အခန်း ၇၃

အပိုင်း (၇၃) ဓားလက်ဆောင်ပေးခြင်း

ကျင်းအန်းက ဤသို့ မေးလိုက်ခြင်းသည် အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအချိန်က တာအိုဆရာအိုကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တုံ့ဆိုင်းနေသော အရိပ်အယောင်များကို သူ သတိထားမိလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ပါးစပ်ကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။ သိုးသားပြုတ်က အရသာရှိသော်လည်း ဟော့ပေါ့ စားပြီးနောက် မကောင်းသည့်အချက်တစ်ခု ရှိပေသည်။ ထိုအရာမှာ အာခေါင်ခြောက်လွယ်ခြင်းပင်။

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ခြောက်သွေ့နေသော နှုတ်ခမ်းကို ပွတ်သပ်ပြီးနောက် ကျင်းအန်း၏ ရင်ထဲမှ သံသယကို ဖြေရှင်းပေးလိုက်သည်။

သူက ရှင်းပြလိုက်၏။ “နဖူးစွန်းက မိဘများရဲ့ ကံကြမ္မာကို ကိုယ်စားပြုတယ်။ ညီလေးရဲ့ သူငယ်ချင်း သခင်လေးယီယွင်ရဲ့ နဖူးစွန်းက မည်းနက်နေတယ်။ အဲဒါက မိဘနှစ်ပါးစလုံး သေဆုံးသွားပြီဆိုတာကို ပြသနေတာ။ ပြီးတော့ သဘာဝအတိုင်း သေဆုံးတာ မဟုတ်ဘဲ မတရား သေဆုံးခဲ့ရတာ။

အထူးသဖြင့် သားသမီးနေရာမှာ မီးခိုးရောင်၊ အမည်းရောင် အငွေ့အသက်တွေ ရှိနေပြီး မိဘများရဲ့ နဖူးစွန်းကို ကျူးကျော်နေတယ်။ အဲဒါက ဒီမိဘတွေ မတရား သေဆုံးရတာက သခင်လေးယီယွင်နဲ့ ဆက်စပ်မှု ရှိနေတယ်ဆိုတာကို ပြသနေတာ။”

ကျင်းအန်းသည် တာအိုဆရာအိုကြီး၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် မျက်နှာပေါ်တွင် အရင်ဆုံး အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။

ကျင်းအန်းက ပြောလိုက်၏။ “မိဘကို သတ်တာလား။ ကျုပ်ကတော့ အဲဒီလို မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်တယ်။ အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် သခင်လေးယီယွင်က ဖြူစင်တဲ့ ယုံကြည်ချက်ရှိတဲ့ ပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။”

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ပို၍ အာခေါင်ခြောက်လာသော ပါးစပ်ကို ပွတ်သပ်ကာ ခေါင်းခါလျက် ပြောလိုက်သည်။ “မဟုတ်ဘူး။ မဟုတ်ဘူး။ တရားမျှတမှုအတွက် ဆွေမျိုးတွေကို သတ်တာများ ဖြစ်နေမလား။ ဒါမှမဟုတ် မကောင်းဆိုးဝါး ကြယ်ပွင့်က မိဘတွေကို သတ်တာလား။ သူ့ကြောင့် မိဘတွေ မတော်တဆ သေဆုံးသွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။

လူတွေက မျက်နှာကို ပြောင်းလဲနိုင်သလို ကံကြမ္မာကိုလည်း ပြောင်းလဲနိုင်တယ်။ ဒီလောကမှာ မကောင်းဆိုးဝါး မျက်နှာပညာရပ်လို့ ခေါ်တဲ့ လူတစ်မျိုး ရှိတယ်။ သူတို့က ကောင်းကင်နဲ့ နေကို ခိုးယူနိုင်ပြီး မျက်နှာပြောင်း ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲနိုင်တယ်။ သခင်လေးယီယွင်က ကျုပ်ကို ကိုယ်တိုင် အရိုးစမ်းသပ်ပြီး ဗေဒင်တွက်ခွင့်ပေးမှသာ အတိအကျ တွက်ချက်နိုင်မှာ။”

