အခန်း ၁၁၆

အခန်း ၁၁၆ ယာဉ်တိုက်မှု အသေးစိတ်နှင့် သတင်းကောင်း သတင်းဆိုး

ဗီရိုနီးစ်၏ မေးမြန်းမှုကို ကြားသောအခါ ဝါရှင်တန်ရှိ မစ္စတာ ကလီမင့်က ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်သို့ မှီချလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကျုံ့သွားလေသည်။

"ဒီကိစ္စကို သေသေချာချာ မသိဘူး ဗီရိုနီးစ်..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီအမှုအတွက် အမိန့်က ဝါရှင်တန်ကနေ လာတာလေ..."

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ ရုံးခန်းထဲတွင် ဖုန်းကိုင်ထားသော ဗီရိုနီးစ်၏ မျက်နှာပေါ်၌ မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေပေသည်။

"ပြီးတော့ အဲဒီအမိန့်က ငါ့ရဲ့ အမှတ် ငါး စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ဆီကို အတိအကျ ရောက်လာတာ..."

မစ္စတာ ကလီမင့်မှာ အနည်းငယ် ခေါင်းကိုက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ နားထင်ကို ပွတ်သပ်ကာ အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် လေးနက်သော လေသံဖြင့် စကားဆိုလာလေသည်။

"အဲဒီ စစ်ဆင်ရေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အသေးစိတ် အခြေအနေတွေကို သိရအောင် နည်းလမ်းရှာပေးပါ့မယ်... တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဒီအမှု ပြီးသွားရင် စီအိုင်အေ ဆီကနေ မင်းတို့အတွက် လျော်ကြေး တစ်ခုခု ရအောင် စီစဉ်ပေးမယ်..."

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤအမှုက စီအိုင်အေ၏ ဖန်တီးမှုသာ ဖြစ်ပေသည်။ ဤမျှ ကောင်းမွန်သော အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ စီအိုင်အေထံမှ အကျိုးအမြတ် တစ်ခုခု မယူနိုင်ခဲ့ပါက မစ္စတာ ကလီမင့် အနေဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ခွင့်လွှတ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခေါင်းဆောင်..."

လိုချင်သော အဖြေကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဗီရိုနီးစ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အပေါ်သို့ ကွေးတက်သွားလေသည်။ စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောပြီးနောက် ဗီရိုနီးစ်က ဖုန်းချလိုက်၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အမှတ် ငါး စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့၏ ရုံးခန်းဆောင်၌ ဖြစ်ပေသည်။ အလုပ်စားပွဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသော မိုနာကို မြင်သောအခါ အပြင်ထွက်ရန် ပြင်ဆင်နေသော ရိုအန်က လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံး၍ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"မိုနာ... ခုနက ဘယ်တွေ သွားနေတာလဲ..."

"ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စလေး နည်းနည်း ရှိလို့ပါ..."

မိုနာက အပြုံးလေးဖြင့်သာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး အသေးစိတ် ရှင်းမပြတော့ဘဲ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်၏။

"ဒီယာဉ်တိုက်မှု ကိစ္စက ဘယ်အဆင့်ထိ ရောက်သွားပြီလဲ..."

မိုနာက ဆက်မပြောချင်သည်ကို မြင်သောအခါ ရိုအန်လည်း ထပ်မမေးတော့ချေ။ မိုနာ၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ရိုအန်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်လေသည်။

"အမှုကတော့ ပထမအဆင့်မှာပဲ ရပ်တန့်နေတုန်းပဲ... ဒါပေမဲ့ အပိုဆောင်း သတင်းတချို့တော့ ရထားတယ်... ဥပမာပြောရရင် အီဗန်ဒါကို ဘယ်သူ သတ်သွားတာလဲ ဆိုတာ အခု သိသွားပြီ..."

