အခန်း ၁၁၈

အခန်း ၁၁၈ အချိန်ကိုက် အပူထုတ် ဗုံး

မိနစ် ၄၀ ကျော် ကြာပြီးနောက် မှုခင်းဆေးပညာ ဌာနမှ မှုခင်းဆရာဝန် နိုင်းလ် သည် ဒုတိယ အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

"ပင်ပန်းသွားပြီ..."

မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ပစ္စည်းများ ရှာဖွေနေသော ရိုအန်က ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အမြန် လျှောက်သွားလိုက်၏။ မှုခင်းဆရာဝန် နိုင်းလ် ၏ ဝဝကစ်ကစ် လက်လေးကို ဆွဲခါ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"ဒီ ရုပ်အလောင်းရဲ့ သရုပ်မှန်က ဘယ်သူများလဲ..."

မှုခင်းဆရာဝန် နိုင်းလ် ၏ ဝိုင်းစက်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ချေသည်။

"ရုပ်အလောင်းက တော်တော်လေး ပျက်စီးမသွားဘဲ ကျန်နေသေးတယ်... မျက်နှာကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် မင်း ပြောတဲ့ ကင်နိုလီ မာတင် ဆိုတာ သေချာသလောက် ရှိတယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရိုအန်က လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆက်လက် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"ရုပ်အလောင်းရဲ့ တိကျတဲ့ သေဆုံးချိန်ကရော ဘယ်လောက်လောက် ရှိမလဲ..."

"တိကျတဲ့ သေဆုံးချိန်ကို သိရဖို့တော့ ရုပ်အလောင်း ခွဲစိတ်စစ်ဆေးမှု ပြီးတဲ့အထိ စောင့်ရဦးမယ်..."

မှုခင်းဆရာဝန် နိုင်းလ် က ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆက်ပြောလာပေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေရဲ့ အတွေ့အကြုံ အရ ခန့်မှန်းရရင် ဒီရုပ်အလောင်းရဲ့ သေဆုံးချိန်က ၃ ရက် ဝန်းကျင်လောက် ရှိပြီ... သေဆုံးရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ ရုပ်အလောင်းရဲ့ လည်ပင်းမှာ ကြိုးပွန်းရာ တွေ့ရတယ်... လောလောဆယ်တော့ ပြင်ပဖိအားကြောင့် အသက်ရှူကြပ်ပြီး သေဆုံးရတာလို့ အကြမ်းဖျင်း ကောက်ချက်ချလို့ ရတယ်..."

ထိုနေရာတွင် စကားစဖြတ်လိုက်ပြီး မှုခင်းဆရာဝန် နိုင်းလ် က ခါးနောက်မှ အကြည်ရောင် သက်သေခံပစ္စည်း အိတ်တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ ထိုအိတ်ထဲတွင် ရိုအန် အစောပိုင်းက အိပ်ခန်းထဲ၌ ရှာတွေ့ခဲ့သော သံဘောစေ့ တစ်လုံး ပါဝင်လေသည်။

သံဘောစေ့ကို မြင်သောအခါ ရိုအန်၏ မျက်မှောင်များ ပင့်တက်သွားချေသည်။

"ငါ ခန့်မှန်းတာ မမှားဘူး ဆိုရင် ဒီပစ္စည်းတွေက ဗုံးလုပ်တဲ့ နေရာမှာ သုံးတာ ဖြစ်ရမယ်..."

"မှန်တယ်..."

မှုခင်းဆရာဝန် နိုင်းလ် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရှင်းပြလာလေသည်။

"ငါ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက ခုနက ဒုတိယ အိပ်ခန်းထဲမှာ အထူး ဆီကြေး ဓာတ်ပစ္စည်း တချို့ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ သဲလွန်စတွေကို စစ်ဆေး တွေ့ရှိခဲ့တယ်... အဲဒါရယ် ဒီ ဝါယာကြိုးတွေ သံဘောစေ့တွေ သံမှိုတွေရယ် ပေါင်းလိုက်ရင် တစ်ဖက်လူက အချိန်ကိုက် အပူထုတ် ဗုံး တစ်လုံး ဖန်တီးဖို့ ကြိုးစားနေတာလို့ ကောက်ချက်ချထားတယ်..."