ကျင်းအန်းသည် တာအိုဆရာအိုကြီး၏ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် လည်ပင်းအနောက်ဘက်တွင် အနည်းငယ် အေးစက်စက်ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

ထိုညက ခေါင်းတလားဘုရားကျောင်းနှင့် ယင်ဓာတ်စုဝေးရာနေရာတွင် သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော လူများထဲ၌ ပုံမှန်လူ တစ်ယောက်မှ မပါဝင်ချေ။ သူ အစတည်းက ထိုနေရာတွင် မသေဆုံးခဲ့ခြင်းက အမှန်တကယ်ပင် ကံကောင်းလှသည်။

ကျင်းအန်းသည် ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာအားရဖြင့် တွေးတောလိုက်၏။

သူတို့နှစ်ဦး နေထိုင်ရာသို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ကောင်းကင်က မှောင်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကာ ညမထွက်ရ အမိန့်က မကြာမီ စတင်တော့မှာ ဖြစ်သည်။

သို့ပေမည့် အစိုးရရုံးဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အစောင့်တစ်ဦးသည် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် အချိန်အတန်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေပုံရသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူသည် ကောင်းကင်ကို ရံဖန်ရံခါ မော့ကြည့်နေပြီး ညမထွက်ရ အမိန့်မစမီ ပြန်သွားချင်ပုံရသည်။

အစောင့်၏ လက်ထဲတွင် အရာတစ်ခုကို ပိုက်ထားသေး၏။ သို့ပေမည့် ကောင်းကင်က မှောင်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး အမြင်အာရုံမှုန်ဝါးနေကာ အကွာအဝေး အနည်းငယ် ရှိနေသောကြောင့် မည်သည့်အရာဖြစ်သည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရသေးချေ။

အနောက်ဘက်မှ ခြေသံကို ကြားလိုက်ရပုံရသောကြောင့် ခြံဝတွင် အမြဲစောင့်နေသော အစောင့်သည် ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ကျင်းအန်းနှင့် တာအိုဆရာအိုကြီးတို့ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်ချိန်မှာတော့ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ညမထွက်ရအမိန့်က နီးကပ်လာသောကြောင့် အစောင့်သည် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အလျင်စလို ရှင်းပြလိုက်၏။ “သခင်လေးကျင်းအန်း၊ တာအိုဆရာကြီးတန်... အရာရှိဖုန်းက ချင်းမင်ပွဲတော် နီးကပ်လာလို့ အလုပ်များနေပြီး မလာနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် အရာရှိဖုန်းက ဒါကို သခင်လေးကျင်းအန်းဆီ ကိုယ်တိုင်ပေးဖို့ သီးသန့်လွှတ်လိုက်တာ။”

ကျင်းအန်းက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “အရာရှိဖုန်းရဲ့ ပစ္စည်းလား။”

အရာရှိဖုန်းက သူ့ကို မည်သည့်အရာ လက်ဆောင်ပေးမည်ကို သူ သိချင်မိသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ တာအိုဆရာအိုကြီးသည်လည်း အခြေအနေကို ကြည့်ရန် ခေါင်းပြူလာခဲ့၏။

အစောင့်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “အရာရှိဖုန်းက စကားတစ်ခွန်း ပါးလိုက်တယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ ရှန်ကျားပေါက် ခရီးစဉ်တုန်းက သခင်လေးကျင်းအန်းရဲ့ လက်ထဲက ဓားရှည်က ထိပ်ကွေးနေပြီး အက်ကွဲနေတာကို သူ တွေ့လိုက်တယ်။ သူက စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး သခင်လေးကျင်းအန်းရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုကို အစားထိုးပေးချင်လို့ ဒီဓားကို သီးသန့်ရှာပြီး သခင်လေးကျင်းအန်းဆီ လက်ဆောင်ပေးလိုက်တာ။”

