အခန်း ၂၂၂
Vol. 23 Ch. 222
အခန်း ၂၂၂
“အမလေး ဘုရားရေ... ကြည့်ကြစမ်း။ သူတို့အားလုံးက ကျောင်းတစ်ခုတည်းက မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ကူညီပံ့ပိုးတဲ့ အရှိန်က ဒီလောက်တောင် မြန်နေရတာလဲ။”
“ဟုတ်ပါ့။ ဒီမှာ တစ်ခုခုဖြစ်ပြီး ဆယ်မိနစ်တောင် မပြည့်သေးဘူး။ သူတို့က စစ်ကူအဖြစ် ရောက်လာကြပြီ။”
အခြေအနေကို လာရောက်ကြည့်ရှုကြသော လမ်းသွားလမ်းလာ အချို့မှာ အံ့အားသင့်နေကြ၏။ ကျန်းဟန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့၏ စစ်ကူပေးနိုင်စွမ်း အရှိန်မှာ လွန်စွာ မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။
“စောစောက သူတို့ ကောင်းကင်ပေါ်ကို စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် မီးရှူးမီးပန်းတွေ ပစ်ဖောက်လိုက်တာကို ငါ မြင်လိုက်သေးတယ်။ အဲ့ဒါကို တခြားလူတွေကို အကြောင်းကြားဖို့ သုံးပုံပဲ။”
တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။
“သူတို့က ဒီနည်းလမ်းကို သုံးပြီး ဆက်သွယ်နေကြတာလား။ အထင်ကြီးစရာပဲ။”
“ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဒီအရှင်သခင်အဆင့်တစ်ပိုင်း သားရဲကို အနိုင်ယူနိုင်ပါ့မလား။”
“မြန်မြန်ကြည့်... အဲဒါ မီးနတ်ဘုရားခွေးနဲ့ ငွေမီးမြေခွေးပဲ။ နှစ်ကောင်စလုံးက အရမ်းအစွမ်းထက်တဲ့ သားရဲတွေပဲ။”
“သူတို့ နိုင်ရင်နိုင်မှာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲလေ။”
လူအုပ်ကြီးမှာ တီးတိုး ဝေဖန်ဆွေးနွေးနေကြသည်။
မလှမ်းမကမ်းရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါ်တွင် လူငယ်တစ်ဦးနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦး ရှိနေ၏။ ၎င်းတို့သည် အစိမ်းရောင်တာအိုဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ၎င်းတို့၏ ညာဘက်ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ဓားကြီးပုံသဏ္ဌာန် တံဆိပ်တစ်ခု ရှိနေသည်။
အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးသာ သူတို့ကို မြင်တွေ့ရပါက ဤသူများသည် အန်းမြို့ပြင်ပရှိ ဓားကြီးအကယ်ဒမီမှ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ထိုအဆင့်မြင့်ပညာရေးဌာနသို့ တက်ရောက်ရန် အကြံပြုခံထားရသော ကျောင်းသားများဖြစ်ကြောင်း သေချာပေါက် ခန့်မှန်းမိကြပေလိမ့်မည်။
“မုရုံရှန်း...နင် သူတို့ နိုင်မယ်လို့ ထင်လား။”
အစိမ်းရောင် တာအိုဝတ်စုံဝတ် မိန်းကလေး မုရုံချင်းက မေးလိုက်သည်။
“နိုင်ဖို့လား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ နင်လည်း သတိထားမိမှာပါ။ အဲဒီ လျှပ်စီးကြံ့ ပိုးကောင်က အဆင့် ၄ တစ်ပိုင်း မဟုတ်ဘူး။ အဆင့် ၄ ကနေ ယာယီအဆင့်ကျနေတာပဲ။ သူတို့ နိုင်မယ်ထင်လို့လား။ ပြီးတော့ နင် ငါ့ကို အကိုလို့ ခေါ်စမ်း။ ငါက နင့်အကိုနော်။”
လူငယ်ဖြစ်သူ မုရုံရှန်းက ပထမတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် ပုံစံပြသပြီးနောက် ညီမဖြစ်သူကို မကျေမနပ် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“မုရုံရှန်း... နင်က အဲဒီကောင် အားအင်ကုန်ခမ်းသွားတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ ဝင်တိုက်မလို့မလား။”
