အခန်း ၂၈၇

အခန်း (၂၈၇) - ငါ လူဆိုးတွေကို မုန်းတယ်

အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးပမ်းမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးနောက် ရှို့ဝူသည် သူမအား စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားမ ကျူးလင်အဖြစ် ပြန်လည်ရှင်သန်စေရန် သူ၏နှလုံးသားကို စတေးခဲ့ပြီးဖြစ်သဖြင့် ဆက်လက်တောင့်ခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။ ဤနောက်ဆုံးအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ သူသည် ကံကြမ္မာကို အဆုံးတိုင် တိုက်ခိုက်သွားမည်ဖြစ်၏။

အကယ်၍ ဤမျှအထိ ကြိုးစားပြီးနောက်တွင်မှ သူ ထပ်မံကျရှုံးခဲ့ဦးမည်ဆိုပါက သူသည် ကံတရားကိုသာ ပုံအပ်လိုက်တော့မည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏ ကံကြမ္မာလမ်းစဉ်အတိုင်း သူမအား သူ့ကို သတ်ခွင့်ပြုလိုက်တော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ယခုမူ သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသော သူ၏ချစ်လှစွာသော ဇနီးသည်က သူမသည် သူ့ဘေးတွင် ရပ်တည်ကာ အတူတူတိုက်ပွဲဝင်လိုကြောင်း ပထမဦးဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပြောကြားလာခဲ့ချေပြီ။

မရေမတွက်နိုင်သော သံသရာများအပြီးတွင် နောက်ဆုံး၌ သူမသည် အရာအားလုံးထက် သူ့ကို ရွေးချယ်ခဲ့ပေသည်။ ရှို့ဝူသည် ကျူးလင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို မထိန်းချုပ်နိုင်မီ တုန်ရီစွာဖြင့် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်မိ၏။

ကျူးလင်သည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်ဝန်းထောင့်မှ မျက်ရည်များကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားရရှာသည်။

သူမ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရမီမှာပင် ရှို့ဝူက သူမကို ဆွဲယူကာ ရင်ခွင်ထဲသို့ တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်တော့၏။ သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာ တုန်ရီနေသည်ကို ခံစားမိသဖြင့် ကျူးလင်မှာ ကြောင်အမ်းသွားရသည်။

နွေးထွေးသော ထွက်သက်ဝင်သက်များက သူမ၏လည်ပင်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး သူက တုန်ရီသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... လင်အာ... ကိုယ့်ဘက်မှာ ရပ်တည်ပေးဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ကျူးလင်သည် သူ၏အပြုအမူကြောင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသော်လည်း သူ့ကို ပြန်လည်ပွေ့ဖက်ကာ တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်နဲ့ အတူရှိနေဖို့က ကျွန်မရဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲလေ... ကျွန်မကို ကျေးဇူးတင်နေဖို့ မလိုပါဘူး..."

ရှို့ဝူသည် သူမ၏စကားများကို ကြားသောအခါ စိတ်တည်ငြိမ်သွားခြင်း မရှိသည့်အပြင် မျက်ရည်များက ပို၍ပင် စီးကျလာလေသည်။

အတိတ်ကာလက သူသည် မိမိအပေါ် ထားရှိသော သူမ၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို တစ်ခါမျှ မသံသယဖြစ်ခဲ့သော်လည်း သူမသည် သူ့ကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မရွေးချယ်ခဲ့ဖူးချေ။ သူမ၏နှုတ်ဖျားမှ ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရှို့ဝူ တွေးလိုက်မိသည်။

'ကိုယ်တို့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို မပြောင်းလဲနိုင်ရင်တောင်... ကိုယ် နောင်တမရှိဘဲ သေပျော်ပါပြီ...'

သူ့ကို ဤကဲ့သို့ မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျူးလင်မှာ တကယ်ပင် ပျာပန်းခတ်သွားရကာ မေးလိုက်သည်။

"ရှို့ဝူ... ရှင် ဘာဖြစ်လို့လဲ... နေမကောင်းလို့လား... ဒါမှမဟုတ် စိတ်မကောင်းဖြစ်စရာ ရှိလို့လား... ရှင့်ကို ဘယ်သူက ဒေါသထွက်အောင် လုပ်တာလဲ ပြောနော်... ကျွန်မ ကလဲ့စားချေပေးမယ်..."

