အခန်း ၂၂၉
Vol. 23 Ch. 229
အခန်း ၂၂၉
“မတိုက်ခိုက်နဲ့၊ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့။”
ကျန်းဟန်က နောက်မှ လိုက်လံအမဲလိုက်နေသော ပျားအုပ်ကြီးကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ကာ လီဇီဝေကို ပြောလိုက်၏။ ထိုဧရိယာမှ ဝေးရာသို့ သွားရန် သူ၏ သူငယ်ချင်းမလေးကို အခြားအရပ်မျက်နှာတစ်ခုသို့ ချက်ချင်း ဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့လိုက်သည်။
ပျားအုပ်ကြီး၏ အဓိကတာဝန်မှာ မီးငြှိမ်းသတ်ရန်နှင့် ၎င်းတို့၏ အုံကို ကာကွယ်ရန်ဖြစ်ပြီး မီးရှို့သူများကို လိုက်ဖမ်းရန်မှာ ပျားဘုရင်မ ချမှတ်ထားသည့် အရေးကြီးဆုံးတာဝန် မဟုတ်သဖြင့် အနည်းငယ် လိုက်ဖမ်းပြီးနောက် ၎င်းတို့ ပြန်လှည့်သွားကြသည်။
“သွားကြစို့။ ငါတို့ ပျားအုံထဲကို ဝင်ကြမယ်။ မင်း သတိထားပြီး မင်းရဲ့ မီးနတ်ဘုရားခွေးကို သေချာထိန်းထား။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရမယ်။”
ပျားအုပ်ကြီး ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်ပြီးနောက် ကျန်းဟန်က ထိုသို့ပြောရင်း ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။
လီဇီဝေက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ၎င်းတို့သည် အဆင့် ၄ အရှင်သခင်အဆင့် သားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ အသိုက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်နေခြင်း ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလော။
သို့သော် ကျန်းဟန်ကမူ မည်သည့်စိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုမျှ မခံစားရချေ။ ပျားဘုရင်မသည် အဆင့် ၄ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ မပြောင်မြောက်လှပေ။ ပျားအုပ်ကို စွမ်းအားကြီးမားစေသည့်အရာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရေအတွက်သာ ဖြစ်သည်။
“ဒီနေရာပဲ...။”
ကျန်းဟန်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပုန်းကွယ်နေသော ဂူဝင်ပေါက်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားခဲ့ပြီး အတွင်းသို့ တွားဝင်သွား၏။ လီဇီဝေကလည်း အနီးကပ် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့သော ရေသူမလေးကိုမူ မြစ်ကြီးအနားတွင် သွားရောက်ဆော့ကစားရန် သူ စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ သူ့ထံတွင် မူလရေစွမ်းအင်အရင်းအမြစ် ရှိနေသရွေ့ ထိုအငတ်ကလေး ဘယ်တော့မှ ထွက်ခွာသွားမည်မဟုတ်ချေ။
“ဒါ ပျားအုပ်ရဲ့ အသိုက်လား။ အရမ်း ကြီးတာပဲ။”
အသိုက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် လီဇီဝေက မချီးမွမ်းဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ လမ်းကြောင်းသည် နှစ်မီတာ၊ သုံးမီတာခန့် မြင့်မားလှသဖြင့် လူသားတစ်ယောက် အတွင်း၌ လျှောက်လှမ်းရာတွင် လုံးဝ ပိတ်လှောင်မွန်းကျပ်မှုကို မခံစားရချေ။