သူက ရှင်းပြလိုက်၏။ “ဒီဓားရဲ့ နာမည်က ကျားသရဲဓားလို့ ခေါ်တယ်။ မြောက်ပိုင်းက ဓားသမားတစ်ယောက် ရန်သူတွေ လိုက်သတ်လို့ ချန်ခရိုင်မှာ သေဆုံးသွားခဲ့လို့ ကျန်ခဲ့တဲ့ အမွေအနှစ်ပဲ။ အဲဒီ မြောက်ပိုင်း ဓားသမားက ချန်ခရိုင်မှာ ဆွေမျိုး မရှိလို့ အမွေအနှစ်ကို ဘယ်သူမှ လာမရွေးကြဘူး။ ဒါကြောင့် အစိုးရရုံးမှာ အမြဲထားထားတာ။ အရာရှိဖုန်းက ဒီဓားက သခင်လေးကျင်းအန်းနဲ့ သင့်တော်မယ်လို့ ထင်လို့ သခင်လေး ကျင်းအန်းဆီကို ပို့ခိုင်းလိုက်တာ။”

အစောင့်သည် စကားပြောနေရင်း လက်ထဲမှ သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သေတ္တာထဲတွင် ဓားအိမ်ပါသော ဓားရှည်တစ်လက် ရှိနေပေသည်။ ဓားရှည်၏ ဓားအိမ်နှင့် ဓားရိုးတို့သည် ကြေးညိုရောင်ဖြစ်ပြီး မြောက်ပိုင်း၏ ကြမ်းတမ်းသော သဲမုန်တိုင်းများနှင့် လိုက်ဖက်မှု ရှိနေ၏။

ကျင်းအန်းက သေတ္တာထဲမှ ဓားရှည်ကို ယူရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အစောင့်က ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။ “သခင်လေးကျင်းအန်း... ဒီဓားက နည်းနည်း ဆန်းကြယ်တယ်။ အစက အစိုးရရုံးမှာ ဓားအသုံးအကျွမ်းကျင်ဆုံးဖြစ်တဲ့ အရာရှိကျန့်နဲ့ အရာရှိကျောက်တို့က ဒီကျားသရဲဓားကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သဘောကျခဲ့ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျတော့ အစိုးရရုံးကို ပြန်ပေးခဲ့ကြတယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီကျားသရဲဓားကို ကိုင်ဖူးတဲ့သူတိုင်းက မကြာခင်မှာပဲ ညဘက်ဆို ထူးဆန်းတဲ့ အာရုံချောက်ချားမှုတွေကို အမြဲမြင်ရတတ်တယ်။ လူတွေရဲ့ စိတ်ကို အနှောင့်အယှက်ပေးသလိုပဲ။ အရာရှိဖုန်းက ဘယ်သူနဲ့မှ မတန်ဘူး။ ဒီဓားက ခင်ဗျားနဲ့ပဲ အသင့်တော်ဆုံးလို့ ပြောတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သခင်လေးကျင်းအန်းနဲ့ တာအိုဆရာကြီးတန် တို့က အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူတွေမို့လို့ပဲ။”

အစောင့်သည် စကားပြောပြီးနောက် တာအိုဆရာအိုကြီးကိုပါ ချီးကျူးရန် မမေ့ခဲ့ပေ။ ဤသည်က လူမှုဆက်ဆံရေး ပြေပြစ်ခြင်းဟု ခေါ်ဆိုနိုင်၏။

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများပင် ရှာမရတော့သည်အထိ ပြုံးရွှင်သွားခဲ့၏။ ရှေ့ရှိ အစောင့်ကို ကြည့်လေ ပို၍ အမြင်ကြည်လင်လေ ဖြစ်လာသောကြောင့် အစောင့်အား မျက်နှာကို အခမဲ့ ကြည့်ပေးလိုက်သည်။

ဤသည်ကို လူက ကောင်းမှုလုပ်လျှင် ကောင်းကျိုး မရောက်သေးသော်လည်း ဘေးအန္တရာယ် ဝေးကွာ သွားပြီဟု ဆိုကြ၏။ လူက မကောင်းမှုလုပ်လျှင် ဘေးအန္တရာယ် မရောက်သေးသော်လည်း ကောင်းကျိုး ဝေးကွာသွားပြီ ဖြစ်သည်။ အလုပ် လုပ်ရာတွင် နှုတ်အမူအရာ မကျူးလွန်မိစေရန် သတိထားရမှာ ဖြစ်၏။

