အခန်း ၆၇

အပိုင်း (၆၇) တောမီးရှို့ခြင်း

အနက်ရောင်တောအုပ်ထဲတွင် အစိမ်းရောင်တစ္ဆေမီးတောက်များ တောက်ပနေ၏။

လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဤတောအုပ်ထဲတွင် လူအများအပြား သေဆုံးခဲ့ကြသည်။

ထိုအစိမ်းရောင် တစ္ဆေမီးတောက်များသည် တောအုပ်ထဲတွင် ပစ်ထားခံရသော အလောင်းများ၏ အရိုးများမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အစိမ်းရောင်မီးတောက်များ ဖြစ်၏။

အနက်ရောင် ခေါင်းတလားမှာမူ ယခုအချိန်တွင် ကျင်းအန်းနှင့် တာအိုဆရာအိုတို့ အနီး၌ ရှိနေ၏။ တောအုပ်သည် ထူထပ်ကာ သစ်ပင်များ မြင့်မားပြီး သစ်ရွက်များ အလွန်စိပ်နေသည်။

မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသော လရောင်အောက်တွင် အနက်ရောင် ခေါင်းတလားဘေး၌ လဲကျနေသည့် သွေ့ခြောက်နေသော အလောင်းငါးလောင်းကို ခပ်ရေးရေး မြင်တွေ့နိုင်၏။

လူငါးယောက်လုံး သွေးဆုတ်ကာ သေဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် သွေ့ခြောက်သော အလောင်းများ ဖြစ်သွားသောကြောင့် ရုပ်ဆင်းသဏ္ဌာန်များ ပြောင်းလဲသွား သော်လည်း မျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် အဝတ်အစားများအရ ထိုသူငါးယောက်သည် ဘုန်းကြီး ဖူကျိ ပြောဖူးသည့် ပျောက်ဆုံးသွားသော အလောင်းပို့အဖွဲ့သားများဖြစ်ကြောင်း ကျင်းအန်းနှင့် တာအိုဆရာအိုတို့ ချက်ချင်း သိလိုက်ကြ၏။

ကျင်းအန်းနှင့် တာအိုဆရာအိုတို့သည် လူငါးယောက်လုံးကို အမြန်ဆုံး စစ်ဆေးလိုက်ကြသည်။

တော်သေး၏။ အစိုးရရုံးမှ ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသည့် အလောင်းများ မပါဝင်ချေ။

အရာရှိဖုန်းနှင့် အခြားရဲမက်နှစ်ယောက်သည် ဤအလောင်းများထဲတွင် မပါဝင်ပေ။

ထို့နောက် ကျင်းအန်းနှင့် တာအိုဆရာအိုတို့သည် ကြွက်မျက်နှာနှင့် အဘိုးအို၏ ထူးဆန်းသော အလောင်းကို သတိထားကာ မီးတုတ်ကိုင်၍ တောအုပ်ထဲတွင် ပျောက်ဆုံးနေသော အရာရှိဖုန်းတို့ကို ရှာဖွေလိုက်ကြသည်။

ဤမီးတုတ်ကို အလောင်းပို့အဖွဲ့သားများ၏ အလောင်းအနီးမှ တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်သွား၍ ရှန်ကျားပေါက်၏ မြေသားနံရံများနှင့် အိမ်များ ပြိုကျပျက်စီးသွားပြီး တောအုပ်ကြီးက ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သော်လည်း မီးရောင်အောက်တွင် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အိမ်တိုင်များ၏ အကြွင်းအကျန်များကို အနည်းငယ် မြင်တွေ့နိုင်သေးသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် လေးထောင့်ပုံစံ မျဉ်းကြောင်းများ ရေးဆွဲထားသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် အချိန်အကြာကြီး မရှာဖွေလိုက်ရပေ။ တာအိုဆရာအို၏ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ပျောက်ဆုံးနေသူများကို နောက်ဆုံး၌ ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။

အရာရှိဖုန်း၊ ဘုန်းကြီး ဖူကျိ၊ စွန်းရှင်းနှင့် ကျုံးကောင်းယုံတို့ လေးယောက်လုံးသည် ဆူးခြုံများထဲတွင် ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန်ရကာ မေ့မြောနေကြ၏။