အတွင်း၌ မည်သည့်အလင်းရောင်မျှ မရှိသော်လည်း ၎င်းတို့၏ နယ်ပယ်အဆင့်ရှိ သားရဲထိန်းချုပ်သူများသည် မှောင်မိုက်သောအခြေအနေတွင်ပင် နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ မြင်တွေ့နိုင်စွမ်း ရှိကြပြီးဖြစ်ရာ အပိုအလင်းရောင်ရင်းမြစ်များ မလိုအပ်ချေ။ ၎င်းက ရန်သူ့ထံ လူမိသွားနိုင်ခြေကို များစွာ လျော့ကျစေခဲ့သည်။
“ပျားဘုရင်မရဲ့ တည်နေရာက ရှေ့တည့်တည့်မှာပဲ။ ငါတို့ ဆက်ပြီး ရှေ့တိုးရမယ်။”
ကျန်းဟန် မပြောလျှင်ပင် လီဇီဝေကိုယ်တိုင် ၎င်းကို အာရုံခံမိနိုင်သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ပျားဘုရင်မ၏ အရှိန်အဝါက လွန်စွာ ပြင်းထန်လွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အတန်ကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် လမ်းကြောင်း၏ အကွေ့တစ်ခုတွင် ဝါကျင့်ကျင့် အလင်းရောင် ဖြာထွက်နေသော ဝိညာဉ်အပင်တစ်ပင် ပေါ်ထွက်လာ၏။ ၎င်းမှာ အညိုရောင် မှိုတစ်ပွင့် ဖြစ်သည်။
“မြေထင်းရှူးမှို အဆင့် ၂ ပဲ။”
လီဇီဝေက ၎င်းကို မှတ်မိသွားခဲ့သည်။
“အဓိက ဗဟိုဧရိယာက ရှေ့မှာ ရှိရမယ်။ အဲဒီမှာ စောင့်ကြပ်နေတဲ့ လုပ်သားပျား သုံးကောင် ရှိတယ်။ ဆာလဖျူရစ်အက်ဆစ်ဖြန်းပျားနှစ်ကောင်နဲ့ မီးအဆိပ်သားရဲပျားတစ်ကောင် ဖြစ်ပုံပဲ။”
ကျန်းဟန်က ရှေ့ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ထိုပျားသားရဲ သုံးကောင်စလုံးမှာ ခေါင်းဆောင်အဆင့်သားရဲများ ဖြစ်ကြသည်။ အပြင်ဘက်တွင် မီး အကြီးအကျယ် လောင်ကျွမ်းနေသော်လည်း ပျားအုံ၏ ဗဟိုဧရိယာ ခံစစ်မှာ အလွန် အားကောင်းနေဆဲပင်။
၎င်းမှာ မတတ်နိုင်ချေ။ ဤသည်မှာ ပျားအုပ်၏ သဘာဝလက္ခဏာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် မျိုးပွားနှုန်း လွန်စွာ မြန်ဆန်၏။ ၎င်းတို့၏ ပျားဘုရင်မသည် သာမန်အဆင့် ၄ အရှင်သခင်အဆင့် သားရဲတစ်ကောင်လောက် စွမ်းအားမကြီးမားနိုင်သော်လည်း...၎င်းတို့သည် မျိုးဥများစွာ အုံလိုက်ကျင်းလိုက် ဥနိုင်ကြပြီး အဆင့် ၄ ပျားဘုရင်မ အုလိုက်သော ဥအများစုမှာ အဆင့် ၃ ခေါင်းဆောင်အဆင့်အထိ ကြီးထွားလာနိုင်ကြသည်။
၎င်းတို့၏ အရေအတွက် ထပ်ဆင့်ပေါင်းစပ်မှုနှင့်ဆိုလျှင် သာမန်တည်ရှိမှုမျိုးက ၎င်းတို့ကို လုံးဝ လာရောက်ရန်စဝံ့မည်မဟုတ်ချေ။
“ငါတို့ သူတို့ကို မျှားခေါ်ပြီး သတ်ပစ်လိုက်ရမလား။”
လီဇီဝေက မေးလိုက်၏။
သူမသည်လည်း ရှေ့ မီတာအနည်းငယ်အကွာရှိ နေရာတွင် မည်သည့် မြေကြီး၊ ကျောက်တုံးပစ္စည်းမျှ မရှိတော့ဘဲ လုံးဝ လှိုက်ခေါင်းဖြစ်နေကာ ဧရာမ နေရာလွတ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို အာရုံခံမိသည်။ ဗဟိုတည့်တည့်တွင် အမြင့် မီတာတစ်ရာခန့်နှင့် အကျယ် မီတာငါးဆယ်ကျော်ရှိသော ဧရာမ ပျားအုံကြီး ရှိနေသည်။
၎င်းကို မြေအောက်တွင် ဝှက်ထားသော မိုးပျံတိုက်ကြီးတစ်ခုဟုပင် ခေါ်ဆိုနိုင်ပြီး ပျားဘုရင်မမှာ ထိုအဆောက်အဦး၏ ဗဟိုအထပ်တွင် ရှိနေသည်။
“မလုပ်နဲ့။”
ကျန်းဟန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လီဇီဝေကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်း စဉ်းစားကြည့်။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အချိန်အကြာကြီးအထိ အခြားသူတွေဆီက ဘာအသံမှ ထွက်မလာသေးတာလဲ။”
