အခန်း ၃၈၈

အခန်း (၃၈၈) သေစေနိုင်သော ဗျူဟာ

“သူက တကယ်ကြီး သူ့တည်နေရာကို အရင်ဆုံး ထုတ်ပြလိုက်တာပဲ...”

ရီရူလီသည် အစည်းအဝေးခန်းမ စခရင်ရှေ့တွင် ရပ်၍ စာသားများကို အသံထွက်ဖတ်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုလုံက နည်းနည်းတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုလွန်ကဲနေတာ မဟုတ်လား”

ရီရူယွီက ထပ်လောင်းပြောကြားလိုက်သည်။

“ဖြစ်နိုင်တာကတော့... သူက ရှောင်တန်ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးပုံစံကို နားလည်ထားလို့ ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ ဒါကြောင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရမယ့်အရေးမှာ ပိုပြီး ယုံကြည်မှုရှိနေတာ ဖြစ်ရမယ်”

ထို့နောက် ရီရူလီက ဖုန်းပုကြွယ်ဘက်လှည့်၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“တကယ်လလို့ ရှင်သာဆိုရင် ဒါကို ဘယ်လို တိုက်ခိုက်မလဲ”

“အင်း... ငါဆိုရင်တော့ ဝါယာကြိုးတွေ၊ လက်ပစ်ဗုံးတွေနဲ့ သိသာတဲ့ ထောင်ချောက်တစ်ခုကို အရင်ဆင်မယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒီထောင်ချောက်ရဲ့ အနောက်တည့်တည့်မှာ စစ်သုံးဂေါ်ပြားတစ်ချောင်းနဲ့ ဒုတိယလက်ပစ်ဗုံးတစ်လုံးကို သုံးပြီး ပိုလျှို့ဝှက်တဲ့ ထောင်ချောက်တစ်ခုကို ထပ်ဆင်မယ်၊ ဒုတိယထောင်ချောက်ရဲ့ ဘေးက နံရံပေါ်မှာလည်း ‘ဘာလို့အတည်ကြီးဖြစ်နေတာလဲ’ ဆိုပြီး ရေးထားလိုက်မှာပေါ့”

ဖုန်းပုကြွယ်က အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

“အဲဒါတွေ အားလုံးလုပ်ပြီးရင် ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲက လျှပ်စစ်မီးကို ဖြတ်ပစ်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် အနီးနားက မီးသီးတွေအားလုံးကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်မယ်၊ ပြီးရင်တော့... စောင့်နေရုံပဲပေါ့”

“ကျွန်မ ခံစားရတာတော့ ဒီလုပ်ငန်းစဉ်ထဲမှာ ပိုနေတဲ့အဆင့်တစ်ခု ပါနေသလိုပဲ...”

ရီရူလီသည် နောက်ဆုံးတွင်မူ ဝေဖန်တတ်သောအလေ့အကျင့်ကို ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ကဲပါ၊ ပွဲပဲ ဆက်ကြည့်ရအောင်”

ရီရူယွီက သူတို့နှစ်ဦးကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်ကို စခရင်ထက်သို့ စူးစိုက်ထားလိုက်သည်။

…

ဤအခိုက်အတန့်တွင် စနစ်သည် ဝမ်ထန်ကျိနှင့် လုံအောင်းမင်တို့အတွက် စခရင်နှစ်ခုဖြင့် ခွဲခြားပြသပေးထားသည်။

အော်ဟစ်ပြီးနောက် အစ်ကိုလုံသည် ချက်ချင်းပင် နှုတ်ဆိတ်သွားပြီး ပြိုင်ဘက်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ထောက်လှမ်းနိုင်ရန် အာရုံစိုက်ကာ နားစွင့်နေလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူ့ကိုယ်ပိုင်အသံ၏ ပဲ့တင်သံမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ချေ။