ရလဒ်အနေဖြင့် ဤသို့ကြည့်လိုက်ချိန်မှာတော့ တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့၏။ ယခင်က ကောင်းကင် မှောင်နေသောကြောင့် ဂရုမစိုက်မိဘဲ ပြဿနာကို မတွေ့ခဲ့ပေ။ သို့ပေမည့် ယခု ဂရုတစိုက် ကြည့်လိုက်ချိန်မှာတော့ အမှန်တကယ်ပင် အရာတစ်ခုခုကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

သူက မေးလိုက်၏။ “လူတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးအဖြူသားမှာ အမည်းရောင် အမှတ်အသားတစ်ခု ရှိနေရင် အဲဒါကို မကောင်းဆိုးဝါးနဲ့ တိုးတယ်လို့ ခေါ်တယ်။ ခင်ဗျား မကြာသေးခင်က ထူးဆန်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခု ကြုံခဲ့ရလား။

ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျားနဲ့ အတူအိပ်တဲ့ ဇနီးသည်က မကြာသေးခင်က ထူးဆန်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခု ကြုံခဲ့ရလို့ မကြာသေးခင်က ကံဆိုးမှုတွေ ဆက်တိုက် ဖြစ်နေတာမျိုးပေါ့။ ဥပမာ လောင်းကစားတိုင်း ရှုံးတာ၊ ရေအေးသောက်တာတောင် သွားကြားညပ်တာ၊ အပြင်ထွက်တိုင်း ချော်လဲတာမျိုးပေါ့။”

ထိုအစောင့်သည် တာအိုဆရာအိုကြီး၏ စကားကို ကြားချိန်မှာတော့ ချက်ချင်း ဦးရေပြား အေးစက်သွားခဲ့၏။ ညဘက်ကြီး ဤအကြောင်းများကို ပြောနေသောကြောင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်သွားကာ ကြောက်ရွံ့စွာ မေးလိုက်သည်။ “တာ... တာအိုဆရာအိုကြီး... ကျုပ် သရဲပူးနေတာလို့ ပြောချင်တာလား။”

တာအိုဆရာအိုကြီးက ခေါင်းခါလျက် ဖြေလိုက်၏။ “အဲဒီလိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ မကောင်းဆိုးဝါးနဲ့ တိုးတာက သရဲပူးတာနဲ့ မတူဘူး။ မကောင်းဆိုးဝါးနဲ့ တိုးတာက များသောအားဖြင့် ခင်ဗျားရဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်တဲ့ အရာတစ်ခုခု ရှိနေတာ။

လက္ခဏာတွေက အပေါ့အလေး ရှိတယ်။ များသောအားဖြင့် အဲဒီအချိန်အတောအတွင်း ကံဆိုးတာပဲ။ ဘယ်အရာက မကောင်းဆိုးဝါးနဲ့ တိုးနေတာလဲဆိုတာ ရှာတွေ့ပြီး ကိုယ့်ရဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေတာကို ဖယ်ရှားလိုက်ရင် ရပါပြီ။

တကယ်လို့ သရဲပူးတာသာဆိုရင် ကံဆိုးပြီး ချော်လဲတာလောက် ရိုးရှင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ အသက်ပါ ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်။”

အစောင့်သည် ထိုစကားကို နားထောင်ပြီးနောက် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က အဖြစ်အပျက်များကို သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူက ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ကံဆိုးသည့်ကိစ္စ မကြုံခဲ့ရကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

မည်သည့် ထူးဆန်းသောအရာမှလည်း မကြုံတွေ့ခဲ့ရပေ။ ထို့အပြင် သူက အိမ်ထောင်မပြုရသေးဘဲ အိမ်တွင် အသက်ကြီးသော မိဘများ၊ အစ်ကိုနှင့် မရီးတို့နှင့်အတူ နေထိုင်ပြီး အတူအိပ်မည့်သူလည်း မရှိချေ။

အစောင့်၏ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် တာအိုဆရာအိုကြီးသည် တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။ “မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ကျုပ်က အကြည့်မမှားနိုင်ပါဘူး။ မကြာသေးခင် ရက်ပိုင်းကမှ တစ်ခုခုနဲ့ တိုးမိတာမှ လွဲလို့ပေါ့။”

သူက မေးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား လွန်ခဲ့တဲ့ လေး၊ ငါးရက်အတွင်းက အရမ်းထူးခြားတဲ့ အရာတစ်ခုခုနဲ့ ထိတွေ့ခဲ့တာများ ရှိလားဆိုတာ သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်အုံး။”

ကိုယ့်အသက်နှင့် သက်ဆိုင်နေသောကြောင့် အစောင့်သည် ကြိုးစား၍ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ခဲ့၏။ သို့ပေမည့် နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူ့အနီးအနား၌ ထူးခြားသောကိစ္စများ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်း မရှိကြောင်းသာ မှတ်မိလို့နေ၏။

သူ၏ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း အနေအထိုင်က ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်၏။ အစိုးရရုံးသွား၊ အစိုးရရုံးမှပြန်၊ အိမ်ပြန်အိပ်စသည့် ဘဝနေထိုင်မှုပုံစံက အလွန် စနစ်ကျသည်။

မကြာသေးမီကစပြီး သူစိမ်းနေရာများသို့ မသွားခဲ့ဘဲ သူစိမ်းများနှင့်လည်း မတွေ့ဆုံခဲ့သလို ထူးဆန်းသော အရာများနှင့်လည်း မကြုံတွေ့ခဲ့ရပေ။

ညအချိန်က ပို၍ မှောင်မိုက်လာသောကြောင့် အစောင့်၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်နေကာ မေးလိုက်၏။ “တာအိုဆရာအိုကြီး... ကျုပ် တကယ် ဘာမှ မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား။”

တကယ်တော့ အစောင့်၏ ရင်ထဲတွင် တာအိုဆရာအိုကြီး အကြည့်မှားသွားတာများလားဟု ပြောချင်နေခဲ့၏။ သူသည် ကံဆိုးမှုများလည်း မကြုံတွေ့ခဲ့ရသလို ထူးဆန်းသောကိစ္စများလည်း မကြုံတွေ့ခဲ့ရပေ။ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူ အလွန် ပုံမှန်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သို့သော်ငြား ထိုသို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်လျှင် တာအိုဆရာအိုကြီး၏ မျက်နှာကို ထိခိုက်သွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေခဲ့၏။

တာအိုဆရာအိုကြီးက မေးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား ဝက်သတ်သမားကို သိလား။”

သူက ရှင်းပြလိုက်၏။ “ဒီလိုလုပ်။ တကယ်လို့ မင်း ကံဆိုးမှုတွေ ဆက်တိုက်ဖြစ်လာပြီး ဘာလုပ်လုပ် အဆင်မပြေ ဖြစ်လာတာကို သတိထားမိတဲ့အခါ ဝက်သတ်သမားဆီသွားပြီး သူ့လက်ထဲက ဝက်သတ်ဓားကို ဝယ်လိုက်။ ပြီးရင် ပင်မတံခါးရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ ချိတ်ထားလိုက်။

ဝက်သတ်သမားရဲ့ လက်ထဲက ဝက်သတ်ဓားက သတ်ဖြတ်မှုများလို့ အိမ်ထဲမှာ ထားရင် မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို ဟန့်တားဖို့နဲ့ ကာကွယ်ဖို့ အကာအကွယ်ပစ္စည်းအနေနဲ့ သုံးလို့ရတယ်။ ခင်ဗျား အတွက် အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို ယာယီ ကာကွယ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ယာယီဖြေရှင်းနည်းပဲ။ အလုံခြုံဆုံးနည်းလမ်းကတော့ ခင်ဗျား မကြာသေးခင်က အနီးအနားမှာ ထူးဆန်းတဲ့ကိစ္စတွေ ဖြစ်ခဲ့သလား ဒါမှမဟုတ် ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေ ကြုံခဲ့သလားဆိုတာကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်ဖို့ပဲ။ အဲဒီတော့မှ ကျုပ်က ရောဂါနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ ဆေးကို ပေးနိုင်မှာပေါ့။”