ဉာဏ်ကောင်းသော လီဇီဝေသည် ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်တကြား အမူအရာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ ပြောလိုက်၏။
“သူတို့က တခြားလူတွေ အရင်ဆုံး လှုပ်ရှားမှာကို စောင့်နေကြတာလား။ ငါ သဘောပေါက်ပြီ။ လုပ်သားပျားတွေ အသတ်ခံလိုက်ရတာနဲ့ ပျားဘုရင်မက တစ်စုံတစ်ယောက် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာပြီဆိုတာကို ချက်ချင်း သိသွားမှာပဲ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဒီအရပ်မျက်နှာက သေချာပေါက် ဧရာမ ပျားအုပ်ကြီးရဲ့ ရင်ဆိုင်မှုကို ခံရလိမ့်မယ်။ ငါတို့ အတွင်းအပြင် ညှပ်ပိတ်တိုက်ခိုက်ခံရပြီး အသက်ရှင်ဖို့တောင် ခဲယဉ်းသွားလိမ့်မယ်။”
“ဒါဆိုရင် တခြားအရပ်မျက်နှာကလူတွေရဲ့ ဖိအားက အများကြီး လျော့ကျသွားပြီး အထဲကို အလွယ်တကူ ခိုးဝင်လို့ ရသွားမှာပေါ့။”
“အဲဒါကြောင့် ဇွတ်အတင်း မလှုပ်ရှားနဲ့။ အားလုံး လမ်းခွဲလိုက်ကတည်းက အဲဒီ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေးတို့၊ အပြန်အလှန် အကျိုးပြုရေးတို့ ဆိုတာတွေက အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ ဖြစ်သွားပြီ။ အားလုံးက တခြားလူ အရင်ဆုံး စလှုပ်ရှားမှာကိုပဲ ထိုင်စောင့်နေကြတာ။”
ကျန်းဟန်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူသည် တောရိုင်းထဲတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ရုန်းကန်လာခဲ့သူဖြစ်ရာ လီဇီဝေကဲ့သို့ ဖြူဖြူစင်စင် အူကြောင်ကြောင်လေး မဟုတ်ဘဲ ဤအချက်ကို ကနဦးကတည်းက ရိပ်မိထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဒါဆိုရင် ငါတို့ အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ။ တခြားလူတွေ စလှုပ်ရှားမှာကိုပဲ ထိုင်စောင့်နေရမှာလား။ သူတို့သာ လုံးဝ မလှုပ်ရှားရင် ငါတို့ ဒီမှာပဲ ပိတ်မိနေမှာပေါ့။ အပြင်က မီးသာ ငြိမ်းသွားရင် ငါတို့မှာ အခွင့်အရေး ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”
လီဇီဝေသည် အတွေ့အကြုံ နည်းပါးလှပြီး ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို မည်သို့ရင်ဆိုင်ရမည်မှန်း မသိချေ။ သို့သော် သူမသည် ကျန်းဟန်ကို ပို၍ပင် အထင်ကြီး လေးစားသွား၏။ သူသည် ဤအခြေအနေကို လွန်ခဲ့သည့် အချိန်ကတည်းက ကြိုတင်မြော်မြင်ထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။
“တခြားလူတွေ မလှုပ်ရှားဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။ တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ အထဲကို ခိုးဝင်ဖို့အတွက် ထူးခြားတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုခုကို သုံးပြီးနေလောက်ပြီ။”
ကျန်းဟန်က ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာလည်း နည်းလမ်းမရှိတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်း မင်းရဲ့ သားရဲကို အရင်ဆုံး ပြန်သိမ်းလိုက်။”