ရှောင်တန်သည်လည်း တည်ငြိမ်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ အားသာချက်များနှင့် ပြိုင်ဘက် အလိုချင်ဆုံးအရာကို သိရှိပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အော်ဟစ်သံထွက်ပေါ်လာရာကို ကျောခိုင်း၍ အခြားဦးတည်ရာတစ်ဖက်သို့ လျင်မြန်စွာရွေ့လျားသွားရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ခြင်းသည် သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ လုံအောင်းမင်၏ အားသာချက် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကာကွယ်ရေးစွမ်းရည်မှာ အလွန်ပြည့်စုံလှပြီး အထူးသဖြင့် ဓားကဲ့သို့လက်နက်များကို အသုံးပြုသည့် လျင်မြန်ဖျတ်လတ်သော ကစားသမားများကို ရင်ဆိုင်တွင် ထိရောက်လှသည်။

သာမန်ဓားတိုက်ခိုက်မှုများသည် အစ်ကိုလုံအတွက် လျစ်လျူရှုထားနိုင်ပေသည်။ သူသည် သူ့ဒိုင်းဖြင့် ကာကွယ်နိုင်သလို သူ၏ ချပ်ဝတ်ဖြင့်လည်း ခံနိုင်ရည်ရှိ၏။ အလယ်အလတ်စား စွမ်းရည်ဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုများကိုမူ သူသည် ခုခံကာကွယ်ရေး စွမ်းရည်များကို အသုံးပြု၍ တောင့်ခံနိုင်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကာကွယ်ရေးကို မချိုးဖောက်နိုင်ခဲ့လျှင်ပင် သူ၏ အသက်အမှတ်ကို များစွာဆုံးရှုံးရလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့အပြင် အစ်ကိုလုံ၌ ကုသရေးပင်ကိုယ်စွမ်းရည်တစ်ခု ရှိနေပြီး သူ့ဝတ်စုံနှင့် ပစ္စည်းကိရိယာများ၏ ဂုဏ်သတ္တိများသည်လည်း ကာကွယ်ရေးနှင့် ပြန်လည်ကုသရေးတို့အတွက်သာ ဦးတည်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ တိုက်ခိုက်သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုပြင်းအား သို့မဟုတ် အမြန်နှုန်း လျော့နည်းသွားပြီး သူ့အား အသက်ရှူခွင့်ပေးလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူသည် အသက်အမှတ်များကို ပြန်လည်ရရှိလာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်...။

အကယ်၍ ပြိုင်ဘက်သည် တူများ၊ တုတ်များ သို့မဟုတ် လက်သီး၊ ခြေထောက်များကို အသုံးပြုသည့် သိုင်းပညာအထူးပြုကစားသမားတစ်ဦး ဖြစ်ပါက သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများသည် ထိခိုက်ခြင်းသက်ရောက်မှုကို ဖြစ်စေနိုင်သဖြင့် အစ်ကိုလုံအတွက် ဖိအားတချို့ ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဓားကဲ့သို့လက်နက်ကို သုံးသူများသည် အဓိကအားဖြင့် ထိုးချက်ခုတ်ချက်များဖြင့် တိုက်ခိုက်ကြပြီး ယေဘုယျအားဖြင့် ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားက အားနည်းလှသဖြင့် တိုက်ခိုက်မှု အများစုမှာ ကာကွယ်ရေးခံစစ်ကို မဖောက်ထွက်နိုင်ကြချေ။