သူမ၏စကားကို ကြားသောအခါ ရှို့ဝူသည် ခေါင်းခါယမ်းကာ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး အက်ရှရှအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ကိုယ် အရမ်းပျော်လို့ပါ..."

သူမကို ခေတ္တမျှ ပွေ့ဖက်ထားပြီးနောက် ရင်ခွင်ထဲမှ လွှတ်ပေးလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ ရောက်လာကြပြီ..."

ကျူးလင်သည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် လက်ကိုင်ပုဝါကို ထုတ်ကာ သူမ၏ချစ်သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာပေါ်ရှိ မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးလိုက်၏။

သူမ၏စိုးရိမ်ပူပန်နေသော ပုံရိပ်ကို မြင်ရသဖြင့် ရှို့ဝူမှာ ပျော်ရွှင်ရသလို ရင်လည်း နာကျင်ရသည်။ ကျူးလင်က လက်ကိုင်ပုဝါကို ပြန်သိမ်းလိုက်ချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် ဝေးလံသောနေရာမှ အမည်းရောင် မိစ္ဆာစွမ်းအင် အစုအဝေးကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြ၏။

ထူထပ်လှသော မိစ္ဆာစွမ်းအင်များထဲမှ လူသားတစ်ဦး၏ တည်ရှိမှုကို ခံစားမိသဖြင့် ကျူးလင်က ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ထဲမှာ လူသားတစ်ယောက် ပါနေတယ်..."

ရှို့ဝူသည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် အဆင့်မြင့် ဖုတ်ကောင်အုပ်စုကြီး ၎င်းတို့အား မြင်တွေ့သည်အထိ စိတ်ရှည်စွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်ကြ၏။

အဆင့်မြင့် ဖုတ်ကောင်များကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ကျူးလင်သည် အနည်းဆုံး အရေအတွက် ၂၀၀၀ ခန့် ရှိမည်ဟု အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

ကျူးလင်နှင့် ရှို့ဝူတို့သည် ထိုဖုတ်ကောင်များကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ဖုတ်ကောင်များသည် ရုတ်တရက် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်ကြရာ ချောမောသော လူငယ်တစ်ဦးသည် ပုခုံးပေါ်တွင် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို တင်ဆောင်လျက် ၎င်းတို့ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာလေသည်။

ထိုလူငယ်၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျူးလင်သည် ခေါင်းလေးကို အနည်းငယ် စောင်းကာ မေးလိုက်သည်။

"ရှို့ဝူ... သူ့ကို မြင်ဖူးသလိုလို ရှိတယ်လို့ မခံစားရဘူးလား..."

ရှို့ဝူသည် ထိုလူငယ်ကို ခေတ္တမျှ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"သူက သခင်လေးလေ့နဲ့ နည်းနည်းဆင်တူတယ်..."

သူ၏စကားကို ကြားသောအခါ ကျူးလင်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... ရှင့်ပြောတာ ဟုတ်တယ်... သူ့မျက်လုံးတွေက သခင်လေးလေ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ တကယ်ပဲ ဆင်တူတာပဲ... ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းလိုက်တာ...”

“သူက လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အောက်ဒန်ထျန်ထဲမှာ မိစ္ဆာစွမ်းအင်တွေ လည်ပတ်နေတာကို ကျွန်မ ခံစားမိနေတုန်းပဲ..."

ရှို့ဝူသည် သူမ၏စကားပထမပိုင်းကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်ပြီး သူမကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"လင်အာ... မင်းနဲ့ လေ့ဟောက်ကျန့်က တော်တော်လေး ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိပုံရတယ်နော်... မင်းက သူ့မျက်လုံးတွေကိုတောင် မှတ်မိနေပြီး ဒီလူငယ်နဲ့ သူနဲ့ ဆင်တူတာကို ရှာဖွေနိုင်တဲ့အထိပဲ..."

