အခန်း ၆၉

အပိုင်း (၆၉) ဒုတိယအဆင့်နှင့် တတိယအဆင့်

ကျင်းအန်းသည် သတိထားမိလိုက်၏။

ဝိညာဉ်တည်ငြိမ်ခြင်းဆေးလုံး၏ ဆေးဖော်စပ်နည်းသည် တကယ့်တာအိုဆေးဖော်စပ်နည်း အစစ်အမှန်ဟု မဆိုနိုင်ချေ။

ဆေးဖော်စပ်နည်းပါ အချက်အလက်များအရ မူလက ဝိညာဉ်တည်ငြိမ်ခြင်းဆေးလုံးကို ဖန်တီးခဲ့သူ သည်လည်း ကျင်းအန်းကဲ့သို့ပင် တာအိုဆေးဖော်စပ်နည်း မရှိသောကြောင့် ကျင့်ကြံမှုမှာ တစ်လှမ်းမှ ရှေ့မတိုးနိုင်ဘဲ ဒုက္ခရောက်နေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ဆေးဖော်စပ်နည်းတစ်ခု ရရှိရန်အတွက် သူသည် လောကတစ်ခွင်ရှိ တာအိုကျောင်းများသို့ သွားရောက် လည်ပတ်ခဲ့၏။

ထို့အပြင် ပြည်သူလူထုအကြားတွင် နာမည်ကြီးပြီး အစွမ်းထက်သည်ဟု သတင်းထွက်နေသော တာအိုဆရာများ၏ ကျောင်းတော်များသို့လည်း လှည့်လည်သွားရောက်ခဲ့သည်။

သို့သော် နတ်လမ်းစဉ်ကို ရှာဖွေရသည်မှာ ကောင်းကင်သို့ တက်ရသည်ထက်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အခက်အခဲပေါင်းများစွာကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် ကြိုးစားပမ်းစား ရှာဖွေခဲ့ပြီးမှသာ မပြည့်စုံသော ဆေးဖော်စပ်နည်းတစ်ခုကို ရရှိခဲ့၏။

ထို့နောက် သူသည် ထိုမပြည့်စုံသော ဆေးဖော်စပ်နည်းကို နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် လေ့လာခဲ့ပြီး လိုအပ်နေသော ဆေးဘက်ဝင်အပင်များကို တစ်ခုချင်းစီ ဖြည့်စွက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သော ဆေးဘက်ဝင်အပင်များနေရာတွင် အာနိသင်တူညီသော အခြားဆေးပင် များဖြင့် အစားထိုးရန် အကြိမ်ကြိမ် စမ်းသပ်ခဲ့၏။

ထိုသို့ဖြင့် သူသည် အလယ်အလတ်နည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး ဆေးဖော်စပ်နည်း အသစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအရာမှာ ယခုတွေ့နေရသည့် ဝိညာဉ်တည်ငြိမ်ခြင်း ဆေးလုံးပင်ဖြစ်၏။

သို့ပေမည့် ဤဝိညာဉ်တည်ငြိမ်ခြင်းဆေးလုံးသည် မပြည့်စုံသော ဆေးဖော်စပ်နည်းမှ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် မွေးရာပါ မပြည့်စုံမှုများ ရှိနေပြီး အခြေခံချီစွမ်းအင် လေ့ကျင့်ခြင်း အစပိုင်းနှင့် အလယ်ပိုင်းအတွက်သာ အကျိုးရှိသည်။

အရေးကြီးသော ဆေးအမယ်တစ်ခုနှင့် ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သော ဆေးပင်အချို့ လိုအပ်နေသောကြောင့် အခြေခံချီစွမ်းအင်လေ့ကျင့်ခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပါက အာနိသင် မရှိတော့ချေ။

ကျင်းအန်းသည် ဤအချက်အတွက် အလွန်နှမြောမိ၏။ သို့သော်ငြား သူသည် သူ၏စိတ်နေစိတ်ထားကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