ထို့ကြောင့် ပုံမှန်တိုက်ခိုက်မှုနှင့် ကာကွယ်မှုလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း လုံအောင်းမင်သည် “မည်သည့် ဟာကွက်မျှ မချန်ထားရန်” သာ လိုအပ်ပေသည်။ ကာကွယ်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ သက်လုံအမှတ်ကုန်ဆုံးမှုမှာ တိုက်ခိုက်သူထက် များစွာလျော့နည်းမည်ဖြစ်သည်။ တိုက်ပွဲ ပိုကြာလာလေလေ သက်လုံပိုင်းတွင် သူ၏ အားသာချက်မှာ ပိုမိုထင်ရှားလာလေလေ ဖြစ်သည်။ မုန့်ကျင်းချန် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသော ပွဲစဉ်မှာလည်း ပုံမှန်တိုက်ပွဲအတွင်း ဖောက်မထွက်နိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပြီး ထို့ကြောင့်ပင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သောအနေအထားသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် အစ်ကိုလုံ၏ ဗျူဟာမြောက်ရည်ရွယ်ချက်ကို တဖြည်းဖြည်း သဘောပေါက်လာချိန်တွင်မူ အလွန်နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်...။ထိုအရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် သူရပ်တန့်လိုက်ပါက... ပြိုင်ဘက်၏ သွေးတက်စွမ်းရည်က ရှိနေပြီး သူဆက်လက် တိုက်ခိုက်မည် ဆိုပါကလည်း... မိမိ၏ သက်လုံက ဆက်တောင့်မခံနိုင်တော့ချေ။ ညှပ်ပူးညှပ်ပိတ် အခြေအနေတွင် ပြိုင်ဘက်ဖြစ်သူမှာ အစ်ကိုလုံ၏ တစ်ချက်တည်းဖြင့် အမှောက်သိပ်ခံလိုက်ရတော့သည်။

အကယ်၍ ထိုနှစ်ဦးပြန်လည်ဆုံတွေ့ကြမည်ဆိုပါက မုန့်ကျင်းချန်သည် အစကတည်းက အားလုံးကို ပုံအောကာ သူ အကောင်းဆုံးအခြေအနေတွင် ရှိနေစဉ်၌ပင် တိုက်ပွဲကို အဆုံးသတ်နိုင်ရန် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို သေချာပေါက် စတင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ကံဆိုးစွာပင်... အောင်ပွဲသည် အောင်ပွဲသာဖြစ်ပြီး “အကယ်၍” ဟူသော အရာများ မရှိနိုင်ချေ။

မှန်ပေသည် ရှောင်တန်သည် မုန့်ကျင်းချန်၏ ခြေရာအတိုင်း လိုက်နင်းလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ သူသည် လုံအောင်းမင်၏ ဝိသေသများကို အစကတည်းက နားလည်ထားသောကြောင့် သူ့အစီအစဉ်မှာ ရှင်းလင်းပေသည်။ယင်းမှာ တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ပစ်ရန် ဖြစ်သည်။

“အင်း... ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိပါလား၊ ဘာသံမှလည်း မကြားရဘူး...”

အစ်ကိုလုံသည် နှစ်မိနစ်ခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် တွေးလိုက်သည်။

“ငါသိသလောက်တော့... ရှောင်တန်မှာ ကိုယ်ပျောက်စွမ်းရည်တစ်ခုပဲ ရှိတယ်၊ အဲဒါကလည်း လူအုပ်ကြားထဲမှာပဲ အသက်သွင်းလို့ရတာ၊ ဒီလို ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးမှာတော့... သူ ဘယ်လောက်မြန်မြန် သူအနားမကပ်နိုင်ခင် အမိဖမ်းခံရမှာပဲ”

သူ ခေတ္တမျှစဉ်းစားကာ တွေးတောလိုက်သည်။

“ဒီကောင်လေး ရှောင်တန်က ညီလေးဖုန်းလောက် အစွန်းမရောက်ရင်တောင် မယုံနိုင်လောက်အောင် ထက်မြက်နေဆဲပဲ၊ ငါ့အပေါ် သူ့ရဲ့ နားလည်မှုအရဆိုရင်... သူက...”