သဝန်တိုစိတ်ကြောင့် ရှို့ဝူသည် လေ့ဟောက်ကျန့်အား သခင်လေးလေ့ဟူ၍ မခေါ်ဆိုတော့ဘဲ ၎င်း၏အမည်ရင်းကိုသာ တိုက်ရိုက် သုံးနှုန်းလိုက်တော့သည်။

ကံဆိုးစွာဖြင့် သူ၏ချစ်ရသူလေးမှာမူ သဝန်တိုမှုကို သတိမထားမိဘဲ ကျယ်ပြောလှသော နှင်းပြင်ကြီး၏ တစ်ဖက်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသော လူငယ်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်၏။

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကျူးလင်သည် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ကာ တည်ကြည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေးလေ့နဲ့ ကျွန်မက အပြန်အလှန် အကျိုးပြုတဲ့ ဆက်ဆံရေးပဲ ရှိတာပါ... ကျွန်မက အမှတ်သညာ အရမ်းကောင်းလို့ တစ်ခါမြင်ဖူးတာကို မှတ်မိနေတတ်ရုံပါပဲ... သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် မြင်ဖူးခဲ့တော့ သူ့မျက်လုံးတွေကို မှတ်မိနေတာက ပုံမှန်ပါပဲ..."

ရှို့ဝူမှာ ဆွံ့အသွားရတော့သည်။

"..."

သူမ၏အဖြေကို ကြားရသောအခါ ရှို့ဝူ၏သဝန်တိုစိတ်များသည် ချက်ချင်းပင် လွင့်ပျောက်သွားတော့၏။ သူသည် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ထိုလူငယ်နှင့် မိန်းကလေးငယ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

မိန်းကလေးငယ်သည် ထိုလူငယ်၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ရှို့ဝူနှင့် ကျူးလင်တို့ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ချိုသာစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးနဲ့ အစ်မကြီး... သမီးရဲ့ အစ်ကိုကြီးတွေ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ သိကြလား..."

သူမ၏ချိုသာကြည်လင်လှသော အသံလေးကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရှို့ဝူသည် ထိုမိန်းကလေးငယ်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးတွေက ဘယ်သူတွေလဲ..."

မိန်းကလေးငယ်သည် ထိုလူငယ်၏ ဦးခေါင်းကို ဖွဖွလေးပုတ်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သမီးရဲ့ အစ်ကိုကြီးက သူ့ရဲ့ အစ်ကိုကြီးလည်း ဟုတ်တယ်..."

သူ လိုချင်သောအဖြေကို မရရှိသဖြင့် ရှို့ဝူသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီး နာမည်က ဘယ်သူလဲ..."

မိန်းကလေးငယ်သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

"လေ့ဟောက်ကျန့်နဲ့ လေ့ချီချန်..."

သူမ၏အဖြေကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ရှို့ဝူ၏မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းက သူတို့ကို ဘာလို့လာရှာတာလဲ... လေ့ထီလျန်က မင်းကို လာရှာခိုင်းတာလား..."

မိန်းကလေးငယ်သည် သူ၏မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မကျေမနပ် ပြောလိုက်၏။

"ဒါကို မမေးရဘူး..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားပုံရကာ ရှို့ဝူနှင့် ကျူးလင်တို့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူမသည် ၎င်းတို့အား လက်ညှိုးထိုးကာ ဒေါသတကြီး မေးလိုက်၏။

"သမီးရဲ့ အစ်ကိုကြီးတွေကို အိမ်ကနေ ထွက်ပြေးအောင် လုပ်တာ ရှင်တို့နှစ်ယောက်လား... လူဆိုးတွေ... သမီးက လူဆိုးတွေကို မုန်းတယ်..."

စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုအဆင့်မြင့် ဖုတ်ကောင်များသည် ရှို့ဝူနှင့် ကျူးလင်တို့ထံသို့ ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာကြပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦးအား စွမ်းရည်အမျိုးမျိုးဖြင့် တိုက်ခိုက်တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျူးလင်သည် သူမ၏ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ထိုးစိုက်လိုက်၏။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထူထပ်သော နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော မြေပြင်ပေါ်၌ ဓားကို ဗဟိုပြု၍ ရေခဲပြာရောင် အစီအရင်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

ကျူးလင်သည် သူမ၏ဓားအစီအရင်ကို အသုံးပြုနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှို့ဝူသည် သူမ၏ရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာတစ်လျှောက် မိစ္ဆာစွမ်းအင်များကို လည်ပတ်စေလိုက်၏။