အစည်းအဝေးခန်းမ အတွင်းမှ အခြေအနေများကို မိုနာအား အကြမ်းဖျင်း ရှင်းပြပြီးနောက် ရိုအန်က ဆက်ပြောလိုက်ပေသည်။

"ခဏနေရင် မဒမ် ဟယ်လွိုက်စ် က အမှတ် ငါး အဖွဲ့ဆီ အချက်အလက် တချို့ ပို့ပေးလိမ့်မယ်... မင်းနဲ့ ဝီလျံ တို့ အချိန်ဆွဲမနေဘဲ အဲဒီ အချက်အလက်တွေကို သေချာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်... အဲဒီကနေ အသုံးဝင်တဲ့ သတင်းတွေ ရလာပြီး ဂျက်ကွဲ ရဲ့ အရိပ်အယောင်ကို ရှာတွေ့နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ..."

ရိုအန်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် မိုနာက လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကာ မေးမြန်းလာ၏။

"ဒါဆို ရိုအန် ကရော..."

ရက်ဒ် တစ်ယောက် ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းကာ လက်နက်တိုက်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရိုအန်က ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းရင်း ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"အီဗန်ဒါ ရဲ့ကား တောအုပ်ထဲ ရောက်မှ အတိအကျ ချို့ယွင်းသွားပြီး သစ်ပင်ကို ဝင်တိုက်မိအောင် ဂျက်ကွဲ က ဘယ်လိုများ ကြိုတင် စီစဉ်ထားသလဲ ဆိုတာကို နားမလည်နိုင်သေးဘူး... အရင်တစ်ခေါက် ဖုန်းဆက် အကြောင်းကြားတဲ့သူတွေ အိမ်ကို သွားတုန်းက လူဖမ်းဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေတော့ အဲဒီကိစ္စကို သေချာ မမေးခဲ့ရဘူး... ဒါကြောင့်မို့လို့ ရက်ဒ် နဲ့အတူ အဲဒီအိမ်ကို ထပ်သွားပြီး အသုံးဝင်မယ့် သဲလွန်စတွေများ ရနိုင်မလား သွားစစ်ဆေးမလို့..."

"အိုကေ..."

မိုနာက သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် ရိုအန်ကို လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် အိုကေဟု အချက်ပြလိုက်ပေသည်။ ရိုအန်က ဖွဖွလေး ပြုံးလိုက်ပြီး လက်နက်တိုက် အတွင်းသို့ ခပ်မြန်မြန် ဝင်ရောက်သွားခဲ့ချေသည်။

"မိုနာ..."

ထိုအချိန်မှာပင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ ရုံးခန်းတံခါး ပွင့်လာပြီး ဗိုက်ရွှဲရွှဲနှင့် သြဂတ်စ် ထွက်လာကာ လက်ယမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။

"ရုံးခန်းထဲ ခဏလာခဲ့ဦး..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ခေါင်းဆောင်..."

သြဂတ်စ်၏ ခေါ်သံကြောင့် မိုနာ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီးနောက် ရုံးခန်းထဲသို့ ခပ်မြန်မြန် ဝင်သွားခဲ့၏။

"ထိုင်ပါ..."

ရုံးခန်းထဲတွင် သြဂတ်စ်က စကားအပို မပြောတော့ဘဲ မိုနာကို ထိုင်ရန် အချက်ပြလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ချက်ချင်း ဆိုလာပေသည်။

"မိုနာ... ခုနက အစည်းအဝေး အကြောင်းကို ရိုအန် ပြောပြလို့ သိလောက်ပြီ ထင်တယ်... ထပ်ပြီး မပြောတော့ဘူး... ဒီအမှုရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ မင်းရဲ့ ဖခင်နဲ့ ပတ်သက်နေနိုင်တဲ့ အတွက် နောက်ပိုင်း စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေမှာ ကွင်းဆင်း စစ်ဆေးခွင့် မပြုနိုင်ဘူး... အဲဒီတစ်ချက်ပဲ... နားလည်တယ် မဟုတ်လား..."