လုံအောင်းမင်သည် တစ်ဖက်လူမှာ အဝေးသို့ ရွေ့လျားသွားခြင်း ဖြစ်ရမည်ဟု လျင်မြန်စွာ ကောက်ချက်ချလိုက်ပြီး ထို့နောက် ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

“မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ သူ ငါ့အစီအစဉ်အတိုင်း လုပ်မလာဘူး... ဒါပေမဲ့ စိတ်ပူစရာမရှိပါဘူး”

သူသည် သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေပုံရပြီး ဤသို့ပြောပြီးနောက် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ကျပန်းရွေးချယ်ကာ ထွက်ခွာသွားလိုက်လေသည်။

...

“အို... ကြမ်းတမ်းတဲ့အပြင်ပန်းပုံစံအောက်မှာ ထက်မြက်တဲ့ မျက်လုံးတစ်စုံ ဝှက်ထားတာပဲ”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ရုတ်တရက် အနည်းငယ်နားလည်ရခက်သည့် မှတ်ချက်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။

“အခုကော ဘာမြင်လိုက်ပြန်ပြီလဲ”

ရီရူလီက မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်က ပြန်ဖြေ၏။

“ခုနက အစ်ကိုလုံရဲ့ အော်ဟစ်သံနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့...”

သူသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် နောက်သို့ မှီလိုက်ပြီး ရီရူလီဘက်လှည့်ကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

“သူ့ရဲ့ တည်နေရာကို ထုတ်ပြလိုက်သလို ထင်ရပေမယ့် လက်တွေ့မှာတော့... အဲဒါက အရမ်းပြင်းထန်တဲ့ ဗျူဟာမြောက် တိုက်စစ်တစ်ခုပဲ”

“ဒါတော့ အဓိပ္ပါယ်မရှိတာပဲ... ခေါင်းဆောင်”

ရီရူယွီသည်လည်း ထိုအချက်ကို မမြင်မိချေ။

ဖုန်းပုကြွယ်က ပြောသည်။

“စဉ်းစားကြည့်စမ်း... အစ်ကိုလုံက အနီးကပ်တိုက်ပွဲကို မကြောက်ဘူး၊ ပြီးတော့ ရှောင်တန်က သူ့ကို အဝေးကတိုက်ခိုက်ရုံနဲ့ ချက်ချင်းမသတ်နိုင်ဘူးဆိုတာကိုလည်း သူ ကောင်းကောင်းသိတယ်၊ ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့တည်နေရာ ပေါ်သွားခဲ့ရင်တောင်မှ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရပြီး ချက်ချင်းအသတ်ခံရမယ့်အရေးကို သူစိုးရိမ်စရာ မလိုဘူးလေ”

“ဒါဆိုရင် သူ မအော်ခဲ့ရင်ကော မတူဘူးလား”

ရီရူလီက ထပ်လောင်းမေးမြန်းလိုက်သည်။

“မှားတယ်”

ဖုန်းပုကြွယ်က ငြင်းလိုက်သည်။

“အခြေခံကွာခြားချက်တစ်ခု ရှိတယ်”

ခွဲခြားထားသော စခရင်ပေါ်က ရှောင်တန်အား သူလက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

“အခု သူက ပြိုင်ဘက်ရဲ့ တည်နေရာကို သိနေပြီ”

ထို့နောက် သူ လုံအောင်းမင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြန်သည်။

“ဒါပေမဲ့ သူကတော့ အခုအချိန်မှာ ပြိုင်ဘက်ရဲ့ တည်နေရာကို မသိဘူး”

ရီရူယွီက ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။

“အိုး၊ သဘောပေါက်ပြီ”

သူမသည် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“အပျက်သဘောဆောင်သော ကစားသမားပဲ”

“သဘောပေါက်ပြီ...”

ရီရူလီလည်း နားလည်သွား၏။

“ရှောင်တန်က ပြိုင်ဘက်ကို ကျောခိုင်းပြီး တက်တက်ကြွကြွထွက်ပြေးနေတာ၊ အစ်ကိုလုံကတော့... သူက ရှောင်တန်ရဲ့ တည်နေရာကို မသိတဲ့အတွက် သူဘယ်ဘက်ကိုပဲ လျှောက်လျှောက် အဲဒါက ပြိုင်ဘက်ကို တက်တက်ကြွကြွ ရှာဖွေနေတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမှာပဲ”

“ဟူး...”