“ကောင်းပြီ။”
လီဇီဝေသည် ကျန်းဟန် ဘာလုပ်မည်ကို မသိသော်လည်း သူခိုင်းသည့်အတိုင်းသာ လိုက်နာဆောင်ရွက်လိုက်လေသည်။
ကျန်းဟန်သည် အထဲသို့ ဝင်လာကတည်းက ဟုတ်ဟုတ်ကို သားရဲထိန်းချုပ်ခြင်း ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပြန်သိမ်းထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် သူသည် သိုလှောင်သေတ္တာကို ထုတ်ယူကာ မွှေနှောက်ရှာဖွေလိုက်ပြီး ရေနှင့်မြေ ကြီး နှစ်မျိုးစပ် ထူးဆန်းသော မှော်ဝင်ပစ္စည်းတစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။
“ဒီနားကို လာပြီး ငါ့ကို တင်းတင်းဖက်ထား။”
ကျန်းဟန်က သူ့လက်ထဲရှိ ပုပ်ပွနေသော ရွှံ့ညွန်တုံးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟင်...”
လီဇီဝေတစ်ယောက် မိမိနားကြား မှားသွားသည်ဟုပင် ထင်မှတ်လိုက်မိ၏။
“ဒီနားကို လာပြီး ငါ့ကို ဖက်ထား။ ငါ ဒီရွှံ့ညွန်ကို သုံးပြီး ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးကို လွှမ်းခြုံထားလိုက်မယ်။ ဒါဆိုရင် လုပ်သားပျားတွေက ငါတို့ကို အလောင်းတွေလို့ ထင်ပြီး ပျားအုံရဲ့ အောက်ခြေကို ပစ်ချလိမ့်မယ်။ ငါ့ဆီမှာ ဒီပစ္စည်းက တစ်ခုတည်း ရှိတာမို့လို့ မင်းကို နည်းနည်းတော့ အားနာပါတယ်။ ဒါမှမဟုတ်လည်း မင်း အပြင်ဘက်မှာပဲ ထွက်စောင့်နေမလား။”
ကျန်းဟန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ရတယ်။ ငါ နင်နဲ့အတူ နေခဲ့မယ်။ ဒါမှ ငါတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စောင့်ရှောက်လို့ရမှာပေါ့။”
လီဇီဝေက ပျာပျာသလဲ ပြောလိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာလေး ရဲခနဲ ဖြစ်သွားကာ မိမိ၏ တုံ့ပြန်မှုက ပြင်းထန်လွန်းသွားပြီး ပို၍ ဣန္ဒြေစောင့်စည်းသင့်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
သို့သော် သူမကို အပြစ်တင်၍မရပေ။ ပျော်ရွှင်မှုက လွန်စွာ ရုတ်တရက် ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်၏။ ကျန်းဟန်နှင့် ဤမျှ ရင်းနှီးသော ထိတွေ့မှုကို ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မျှော်လင့်မထားခဲ့မိချေ။
သူမသည် ရှက်သွေးဖြာလျက် လျှောက်လှမ်းသွားကာ ကျန်းဟန်၏ ခါးကို ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ နှိမ့်ဝင်ကာ ကပ်မှီလိုက်သည်။ သူမ လွန်စွာ ရှက်ရွံ့နေမိသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကမူ ရိုးသားစွာဖြင့် အချင်းချင်း ထိမိပူးကပ်ထားခဲ့သည်။
ကျန်းဟန်သည် ရှေ့မှ ထွက်ပေါ်လာသော နူးညံ့သည့် အထိအတွေ့နှင့် သင်းပျံ့သော ရနံ့လေးကို အနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
“အသက်အောင့်ထား။ အသက်မရှူနဲ့။”
ထို့နောက် သူသည် ပုပ်ပွနေသော ရွှံ့ညွန်တုံးကို ဖတ်ခနဲ ရိုက်ခွဲလိုက်တော့သည်။ ထိုပစ္စည်းသည် လျင်မြန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ၎င်းတို့ကို လွှမ်းခြုံသွားသည့် ဧရာမ ရွှံ့တုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ မကြာမီ လမ်းကြောင်း၏ ဝင်ပေါက်အထိ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့တော့လေသည်။