အခြေခံချီစွမ်းအင်လေ့ကျင့်ခြင်း အလယ်ပိုင်းအထိသာ ရမည်ဆိုလျှင်တောင် သူ အမြတ်ထွက်နေပြီ ဖြစ်၏။

ကျင်းအန်းသည် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ တစ်မြို့လုံးတွင် အကြီးဆုံးဖြစ်သော ဆေးဆိုင်သို့ ဆေးဝယ်ရန် အပြေးအလွှား သွားခဲ့သည်။

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် မျက်နှာတွင် အပြုံးများပွင့်လန်းကာ အိမ်အပြင်သို့ ထွက်သွားသော ကျင်းအန်းကို ကြည့်ပြီး အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်၏။ “ညီလေး... ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။”

သို့ပေမည့် ကျင်းအန်းသည် တာအိုဆရာအိုကြီးကို ပြန်မဖြေတော့ဘဲ ခြံဝင်းတံခါးမှ ပြေးထွက်သွားကာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော်ငြား နေ့တစ်ဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ...

ကျင်းအန်းသည် တစ်မြို့လုံးရှိ ဆေးခန်းများနှင့် ဆေးဆိုင်များအားလုံးကို သွားရောက်ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ဆေးဖော်စပ်နည်းထဲတွင် ပါဝင်သော ဆေးပင်များအားလုံးကို ပြည့်စုံအောင် မဝယ်နိုင်ခဲ့ချေ။

ဤဆေးဖော်စပ်နည်းသည် အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်ရာ ဆေးပင်အချို့မှာ ရှာရခက်နေပြီး ကြိုတင်မှာယူထားရန် လိုအပ်၏။ ရနိုင်၊ မရနိုင်မှာလည်း မသေချာသေးပေ။

ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် သူ၏ အထက်လူကြီးများနှင့် အခြားလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို အကူအညီတောင်းကာ ရှားပါးဆေးပင်အချို့ မည်သူ့ထံတွင် ရှိနိုင်မည်ကို ရှာဖွေပေးရမှာဖြစ်သည်။

ရှာတွေ့ခဲ့လျှင်တောင် ဆေးပို့ဆောင်မည့်အချိန်နှင့် လမ်းခရီးတွင် ကြန့်ကြာနိုင်မည့် အချိန်များကြောင့် မည်သည့်အချိန်တွင် ရမည်ကို ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင်က အတိအကျ မပြောနိုင်ချေ။

ပစ္စည်းမရှိဘဲ ဟင်းချက်၍ မရနိုင်သကဲ့သို့ ကျင်းအန်းသည်လည်း ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင်ကို အကြပ်အတည်း မဖြစ်စေချင်သောကြောင့် ငွေတစ်ကျပ်ကို စရန်အဖြစ်ပေးကာ နေရပ်လိပ်စာကို ချန်ထားရစ်ခဲ့ပြီး သတင်းကိုသာ အေးအေးဆေးဆေး စောင့်နေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ရ၏။

ဝမ်းသာအားရ ထွက်သွားပြီးမှ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြန်ရောက်လာသော ကျင်းအန်းကို ကြည့်ကာ ခြံဝင်းထဲတွင် ယဇ်ပလ္လင်ပြင်ဆင်နေသော တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ထပ်မံ၍ အံ့အားသင့်သွားရပြန်သည်။

တာအိုဆရာအိုက မေးလိုက်၏။ “ညီလေး... ခင်ဗျား ဘာဖြစ်လာတာလဲ။”

သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ခုနကတင် မျက်နှာကြီး ပြုံးရွှင်ပြီး ထွက်သွားတာ၊ အခုလောက် မြန်မြန် စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ပြန်ရောက်လာပြီလား။”

တာအိုဆရာအိုက မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။ “စိတ်ညစ်စရာတစ်ခုခု ကြုံလာလို့လား။ ညီလေးအတွက် ကျုပ် ဗေဒင်တွက်ပေးရမလား။”

