အခန်း ၆၈

အပိုင်း (၆၈) တောင်မည်းကျင့်စဉ်

ချန်ခရိုင်...

ကျင်းအန်းနှင့် တာအိုဆရာအိုတို့ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ အစိုးရရုံးမှ ရဲမက်တစ်ဦးသည် ရုံးတွင် ယာယီမွေးထားသော လောဘကြီးသည့် ဆိတ်ကို ဘေးကင်းစွာဖြင့် ကျင်းအန်းထံသို့ လာပို့ပေးလေသည်။

သို့ပေမည့် ထိုရဲမက်ရောက်လာချိန်တွင် သူ၏မျက်နှာမှာ ညိုမည်းဖူးရောင်နေ၏။

ကျင်းအန်းက ရဲမက်အား စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်လာတာလဲ။”

ရဲမက်သည် ငိုယိုကာ ကျင်းအန်းအား ဆိတ်ကို လက်ခံပေးရန် တောင်းဆိုလိုက်၏။

သူ ဆိတ်ကို လာပို့သည့်လမ်းတွင် ဆိတ်သားရောင်းသည့် ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှေ့မှ ဖြတ်သွားမိရာ ဆိတ်သည် ဝက်ရူးပြန်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ဆိတ်သားဆိုင်ပိုင်ရှင်နှင့် အသေအလဲ ရန်ဖြစ်တော့သည်ဟု ပြောပြသည်။

သူသည် သာမန်သိုင်းပညာ အနည်းငယ် တတ်ကျွမ်းထားသော အရွယ်ရောက်ပြီး ယောက်ျားကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဆိတ်တစ်ကောင်ကိုပင် မဆွဲထားနိုင်ခဲ့ချေ။ တကယ်ကို ထူးဆန်းလွန်းလှ၏။

သို့ပေမည့် သူ၏မျက်နှာ ညိုမည်းဖူးရောင်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး သနားစရာကောင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ဆိတ်သားဆိုင်ပိုင်ရှင်မှာ သူ့ထက် ပို၍သနားစရာကောင်းနေသေးသည်။

ယခုအချိန်တွင် ဆေးခန်း၌ လဲလျောင်းကာ အရိုးဆက်ဆရာဝန်၏ ကုသမှုကို ခံယူရင်း အော်ဟစ်နေရသည်။ အရိုးအကြောထိခိုက်ပါက ရက်တစ်ရာခန့် အနားယူရမှာ ဖြစ်၏။ အနည်းဆုံး တစ်လ နှစ်လလောက်တော့ ဆိတ်သတ်နိုင်မည် မဟုတ်တော့ချေ။

ကျင်းအန်းသည် ထိုစကားများကို ကြားပြီးနောက် စကားမပြောနိုင်တော့ချေ။ ဤလောဘကြီးသော ဆိတ်သည် နောက်ဆုံးအချိန်တွင်ပင် ပြဿနာရှာသွားသေးသည်။

ကျင်းအန်းက အားနာစွာဖြင့် ရဲမက်ကို အလျင်အမြန် တောင်းပန်လိုက်ပြီး လျော်ကြေးပေးရန်နှင့် ဆိတ်သားဆိုင်ပိုင်ရှင်၏ ဒဏ်ရာများကို သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် အကြံပြုလိုက်၏။

ရဲမက်သည် လန့်သွားကာ ကျင်းအန်းကို အလျင်အမြန် တားလိုက်၏။ သူ့ကိုယ်သူ သေတွင်းထဲသို့ မပို့ရန် သတိပေးလိုက်သည်။

ရဲမက်က ပြောလိုက်၏။ “သခင်လေးကျင်းအန်း... ဆိတ်သားဆိုင်ပိုင်ရှင်ကို သွားမကြည့်ပါနဲ့။ သခင်လေး ကျင်းအန်း တစ်ယောက်တည်း မိန်းမကြီးနှစ်ယောက်ရဲ့ ပါးစပ်ကို မနိုင်မှာ စိုးရိမ်လို့ပါ။ ဆိတ်သားဆိုင် ပိုင်ရှင်ရဲ့ မိန်းမနဲ့ အမေက အရှင်လတ်လတ် ဆွဲဖြဲစားသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါကျရင် ကျုပ်က ရုံးတော်ကို ပြန်သွားပြီး တရားသူကြီးကျန်းကို အကူအညီတောင်းရလိမ့်မယ်။