အချိန်ကိုက် အပူထုတ် ဗုံး ဟူသော နာမည်ကို ကြားသောအခါ ရိုအန်၏ မျက်မှောင်များ တွန့်ကွေးသွားပေသည်။ ထိုအရာမှာ ယခင်ဘဝက အီရတ် စစ်သွေးကြွများ အမေရိကန်ကို တော်လှန်ရန် ပြုလုပ်လေ့ရှိသော ရိုးရှင်းသည့် ပေါက်ကွဲစေတတ်သော ကိရိယာများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

"ကောင်းပြီ... အခုလို ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ရိုအန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ မှုခင်းဆရာဝန် နိုင်းလ် က ပြုံး၍ လက်ယမ်းပြလိုက်၏။ နောက်ပိုင်း အခွင့်အရေးရပါက အတူတူ အရက်သောက်ထွက်ရန် ကတိပြုပြီးနောက် သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ ရုပ်အလောင်းတို့နှင့်အတူ အိမ်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ချေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ရိုအန်၏ မိုဘိုင်းဖုန်း ရုတ်တရက် မြည်လာခဲ့လေသည်။

"ဟယ်လို..."

"ငါပါ... လေစီ..."

ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ အသံမှာ အနည်းငယ် ဆူညံနေပေသည်။ တံခါးပိတ်သံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဆူညံသံများ အတော်လေး တိတ်ဆိတ်သွားကာ လေစီ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နာရီဝက်က မာတင် အလုပ်လုပ်တဲ့ ဆေးရုံကို သွားပြီး သူ့ရဲ့ အခြေအနေ အသေးစိတ်ကို နင် စုံစမ်းခိုင်းတာ... အခု ငါ စုံစမ်းလို့ တော်တော်လေး ပြီးနေပြီ..."

"ပင်ပန်းသွားပြီ..."

ရိုအန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အိမ်ထဲရှိ ဆိုဖာပေါ်သို့ ဝင်ထိုင်ကာ အသံကို နှိမ့်၍ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"အခြေအနေ အသေးစိတ်က ဘယ်လိုလဲ..."

"သူနဲ့ အမြဲတမ်း လူနာသွားသယ်လေ့ရှိတဲ့ သူနာပြု တချို့ရဲ့ ပြောစကားအရ ဆိုရင် ဒီရက်ပိုင်း သူ အလုပ် လုံးဝ မဆင်းဘူးတဲ့..."

ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ လေစီ၏ လေသံမှာ အလွန် စိတ်မချမ်းသာသည့် ပုံပေါ်နေပေသည်။

"တကယ်တမ်း လူနာတင်ယာဉ်ကို မောင်းနေတာက သူ့ရဲ့ အဝေးဆွေမျိုး ဝမ်းကွဲ အစ်ကို ဖြစ်တဲ့ တောမတ်စ် ဆိုတဲ့ လူလတ်ပိုင်း လူဖြူအမျိုးသား တစ်ယောက်ပဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရိုအန်၏ မျက်မှောင်များ ကျုံ့ဝင်သွားချေသည်။

"အဲဒီ တောမတ်စ် က ဘယ်လို အခြေအနေ ရှိလဲ..."

"သူနာပြုတွေ ပြောပုံအရဆိုရင် ဒီလိုမျိုးကိစ္စက အရမ်းကို အဖြစ်များတယ်တဲ့... ဘယ်သူမဆို အိမ်မှာ ကိစ္စရှိရင် ဆွေမျိုး တစ်ယောက်ယောက်ကို အစားထိုးပြီး ရက်အနည်းငယ်လောက် အလုပ်ဆင်းခိုင်းတာပဲ... ဆေးရုံကလည်း ဒါကို သိပ်ဂရုမစိုက်ဘူး..."