သူက အာမခံချက် ပေးလိုက်သည်။ “ကျုပ်တွက်တာ မှန်၊ မမှန် မမေးနဲ့၊ ညီလေးရဲ့ စိတ်ရင်း မှန်၊ မမှန်ကိုပဲ မေး။ စိတ်ရင်းမှန်ရင် သေချာပေါက် မှန်မှာပဲ။”

တာအိုဆရာအိုသည် စကားများနေပြီး ကျင်းအန်း ခြေလှမ်းတန့်သွားသည်ကို မြင်ချိန်မှာတော့ အခွင့်အရေး ရပြီဟု ထင်ကာ ချက်ချင်းဆိုသလို တက်ကြွသွားပြီး ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ညီလေး... ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် ညီလေး ကျုပ်ကို ကျွေးတဲ့ ဆိတ်သားဟင်းချိုပူပူလေးက တော်တော်ကောင်းတယ်လို့ ကျုပ် ထင်တယ်။”

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် စကားပြောပြီးနောက် ပါးစပ်သပ်ကာ တံတွေးများကို တိတ်တဆိတ် မြိုချလိုက်သည်။

ကျင်းအန်းက ပြန်ပြောလိုက်၏။ “မီးအုံကုသတဲ့ဆိုင်တွေက အမြဲတမ်း ခင်ဗျားမှာ အအေးဓာတ် များနေတယ်လို့ ပြောလိမ့်မယ်။ ပြည့်တန်ဆာအိမ်က မိန်းမတွေကလည်း အမြဲတမ်း သခင်လေးက အရမ်းစွမ်းတာပဲ၊ ကျွန်မတော့ မခံနိုင်တော့ဘူးလို့ ပြောကြလိမ့်မယ်။”

သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားကို ယုံရင် ကျုပ် ရူးသွားမှာပဲ။”

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ကျင်းအန်း အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားတော့မည်ကို မြင်ချိန်မှာတော့ ယနေ့ညအတွက် ဆိတ်သားဟင်းချိုပူပူလေး စားရမည့်အစီအစဉ် ပျက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် အလျင်အမြန် အော်ပြောလိုက်၏။ “ညီလေး... ကျုပ် ခုနက ဗေဒင်တွက်ကြည့်လိုက်တာ၊ ဒီနေ့အတွက် စိတ်ရင်းမှန်ရင် ဈေးတစ်ဝက် လျှော့ပေးလို့ရတယ်။”

‘စိတ်ရင်းမှန်တာကို ဈေးဆစ်လို့ရအောင် ဈေးထဲက ဝက်ခေါင်းသားလို့များ ထင်နေသလား။’

……

နောက်ရက်များတွင် ...

ကျင်းအန်းသည် သွေးဓားကျမ်း၊ ကျောက်စာခွဲလက်ဝါး သုံးဆယ့်ခြောက်ကွက်၊ တောင်မည်းကျင့်စဉ် တို့ကိုသာ ကြိုးစားပမ်းစား လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။

နှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိ ဂျင်ဆင်းနှင့် တရုတ်နံနံတို့ပါဝင်သော စန်းကွေ့အားဖြည့်ဟင်းချိုနှင့် နှစ်တစ်ရာ သက်တမ်းရှိ နဂါးကျားဆေးအရက်တို့၏ အကူအညီဖြင့် သွေးနှင့် ချီစွမ်းအင်များကို ဖြည့်တင်းကာ ကြွက်သားနှင့် အရိုးများကို သန်စွမ်းစေခဲ့၏။

ကျင်းအန်း၏ ကျင့်ကြံမှုအမြန်နှုန်းမှာ အလွန်မြန်ဆန်လို့နေ၏။ ထိုနေ့တွင် သူသည် ကြီးမားသော ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှု နှစ်ကြိမ်နှင့် သေးငယ်သော ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှု ဆယ့်တစ်ကြိမ် ရရှိခဲ့သည်။

ဒုတိယနေ့တွင် ကြီးမားသော ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှု သုံးကြိမ် ရရှိခဲ့သည်။ တတိယနေ့တွင် ကြီးမားသော ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှု နှစ်ကြိမ် ထပ်မံရရှိခဲ့ပြီး သေးငယ်သော ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုများမှာမူ အနည်းငယ် ပင်ပန်းလာသောကြောင့် ဆယ်ကြိမ်အောက်သာ ရှိတော့၏။

……

တိုတောင်းသော ဆယ်ရက်တာကာလအတွင်း ...