သြဂတ်စ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ မိုနာက သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်ပြီး ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ် လက်ခံလိုက်လေသည်။

"ပြဿနာ မရှိပါဘူး ခေါင်းဆောင်..."

"ကောင်းတယ်..."

သြဂတ်စ်က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ အက်ဖ်ဘီအိုင် ၏ စည်းမျဉ်းများအရ အမှုတစ်ခု၏ အဓိက တရားခံသည် စုံထောက်၏ ဆွေမျိုး ဖြစ်နေမှသာ ထိုစုံထောက်ကို အမှုနှင့် ကင်းကွာစေရန် အလုပ်နားခွင့် ပေးရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ယခုကဲ့သို့ အမှု၏ နောက်ခံ အကြောင်းရင်းတွင်သာ စုံထောက်၏ ဆွေမျိုး ပါဝင်ပတ်သက်နေပါက အက်ဖ်ဘီအိုင် စုံထောက်များ အနေဖြင့် အလုပ်နားရန် မလိုအပ်ဘဲ ပုံမှန်အတိုင်း အလုပ်လုပ်ခွင့် ရှိလေသည်။

ယာဉ်တိုက်မှုကို ဖုန်းဆက် အကြောင်းကြားခဲ့သူ ချန့်စ် ဇနီးမောင်နှံ၏ နေအိမ်တွင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဝင်ခဲ့ကြပါ စုံထောက် ရိုအန်..."

ရိုအန်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ချန့်စ် ဇနီးမောင်နှံမှာ အလွန်တရာ ဝမ်းသာ အားရ ဖြစ်သွားကြလေသည်။ ဇနီးဖြစ်သူက ရိုအန်နှင့် ရက်ဒ်တို့ကို အိမ်ထဲဝင်ထိုင်ရန် အလောတကြီး နေရာပေးလိုက်ပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူကမူ ရိုအန်၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကာ လုံးဝ မလွှတ်ပေးတော့ချေ။

"အရမ်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စုံထောက် ရိုအန်... ဇနီးမောင်နှံရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးပါ... ရိုအန်သာ မရှိခဲ့ရင်..."

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော ရက်ဒ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေပေသည်။ ရိုအန်က လူ့အသက် ကယ်တင်ခဲ့သည်ကို အံ့သြနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ချန့်စ် ဇနီးမောင်နှံ၏ ပြုမူဆက်ဆံပုံကို အံ့သြနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။ အမေရိကန်တွင် ယခုဇနီးမောင်နှံကဲ့သို့ ကျေးဇူးတင်စကားကို ဤမျှ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ပြောဆိုတတ်သူမျိုး တွေ့ရခဲလှပေသည်။

"အားနာစရာ မလိုပါဘူး မစ္စတာ ချန့်စ်..."

ရိုအန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး မစ္စတာ ချန့်စ်၏ လက်ထဲမှ မိမိ၏ လက်ကို အားဖြင့် ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

"ဒီတစ်ခေါက် လာတာက မေးစရာ မေးခွန်းလေး တချို့ ရှိနေလို့ပါ..."

"မေးပါ..."

မစ္စတာ ချန့်စ်က ဆက်တိုက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ ဇနီးဖြစ်သူကလည်း ရိုအန်နှင့် ရက်ဒ်တို့၏ ရှေ့သို့ ကော်ဖီ နှစ်ခွက် ချပေးလိုက်ပြီး ပြုံး၍ မေးမြန်းလာလေသည်။

"အဲဒီ ယာဉ်တိုက်မှု အကြောင်း မေးချင်လို့လား..."

"မှန်ပါတယ်..."

ရိုအန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မှတ်စုစာအုပ် တစ်အုပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပေသည်။

"မနေ့ညက ယာဉ်တိုက်မှု ဖြစ်တဲ့ အချိန်မှာ ဖုန်းဆက်တုန်းက အဲဒီကားရဲ့ အနောက်ကနေ အမြဲ လိုက်လာခဲ့တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ... ဒါကြောင့်မို့လို့ ယာဉ်တိုက်မှု ဖြစ်စဉ် တစ်ခုလုံးကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်ခဲ့ရမှာပဲ... အဲဒီ ဖြစ်စဉ်ကို အသေးစိတ် ပြန်ပြောပြပေးလို့ ရမလား..."