ဆူးခြုံများအလယ်တွင် တံခါးနှစ်ချပ် ပျောက်ဆုံးနေသည့် သစ်သားဗီရိုတစ်လုံးကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။

တာအိုဆရာအိုက ပြောလိုက်၏။ “ညီလေး... ကြည့်ရတာ ဤဗီရိုက သင်္ချိုင်းအသုံးအဆောင်ရဲ့ မူလပစ္စည်းပဲ။ အရာရှိဖုန်းတို့က သင်္ချိုင်းအသုံးအဆောင်ဘေးမှာ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရပြီး မေ့မြောနေကြတာကို ကြည့်ရင် သူတို့အားလုံး သင်္ချိုင်းအသုံးအဆောင်ထဲက မိစ္ဆာတွေရဲ့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်တာကို ခံလိုက်ရတာ သေချာတယ်။”

သူက သက်ပြင်းချကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်တို့ အချိန်မီ ရောက်လာလို့ တော်သေးတယ်။ တကယ်လို့ နောက်ကျသွားရင် အရာရှိဖုန်းတို့လည်း ဟိုအလောင်းပို့ အဖွဲ့သားတွေလို ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။”

တာအိုဆရာအိုသည် လူတိုင်း၏ နှာခေါင်းဝတွင် အသက်ရှူခြင်း ရှိ၊ မရှိ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ လေပူလေးများ ထွက်နေသေးသောကြောင့် ဒဏ်ရာပြင်းထန်သော်လည်း အားလုံး အသက်ရှင်နေ သေးကြောင်း သိလိုက်ရသောကြောင့် ဝမ်းသာသွား၏။

ရှေးခေတ်တည်းက တာအိုဆရာများနှင့် ဘုန်းကြီးများသည် ရန်သူများ ဖြစ်ကြ၏။ သို့သော်လည်း အသက် အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်၊ အမှားအမှန် ခွဲခြားရချိန်တွင် တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ပုဂ္ဂိုလ်ရေး အမုန်းတရားများကို ခေတ္တမေ့ထားကာ ဘုန်းကြီး ဖူကျိ၏ ဒဏ်ရာများကို ဆေးထည့်ပေးပြီး ပတ်တီးစည်း ပေးလိုက်သည်။

ဆေးထည့်ချိန်တွင် လက်နည်းနည်းကြမ်းသွားခြင်းသာ ရှိ၏။ နာကျင်မှု အနည်းငယ် ရှိပေမည်။ သို့ပေမည့် ဤမျှသာ ဖြစ်၏။

ကျင်းအန်းနှင့် တာအိုဆရာအိုကြီးတို့သည် လူအားလုံးကို ကျောပိုး၍ အခြားရဲမက်များနှင့် ပြန်လည် ပူးပေါင်းချိန်မှာတော့ မိုးလင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နေ့ခင်းဘက်သို့ ရောက်လာ၏။

ကျင်းအန်းသည် သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီကို သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များ ဖြည့်သွင်းပေးကာ ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးလိုက်၏။

ထို့နောက် ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရရှိထားသော အရာရှိဖုန်းတို့သည် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် သတိပြန်လည်လာကြသည်။

ထိုအခါမှသာ အရာရှိဖုန်းတို့ထံတွင် မည်သို့ဖြစ်ပျက်ခဲ့ကြောင်း ကျင်းအန်း သိလိုက်ရ၏။

ဘုန်းကြီး ဖူကျိသည် သူ၏ ဒဏ်ရာခုနစ်ချက်လက်သီးကို အသုံးပြုပြီးနောက် အရာရှိဖုန်းကို မမီခဲ့ချေ။

သို့ပေမည့် ဘုန်းကြီး ဖူကျိနှင့် အရာရှိဖုန်းတို့သည်လည်း ကျင်းအန်းနှင့် တာအိုဆရာအိုကြီးတို့ ကြုံတွေ့ ခဲ့ရသည်များနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့အားလုံး ကြောင်သေကို သစ်ပင်တွင် ချိတ်ဆွဲပြီး၊ ခွေးသေကို ရေတွင်မျှောသည် ဆိုသည့် အဖြစ်အပျက်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရ၏။