ဆိတ်သားဆိုင်ပိုင်ရှင်က သားသတ်သမားဆိုတော့ သူ့မိန်းမနဲ့ အမေကလည်း ခန္ဓာကိုယ် တုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင်တွေပဲ။ သူတို့ရဲ့ လက်မောင်းတွေက သခင်လေးနဲ့ ကျုပ်ရဲ့ ပေါင်တွေထက်တောင် တုတ်သေးတယ်။ ကျုပ်တို့ အေးအေးဆေးဆေး နေရတာ မကောင်းဘူးလား။”

သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “လျော်ကြေးကိစ္စအတွက်တော့ ရုံးတော်က စိုက်ပေးထားပြီးပြီမို့လို့ သခင်လေး ကျင်းအန်း အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး။”

ရဲမက်သည် စကားပြောပြီးသည်နှင့် ဆိတ်ချည်သည့်ကြိုးကို ကျင်းအန်းလက်ထဲသို့ အမြန်ထည့်ပေးကာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားသကဲ့သို့ အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားခဲ့၏။

ဆိတ်သားဆိုင်ပိုင်ရှင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည်ကို သူ ကြောက်နေ၏။ တစ်ကိုယ်လုံး ဝါးခြမ်းပြားများ ပတ်ကာ အရိုးဆက်နေရမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေသည်။

ကျင်းအန်းသည် ရဲမက်ကို ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ခေါင်းကိုက်စွာဖြင့် ဆိတ်ကို ခြံဝင်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားလိုက်၏။

တာအိုဆရာအိုက မေးလိုက်သည်။ “ညီလေး... ခုနက ကျုပ် အိမ်ထဲကနေ စကားပြောသံ ကြားလိုက်တယ်။ ညီလေး ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောနေတာလဲ။”

ထိုအချိန်တွင် အိမ်ထဲ၌ ရေချိုးကာ ခရီးပန်းမှုများကို ဆေးကြောပြီးနောက် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော တာအိုဝတ်ရုံကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားသည့် တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ထွက်လာခဲ့၏။

ယခင်ကဲ့သို့ နတ်ဆန်ဆန် ပုံစံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီး လန်းဆန်းတက်ကြွစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ခြံဝင်းထဲတွင် ချည်နှောင်ထားသော ဆိတ်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်၏။ “အင်း.. ညီလေးရဲ့ ဆိတ်ကို ရုံးတော်က ပြန်ပို့ပေးတာလား။ ရုံးတော်က အလုပ် လုပ်တာ မြန်သားပဲ။”

ထို့နောက် သူ၏မျက်လုံးများတွင် နှမြောတသဖြစ်မှုများ ပေါ်လာသည်။

ဤဆိတ်သည် ညီလေး၏ အသက်သွေးကြောဖြစ်သောကြောင့် မစားရသည်မှာ နှမြောစရာပင်။

ဤမျှလောက် ဆူဖြိုးနေသော ဆိတ်ကို မြင်တိုင်း ဤမျှကောင်းမွန်သော အဆီများသည့် ဆိတ်သားကို အကင် မလုပ်ရခြင်း၊ ရွှေရောင်အဆီများ မကျဆင်းရခြင်းမှာ အလွန်နှမြောစရာကောင်းသည်ဟု သူ ထင်နေမိ၏။

ကျင်းအန်းက ဖြေလိုက်သည်။ “အင်း... ရုံးတော်က ခုနကမှ ပြန်ပို့ပေးသွားတာလေ။ ခုနက ကျုပ် ဆိတ်လာပို့တဲ့ ရဲမက်နဲ့ စကားနည်းနည်း ပြောနေတာ။”

ထို့နောက် ကျင်းအန်းသည် တာအိုဆရာအိုကို ခြံဝင်းထဲတွင် ထားခဲ့ကာ သင်္ချိုင်းအသုံးအဆောင်ဗီရိုကို အမျှဝေရန်အတွက် အမွှေးတိုင်၊ ဖယောင်းတိုင်၊ ငွေစက္ကူနှင့် ယဇ်ပလ္လင်များကို ဆက်လက်ပြင်ဆင်ရန် ခွင့်ပြုလိုက်၏။