ဤခေတ်တွင် ယာဉ်များ၌ ကားမှတ်တမ်းတင် ကင်မရာများ တပ်ဆင်ထားခြင်း မရှိသေးပေ။ သို့မဟုတ်ပါက ရိုအန် အနေဖြင့် ဤမျှ အလုပ်ရှုပ်ခံနေမည် မဟုတ်ချေ။

"ကောင်းပါပြီ... ပြဿနာ မရှိပါဘူး..."

ရိုအန်၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ မစ္စတာ ချန့်စ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အတိတ်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရနေဟန်ဖြင့် စကားဆိုလာလေသည်။

"အဲဒီအချိန်က ည ၁၀ နာရီ ခွဲလောက် ရှိမယ်... ဇနီးမောင်နှံ နှစ်ယောက် တေးဂီတ ဖျော်ဖြေပွဲ ကြည့်ပြီး ကားနဲ့ အိမ်ပြန်လာကြတာ... အဲဒီ ယာဉ်တိုက်မှု ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကားက ရှေ့ကနေ မောင်းနေတာ... အရှိန်လည်း သိပ်မမြန်ဘူး... အဲဒီကားကို ကျော်တက်မလို့ပဲ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီ နေရာက သစ်တောအုပ်ငယ်လေး တစ်ခု ဖြစ်နေပြီး လမ်းကွေ့တွေကလည်း နည်းနည်း များနေတယ်လေ... အဲဒါကြောင့် လုံခြုံရေးကို စဉ်းစားပြီး နောက်ဆုံးတော့ ကျော်မတက်ဖြစ်လိုက်ဘူး... ကားနှစ်စီးစလုံး တောအုပ် အလယ်ပိုင်း လမ်းပိုင်းကို ရောက်တဲ့ အချိန်မှာ ရှေ့ကကားက ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိဘူး... ရုတ်တရက်ကြီး ယိမ်းထိုးသွားပြီး ဘယ်ဘက်ကို အရှိန်နဲ့ ကွေ့ဝင်သွားကာ လမ်းဘေးက သစ်ပင်ကြီးကို အပြင်းအထန် ဝင်တိုက်မိသွားတာပဲ..."

မစ္စတာ ချန့်စ်၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ဘေးနားရှိ ရက်ဒ်က ကော်ဖီကို အသံမထွက်စေဘဲ တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး ရိုအန့်ဘက်သို့ အကြည့်ရွှေ့လိုက်၏။ ထိုစကားများထဲတွင် မည်သည့် ထူးခြားချက်မျှ ရှိမနေကြောင်း ရက်ဒ် တွေးလိုက်မိပေသည်။

"အိုကေ..."

မစ္စတာ ချန့်စ်၏ စကားများကို မှတ်စုစာအုပ်ငယ်ထဲတွင် အကြမ်းဖျင်း ရေးမှတ်လိုက်ပြီးနောက် ရိုအန်က ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားကာ ခေါင်းမော့၍ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"ယာဉ်တိုက်မှု ဖြစ်ဖြစ်ချင်း ချက်ချင်း ဖုန်းဆက် အကြောင်းကြားခဲ့တာလား..."

"ဟုတ်ပါတယ်..."

ချန့်စ် ဇနီးမောင်နှံက တညီတညွတ်တည်း ခေါင်းညိတ်ပြကာ ရှင်းပြလာ၏။

"ရှေ့ကကား ယာဉ်တိုက်မှု ဖြစ်သွားတာကို မြင်မြင်ချင်းပဲ ၉၁၁ ကို ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်လိုက်တာပါ... လူနာတင်ယာဉ်က အရမ်းမြန်တယ်... ခဏလေး အတွင်းမှာပဲ ရောက်လာပြီး လူကို တင်ခေါ်သွားတာပဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရိုအန်၏ မျက်မှောင်များ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး ဆက်လက် မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"ယာဉ်တိုက်မှု ဖြစ်ပြီးတဲ့ အချိန်မှာ အဲဒီနေရာမှာ ကားဘယ်နှစ်စီးလောက် ရပ်နေသေးလဲ... ကား တစ်စီးတည်းပဲလား..."