ထို့နောက် ရှန်ကျားပေါက်၏ အနောက်ဘက်ရွာသို့ တမင်တကာ ဆွဲခေါ်ခံရကာ တစ်ခုတည်းသော ဖွင့်ထားသည့် တံခါးမှတစ်ဆင့် ရှန်ကျားပေါက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

ရှန်ကျားပေါက်တွင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ မရှိသည်မှာလည်း အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ ထူးဆန်းသော လှုပ်ရှားမှုများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်မှာလည်း တူညီနေ၏။

ဘုန်းကြီး ဖူကျိသည် အရာရှိဖုန်းထက် အနည်းငယ် ပိုစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ အရာရှိဖုန်းသည် မကြာမီမှာပဲ မီးလောင်ထားသော အလောင်း၏ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရကာ ဒဏ်ရာပြင်းထန်သွားခဲ့သည်။

ဘုန်းကြီး ဖူကျိမှာမူ အလောင်းပို့အဖွဲ့သားတစ်ယောက်အနေဖြင့် မီးလောင်ထားသော အလောင်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့ပြီး ခြံဝင်းကြီးထဲသို့ လိုက်သွားနိုင်ခဲ့၏။

သို့သော်ငြား ဗီရိုထဲရှိ တစ္ဆေ၏ ဖမ်းဆီးမှုကို ခံရကာ လုံးဝမလှုပ်ရှားနိုင်တော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် အရာရှိဖုန်းကဲ့သို့ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရကာ မေ့မြောသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

စွန်းရှင်းနှင့် ကျုံးကောင်းယုံဆိုသည့် ရဲမက်ငယ်နှစ်ယောက်မှာမူ ကျင်းအန်းနှင့် တာအိုဆရာအိုကြီးတို့ကို အသက်ကယ်တင်ပေးခဲ့သည့်အတွက် အလွန်ကျေးဇူးတင်နေကြ၏။

အိမ်ပြန်ရောက်ပါက ကျေးဇူးဆပ်သည့်အနေဖြင့် ဘုရားစင်တွင် အမည်စာရင်းတင်ကာ နေ့စဉ် အမွှေးတိုင်ထွန်းပြီး ဆုတောင်းပေးမည်ဟု ပြောဆိုကြသည်။

ကျင်းအန်းက အတည်မယူခဲ့ချေ။

တာအိုဆရာအိုမှာမူ အလွန်ပျော်ရွှင်နေ၏။ ပါးစပ်ကသာ မလိုပါဘူးဟု ပြောနေသော်လည်း မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများမှာ အိုမင်းနေသော နှင်းဆီပန်းကြီးတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

တာအိုဆရာအိုကြီးက ပြောလိုက်၏။ “အရာရှိဖုန်း... ကျုပ် ဒီတောအုပ်တစ်ခုလုံးကို မီးရှို့ပစ်ချင်တယ်။ ဒီတောအုပ်က အမှောင်စွမ်းအင်တွေကြောင့် ပေါက်ရောက်လာတာ။ တစ်နှစ်ပတ်လုံး နေရောင်မရဘဲ အမှောင်စွမ်းအင်တွေ အရမ်းများပြားနေတယ်။

တောအုပ်ထဲက သေဆုံးသူတော်တော်များများရဲ့ အလောင်းတွေက မပုပ်မသိုးဘဲ ရှိနေတာကို ကျုပ် သတိထားမိတယ်။ တောအုပ်ထဲက အမှောင်စွမ်းအင်တွေရဲ့ အားပေးမှုကြောင့် အလောင်းတွေ ရှင်သန်လာမယ့် လက္ခဏာတွေ ရှိနေတယ်။”

သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ဒီအနက်ရောင်တောအုပ်ကြီးကို ဆက်ထားလို့ မဖြစ်ဘူး။ မီးရှို့ပစ်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ မြေအောက်ကနေ ထွက်လာတဲ့ အမှောင်စွမ်းအင်တွေကို အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းပစ်ရမယ်။ ဒါမှ နောင်တစ်ချိန်မှာ တခြားမိစ္ဆာတွေ ထပ်မပေါ်လာမှာ။ အပြစ်ကင်းတဲ့ ခရီးသွားတွေ ဒီတောအုပ်ထဲ ဝင်မိပြီး အသက်မဆုံးရှုံးရအောင်ပါ။”