နောက်ဆုံးတွင် ကျင်းအန်းသည် သွေးဓားကျမ်း ဆယ့်နှစ်အဆင့်ကို အောင်မြင်စွာ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့သည်။

ကျောက်စာခွဲလက်ဝါး သုံးဆယ့်ခြောက်ကွက်၏ ကျားပြိုကွဲလက်သီးနှင့် ဝက်ဝံကျောတိုက် တို့ကိုလည်း ပြီးပြည့်စုံစွာ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့၏။

တောင်မည်းကျင့်စဉ်၏ တတိယအဆင့်ဖြစ်သော တောင်မည်းအဆင့်ကိုလည်း ပြီးပြည့်စုံစွာ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့သည်။

ပြောရမည်ဆိုလျှင် တောင်မည်းကျင့်စဉ်၏ တတိယအဆင့်ဖြစ်သော တောင်မည်းသည် အရေပြားကို ကျောက်တုံးကဲ့သို့ မာကျောစေပြီး ကျောက်စာခွဲလက်ဝါး သုံးဆယ့်ခြောက်ကွက်နှင့် သဘောတရား တူညီနေ၏။

ထို့ကြောင့် ကျင်းအန်းသည် အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ တောင်မည်း၏ တတိယ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ အလွယ်တကူ ရောက်ရှိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤမျှ မြန်ဆန်စွာ တိုးတက်လာရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ အခြားသူများ မရှိနိုင်သော နှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိ အားဖြည့်ဆေးများ၏ ပံ့ပိုးမှုနှင့် ဈေးကြီးသော သယံဇာတများကို အသုံးပြုထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။

နှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိ ဆေးပင်များဆိုသည်မှာ သာမန်သူဌေးများပင် မစားနိုင်သောအရာများ ဖြစ်သည်။

ထိုအရာများကို နေ့စဉ် ထမင်းစားရေသောက်သကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာ စားသောက်နေခြင်းမှာ ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ချေ။ ရွှေတောင်၊ ငွေတောင်ရှိသော အရာရှိများနှင့် သူဌေးများပင်လျှင် မွဲပြာကျသွားနိုင်၏။

ဤအရာအားလုံး၏ တန်ဖိုးမှာ ဆယ်ရက်အတွင်း ကျင်းအန်းသည် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် အဆင့်မြှင့်တင်ခဲ့ပြီး ကုသိုလ်ကံအမှတ် သုံးရာကို သုံးစွဲခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျင်းအန်းသည် သက်ပြင်းချမိလိုက်၏။

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် သူ၏အိမ်တွင် အလကားစား၊ အလကားသောက်၊ အလကားနေထိုင်နေပြီး နေ့စဉ်စကားများ ရန်ဖြစ်နေရသော်လည်း သူ၏ အမြင်သည် အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။

ဤအိမ်နေရာသစ် ရွေးချယ်မှုသည် အလွန်ကောင်းမွန်၏။

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် အိမ်ရှေ့ခြံဝင်းတွင် သင်္ချိုင်းအသုံးအဆောင်များကို အမျှဝေရန် အလုပ်များနေ၏။ သူကမူ အိမ်နောက်ဖေးခြံဝင်းတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ကျင့်ကြံနိုင်သည်။

တိတ်ဆိတ်သောနေရာတစ်ခု ရှိမှသာ သူသည် သိုင်းပညာကျင့်ကြံရာတွင် အာရုံအပြည့်အဝ စူးစိုက်နိုင်မှာ ဖြစ်၏။

……

ထိုနေ့တွင်...