"မဟုတ်ဘူး... နှစ်စီး သုံးစီးလောက်တော့ ရှိမယ် ထင်တယ်..."

ရိုအန်၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ မစ္စတာ ချန့်စ်က မျက်မှောင်ကျုံ့ကာ စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ စဉ်းစားပြီးမှ ဖြေဆိုလာလေသည်။

"အဲဒီအချိန်က လမ်းပေါ်မှာ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ကားတွေ ရှိနေတယ်... ကြားထဲမှာလည်း ကားတချို့ ရပ်ပြီး ဘာဖြစ်တာလဲ ဆိုတာကို လာကြည့်ကြသေးတယ်... လူနာတင်ယာဉ် ရောက်လာတော့ ဇနီးမောင်နှံလည်း အဲဒီကနေ ထွက်လာခဲ့တာ... နောက်မှာ အခြားကားတွေ ထပ်ရောက်လာနိုင်သေးတယ်..."

"ဒါနဲ့ စုံထောက်တို့... ကိစ္စတစ်ခုကို သတိရသွားပြီ..."

မစ္စတာ ချန့်စ်၏ စကားအဆုံးတွင် ရိုအန် ဆက်လက် မေးခွန်းထုတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဇနီးဖြစ်သူက ရုတ်တရက် လက်ခုပ်တစ်ချက် တီးလိုက်ပြီး ဝမ်းသာအားရ မျက်နှာထားဖြင့် ရိုအန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလာပေသည်။

"အဲဒီအချိန်က တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် မိသားစု တစ်စု ဖြတ်သွားတယ်... အဲဒီ မိသားစုထဲက ကလေးလေး တစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ဗီဒီယို ကင်မရာ အသေးစားလေး တစ်လုံး ကိုင်ထားတာကို သတိထားမိလိုက်တယ်... လူနာတင်ယာဉ် ထွက်သွားတဲ့ အထိ အဲဒီ မိသားစုက အဲဒီမှာ ရှိနေသေးတာ... တကယ်လို့ အဲဒီညက အခြေအနေ အသေးစိတ်ကို ကြည့်ချင်တယ် ဆိုရင် အဲဒီ ကလေးလေးရဲ့ ကင်မရာက အကူအညီ ပေးနိုင်လိမ့်မယ် ထင်တယ်..."

မစ္စစ် ချန့်စ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ စာရေးနေသော ရိုအန်၏ လက်များ ရပ်တန့်သွားပြီး မျက်ခုံးများ ချက်ချင်း ပင့်တက်သွားခဲ့ချေသည်။

အမှတ် ငါး စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့၏ ရုံးခန်းဆောင် အတွင်းတွင် ဖြစ်ပေသည်။

ဗီဒီယို ကင်မရာ အသေးစားလေး အတွင်းမှ မှတ်တမ်းများကို ကွန်ပျူတာထဲသို့ ကူးထည့်လိုက်ပြီးနောက် မိုနာ၏ လက်ချောင်းဆယ်ချောင်းမှာ ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလာခဲ့လေသည်။ တစ်မိနစ် အကြာတွင် မိုနာ၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ဘေးနားရှိ ရိုအန့်ဘက်သို့ ခေါင်းစောင်းကြည့်ကာ ထူးဆန်းသော လေသံဖြင့် စကားဆိုလာ၏။

"သတင်းကောင်း တစ်ခုနဲ့ သတင်းဆိုး တစ်ခု ရှိတယ် ရိုအန်... ဘယ်ဟာကို အရင် နားထောင်ချင်လဲ…”