မိန်းကလေး မုရုံချင်းက နှာခေါင်းတစ်ချက်ရှုံ့ကာ အမည်အရင်းအတိုင်းပင် ဆက်လက်ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။
“...ဒါပေါ့။ အဲ့ကောင်ကို ငါတို့ပဲ အပြတ်ရှင်းနိုင်မှာ။”
မုရုံရှန်းက မထီတထင် ပြောလိုက်သည်။ သူ၏အမြင်တွင် ကျန်းဟန်၊ လီဇီဝေနှင့် အခြားသူများမှာ အလှမ်းဝေးလွန်းလှပြီး ဤအဆင့်မျှသော စွမ်းအားဖြင့် လျှပ်စီးကြံ့ ပိုးကောင်ကို သတ်ဖြတ်ချင်နေကြသည်။
“ဟိဟိ... ငါလည်း ကြားညှပ်ပြီး ဂုန်းဆင်းရတာကို သဘောကျတယ်။”
မုရုံချင်းက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်၏။
အောက်ဘက် စစ်မြေပြင်တွင်မူ မီးနတ်ဘုရားခွေးနှင့် ငွေမီးမြေခွေးတို့သည် လျှပ်စီးကြံ့ ပိုးကောင်နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
မီးနတ်ဘုရားခွေးက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တိုက်ခိုက်မှုများကို ဆက်တိုက်ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ဆက်တိုက်ပေါက်ကွဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်စေရန် မီးလုံးသိုင်းကွက်များကို ဆက်တိုက် ထုတ်လွှတ်ခဲ့သည်။ ၎င်းက ထိခိုက်ဒဏ်ရာ အများကြီး မရစေသော်လည်း ရန်သူ၏အာရုံကို အောင်မြင်စွာ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။
“အု...”
ထိုအချိန်တွင် အဝေး၌ ပုန်းအောင်းနေသော မြက်လှောင်အိမ်ဖားက စတင်လှုပ်ရှားလိုက်၏။ ၎င်းက ပါးစပ်ကို ဟကာ မြက်လှောင်အိမ်အမြောက်ဆန် ငါးလုံးကို ဆက်တိုက် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ လျှပ်စီးကြံ့ ပိုးကောင်သည် မီးနတ်ဘုရားခွေးကြောင့် အာရုံများနေရပြီး နောက်ပြန်လှည့်လာသော်လည်း ပိတ်ဆို့ရန် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ဝုန်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ မြက်လှောင်အိမ်အမြောက်ဆန်များ ပေါက်ကွဲသွား၏။ ကော်မြက်ပိုက်ကွန်ကြီး ငါးခုသည် လျှပ်စီးကြံ့ ပိုးကောင်ကို တိုက်ရိုက်ပိတ်ဆို့သွားပြီး လျင်မြန်စွာပင် မြက်လှောင်အိမ်တစ်ခုအဖြစ် ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့သည်။
“ဂါးးးး”
လျှပ်စီးကြံ့ ပိုးကောင်သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။ ၎င်းသည် မြက်လှောင်အိမ်ကို ဖြတ်တောက်ရန် ၎င်း၏ထက်မြက်သော ဦးချိုကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ မြက်လှောင်အိမ်သည် အလွန်စေးကပ်လွန်းပြီး မြက်နွယ် တစ်ပင်နှစ်ပင် ပြတ်တောက်သွားခြင်းက လုံးဝ သက်ရောက်မှုမရှိပေ။
“မြန်မြန်... နင်တို့ရဲ့ အသန်မာဆုံး တိုက်ကွက်ကို ထုတ်သုံးကြ။ ဒါက အခွင့်အရေးကောင်းပဲ။ သူ ခဏလောက် ရုန်းထွက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
ဟုန်ရွှယ်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်၏။ သူမ၏ အမိန့်ပေးမှုအောက်၌ ငွေမီးမြေခွေးသည် အပေါ်မှခုန်အုပ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ အဆုံးသတ်တိုက်ကွက်ဖြစ်သော သေစေနိုင်သည့်ငွေရောင်မီးကို ထုတ်လွှတ်ရန် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ရေကိုပင် လောင်ကျွမ်းစေနိုင်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော အပူချိန်မြင့်မားသည့် မီးတောက်ဖြစ်သည်။