လေစီက မျက်နှာထား ပျက်ယွင်းစွာဖြင့် ဆက်ပြောလာလေသည်။

"ငါ ဒီရက်ပိုင်း ဆေးရုံက လုံခြုံရေး ကင်မရာ မှတ်တမ်းတွေကို ပြန်ကြည့်လိုက်တယ်... အဲဒီ တောမတ်စ် က ကင်မရာထဲမှာ နှာခေါင်းစည်းကို တစ်ခါမှ မချွတ်ဖူးဘူး... နောက်တော့ သူနာပြုတွေကို ထပ်မေးကြည့်လိုက်တာ သူတို့လည်း ဒီရက်ပိုင်း သူ နှာခေါင်းစည်း ချွတ်တာကို မမြင်ဖူးဘူးတဲ့... ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည် အစစ်အမှန်က ဘယ်လိုပုံစံ ရှိလဲ ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး... သေချာတာ တစ်ခုကတော့ အဲဒီလူက အသက်မငယ်တော့ဘူး... စကားပြောတဲ့ အသံက နည်းနည်း စူးတယ်... ဆံပင်က နည်းနည်း ရှည်ပြီး ဆံပင်ဖြူတွေ တော်တော်များများ ပါတယ်..."

"အိုကေ..."

လေစီ၏ ရှင်းပြချက်များကို စာရွက်အလွတ် တစ်ရွက်ပေါ်တွင် ချရေးလိုက်ပြီးနောက် စကားအနည်းငယ် ဆက်ပြောကာ ရိုအန် ဖုန်းချလိုက်ပေသည်။

ဘေးနားတွင် အတန်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေသော ရက်ဒ်က ဆိုဖာပေါ်ရှိ တံခါးကြီးကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် မေးမြန်းလာ၏။

"ရိုအန်... မင်း အမြင်အရ အဲဒီ တောမတ်စ် နဲ့ ဂျက်ကွဲ က လူတစ်ယောက်တည်းလို့ ထင်လား..."

"မဟုတ်ဘူး... သူတို့က လုံးဝ လူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး... ဒီ တောမတ်စ် က ဂျက်ကွဲ ရှာထားတဲ့ အကူအညီပေးမယ့်သူ ဖြစ်ရမယ်... ပြီးတော့ ဒီလူက အီဗန်ဒါ ရဲ့ ကားကို ပြင်ဆင် ဖျက်ဆီးပြီး နောက်ဆုံးမှာ ယာဉ်တိုက်မှု ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တဲ့သူ ဖြစ်ဖို့ ရာခိုင်နှုန်း တော်တော်များတယ်..."

ရက်ဒ်၏ မေးခွန်းကို ရိုအန်က ခေါင်းယမ်းကာ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"စီအိုင်အေ က ပေးလိုက်တဲ့ အချက်အလက်တွေ အရ ဆိုရင် ဂျက်ကွဲ က ဒီနှစ် ၃၆ နှစ် ရှိပြီ... ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တောင့်တင်းတင်း နဲ့ ဆံပင်တိုတို ညှပ်ထားတယ်... ဆံပင်ဖြူလည်း မရှိဘူး..."

ထိုနေရာတွင် စကားစဖြတ်လိုက်ပြီး ရိုအန်က ရက်ဒ်ကို မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ခေါ်သွားခဲ့၏။ ပန်းကန်ခွက်ယောက်များ ထည့်ထားသော ဘီဒိုတံခါးကို ဖွင့်ကာ ဆက်လက် ရှင်းပြလိုက်ပေသည်။

"ငါ ခုနက သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တာ... ဒီမှာ မကြာသေးခင်က သုံးထားတဲ့ ပန်းကန်ခွက်ယောက် နှစ်စုံ ရှိတယ်... မာတင် က လွန်ခဲ့တဲ့ ၃ ရက်ကတည်းက သေသွားပြီ ဆိုတော့ သူ သုံးခဲ့တာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါဆို ပန်းကန်ခွက်ယောက် နှစ်စုံကို သုံးခဲ့တဲ့ သူတွေက ဂျက်ကွဲ နဲ့ တောမတ်စ် ပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်..."