ဖုန်းပုကြွယ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးက ငါသတိပေးလိုက်မှပဲ ဒီကွာခြားချက်ကို သဘောပေါက်ကြတာ၊ ဒီကောင်လေးကိုယ်တိုင်ကတော့... သူ သဘောပေါက်နိုင်ပါ့မလားဆိုတာ ငါသံသယရှိမိတယ်”

“ဒါပေမဲ့... စနစ်က ဂိမ်းအပေါ်စိတ်မပါသူကို ဆုံးဖြတ်ဖို့ အချိန်အတော်ကြာလိုတယ် မဟုတ်လား”

ရီရူယွီက ထပ်လောင်းပြောကြားလိုက်သည်။

“အချိန်က အချက်တစ်ခုပဲ၊ တခြားအချက်နှစ်ချက်က သူ့ရဲ့အသိစိတ်နဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေပဲ”

ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။

“အသိစိတ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ အလွယ်ပြောရရင်... ရှောင်တန်က သူလုပ်ဆောင်နေတဲ့အရာက ပြိုင်ဘက်ကို အနိုင်ယူဖို့ အထောက်အကူပြုတယ်လို့ စိတ်ထဲကနေ အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေရမယ်၊ အဲဒီလိုဆိုရင် သူက လမ်းပြောင်းပြန်အတိုင်းပဲ သွားသွား၊ တွင်းတစ်တွင်းတူးပြီး ပုန်းပုန်း ဒါမှမဟုတ် ရထားသံလမ်းပေါ်မှာ အိပ်ပျော်နေပါစေ၊ အဲဒါကို ဂိမ်းအပေါ်စိတ်မပါသူလို့ သတ်မှတ်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ပထမအဆင့်မှာ သူဓာတ်လှေကားကို လှုပ်ခါခဲ့တဲ့လုပ်ဆောင်ချက်က ဥပမာကောင်းတစ်ခုပဲ၊ အဲဒါက လက်တွေ့မှာ အသုံးမဝင်ခဲ့ရင်တောင် သူက အသိစိတ်ထဲမှာ အဖြေတစ်ခုကို ရှာဖွေနေခဲ့တာ”

သူ ခဏရပ်လိုက်သည်။

“တကယ်လို့ သူ့ရဲ့အသိစိတ်ထဲမှာ ရှင်းလင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ဥပမာ ပြိုင်ဘက်နဲ့ ယာယီဝေးဝေးနေရမယ် ဆိုတာပဲသိပြီး နောက်ထပ် ဘာလုပ်ရမလဲ မသိဘူးဆိုရင်တော့ ငါတို့ သူ့လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို ကြည့်ရတော့မယ်...”

“သူ့ရဲ့ အခုလုပ်ဆောင်ချက်က ထွက်ပြေးနေတာပဲ...”

ရီရူယွီက ပြောလိုက်သည်။

ဖုန်းပုကြွယ် သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်သည်။

“အေးလေ၊ ဒါကြောင့်... ငါတို့ မျှော်လင့်ရုံပဲ ရှိတော့တယ်... သူ အကြံတစ်ခုခု ရှိပြီးသား ဖြစ်ပါစေလို့ပေါ့”

...

“လုံးဝ လမ်းစပျောက်နေပြီ”

ရှောင်တန်သည် လျှောက်လှမ်းနေရင်း သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ငါလျှောက်လာတာ ၁၀ မိနစ်တောင် ရှိပြီ၊ ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းရဲ့ အဆုံးကိုလည်း မမြင်ရသေးဘူး၊ အစ်ကိုလုံကို ကိုင်တွယ်ဖို့ နည်းလမ်းလည်း မစဉ်းစားမိသေးဘူး၊ ဒါက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ထွက်ပြေးနေရုံသက်သက်ပဲ မဟုတ်လား”

သူသည် သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ခေါင်းပေါ်တင်ကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလျက် ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။

“ဒါက မကြာခင် ဂိမ်းအပေါ်စိတ်မပါသူအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရတော့မှာပဲ...”