“ဝုတ်... ဝုတ်... ဝုတ်”
လီဇီဝေ၏ အမိန့်ပေးမှုအောက်ရှိ မီးနတ်ဘုရားခွေးသည်လည်း ၎င်း၏ အသန်မာဆုံးတိုက်ကွက်ဖြစ်သော မဟာပေါက်ကွဲမှုစွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။
မီးနတ်ဘုရားခွေးသည် ကောင်းကင်သို့ မော့ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး အချင်း ၅ မီတာကျော်ရှိသော ဧရာမမီးလုံးကြီးတစ်လုံး ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မီးတောက်ဝိညာဉ် ကိုးကောင်၏ ပေါင်းစပ်ထည့်သွင်းမှုဖြင့် ၎င်းသည် မကြာမီပင် မီတာ ၁၀ အထိ ကြီးမားသွားခဲ့သည်။ မီးနတ်ဘုရားခွေး၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ထိုမီးလုံးကြီးသည် လျှပ်စီးကြံ့ ပိုးကောင်၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ ပျံသန်းကျရောက်သွားခဲ့၏။
“မြန်မြန်... သူ့ကို သတ်ကြ။”
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ကျန်ရှိနေသေးသော ကျောင်းသားများသည် ၎င်းတို့၏ သားရဲများကို အသန်မာဆုံး တိုက်ကွက်များ ထုတ်လွှတ်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်ကြ၏။ တိုက်ခိုက်မှု တစ်ဒါဇင်ကျော်သည် လျှပ်စီးကြံ့ ပိုးကောင်ပေါ်၌ တစ်ပြိုင်နက် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဧရာမ မှိုပွင့်ပုံစံ တိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခု မြင့်တက်လာပြီး တောက်လောင်နေသော အနီရောင်အလင်းများကြား၌ အရောင်အသွေးစုံလင်စွာ လျှပ်ပြတ်နေခဲ့သည်။
ဝုန်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တုန်ခါမှုလှိုင်းသည် ဘေးပတ်ပတ်လည်သို့ ရိုက်ခတ်သွားပြီး မီတာရာဂဏန်းအတွင်းရှိ သစ်ပင်အားလုံးကို တိုက်ရိုက်ကျိုးပြတ်သွားစေကာ လွင့်ပျံလာသော သဲနှင့် ကျောက်ခဲများသည်လည်း ကြောက်စရာကောင်းသော သဲမုန်တိုင်းတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
“သူ သေသွားလောက်ပြီမလား။”
ဟုန်ရွှယ်နှင့် အခြားသူများသည် ပေါက်ကွဲမှု၏ ဗဟိုချက်ကို စိုက်ကြည့်နေကြ၏။
ဤမျှ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုမျိုးကို အဆင့် ၄ သားရဲတစ်ကောင်ပင်လျှင် ခံနိုင်ရည်ရှိရန် ခဲယဉ်းပေလိမ့်မည်။
သို့သော် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ အနည်းငယ် လွင့်ပါးသွားပြီး စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် မသဲမကွဲ အာရုံခံကြည့်နိုင်ရုံရှိသေးစဉ်မှာပင် အားလုံးသည် လက်ခံရခက်ခဲသော အမှန်တရားတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားခဲ့ကြရ၏။
ပေါက်ကွဲမှုဗဟိုချက်တွင် မြေပြင်သည် ၁၀ မီတာကျော် နက်ရှိုင်းစွာ နိမ့်ဆင်းသွားခဲ့သည်။ ကျောက်ခဲများနှင့် မြေကြီးများသည် မြင့်မားသောအပူချိန်ကြောင့် ကြွေထည်များကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း လျှပ်စီးကြံ့ ပိုးကောင်မှာမူ လုံးဝ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခြင်းမရှိဘဲ ရှိနေခဲ့လေသည်။
၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော အပြာရောင် လျှပ်စီးဒိုင်းသာ ပျက်စီးသွားပြီး ၎င်း၏ကျောဘက်၌ မီးလောင်ရာအချို့ ရှိနေသည်မှလွဲ၍ အခြား မည်သည့်ဒဏ်ရာမျှ ရရှိမထားပေ။
“ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူ့မှာ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်သန်မာတဲ့ ဒိုင်းမျိုး ရှိနေရတာလဲ။ သူ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က အရည်အသွေး ပြောင်းလဲသွားတာလား။”
“ဒါမှမဟုတ် သူက တကယ်ပဲ အဆင့် ၄ အရှင်သခင်အဆင့် သားရဲ ဖြစ်နေတာလား။ ယာယီကျဆင်းနေပေမဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ရဲ့ အရည်အသွေးကတော့ အတူတူပဲမို့လား။”
“တကယ်လို့ အဲလိုသာဆိုရင် ငါတို့ မြန်မြန်ပြေးရမယ်။ အရှင်သခင်အဆင့် တည်ရှိမှုမျိုးကို ယှဉ်တိုက်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။”
“ဆုတ်ကြစို့။ အခုက အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲ။”
ဤအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အတုံးအဆုံးလူပင်လျှင် တစ်ခုခုမှားနေပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။ အကယ်၍ ၎င်းသာ အရှင်သခင်အဆင့်တစ်ပိုင်း ဖြစ်ခဲ့လျှင် ဤမျှ စွမ်းအားကြီးမားသော ဒိုင်းမျိုး ရှိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
စစ်မှန်သော အရှင်သခင်အဆင့်၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နှင့် ကျွမ်းကျင်မှုများကသာ ဤသို့သော သက်ရောက်မှုကို ဖြစ်စေနိုင်ပေသည်။ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်၏ သန့်စင်မှုနှင့် သိပ်သည်းဆ နှစ်ခုစလုံးက အဆင့် ၃ ခေါင်းဆောင်အဆင့်ကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်သောကြောင့် ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းသော တိုက်ခိုက်မှုများကြားတွင် ဒဏ်ရာမရဘဲ ရှိနေနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။
“မဆုတ်ကြပါနဲ့ဦး။ ကျန်းဟန် ရှိသေးတယ်။ သူ့သားရဲရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် သန့်စင်မှုက အဆင့် ၄ အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ။”
ထိုအချိန်တွင် လီဇီဝေက လှမ်းအော်လိုက်၏။
“တကယ်လား။”
အချို့က မယုံတစ်ဝက် ယုံတစ်ဝက် ဖြစ်နေကြသည်။
“ဟုတ်တယ်။ ဒါက အဆင့် ၄ သားရဲပဲ။ အခုမှမပြေးရင် နောက်ဆို ပြေးဖို့ မလွယ်တော့ဘူး။”
လူအများစုမှာ စိတ်ဓာတ်ကျပြီး ခြေတွန့်လာကြသည်။
ဒီလောက် လူအများကြီး ပေါင်းပြီး တိုက်ခိုက်တာတောင် မထိရောက်ရင် ကျန်းဟန်တစ်ယောက်တည်းက လုပ်နိုင်ပါ့မလား။
အချို့လူများကမူ တိတ်တဆိတ် ဆုတ်ခွာနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ လီဇီဝေသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ဒေါသထွက်သွားပြီး စိတ်ပျက်မိသွားသည်။ အဆင့် ၄ သားရဲ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ကြားရုံမျှဖြင့် ၎င်းတို့က ဤကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြရသလော။