"အိုကေ..."

ရက်ဒ်က ရိုအန် ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို စစ်ဆေးနေသည်ကို အစောပိုင်းကတည်းက မြင်တွေ့ခဲ့ရလေသည်။ ထို့နောက် မှုခင်းဆေးပညာ ဌာနသို့ လွှဲပြောင်းပေးကာ လက်ဗွေရာများ ရှာဖွေခိုင်းခဲ့သည်ကိုပါ သိရှိထားသဖြင့် ဆက်လက် မေးမြန်းလိုက်ချေသည်။

"ဆက်ပြီး ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ..."

"ဝီလျံ တို့ကို ဒီအဆောက်အအုံ အနီးတဝိုက်က လုံခြုံရေး ကင်မရာတွေကို စစ်ဆေးဖို့ ငါ ခိုင်းထားပြီးပြီ... ခန့်မှန်းခြေ မိနစ် ၃၀ လောက် နေရင် အဖြေပေါ်လောက်ပြီ... အဲဒီအချိန်ကျရင် သူတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ အရိပ်အယောင်ကို ရှာတွေ့နိုင်လောက်တယ်..."

ရိုအန်က လက်ထဲရှိ စာရွက်ကို ရက်ဒ်ထံ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ အတန်ကြာ စဉ်းစားနေလေသည်။ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် ရက်ဒ့်ဘက်သို့ ခေါင်းစောင်းကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"ဒါနဲ့... မင်း ခုနက ဒီအိမ်ထဲမှာ ခရက်ဒစ်ကတ် တစ်ခုခုများ ရှာတွေ့ခဲ့သေးလား..."

"မတွေ့ဘူး..."

ရက်ဒ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပေသည်။

"မှုခင်းဆေးပညာ ဌာနနဲ့ ငါ လည်း ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး..."

ရက်ဒ် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ရိုအန်၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်သွားခဲ့ချေသည်။ မိုဘိုင်းဖုန်းကို ဆွဲထုတ်ကာ မိုနာ့ထံသို့ ဖုန်းခေါ်လိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

မိုနာ၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ရိုအန်က အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်၏။

"မိုနာ... မာတင် ရဲ့ ခရက်ဒစ်ကတ် မှတ်တမ်းကို သွားစစ်ကြည့်လိုက်... မကြာသေးခင်က အသုံးပြုထားတဲ့ မှတ်တမ်း ရှိမရှိ ဆိုတာကို သေချာ ကြည့်ပေး... အဲဒီကတ်က အခုချိန်ထိ သူတို့ လက်ထဲမှာ ရှိနေသေးတယ်လို့ ငါ သံသယ ဖြစ်နေတယ်..."

တကယ်လို့ သူတို့သာ ယမန်နေ့ သို့မဟုတ် ယနေ့တွင် မာတင်၏ ခရက်ဒစ်ကတ်ကို အသုံးပြုခဲ့ပါက ရိုအန်တို့ အနေဖြင့် တစ်ဖက်လူကို အမြန်ဆုံး နှုန်းဖြင့် ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

"အိုကေ..."

မိုနာက တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် ချက်ချင်း စတင် ရိုက်နှိပ်တော့သည်။ မိနစ်အနည်းငယ် အကြာတွင် မိုနာက လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ ဖုန်းထဲမှတစ်ဆင့် လှမ်းပြောလာလေသည်။

"စိတ်မကောင်းပါဘူး ရိုအန်... မာတင် ရဲ့ ခရက်ဒစ်ကတ်က ဒီရက်ပိုင်း လုံးဝ အသုံးပြုထားတဲ့ မှတ်တမ်း မရှိဘူး..."

ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်ရှိ ရက်ဒ်၏ မျက်မှောင်များ ကျုံ့ဝင်သွားချေသည်။ ရိုအန်က နဖူးကို ဖိနှိပ်ကာ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆက်လက် မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဒါဆို အဲဒီမတိုင်ခင်ကရော... မာတင် က မသင်္ကာစရာကောင်းတဲ့ ပစ္စည်း တစ်ခုခုများ ဝယ်ထားသေးလား..."

"မသင်္ကာစရာ ဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးကို ပြောချင်တာလဲ..."

မိုနာက ကွန်ပျူတာထဲရှိ အသုံးပြုမှု မှတ်တမ်းများကို ကြည့်ရင်း နားမလည်နိုင်စွာ ပြောလာပေသည်။

"ဒီတစ်ပတ်ရဲ့ အသုံးပြုမှု မှတ်တမ်းတွေ အရ ဆိုရင် သူ က ခရက်ဒစ်ကတ် သုံးပြီး အင်္ကျီတွေ ဘောင်းဘီတွေ ဝယ်ထားတယ်... ထမင်းစားတယ်... နေပါဦး..."

မိုနာ စကားပြောနေရင်းမှ ရုတ်တရက် ကြောင်အမ်းသွားကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ရိုအန်... သူ့ရဲ့ ခရက်ဒစ်ကတ် မှတ်တမ်းထဲမှာ လွန်ခဲ့တဲ့ ၃ ရက်က အရမ်း ဈေးကြီးတဲ့ ကျောပိုးအိတ် တစ်လုံး ဝယ်ထားတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီအိမ်မှာ ငါတို့ ကျောပိုးအိတ် တစ်လုံးမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူးလေ... ပြီးတော့ သူက တစ်ကိုယ်တည်းသမား... ရည်းစားလည်း မရှိ ဆွေမျိုးလည်း မရှိဘဲနဲ့ ကျောပိုးအိတ်ကို ဘာလုပ်ဖို့ ဝယ်တာလဲ..."

မိုနာ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရက်ဒ်၏ မျက်ဝန်းများ ချက်ချင်း အရောင်လက်သွားပြီး ရိုအန့်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်ချေသည်။

"ခုနက မှုခင်းဆရာဝန် နိုင်းလ် ပြောသွားတယ်လေ... ဒုတိယ အိပ်ခန်းထဲက သံဘောစေ့တွေက အချိန်ကိုက် အပူထုတ် ဗုံး လုပ်ဖို့အတွက် သုံးနိုင်တယ်တဲ့... ဒါဆို ဒီ ကျောပိုးအိတ်ကို သေချာပေါက် သူတို့ ဝယ်သွားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်... သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ကျောပိုးအိတ် ဗုံး တစ်လုံး ဖန်တီးဖို့ပဲ..."

ရိုအန်က မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

"ဒီလို ဖြစ်ဖို့ ရာခိုင်နှုန်း တော်တော် များတယ်..."

ရိုအန်၏ အတည်ပြုမှုကို ကြားသောအခါ ရက်ဒ်က သွားပေါ်အောင် ပြုံးလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ခါးထောက်ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အမူအရာကို ပြသလိုက်ပေသည်။

"ဒါပေမဲ့..."

ရက်ဒ် တစ်ယောက် အချိန်အကြာကြီး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားခွင့် မရလိုက်ခင်မှာပင် ရိုအန်က ခေါင်းမော့ကာ နားမလည်နိုင်သော မျက်နှာထားဖြင့် မေးခွန်းထုတ်လာချေသည်။

"သူတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ လုပ်ရပ်က လက်စားချေဖို့ ဆိုတာ အရမ်းကို ထင်ရှားနေတယ်... ဒါဆို သူတို့ ဗုံးလုပ်တယ် ဆိုတာက သေချာပေါက် ဗုံးခွဲသတ်ချင်တဲ့ ပစ်မှတ် တစ်ခု ရှိနေလို့ပဲ... အဲဒီ ပစ်မှတ်က ဘယ်သူများ ဖြစ်မလဲ..."

ရက်ဒ် တစ်ယောက် ပြောစရာ စကားပင် ဆွံ့အသွားခဲ့လေတော့သည်။