သူကမူ ရေချိုးရန်အတွက် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားခဲ့၏။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏အလှည့် ဖြစ်သည်။

ကျင်းအန်းသည် ရေချိုးပြီးနောက် ခြံဝင်းထဲတွင် ယဇ်ပလ္လင် ပြင်ဆင်နေသော တာအိုဆရာအိုကြီးကို သွားရောက် နှောင့်ယှက်ခြင်း မပြုတော့ချေ။ အိမ်ထဲတွင်သာ နေကာ အဝတ်အိတ်ငယ်လေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

ကျင်းအန်းသည် အဝတ်အိတ်ကို ဖြေလိုက်ချိန်မှာတော့ ကြိုးချုပ်စာအုပ် နှစ်အုပ် ပေါ်ထွက်လာသည်။

“တောင်မည်းကျင့်စဉ်”

“ချင်းဟွေရတနာမှတ်တမ်း”

ကျင်းအန်းသည် လက်ထဲရှိ ကြိုးချုပ်စာအုပ် နှစ်အုပ်ကို ကြည့်ကာ စဉ်းစားခန်းဝင်သွားပြီး စတင် ဖတ်ရှုလိုက်၏။

ဤတစ်ကြိမ် ရှန်ကျားပေါက်ခရီးစဉ်တွင် ကျင်းအန်းသည် အကျိုးအမြတ်များစွာ ရရှိခဲ့၏။ ကုသိုလ်ကံ အမှတ်များအပြင် အလောင်းပို့အဖွဲ့သား ငါးယောက်၏ အလောင်းများထံမှ ဤသိုင်းကျမ်းနှစ်အုပ်ကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။

ကျင်းအန်းသည် အလောင်းများထံမှ သိုင်းကျမ်းများကိုသာ ယူခဲ့ပြီး အခြားပစ္စည်းများကို မယူခဲ့ချေ။

သိုင်းလောကတွင် ဂိုဏ်းကြီးအားလုံးသည် မိမိတို့၏ ပညာများကို တန်ဖိုးထားကြပြီး ဂိုဏ်းစွဲ အလွန်ကြီးမားကြသည်။

သာမန်လူများ သိုင်းပညာသင်ယူရန်နှင့် သိုင်းကျမ်းများ ရရှိရန် လမ်းကြောင်းများကို ဂိုဏ်းကြီးများက ပိတ်ဆို့ထားကြ၏။

ထို့ကြောင့် ကျင်းအန်းသည် အလောင်းများထံမှ သိုင်းကျမ်းနှစ်အုပ်ကို တွေ့ရှိချိန်တွင် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်စွာဖြင့် ဘုန်းကြီး ဖူကျိကို မပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျင်းအန်းသည် ယခုအချိန်မှသာ ဤသိုင်းကျမ်းနှစ်အုပ်ကို ဖတ်ရှုရန် အချိန်ရခြင်း ဖြစ်၏။

ကျင်းအန်းသည် တောင်မည်းကျင့်စဉ်ကို အရင်ဖတ်ရှုလိုက်၏။ ဤနာမည်ကို ကြားလိုက်ရုံဖြင့် တောင်မည်း မိစ္ဆာအိုကြီး ကျင့်ကြံသည့် နတ်သိုင်းကျင့်စဉ်နှင့် တူနေသည်။

ကျင်းအန်းသည် အကြမ်းဖျင်း ဖတ်ရှုလိုက်ရာ သိုင်းကျမ်းတွင် မှတ်စုများစွာ ပါရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ဤစာအုပ်ကို အမြဲတမ်း ယူဆောင်သွားကာ ကြိုးစားပမ်းစား လေ့လာကျင့်ကြံခဲ့ပုံရ၏။

သို့ပေမည့် ဤတောင်မည်းကျင့်စဉ် သည် တောင်မည်းမိစ္ဆာအိုကြီး၏ နတ်သိုင်းကျင့်စဉ် မဟုတ်ဘဲ သိုင်းလောကရှိ ဒုတိယအဆင့် သိုင်းပညာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

တောင်မည်းကျင့်စဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ခြင်း၊ ရိုးတွင်းခြင်ဆီကို ဆေးကြောခြင်း၊ အပြင်မှ အတွင်းသို့၊ အပြင်သိုင်းမှ အတွင်းအားသို့ ပြောင်းလဲကျင့်ကြံရသော ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်၏။