“သူလည်း အားအင်ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေလောက်ပြီ။ နောက်တစ်ကြိမ်လောက် ထပ်ပြီးကြိုးစားကြည့်ရအောင်။”
ဟုန်ရွှယ်သည် မကြောက်ရွံ့ဘဲ ငွေမီးမြေခွေးကို အသက်သေစေနိုင်သည့် ငွေရောင်မီးအား ထုတ်လွှတ်ရန် နောက်တစ်ကြိမ် အမိန့်ပေးလိုက်ပြန်သည်။
“သွားစမ်း... မီးတောက်ခွေး။”
လီဇီဝေကလည်း မီးတောက်ခွေးကို မဟာပေါက်ကွဲမှုစွမ်းအင် ထပ်မံသုံးစွဲရန် အမိန့်ပေးလိုက်၏။ သို့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မီးလုံး၏ အရွယ်အစားမှာ ၅ မီတာခန့်သာ ရှိတော့သည်။
၎င်းက အားလုံးကို မျှော်လင့်ချက်များ ပြန်လည်မြင်တွေ့စေခဲ့ပြီး ရန်သူသည် အမှန်တကယ်ပင် အားအင်ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဟု တွေးမိသွားစေခဲ့လေသည်။
သို့သော် မကြာမီမှာပင် အားလုံး၏ အမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုတိုက်ခိုက်မှုအပြီးတွင်လည်း လျှပ်စီးကြံ့ ပိုးကောင်မှာ ၎င်း၏ အပြင်ဘက်အခွံပေါ်တွင် မီးလောင်ရာ အနည်းငယ် ပိုများလာရုံမှလွဲ၍ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ရှိနေဆဲဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
“မကောင်းတော့ဘူး။ သူက တကယ် အဆင့်ကျနေတဲ့ အဆင့် ၄ သားရဲပဲ။ ယှဉ်တိုက်လို့ မရဘူး။ မြန်မြန်ပြေးကြ။”
မည်သူအော်လိုက်သည်မသိသော်လည်း လူတိုင်းသည် တိုက်ခိုက်လိုစိတ် လုံးဝမရှိတော့ဘဲ စတင်ထွက်ပြေးကြတော့သည်။
“ဒဏ်ရာရနေတဲ့ အဆင့် ၄ သားရဲတစ်ကောင်က မင်းတို့အားလုံးကို ဒီလောက်တောင် ကြောက်လန့်သွားစေတာလား။”
ထိုအချိန်တွင် ကျန်းဟန်၏ သြဇာညောင်းလှသော အသံသည် ဘေးဘက်နှင့် နောက်ဘက်ဆီမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ထို့နောက်ချက်ချင်းပင် ညာဘက်နောက်ဘက်မှ အရိပ်မည်းတစ်ခု ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုလျှပ်စီးကြံ့ ပိုးကောင်ထံသို့ ပထမဆုံးအဖြစ် အရိပ်အလင်းဓား အလက် ၂၀ ကျော်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။ ၎င်းနောက်တွင် သွေးအရိပ် တိုက်ကွက် ၁၀ ခုလည်း ဆက်တိုက် လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။
ထိုမျှတင် မရပ်သေးပေ။ ဟုတ်ဟုတ်သည် ၎င်း၏ အရှိန်မြှင့်တင်ခြင်း စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုပြီးနောက် လွန်စွာလျင်မြန်စွာ တည်နေရာကို ထပ်မံပြောင်းလဲလိုက်ပြီး အရိပ်အလင်းဓားများနှင့် သွေးအရိပ်တိုက်ကွက်များကို အကြိမ်ကြိမ် ဆက်တိုက် ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။
တည်နေရာကို လေးကြိမ်ဆက်တိုက် ပြောင်းလဲခဲ့ပြီးနောက် စုစုပေါင်း အရိပ်အလင်းဓား အလက် ၁၀၀ နီးပါးနှင့် သွေးအရိပ်တိုက်ကွက် ၄၀ ခန့်သည် လျှပ်စီးကြံ့ပိုးကောင်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။
အားလုံးသည်လည်း ထိုအချိန်တွင် ရလဒ်ကို စောင့်ကြည့်ရန် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြ၏။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျန်းဟန်၏ နာမည်ကျော်ကြားမှုက ၎င်းတို့အပေါ် သက်ရောက်မှု အချို့ရှိနေဆဲဖြစ်ပင်။