လုပ်သားပျား သုံးကောင်သည် ထိုအခြေအနေကို တွေ့ရှိသွားပြီး လမ်းကြောင်းကို ရှင်းလင်းထားရန်မှာလည်း ၎င်းတို့၏ တာဝန်ဖြစ်သဖြင့် ဖယ်ရှားရန် အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာကြတော့လေသည်။
၎င်းတို့သည် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ပုံမှန်အားဖြင့် အောက်ခြေသို့ ပစ်ချလေ့ရှိသည့် သေဆုံးသွားသော လုပ်သားပျားများကဲ့သို့ပင် ဤရွှံ့ညွန်တုံးကို ပျားအုံ၏ အောက်ခြေသို့ ဖယ်ရှားပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြင့် အနည်းငယ် လှည်းကျုံးလိုက်သည်နှင့် ကျန်းဟန်နှင့် လီဇီဝေတို့သည် အတူတကွ အောက်သို့ ပစ်ချခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။
၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး ရွှံ့ညွန်တုံးအတွင်း လွှမ်းခြုံခြင်း ခံထားရသော်လည်း ၎င်းတို့၏ အာရုံခံစားမှုများမှာမူ ပျောက်ကွယ်မသွားချေ။ တစ်ယောက်၏ နှလုံးခုန်သံကို တစ်ယောက် ခံစားနေရရုံသာမက အပြင်ဘက်ကမ္ဘာမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံတစ်ခုတစ်လေကိုမျှလည်း လွတ်သွားခြင်းမရှိချေ။
ကျန်းဟန်နှင့် အကွာအဝေး သုညအဆင့် ထိတွေ့နေရသဖြင့် လီဇီဝေ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျန်းဟန်မှာမူ လီဇီဝေ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု အရွယ်အစားကြောင့် အနည်းငယ် အံ့ဩမိနေ၏။ သူမသည် အရပ်ရှည်ပြီး သွယ်လျသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ရှိသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အစစ်အမှန် ထိတွေ့မိသည့်အခါမှသာ အချို့သော အစိတ်အပိုင်းများ၏ တကယ့်အရွယ်အစားမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ ကြီးမားလှကြောင်း သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
ဤနေရာမှ ပျားအုံအောက်ခြေသို့ ပြုတ်ကျခြင်းမှာ မီတာတစ်ရာကျော် မြင့်မားလှ၏။ ကျန်းဟန်သည် ပြုတ်ကျနေစဉ်အတွင်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှန်လိုက်သည်။
သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသည့် အနေအထားသို့ ပြောင်းလဲလိုက်၏။ သူ့တွင် နဂါးအကာအကွယ်ရှိသဖြင့် သေဆုံးမည်မဟုတ်သော်လည်း လီဇီဝေသာ အောက်ကခံရလျှင် သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကြံ့ခိုင်မှုနှင့်ဆိုပါက ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိသွားနိုင်ချေ ရှိသည်။
ဘုန်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ရေတွက်၍မရနိုင်သော ပျားအလောင်းပုံကြီးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားခဲ့တော့လေသည်။ ပြင်းပြင်းထန်ထန် စောင့်မိသည့်အရှိန်ကြောင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် လုံးဝ ပူးကပ်ပေါင်းစည်းသွားတော့မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။