တာအိုဆရာအိုသည် အလွန်အလေးအနက်ထားသော မျက်နှာထားဖြင့် အရာရှိဖုန်းကို အကြံပြုလိုက်သည်။ ဤကိစ္စကို အရာရှိဖုန်း ခွင့်ပြုမှသာ အခြားရဲမက်များက သူ့ကို ကူညီပြီး တောမီးရှို့ပေးနိုင်မှာဖြစ်၏။

ရင်ဘတ်တွင် ဓားဒဏ်ရာရထားပြီး ပတ်တီးစည်းထားရသော အရာရှိဖုန်းသည် ယခုအချိန်တွင် အလွန် သနားစရာကောင်းနေပြီး ဒဏ်ရာများလည်း ပိုဆိုးလာ၏။ သူသည် တာအိုဆရာအို၏ အကြံပြုချက်ကို ကြားပြီးနောက် လုံးဝမစဉ်းစားတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်သည်။

အရာရှိဖုန်း၏ အမိန့်အရ ဒဏ်ရာမရထားသော အခြားရဲမက်များသည် တာအိုဆရာအိုနှင့်အတူ တောမီးရှို့ရန် သွားကြ၏။

အရာရှိဖုန်းတို့၏ ဒဏ်ရာများ အနည်းငယ်ပြင်းထန်သောကြောင့် ခရီးကြမ်းသွားရန် မသင့်တော်ချေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် တစ်ရက်နားပြီး နောက်နေ့မှသာ ချန်ခရိုင်သို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

သို့ပေမည့် နံနက်ခင်းနေရောင်အောက်တွင် မြင်းကျောပေါ်၌ တင်ထားသော လေးလံသည့် ဗီရိုကြီးကို သူတို့အားလုံး မြင်လိုက်ရ၏။

ပြဿနာအားလုံး၏ တရားခံဖြစ်သော ဗီရိုကို ချန်ခရိုင်သို့ ယူဆောင်သွားရန် ရည်ရွယ်ထားသည့် တာအိုဆရာအိုကို မြင်ချိန်မှာတော့ အရာရှိဖုန်း၏ မျက်ခုံးကြွက်သားများမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တဆတ်ဆတ် ခုန်နေတော့သည်။

အရာရှိဖုန်းက မေးလိုက်၏။ “တာအိုဆရာကြီးတန်... ဒါက ဘာလုပ်မလို့လဲ။”

တာအိုဆရာအိုကြီးက သက်ပြင်းချကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။ “အရာရှိဖုန်း... စိတ်ချပါ။ ဒီသင်္ချိုင်းအသုံးအဆောင်ရဲ့ ပိုင်ရှင်က ညီလေးရဲ့ လက်ချက်နဲ့ ဝိညာဉ်ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။ ထပ်ပြီး ဒုက္ခပေးနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။”

သူက ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ပြောရရင် ဒီသင်္ချိုင်းအသုံးအဆောင်တွေရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကလည်း သနားစရာကောင်းတဲ့ သူတွေချည်းပါပဲ။ မသေခင်မှာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်လိုက်သူတွေရဲ့ ရက်စက်မှုကို ခံရပြီး ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ သေဆုံးခဲ့ရတယ်။

သေပြီးနောက်မှာလည်း သံသရာထဲကို မဝင်နိုင်ဘဲ လူပြန်မဝင်စားနိုင်ကြဘူး။ ဒါကြောင့် ကျုပ်က သူတို့ကို ချန်ခရိုင်ဆီ ခေါ်သွားပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အမျှဝေချင်တယ်။ သူတို့ ပြန်လည်ဝင်စားခွင့်ရဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”

သူက ဆက်ရှင်းပြလိုက်သည်။ “ပိုင်ရှင်ဝိညာဉ်က ညီလေးရဲ့ လက်ချက်နဲ့ ပျက်စီးသွားပေမယ့် သင်္ချိုင်း အသုံးအဆောင်မှာ အမှောင်စွမ်းအင် အနည်းငယ် ကျန်နေသေးတယ်။ တကယ်လို့ ကျုပ် ဒီနေ့ အမျှ မဝေပေးရင် ဒီဗီရိုကို မီးရှို့ပစ်ရုံပဲ ရှိတော့မယ်။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ဤအငြိုးတွေ ပြန်ရှင်မလာအောင် တားဆီးရမယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီလိုလုပ်ဖို့ ကျုပ် စိတ်မချမ်းသာဘူး။”