ကျင်းအန်းသည် ရှန်ကျားပေါက်မှ ချန်ခရိုင်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်မှာ ဆယ်ရက်ပြည့်မြောက်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယနေ့ ကျင်းအန်းသည် ထုံးစံအတိုင်း အိမ်နောက်ဖေးခြံဝင်းတွင် သိုင်းမကျင့်တော့ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သွေးဓားကျမ်း နှင့် ကျောက်စာခွဲလက်ဝါး သုံးဆယ့်ခြောက်ကွက် တို့ကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ကျင့်ကြံပြီးနောက် သူ၏ သိုင်းကျမ်းများကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန် လိုအပ်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျင်းအန်းက ရေရွတ်လိုက်၏။ “အဆင့်မြှင့်တင်မည်။”

သူက ထပ်မံရေရွတ်လိုက်၏။ “အဆင့်မြှင့်တင်မည်။”

သွေးဓားကျမ်း၊ သွေးနီရောင်စွမ်းအား ဆယ့်ရှစ်အဆင့်...

ဓားသိုင်း၏ အားသုံးပုံနည်းစနစ်များ တိုးတက်လာပြီး ဓားကွက်များ ပိုမိုမြန်ဆန်လာကာ အားသက်သာလာ၏။ သွေးနီရောင်စွမ်းအား၏ ပေါက်ကွဲအားသည်လည်း ပိုမိုအားကောင်းလာသည်။

ဤတစ်ကြိမ် အဆင့်မြှင့်တင်ရန်အတွက် ကုသိုလ်ကံအမှတ် နှစ်ရာ လိုအပ်၏။

ကျင်းအန်းသည် အလွန် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ကျောက်စာခွဲလက်ဝါး သုံးဆယ့်ခြောက်ကွက်ကိုလည်း သုံးဆယ့်ခြောက်ကွက်ဟု ဆက်ခေါ်၍ မရတော့ချေ။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျင်းအန်းသည် သိုင်းကျမ်း၏နာမည်ကို ပြောင်းလဲကာ ကျောက်စာခွဲလက်ဝါး ခြောက်ဆယ်ကွက် ဟု ပြောင်းလဲပေးရမှာဖြစ်၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အရိုးလေ့ကျင့်သည့် သံမဏိသိုင်း အကွက်နှစ်ဆယ့်လေးကွက် ထပ်တိုးလာသောကြောင့်ပင်။

ထိုအရာများမှာ သံမဏိပုဆိန်ကဲ့သို့ မာကျောသော ခြေထောက်အရိုးများဖြစ်ပြီး နွားရိုင်းအရိုးကိုပင် ခြေကန်ချက်ဖြင့် ကျိုးသွားစေနိုင်သည့် နွားမိစ္ဆာအရိုးခွဲပုဆိန် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် တောဆင်ရိုင်းကဲ့သို့ တုန်ခါနိုင်စွမ်းရှိသော ဆင်မိစ္ဆာခြေထောက် လည်း ပါဝင်၏။

ဤအသစ်ထပ်တိုးလာသော အရိုးလေ့ကျင့်သည့် သံမဏိသိုင်းနှစ်မျိုးသည် ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်း ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို လေ့ကျင့်သည့် နည်းလမ်းများ ဖြစ်သည်။

ယခုဆိုလျှင် ကျင်းအန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်း အားနည်းချက်များကိုပါ ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်၏။

ကုသိုလ်ကံအမှတ်နှစ်ရာ လိုအပ်သည်။

ကျင်းအန်းက တွေးလိုက်၏။ “ကြိုးကြာ၊ ကျား၊ ဝက်ဝံ၊ နွား၊ ဆင်... ရှေးခေတ်က တိရစ္ဆာန်ငါးမျိုး သိုင်းကျင့်စဉ်နဲ့ ဘာလို့ ပိုတူလာတာလဲ။”

သူက ဆက်တွေးလိုက်သည်။ “ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လို့ ဤတစ်ကြိမ် သိုင်းကျမ်းနှစ်ခု ဆက်တိုက် အဆင့်မြှင့်တာ ကုသိုလ်ကံအမှတ် တစ်ရာ မဟုတ်တော့ဘဲ နှစ်ရာ လိုအပ်ရတာလဲ။”