တောင်မည်းကျင့်စဉ်တွင် အဆင့်ငါးဆင့် ပါဝင်သည်။

ပထမအဆင့်မှာ မီးတောက်အဆိပ် အမည်းရောင်စွမ်းအင်ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်တွင်း၌ မီးတောက်အဆိပ် အတွင်းအားကို လေ့ကျင့်ရမှာဖြစ်၏။

တောင်မည်းကျင့်စဉ်ဟု နာမည်ပေးထားသော်လည်း ဤကျင့်စဉ်သည် အေးစက်ပျော့ပျောင်းသော ကျင့်စဉ်မျိုး မဟုတ်ဘဲ ပြင်းထန်ပြီး အာဏာပြနိုင်သော မီးတောက်အဆိပ်ကျင့်စဉ် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအဆင့်မှာ အနက်ရောင်အင်္ကျီ ဖြစ်သည်။ အနက်ရောင်အင်္ကျီဆိုသည်မှာ စွမ်းအင်အကာအကွယ် ဖြစ်၏။

မီးတောက်အဆိပ်အတွင်းအားသည် ခန္ဓာကိုယ်မျက်နှာပြင်တွင် အကာအကွယ် စွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲ သွားခြင်းကို အစွဲပြု၍ နာမည်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

တတိယအဆင့်မှာ တောင်မည်း ဖြစ်သည်။ ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပါက တောင်မည်းကျင့်စဉ်၏ ရိုးတွင်းခြင်ဆီ ဆေးကြောခြင်း အစွမ်းသည် စတင်ပေါ်ထွက်လာပြီး အရေပြားများမှာ ကျောက်ဆောင်များကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း မာကျောလာမှာဖြစ်၏။

စတုတ္ထအဆင့်မှာ ရိုးတွင်းခြင်ဆီဆေးကြောခြင်း ဖြစ်ပြီး လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တည်ဆောက်ပုံကို အနည်းငယ် တိုးတက်ကောင်းမွန်စေနိုင်သည်။

ပဉ္စမအဆင့်မှာ အဆုတ်နှင့်နှလုံးမီးတောက်ဖြစ်ပြီး လူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင်းမီးတောက်ကို လေ့ကျင့်ရမှာဖြစ်သည်။ အတွင်းမီးတောက် အားကောင်းလာပါက လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မီးဖိုတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည်။

အတွင်းမှ အပြင်သို့ ကြွက်သား၊ အရွတ်၊ အရေပြား၊ အရိုးနှင့် အမြှေးပါးများကို တဖြည်းဖြည်း ဆေးကြောပေမှာဖြစ်သည်။

ထိုအခါ မီးတောက်အဆိပ် အမည်းရောင်စွမ်းအင်၊ အကာအကွယ် အနက်ရောင်အင်္ကျီနှင့် တောင်မည်း အရေပြားတို့သည် ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်တစ်ခုသို့ တက်လှမ်းသွားမှာဖြစ်၏။

ကျင်းအန်းသည် တောင်မည်းကျင့်စဉ်ကို အကြမ်းဖျင်း ဖတ်ရှုပြီးနောက် ဝမ်းသာသွားသည်။

ဒုတိယအဆင့် သိုင်းပညာဆိုသည့်အတိုင်း အကြမ်းဖျင်းဖတ်ရှုပြီး မိတ်ဆက်ကို ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူ ယခု သင်ယူနေသော တတိယအဆင့် ဓားသိုင်းနှင့် တတိယအဆင့် သံမဏိသိုင်းတို့ထက် အဆင့်များစွာ ပိုမိုမြင့်မားကြောင်း သိလိုက်ရ၏။

ကျင်းအန်းသည် မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ ဒုတိယမြောက် သိုင်းကျမ်းကို စတင်ဖတ်ရှုလိုက်သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ ဤချင်းဟွေရတနာမှတ်တမ်း သည်လည်း တာအိုကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်နေ၏။

သို့ပေမည့် အနည်းငယ် ဖတ်ရှုပြီးနောက် ကျင်းအန်းသည် ချင်းဟွေရတနာမှတ်တမ်းအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု လျော့ကျသွားခဲ့သည်။