“စဉ်းစားစမ်း၊ စဉ်းစားစမ်း...”

ရှောင်တန် သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူမတ်တတ်ထရပ်ကာ ရှေ့နောက် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်လိုက်သည်။

“တစ်ချက်တည်းနဲ့ အပြတ်ရှင်းဖို့၊ တစ်ချက်တည်းနဲ့ အပြတ်ရှင်းဖို့...”

သူသည် ဤစာသားကို ထပ်ခါတလဲလဲ ရွတ်ဆိုနေပြီး သူ၏ စကေးဘားနှင့် သိုလှောင်အိတ်ကို မကြာခဏ လှမ်းကြည့်နေခဲ့သည်။

“ငါက လုံလောက်အောင် မြန်ရမယ်... လုံလောက်အောင် သန်မာရမယ်... ပြီးတော့ ငါ့မှာ အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ်ပဲ ရှိတယ်၊ လွဲချော်လို့မဖြစ်ဘူး... အစ်ကိုလုံရဲ့ ဒိုင်းပျံစကေးနဲ့ လိုက်လံဖမ်းဆီးတဲ့ စကေးတွေက ငါ့ကို လှုပ်ရှားရုန်းကန်ဖို့ တားဆီးနိုင်တယ်၊ လိုဏ်ခေါင်းထဲမှာ ငါတိုက်ခိုက်ဖို့ နေရာလွတ် မရှိဘူး... တကယ်လို့ ပထမတစ်ချက်သာ ကျရှုံးသွားရင် ငါ ရေရှည်တိုက်ပွဲထဲမှာ ပိတ်မိသွားလိမ့်မယ်”

သူ ပိုတွေးလေလေ ပိုခေါင်းကိုက်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ ဤပွဲစဉ်၏ ဗီဒီယိုကို ထုတ်လွှင့်ပြနေသည် ဟူသောအချက်သာ မရှိပါက သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လိပ်ပြာလွင့်မတတ် လူးလှိမ့်နေမိပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“အစ်ကိုလုံ ရထားတိုက်မိပြီး သေသွားပါစေလို့ပဲ ငါဆုတောင်းရမလား...”

ရှောင်တန် ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒီလိုဏ်ခေါင်းထဲက အခြေအနေကို ကြည့်ရသလောက်တော့ နံရံနားမှာ ကပ်ရပ်နေသရွေ့ ရထားနဲ့ တိုက်မိမှာမဟုတ်ဘူး...”

သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ မှန်ကန်ပေသည်။ အကယ်၍ ရထားတစ်စင်း ရောက်လာခဲ့လျှင်ပင် ရထားဖြတ်သန်းသွားချိန်တွင် နံရံနှစ်ဖက်နှင့် ရထားအကြား စင်တီမီတာဆယ်ဂဏန်းခန့် အကွာအဝေး ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ကစားသမားက ဘေးတစောင်းရပ်နေလျှင်ပင် ပြဿနာမရှိချေ။ ၎င်းတို့၏ ပခုံးအကျယ်မှာ တစ်မီတာထက် မပိုသရွေ့ တိုက်မိလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

“ဒါ့အပြင်... ရထားက အစ်ကိုလုံရှိတဲ့ဘက်ကပဲ သေချာပေါက် လာလိမ့်မယ်လို့ မပြောနိုင်ဘူး၊ တကယ်လို့ ငါ့ဘက်ကနေ လာခဲ့ရင်ကော...”