သို့သော်ငြား တောင်မည်းကျင့်စဉ်၏ လမ်းပြမှုကြောင့် ကျင်းအန်းသည် အသစ်ရရှိလာသော သိုင်းကျမ်းနှစ်ခုကို သေချာစွာ လေ့လာကြည့်လိုက်ရာ ဤသိုင်းကျမ်းနှစ်ခု၏ အစွမ်းသည် ဒုတိယအဆင့် သိုင်းကျမ်းများစာရင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြောင်း အံ့အားသင့်စွာ တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

ကျောက်စာခွဲလက်ဝါး သုံးဆယ့်ခြောက်ကွက်သည် မူလတည်းက တတိယအဆင့် သိုင်းပညာများထဲတွင် ထိပ်တန်းအဆင့်ဖြစ်ရာ ဤတစ်ကြိမ် အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်ရုံဖြင့် ဒုတိယအဆင့် သိုင်းပညာသို့ ကူးပြောင်းသွားခြင်းမှာ ယုတ္တိရှိပေသည်။

ထိုသို့တွေးမိလိုက်သည်နှင့် ကျင်းအန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တက်ကြွမှုများ ပေါ်လွင်လာသည်။ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများလည်း ပေါ်လာ၏။

ထိုသို့ဆိုလျှင် သူသည် သွေးဓားကျမ်းနှင့် ကျောက်စာခွဲလက်ဝါး ခြောက်ဆယ်ကွက်ကိုသာ အောင်မြင်အောင် ကျင့်ကြံနိုင်ပါက အခြေခံအဆင့်ရှိသော တတိယအဆင့် သိုင်းသမားဘဝမှ ဒုတိယအဆင့် သိုင်းပညာရှင် စာရင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

ဒုတိယအဆင့် သိုင်းပညာရှင်ဆိုသည်မှာ သိုင်းလောကတွင် နာမည်ကြီးသော သိုင်းသမားများဖြစ်ပြီး ကိုယ်ပိုင်ဂိုဏ်းတစ်ခုကိုပင် တည်ထောင်နိုင်သူများ ဖြစ်သည်။

ကျင်းအန်းသည် တွေးရင်းတွေးရင်းဖြင့် မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်လာ၏။

စိတ်နေစိတ်ထား ကောင်းမွန်နေသော ကျင်းအန်းသည် ယနေ့ တာအိုဆရာအိုကြီးကို ဆိုင်သို့ခေါ်သွားပြီး ဆိတ်သားဟင်းချိုပူပူလေး ကျွေးရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

ထို့အပြင် ဆယ်ရက်ဆက်တိုက် သိုင်းကျင့်ထားသောကြောင့် သူလည်း အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေပြီ ဖြစ်၏။

ကျင်းအန်းသည် ခြံဝင်းထဲသို့ ထွက်လာချိန်တွင် တာအိုဆရာအိုကြီးသည် တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် သင်္ချိုင်းအသုံးအဆောင်အတွက် တာအိုကျမ်းစာများ ရွတ်ဖတ်ကာ အမျှဝေပေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ သောကြောင့် တာအိုဆရာအိုကြီးကို မနှောင့်ယှက်တော့ချေ။

သူက တာအိုဆရာအိုကြီးကို စောင့်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

သို့ပေမည့် တာအိုဆရာအိုကြီ၏ တည်ကြည်စွာ အမျှဝေနေမှုကို ကြည့်ပြီး ကျင်းအန်းသည် ထူးဆန်းသော အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်။

သူသည်လည်း မှန်ကန်သော တာအိုလမ်းစဉ်၏ တပည့်တစ်ဝက်ဟု ဆိုနိုင်ရာ ထိုဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေသော သေဆုံးသူများနှင့် သင်္ချိုင်းအသုံးအဆောင်များကို အမျှဝေပေးနိုင်မည်လားဟု တွေးမိလိုက်၏။

..................