ချင်းဟွေရတနာမှတ်တမ်းသည် တာအိုကျင့်စဉ်များထဲတွင် မဖြစ်စလောက်သာ ပါဝင်သည်။ နာမည်ကို အလွန် ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ ပေးထားသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သာမန်သာဖြစ်ပြီး စိတ်ကူးယဉ်မှုများနှင့်သာ ပြည့်နှက်နေ၏။

ချင်းဟွေရတနာမှတ်တမ်းသည် မှန်ကန်သော တာအိုလမ်းစဉ်၊ ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်းစသည့် တရားဝင် တာအိုဂိုဏ်းများတွင် မပါဝင်ဘဲ တောကြိုတောင်ကြားရှိ တာအိုဆရာများ၏ အဆင့်နိမ့်ကျင့်စဉ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်အင်္ဂါငါးပါးလျှို့ဝှက်ကျမ်းကို တွေ့မြင်ပြီးနောက် ကျင်းအန်း၏ အမြင်သည် အနည်းနှင့်အများတော့ မြင့်မားလာခဲ့၏။

ဝိညာဉ်အင်္ဂါငါးပါးလျှို့ဝှက်ကျမ်းသည် မှန်ကန်သော တာအိုလမ်းစဉ်၏ အနိမ့်ဆုံး တာအိုကျမ်းစာ ဖြစ်သော်လည်း မှန်ကန်သော တာအိုလမ်းစဉ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်နေသေးသည်။

၎င်းသည် တရားဝင်တပည့်နှင့် ပြင်ပတပည့်တို့၏ ကွာခြားချက်ကဲ့သို့ပင်။ တရားဝင်တပည့်မှသာလျှင် အသိအမှတ်ပြုခံရမှာဖြစ်၏။

နောင်တစ်ချိန်တွင် တရားဝင်တာအိုကျောင်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ရပြီး မှန်ကန်သော တာအိုဆရာကြီးများ၏ မျက်စိကျခြင်းကို ခံရနိုင်ပေလိမ့်မည်။

မူလက ကျင်းအန်းသည် ချင်းဟွေရတနာမှတ်တမ်းကို စိတ်ဝင်စားမှု သိပ်မရှိတော့သောကြောင့် ပစ်ချလိုက်ကာ တောင်မည်းကျင့်စဉ်ကို ပြန်လည်ကောက်ယူရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

“ဟမ်... ဒါက ဘာလဲ။” ရုတ်တရက် ကျင်းအန်းသည် အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်၏။

“ဘုတ်...”

ချင်းဟွေရတနာမှတ်တမ်း၏ စာရွက်များကြားမှ အဝါရောင်သန်းနေသော သိုးရေစာလိပ်တစ်ခု ကျသွားသည်။

သိုးရေစာလိပ်ကို ကိုင်ကြည့်လိုက်ရာ သစ်ဆီဖြင့် ရေမဝင်အောင်နှင့် ပိုးမစားအောင် ပြုလုပ်ထားကြောင်း တွေ့ရပြီး ဆီနံ့သင်းသင်းလေး ရနေ၏။

ကျင်းအန်းသည် သိုးရေစာလိပ်ကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်ရာ စာလိပ်မှာ အလွန်ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

ကျင်းအန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ဝိညာဉ်တည်ငြိမ်ခြင်းဆေးလုံးလား။”

ကျင်းအန်းသည် အစပိုင်းတွင် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်သွားသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ဝမ်းသာသွားကာ အသံထွက်၍ပင် ရယ်မောလိုက်မိ၏။ “ဟား... ဟား.. ဟား...”

‘ကြည့်စမ်းပါ။ ဒါကို ဘယ်လိုခေါ်မလဲ။ သံဖိနပ်ပေါက်မတတ် ရှာဖွေနေချိန်မှာ အလိုအလျောက် ရောက်လာတာကို ခေါ်တာပေါ့။ အိပ်ချင်နေချိန်မှာ ခေါင်းအုံးလာပေးသလိုပဲ။’

ကျင်းအန်းသည် ဆေးဖော်စပ်နည်းပါ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို သေချာဖတ်ရှုလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအရာသည် တာအိုဆေးဖော်စပ်နည်း အစစ်အမှန် ဖြစ်၏။

သို့ပေမည့် ဤဆေးဖော်စပ်နည်းတွင် ပြဿနာအနည်းငယ် ရှိနေကြောင်း ကျင်းအန်း တွေ့လိုက်ရသည်။