သူက သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချကာ ပြောလိုက်၏။ “ဒီလောကကြီးမှာ အသက်ရှင်ရတာက အရမ်းဆင်းရဲပါတယ်။ သေပြီးနောက်မှာတောင် လွတ်မြောက်ခွင့်မရဘဲ လူ့လောကရဲ့ ဒုက္ခတွေကို ဆက်ပြီးခံစားရအောင် မလုပ်သင့်ဘူးလေ။”

တာအိုဆရာအိုကို ကြည့်ပြီး လူတိုင်း လေးစားသွားကြ၏။ ကျင်းအန်း အပါအဝင်ပင် ဖြစ်သည်။

အရာရှိဖုန်းက ဘေးရှိ ဘုန်းကြီး ဖူကျိကို မေးလိုက်၏။ “ဘုန်းကြီး ဖူကျိ... ရှေ့ဆက်ပြီး ဘာလုပ်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိလဲ။”

ဘုန်းကြီး ဖူကျိသည် သူ၏ ဒဏ်ရာခုနစ်ချက်လက်သီးကို အသုံးပြုထားခြင်းနှင့် မိစ္ဆာ၏ တိုက်ခိုက် ခံရခြင်းကြောင့် သွေးအားများစွာ ဆုံးရှုံးထား၏။ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဝါဖျော့နေပြီး ပါးရိုးများပင် ပေါ်နေသည်။ ယခင်ကဲ့သို့ ကြီးမားဝဖြိုးသော ခန္ဓာကိုယ်မျိုး မရှိတော့ချေ။

ဘုန်းကြီး ဖူကျိက ဖြေလိုက်သည်။ “ကျုပ်က အရာရှိဖုန်းတို့နဲ့အတူ ချန်ခရိုင်ကို အရင်လိုက်သွားပြီး ဒဏ်ရာတွေကို ကုသမယ်လို့ စဉ်းစားထားတယ်။ ပြီးရင် တခြားအလောင်းပို့ အဖွဲ့သားတွေဆီ စာတစ်စောင်ရေးပြီး သူတို့ခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ အလောင်းတွေကို ချန်ခရိုင်ကနေ လာယူဖို့ အကြောင်းကြားရမယ်။ သူတို့မိသားစုတွေဆီ ပြန်ပို့ပေးပြီး မူလနေရာမှာ ပြန်မြှုပ်နှံနိုင်အောင်ပါ။”

အရာရှိဖုန်းသည် ထိုစကားကို ကြားချိန်မှာတော့ အလွန်ဝမ်းသာသွား၏။ “ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ချန်ခရိုင်မှာ အခု လူအင်အားလိုနေတဲ့ အချိန်ပဲ။ ပြီးတော့ အခုလည်း မိစ္ဆာအလောင်းတစ်လောင်း ပျောက်ဆုံးနေတယ်။

ဒီမိစ္ဆာအလောင်း ချန်ခရိုင်ထဲကို ရောက်သွားပြီး အပြစ်ကင်းတဲ့ ပြည်သူတွေကို ဒုက္ခပေးမလားဆိုတာ မသိရသေးဘူး။ ဒီလို အရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ ဘုန်းကြီး ဖူကျိသာ ချန်ခရိုင်မှာ နေပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် အကောင်းဆုံးပဲ။”

ကျင်းအန်းသည် အရာရှိဖုန်း၏ စကားအဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်လိုက်သည်။ အရာရှိဖုန်းသည် တရားသူကြီးကျန်း ကိုယ်စား အရည်အချင်းရှိသူများကို ဖိတ်ခေါ်ကာ ထူးချွန်သူများကို သိမ်းသွင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အလောင်းပို့အဖွဲ့၏ နာမည်သည်ပင်လျှင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ချန်ခရိုင်အနေဖြင့် ငွေကြေးများစွာသုံးပြီး အရည်အချင်းရှိသူများကို သိမ်းသွင်းသင့်သည်မှာ မှန်ကန်သည့် လုပ်ရန်ပင် ဖြစ်၏။