူရှုထားဆဲပင် ဖြစ်လေ၏။

"ငါက လေပြင်းပဲ"

"ငါက လေပြင်းရဲ့ အထွတ်အထိပ်ပဲ"

"လူသားတွေ၊ ရွံစရာကောင်းတယ်၊ ကပ်ပါးကောင်တွေလိုပဲ"

"ငါက အထွတ်အထိပ်ကို တက်လှမ်းမယ်၊ ပြီးတော့ မင်းတို့အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားရလိမ့်မယ်"

"ရထားတွေလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသင့်တယ်"

"မင်းက ပထမဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်"

【လေပြင်း】

သို့မဟုတ် သူမအား လေပြင်း သတ္တဝါ ဟု ခေါ်ဆိုလျှင်လည်း မဆိုးလှပေ။

ရှာယာက လွင်တီးခေါင်ပြင်၏ ဤအစစ်အမှန် နတ်ဘုရားကို စိန်ခေါ်မှု တစ်ရပ် ပြုလုပ်လိုက်လေ၏။

ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်သလို နောက်ဆုံးအကြိမ်လည်း ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ချေ။

ရှာယာ၏ စိန်ခေါ်မှုနှင့်အတူ ကျောက်ရှီးက သူမ၏ အကြည့်ကို သွေးနတ်ဘုရားအပေါ်သို့ ပြန်လည် အာရုံစိုက်လိုက်တော့သည်။

"ဟူး..."

အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်လေ၏။

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများနှင့် ဒဏ်ရာများမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြန်သည်။

"အမဲလိုက် စက်ယန္တရားနဂါး"

ဟိန်းဟောက်နေသော စက်ယန္တရား နဂါးကြီးက မြင့်မားသော ကောင်းကင်ယံတွင် ကခုန်နေခဲ့လေ၏။

"အကန့်အသတ်ကျော်လွန် မုဒ်"

ရထားဒင်္ဂါး တစ်ဆုပ်ကို နဂါးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကြဲချလိုက်ပြီးနောက် ကျောက်ရှီး၏ အမဲလိုက် စက်ယန္တရားနဂါး သည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် အကန့်အသတ်ကျော်လွန် နဂါး တစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"ငါ မင်းကို တစ်ခါ သတ်နိုင်ခဲ့ရင် ဒုတိယအကြိမ်လည်း သတ်နိုင်သေးတယ်"

"မင်းကို ရှင်းလင်းပြီးသွားရင် အဲဒီ လေပြင်းမုန်တိုင်းတွေကို ဖြေရှင်းမယ်၊ ပြီးတော့ မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်တွေကိုပါ ရှင်းပစ်မယ်"

"ထွက်ပြေးဖို့တောင် မတွေးပါနဲ့"

စကားသံများ အဆုံးတွင်။

ကျောက်ရှီး၏ နှစ်ခွချည်ထားသော ရွှေရောင် ဆံပင်များမှာ ပိုမို တောက်ပပြီး မျက်စိကျိန်းမတတ် လင်းလက်နေသော အနက်နှင့် အနီရောင် အလင်းစီးကြောင်း အလွှာတစ်ခုဖြင့် တဖြည်းဖြည်း လွှမ်းခြုံဆိုးဆေး ခံလိုက်ရလေ၏။

သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အခြား မည်သည့် အရောင်မျှ မရှိတော့ဘဲ ဖြူစင်သော ရွှေရောင်သာ ရှိနေတော့သည်။

【နောက်ဆုံး တရားစီရင်ခြင်း】

【တရားစီရင်ခြင်း——】

သွေးနတ်ဘုရားက လှောင်ပြောင်မှုကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ၎င်းရှေ့ရှိ လူသား၏ အဆက်မပြတ် မြင့်တက်လာနေသော အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရကာ ၎င်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါက်ဖွားလာခဲ့လေ၏။

"အထွတ်အထိပ် နတ်ဘုရားရဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိနေရင်တောင်မှ ဒီလူသားကို ငါ ရှုံးနိမ့်ဦးမှာလား"

————

လေဟာနယ် နေရာလွတ်အတွင်း၌ ကျူရှင်းထူက သူမ၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသော တီးတိုးသံများကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေခဲ့လေ၏။

သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ၎င်းကိုယ်၎င်း ဖုံးကွယ်ထားကာ ဗေဒင်ဆရာမ နှင့် အလွန်နီးကပ်စွာ မနေလိုသော ထိုအမြင့်မြတ်ဆုံး သက်ရှိက အေးစက်စက် ရယ်မောသံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

"အရည်အချင်းမရှိတဲ့ ငတုံးတွေ။ နတ်ဘုရား အမိန့်တော်က အဆင့် ၁၁ အထိ ရောက်ရှိနေပြီး အမြင့်ဆုံး စွမ်းအားတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာတောင်မှ သာမန် လူသားတစ်ယောက်ကို ပြိုင်ဘက် မဖြစ်နိုင်ကြသေးဘူး"

"အို... အစွမ်းထက်လှတဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံး သက်ရှိက ဒီလောက်တောင် အံ့မခန်း ဖြစ်နေရင် ဘာလို့ လူကိုယ်တိုင် မလာရဲရတာလဲ။ အသိစိတ် တစ်စွန်းတစ်စ သို့မဟုတ် နတ်ဘုရားစွမ်းအား တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းလောက်နဲ့လေ၊ မင်းက မင်းကိုယ်မင်း လေဟာနယ် နတ်ဘုရားရုံးတော် ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတာပဲ"

"ငါ ခန့်မှန်းကြည့်ရစေ... လွန်ခဲ့တဲ့ လွင်တီးခေါင်ပြင် နှစ် ဆယ့်ရှစ်နှစ်တုန်းက အဲဒီ နတ်ဘုရားသတ်ဖြတ်ရေး စစ်ဆင်ရေးမှာ နတ်ဘုရား ဘယ်နှပါး သေဆုံးသွားခဲ့တာလဲ"

"...ဟက်၊ လူသား။ မင်းက စကားလုံးတွေသုံးပြီး ငါ့ကို ရန်စချင်နေတာလား။ အချည်းနှီး ကြိုးစားမှုပါပဲ။ မင်းတို့ အနိုင်ရသွားရင်တောင်မှ ဘာဖြစ်လဲ။ မင်းတို့က ဒီမြို့တော်ကနေ ထွက်ခွာလို့ မရနိုင်တော့ဘူး။ မင်းရဲ့ ကောင်းကင်တမန်ပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီ အကန့်အသတ်ကျော်လွန်သူ ပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်နေပါစေ ကမ္ဘာ့အဆုံးသတ်ကိုတော့ ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"

"လွင်တီးခေါင်ပြင် မျိုးစိတ် တွေရဲ့ အထွတ်အထိပ်ဖြစ်တဲ့ အဲဒီ အစစ်အမှန် နတ်ဘုရားများ ဆိုတာတွေ၊ အကန့်အသတ်ကျော်လွန်ခြင်း ဆိုတာတွေက အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပြီး တားဆီးလို့ မရနိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ သက်သက်ပါပဲ"

"လူသားတွေ၊ မင်းတို့ ကြိုက်သလို ရုန်းကန်ကြည့်ကြစမ်းပါ"

"ကမ္ဘာ့အဆုံးသတ်အထိ ရုန်းကန်သွားရင်တောင်မှ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်း တစ်ခုတည်းသာ ရှိနေမှာပါ"

————

ထာဝရ ညဉ့်ယံ မြို့တော်။

ရထားပေါ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရဲချီယန်က ပြတင်းပေါက်ကို မှီလျက် သူ၏ သူငယ်ချင်းစာရင်း ထဲမှ အမည်များကို ကြည့်ကာ နက်ရှိုင်းစွာ တွေးတောနေခဲ့လေ၏။

"လေပြင်းတွေ ထပ်တိုက်နေပြန်ပြီ၊ ပြီးတော့ စမ်းသပ်မှု တစ်ခုခု ထပ်ဖြစ်နေပြန်ပြီ။ ခုနလေးတင် တိုးတက်မှုနှုန်းက ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း နီးပါး ဖြစ်နေခဲ့တာကို အခု ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ပြန်ကျသွားပြန်ပြီ"

"ဒါက တကယ်ကို ဒီလောက် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနဲ့ ပြီးဆုံးသွားမှာ မဟုတ်ဘူးပဲ"

"မေးစရာ လူတစ်ယောက်လောက် ရှာလိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုနေမလဲ"