အခန်း ၇၄

အပိုင်း (၇၄) မကောင်းဆိုးဝါးနှင့်တိုးခြင်း

အစောင့်ကို လိုက်ပို့ပြီးနောက် ကျင်းအန်းက တာအိုဆရာအိုကြီးအား မေးလိုက်သည်။ “တကယ် ပြဿနာ ရှိနေတာလား။”

တာအိုဆရာအိုကြီးက ပြတ်သားစွာ ဖြေလိုက်၏။ “တကယ် ပြဿနာရှိတယ်။”

သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်လို့ သူက ကျုပ်စကားကို ယုံကြည်ရင် ဒီညပဲ နည်းလမ်းရှာပြီး ဝက်သတ်သမားဆီက ဝက်သတ်ဓားတစ်လက် ဝယ်ပြီး တံခါးပေါ်မှာ ချိတ်ထားသင့်တယ်။ တကယ်လို့ သူက ကျုပ်စကားကို မယုံရင်တော့ ခေါင်းကွဲသွေးထွက်ပြီး ဒုက္ခတော်တော်များများ ခံစားရပြီးမှ ကျုပ်စကားကို ယုံကြည်လာလိမ့်မယ်။”

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အာခေါင်ခြောက်နေသော တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ယခင်က ရှည်လျားသော စကားဝိုင်းကြောင့် ရုတ်တရက် ပါးစပ်က ပို၍ ခြောက်သွေ့လာသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ ရေငတ်သေတော့မည့် ငါးတစ်ကောင်လိုပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

အစောင့် ထွက်သွားပြီးနောက် တာအိုဆရာအိုကြီးသည် မစောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့ဘဲ ခြံတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အိမ်ခန်းမထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်သွားပြီး လက်ဖက်ရည်ကို အလျင်အမြန် မော့သောက်ခဲ့၏။

သူက ပြေးရင်း အော်ဟစ်နေခဲ့သည်။ “ကျုပ်တော့ ရေငတ်သေတော့မယ်။ ရေငတ်သေတော့မယ်...”

ကျင်းအန်းတစ်ဦးတည်းသာ တံခါးပိတ်ရန် တာဝန်ယူခဲ့ရ၏။

“ဂလု... ဂလု... နေလို့ကောင်းလိုက်တာ။ ကျုပ် နောက်ဆုံးတော့ ပြန်အသက်ရှင်လာပြီ။” တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ရေတစ်အိုးလုံးကို အသံမြည်အောင် မော့သောက်ပြီးနောက် အာခေါင် ခြောက်နေသော သူသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ပြန်လည် လန်းဆန်းလာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ကျင်းအန်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး ဤဓားက မည်မျှ ထူးဆန်းသနည်း။ တကယ်ပဲ ညတိုင်း လူများကို အာရုံချောက်ချားမှုများ ယူဆောင်လာပေးသလားဟု စပ်စုချင်နေခဲ့၏။

“ချွင်...”

ကျင်းအန်းက ဓားကို အိမ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ အသံက ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး အားပါနေကာ ပုံမှန် ဂရုတစိုက် ထိန်းသိမ်းထားကြောင်း သိသာလှသည်။

၎င်း၏ ယခင်ပိုင်ရှင်သည် ဓားကို ချစ်မြတ်နိုးသော ဓားရူးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဤဓားသည် မြောက်ပိုင်း သဲကန္တာရ၏ မြင်းခုတ်ဓားပုံစံနှင့် အနည်းငယ် တူညီနေ၏။

ကျင်းအန်းက သေချာကြည့်လိုက်ချိန်မှာတော့ ဓားရိုးနှင့် ဓားသွားသည် တစ်ဆက်တည်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဓားသွားက ထက်မြက်ပြီး ဓားရိုးပေါ်ရှိ အဝတ်စသည် လက်ချော်ပြီး လွတ်မသွားစေရန် ကျပန်း ရစ်ပတ်ထားသော သာမန် အဝတ်စုတ်လေးသာ ဖြစ်၏။

ကျင်းအန်းသည် ဓားရိုးပေါ်ရှိ အဝတ်စကို ဖြည်လိုက်ပြီး လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ချိန်တွင်...

သူက ရေရွတ်လိုက်သည်။။ “ဒီဓားက တော်တော် အေးစက်တာပဲ။”

ဤဓား၏ မူလပိုင်ရှင်သည် အဘယ်ကြောင့် ဓားရိုးပေါ်တွင် အဝတ်စကို ရစ်ပတ်ထားရသနည်းဆိုသည်ကို သူ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ အလွန် အေးစက်နေသောကြောင့်ပင်။

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ကျင်းအန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် လက်ချောင်းထိပ်နှင့် ဓားကိုယ်ထည်ကို ဖွဖွလေး ထိကြည့်လိုက်၏။

ထိပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်း လက်ကို ရုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “တော်တော် ကြမ်းတမ်းတဲ့ အငွေ့အသက်ပဲ။”

သူက ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ကျားဆိုတာ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုတယ်။ နတ်သားရဲလေးပါးထဲမှာ သတ်ဖြတ်မှု အငွေ့အသက် အများဆုံး နတ်သားရဲပဲ။ ကျားသရဲကို ဓားနာမည်အဖြစ် ပေးထားတာဆိုတော့ ညီလေး... ဒါက လူသတ်လက်နက်ပဲ။”

ကျင်းအန်းက သံသယဖြင့် ကြည့်လာသည်ကို မြင်ချိန်မှာတော့ တာအိုဆရာအိုကြီးက မျက်နှာတည်ထားကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။ “လူသတ်လက်နက်ကို သတ်ဖြတ်မှုလက်နက်လို့လည်း ခေါ်တယ်။ ဒီထဲမှာ ဓား၊ လှံ၊ ဓားရှည်၊ သေနတ် စတာတွေ ပါဝင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ခြွင်းချက်မရှိ အားလုံးက လူခေါင်းပေါင်းများစွာကို ပြတ်ကျစေခဲ့တဲ့ လက်နက်တွေပဲ။

သက်ရှိတစ်ယောက်ကို သတ်တိုင်း လက်နက်ပေါ်မှာ သေဆုံးသူရဲ့ နာကြည်းချက်၊ သတ်ဖြတ်ချင်စိတ်၊ မုန်းတီးမှု၊ သေခြင်းတရား၊ မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်၊ ရက်စက်မှု၊ ကျိန်စာ၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှု စတာတွေ စွန်းထင်းသွားတယ်။ သတ်ဖြတ်မှု များလေ၊ သတ်ဖြတ်မှုကံ များလေ၊ သွေးစွန်းလေ၊ လက်နက်ပေါ်က မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်က ပိုအားကောင်းလေပဲ။

သူ့ရဲ့ သတ်ဖြတ်မှုကံက ကြီးမားတဲ့အတွက် ရှေးခေတ်တည်းက အိမ်မှာ မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို နှိမ်နင်းဖို့ အကာအကွယ်ပစ္စည်းအဖြစ် ထားရှိတဲ့ ဓလေ့ရှိခဲ့တာ။

တကယ်လို့ ကောင်းမွန်တဲ့ သတ်ဖြတ်မှုလက်နက်တစ်ခုနဲ့ တွေ့ရင် မိုးကြိုးပစ်ခံရတဲ့ မက်မွန်သစ်သားဓား၊ ဧကရာဇ်ငါးပါး ကြေးပြားဓား၊ ဟင်္သာပြဒါး၊ ကြက်ဖသွေး၊ ဇီးကွက်မက်မွန်သီးတွေထက် ပိုအသုံးဝင်တယ်။ ဓားမထုတ်ရသေးခင် ခြေလှမ်းတစ်ရာအတွင်းမှာ ဘယ်မကောင်းဆိုးဝါးမှ အနားမကပ်ရဲအောင် လုပ်နိုင်တယ်။”

တာအိုဆရာအိုကြီး၏ မျက်နှာထားက ပို၍ လေးနက်လာခဲ့၏။ “ဒီလိုဆိုရင် အရင်က အရာရှိကျန့်နဲ့ အရာရှိကျောက်တို့က ဒီဓားကို ကိုယ်နဲ့မကွာ သယ်ထားပြီး အချိန်ကြာလာတော့ ဘာလို့ ညဘက်မှာ အာရုံချောက်ချားမှုတွေ မြင်ရတာလဲဆိုတာ ရှင်းပြလို့ ရသွားပြီ။

အဲဒါတွေက အာရုံချောက်ချားမှုတွေ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါတွေက ဒီကျားသရဲဓားရဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်က ပြင်းထန်ပြီး လူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ယန်ဓာတ်ကို ဖုံးကွယ်လိုက်တာပဲ။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဧည့်သည်ကနေ အိမ်ရှင် နေရာလုတဲ့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာတာ။

ယန်ဓာတ် အားနည်းရင် ယင်ဓာတ်က အားကောင်းလာတယ်။ ဒါကြောင့် ပုံမှန် မမြင်ရတဲ့ အရာတွေကို မြင်ရတာ မဆန်းပါဘူး။ တကယ်ပြောရရင် ဒီကျားသရဲဓားက နိမိတ်မကောင်းတဲ့ ဓားလို့ ခေါ်ဖို့ ထိုက်တန်ပါတယ်။”

ကျင်းအန်းက စကားလုံးတစ်လုံးကို စဉ်းစားမိလိုက်၏။ “ခန္ဓာကိုယ်လုတာလား။”

သို့ပေမည့် တာအိုဆရာအိုကြီးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ဒီဓားက အသက်မရှိတဲ့ အရာတစ်ခုပဲ။ ဘယ်ကနေ ရောက်လာတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လုတာလဲ။ မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်က ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဝင်လာပြီး ယန်ဓာတ် အားနည်း ယင်ဓာတ်အားကောင်းလို့ စိတ်ဖောက်ပြန်လွယ်တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ စိတ်ကို အနှောင့်အယှက်ပေးပြီး နောက်ဆုံးမှာ သွေးဆာနေတဲ့ လူသတ်သမား ဖြစ်သွားတာပဲ။”

“အာ...” ကျင်းအန်းသည် ချက်ချင်း မျက်နှာမည်းသွားခဲ့၏။

တာအိုဆရာအိုကြီးက မေးလိုက်သည်။ “ညီလေးက ဒီဓားကို ကိုင်ထားတာ တစ်ခုခု ထူးခြားမှု ရှိလား။ ဥပမာ လူကို ခုတ်ပိုင်းချင်စိတ် ပေါ်လာလား။”

ကျင်းအန်းသည် စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “လူကို ခုတ်ချင်တာတော့ မရှိဘူး။ ထင်းခွဲချင်စိတ် ပေါ်လာတာရော ရေတွက်လို့ ရလား။”

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် စကားမဆိုနိုင် ဖြစ်သွားခဲ့၏။ ‘ညီလေးက ကျုပ် ဒီနေ့ အိမ်လခအစား ထင်းခွဲဖို့ မေ့သွားတာကို သွယ်ဝိုက်ပြီး အပြစ်တင်နေတာများလား။’

ကျင်းအန်းသည် တာအိုဆရာအိုကြီးကို အမှန်တကယ် မလိမ်ညာခဲ့ပေ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် မည်သည့် ထူးခြားမှုကိုမှ မခံစားရချေ။

သူ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်၏။ စွမ်းအားကွာခြားမှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ ထင်လိုက်သည်။

ချန်ခရိုင်က နောက်ဆုံးတွင် ခရိုင်ငယ်လေးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး ဤနေရာမှ အရာရှိကျန့်နှင့် အရာရှိကျောက်တို့သည် တတိယတန်းစား အဆင့်သာ ရှိကြ၏။

သူကမူ ယခုအခါတွင် ခြေတစ်လှမ်းက ဒုတိယတန်းစား သိုင်းပညာရှင်များထဲသို့ ဝင်ရောက်နေပြီ ဖြစ်၏။ ဤအချက်က မြောက်ပိုင်းမှ သိုင်းပညာရှင်သည် အဘယ်ကြောင့် ဤဓား၏ လွှမ်းမိုးမှုကို မခံရသနည်းဆိုသည်ကို ရှင်းပြနိုင်ပေလိမ့်မည်။

အရာရှိဖုန်းသည်လည်း ဤအချက်ကို ခန့်မှန်းမိ၍ သူတစ်ပါးပစ္စည်းဖြင့် မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ကာ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြသခြင်းနှင့် အချင်းချင်း ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ဆက်ဆံရေးကို တည်ဆောက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ကျင်းအန်းသည် ဤကျားသရဲဓားကို အရင်ဆုံး သိမ်းထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ နောင်တစ်ချိန်တွင် တကယ်ပဲ ထူးခြားသော အခြေအနေတစ်ခုခု ဖြစ်လာပါက အရာရှိဖုန်းထံ ပြန်ပေးလိုက်ရုံသာ ဖြစ်၏။

တာအိုဆရာအိုကြီး၏ စကားအရ သတ်ဖြတ်မှုကံ ကြီးမားပြီး သတ်ဖြတ်မှုလက်နက် ဖြစ်လာရန် အနည်းဆုံး ခေါင်းတစ်ရာထက်မက ခုတ်ဖြတ်ခဲ့ရမှာဖြစ်၏။ ထို့အပြင် သာမန်လူများကို ခုတ်ဖြတ်၍ မရချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သာမန်လူများ၏ စရိုက်က အားနည်းသောကြောင့် သေဆုံးပြီးနောက်တွင်ပင် မကောင်းဆိုးဝါး ဖြစ်လာရန် ခဲယဉ်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် တောပုန်းများ၊ သိုင်းလောကမှ လူကြမ်းများ၊ လူသတ်သမားများ၊ ဓားပြများ၊ တောင်ပေါ်ဓားပြများ စသည့် ရဲစွမ်းသတ္တိရှိပြီး သွေးလေအားကောင်းကာ သာမန် မကောင်းဆိုးဝါးများပင် အနားမကပ်ရဲသော ရက်စက်သည့် လူဆိုးများကသာ ခန္ဓာကိုယ်တွင် မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက် အများဆုံး ရှိသည်။ တစ်ယောက်ကို သတ်လျှင် ဆယ်ယောက်ကျော်နှင့် ညီမျှ၏။

တာအိုဆရာအိုကြီး၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ကျင်းအန်း၏ မျက်ဝန်းများ လှုပ်ရှားသွားခဲ့၏။ ဤကျားသရဲဓားကို မန္တန်မန်းမှုတ်ပြီး ကောင်းချီးပေးလျှင် မည်သို့သော အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိမည်ကို သူ မသိချေ။

ယခင်က သူ၏ ကုသိုလ်အမှတ်များ နည်းပါးသောကြောင့် ဖြုန်းတီးပစ်ရန် လုံးဝ မတွေးခဲ့ပေ။

သို့ပေမည့် ယခုအချိန်က ယခင်နှင့် မတူတော့ချေ။ ယခုအခါ သူ၏ လက်ထဲတွင် ကုသိုလ်အမှတ် ခုနစ်ရာ ရှိနေသေးပြီး ယခုအချိန်က ငှက်ပစ်သေနတ်မှ အမြောက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်၏။

ဤသို့တွေးမိချိန်မှာတော့ ကျင်းအန်း၏ ရင်ထဲတွင် ရွေးချယ်မှု ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

……

ထိုညက တစ်ညလုံး မည်သည့်ပြဿနာမှ မရှိခဲ့ချေ။

နောက်တစ်နေ့တွင် တစ်ညလုံး တောင်နက်ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံထားသော ကျင်းအန်းသည် နံနက်ခင်း အရုဏ်ဦး၏ ရှင်သန်မှု စွမ်းအင်များကို ကြိုဆိုရင်း ခေါင်မိုးပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ အသက်ရှူကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံနေခဲ့၏။

ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းကြားတွင် အဖြူရောင် အခိုးအငွေ့များ လွင့်မျောနေသည်။

ကျင်းအန်းသည် သူ၏ နေ့စဉ်အစီအစဉ်တိုင်းကို အပြည့်အဝ စီစဉ်ထားခဲ့သည်။

နေ့ဘက်တွင် သွေးဓားကျမ်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု ကျင့်စဉ်ဖြစ်သော ကျောက်စာတိုင်ခွဲလက်ဝါးကို ကျင့်ကြံသည်။ ညဘက်တွင်မူ အပြင်မှ အတွင်းသို့ တောင်နက်ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံ၏။

တာအိုဆရာအိုကြီးမှာမူ ခြံထဲတွင် လူသေအသုံးအဆောင် ဗီရိုကို ဆက်လက်၍ ကောင်းရာမွန်ရာသို့ ပို့ဆောင်ပေးနေခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း အနှောင့်အယှက် မပေးကြချေ။ နေ့ရက်များသည် ဤသို့ဖြင့် ရှားပါးသော ငြိမ်းချမ်းမှုအဖြစ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။

သို့သော်ငြား ဤငြိမ်းချမ်းမှုက အချိန်ကြာမြင့်စွာ မတည်မြဲခဲ့ပေ။ မွန်းလွဲပိုင်းသို့ ရောက်ချိန်မှာတော့ မမျှော်လင့်ထားသော ဧည့်သည်တစ်ဦး ရောက်လာခြင်းက ဤငြိမ်းချမ်းမှုကို ဖြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။

“တာအိုဆရာအိုကြီး... ကျုပ်ကို ကယ်ပါအုံး။ အကုန် မှန်နေတယ်။ တာအိုဆရာအိုကြီး ပြောတာတွေ အကုန်လုံး မှန်နေတယ်။” အံ့ဩစရာကောင်းစွာပင် မနေ့ညက ဓားလာပေးသော အစောင့် ပြန်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် မျက်လုံးမော့ကာ ထိုအစောင့်ကို ကြည့်လျက် မေးလိုက်၏။ “ဒီနေ့ကစပြီး ကံဆိုးမှုတွေ ဆက်တိုက် ဖြစ်လာပြီ မလား။”

ထိုအစောင့်သည် ခေါင်းတဆက်ဆက်ညိတ်ကာ ကြောက်ရွံ့သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “မနေ့ညက ပြန်သွားတော့ ကျုပ်က တာအိုဆရာအိုကြီးရဲ့ စကားကို နားထောင်ပြီး ဝက်သတ်သမားဆီက ဝက်သတ်ဓားတစ်လက် ချက်ချင်းဝယ်ခဲ့တယ်။ သွေးကွက်တွေတောင် မသုတ်ရသေးဘဲ အိမ်ကို ကာကွယ်ဖို့ ပင်မတံခါးရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ တစ်ညလုံး ချိတ်ထားခဲ့တယ်။ အဲဒီညက အိမ်ထဲမှာ အရာအားလုံး ငြိမ်သက်နေပြီး ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူး။

“ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ နေ့ဘက်ရောက်တော့ အစိုးရရုံး သွားတဲ့အချိန် ကံဆိုးမှုတွေ ဆက်တိုက် ကြုံရတယ်။ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ချော်လဲတာ ဒါမှမဟုတ် ခေါင်းဆောင်ဆီက အကြောင်းပြချက်မရှိ အဆူခံရတာပဲ။ ဘာလုပ်လုပ် တစ်နေ့လုံး ဘာမှ အဆင်မပြေဘူး။

ကျုပ် တစ်နေကုန် ပြန်စဉ်းစားကြည့်တယ်။ ကျုပ်မှာ မယားလည်းမရှိ မယားငယ်လည်း မရှိဘူး။ အတူအိပ်တဲ့သူလည်း မရှိဘူး။ ဒါ... ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်က ကျုပ် ဖျော်ဖြေရေးရုံတွေကို ခဏခဏ သွားဖြစ်တယ်။ မနေ့ကလည်း ကျုပ် နောက်တစ်ခေါက် ထပ်သွားခဲ့သေးတယ်။”