ရှောင်တန် ဤသို့တွေးလိုက်မိသည်နှင့် အတွေးတစ်ခုက သူ့စိတ်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ဖျတ်ခနဲ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

အစောပိုင်းက ပြောခဲ့ဖူးသည့်အတိုင်းပင် ရှောင်တန်သည် ဖုန်းပုကြွယ်ကဲ့သို့ စီမံကိန်းချရာတွင် မကျွမ်းကျင်သော်လည်း သူ့စိတ်ထဲတွင် “ဖျတ်ခနဲ ဉာဏ်အလင်းပွင့်လာခြင်း” ရှိသည့်အခါတိုင်း အံ့အားသင့်ဖွယ်အရာများကို လုပ်ဆောင်နိုင်ပေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဖြစ်နိုင်သည်မှာ မွေးရာပါပါရမီအချို့ကြောင့် လောင်းကစားဆန်လှသော ရူးသွန်းသည့်စိတ်ကူးတစ်ခုမှာ ရှောင်တန်၏ စိတ်ထဲတွင် မွေးဖွားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်...။

...

“၆၀ ရာခိုင်နှုန်းအမြန်နှုန်းနဲ့ ဒီလောက်အကြာကြီး ပြေးလာတာတောင် ထွက်ပေါက် မရှိသေးဘူး... စနစ်က ကစားသမားတွေကို ဒီဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲကနေ ပေးထွက်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိပုံပဲ”

ဤအချိန်တွင် လုံအောင်းမင်သည် သူရွေးချယ်ခဲ့သောလမ်းကြောင်းမှာ ရှောင်တန်၏ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ကြောင်း အခြေခံအားဖြင့် သေချာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ငါ လမ်းမှားရွေးလိုက်မိပုံပဲ...”

သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ဟူး... ဒါပေမဲ့ ရှောင်တန်လည်း အခုလောက်ဆို ပြန်လှည့်လာလောက်ပြီ၊ မဟုတ်ရင် သူ အပျက်သဘောဆောင်တဲ့ ကစားသမားအဖြစ် ဆုံးဖြတ်ခံရလိမ့်မယ်”

ဤသို့တွေးပြီးနောက် သူ နောက်ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

“ဒါဆို ငါလည်း ပြန်လှည့်ပြီး သူ့ဆီကို အမြန်သွားပြီး အကြိတ်အနယ် တိုက်ခိုက်ကြတာပေါ့”

ဝူး… ဝုန်းဝုန်းဝုန်း...။

အတိအကျပင် ထိုအချိန်၌ ရထားတစ်စင်း ချဉ်းကပ်လာသော တုန်ခါသံကြီးမှာ ဥမင်လိုဏ်ခေါင်း၏ ဝေးကွာလှသောအစွန်းတစ်ဖက်ဆီမှ ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။

မကြာမီပင် ကြီးမားလှသော မီးရထားစက်ခေါင်းကြီးမှာ လုံအောင်းမင်၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

အစ်ကိုလုံသည် ရထားတစ်စင်း ဖြတ်သန်းသွားနိုင်သည့် အခြေအနေကို သဘာဝကျကျ တွေးတောထားပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် ယင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နံရံဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ကပ်သွားပြီး ၎င်းကိုကျောမှီ၍ ရပ်လိုက်သည်။

“ခေတ်ဟောင်း ရေနွေးငွေ့သုံးမီးရထားကြီးပဲ... အတော်လေး မြန်သားပဲ”

အစ်ကိုလုံသည် ချဉ်းကပ်လာသော မီးရထားစက်ခေါင်းကြီးကို ကြည့်ရန် ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးခြင်း၊ အံ့အားသင့်ခြင်းနှင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်းတို့က နှစ်စက္ကန့်အတွင်း အလှည့်ကျပေါ်ထွက်သွားခဲ့သည်...။

“[ဘိ]”

လုံအောင်းမင်သည် ဆဲရေးလိုက်ပြီးနောက် ထပ်လောင်းပြောကြားလိုက်သည်။

“ဒါက လုံးဝအဓိပ္ပာယ်မရှိတာပဲ၊ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အပေါ်ရောက်သွားတာလဲ”