အခန်း ၁၀၀၆

အခန်း (၁၀၀၆) - ဖုန်းရှီးကျွန်း၏ နှစ်တစ်ရာအတွင်း အပြောင်းအလဲများ၊ လူဦးရေ သန်းသုံးသိန်း၊ အဋ္ဌမအဆင့် ဝိညာဉ်ကြော အစပျိုးခြင်း (၃)

ဤပင်လယ်ဒေသတွင် အခြားအရာများ မများသော်လည်း ရှေးဟောင်းသားရဲများ၏ အရေအတွက်မှာတော့ အလွန်တရာမှ များပြားလှသည်။

ထို့ကြောင့် ဖုန်းရှီးကျွန်း၏ ပတ်လည်တွင် ပင်လယ်အတွင်းရှိ ရှေးဟောင်းသားရဲများကို သီးသန့်အမဲလိုက်ရန်အတွက် ကြီးမားလှသော ငါးဖမ်းကွင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ပင်လယ်အတွင်းမှ ရှေးဟောင်းသားရဲများကို အမဲလိုက်နိုင်လေသည်။

အခြေခံအားဖြင့် အိမ်တိုင်းစေ့၊ အချိန်တိုင်းလိုလို ရှေးဟောင်းသားရဲအသားများကို စားသုံးနိုင်ကြလေသည်။

ထိုသို့သော နေ့ရက်များသည် လူသားမျိုးနွယ် ဧကရာဇ်မြို့တော်ရှိ နေထိုင်သူများထက်ပင် အဆများစွာ ပို၍ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းလှ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူသားမျိုးနွယ် ဧကရာဇ်မြို့တော်အတွင်းရှိ ထိုမိသားစုကြီးများ၏ သားသမီးများမှလွဲ၍ သာမန်အရပ်သားများအနေဖြင့် မည်သည့်နေရာတွင် ထိုသို့သော အခွင့်အရေးမျိုး ရနိုင်မည်နည်း။

ဝိညာဉ်ဆန်ကို အချိန်တိုင်း စားရလျှင်ပင် မဆိုးဟု ဆိုရပေမည်။

'ဖုန်းရှီးကျွန်းက ပင်လယ်သမုဒ္ဒရာ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွေက ရှေးဟောင်းသားရဲတွေကို ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ အမဲလိုက်နိုင်တဲ့ အကြောင်းရင်းက...'

"ဒါက ဖုန်းရှီးကျွန်းမှာ ချထားတဲ့ သတ္တမအဆင့် အထွတ်အထိပ် အစီအရင်တစ်ခုဖြစ်တဲ့ ဓာတ်ငါးပါးရွှီမီမြူခိုးအစီအရင်ကြောင့်ပဲ..."

"ဒီအစီအရင်က ပတ်ဝန်းကျင်ပင်လယ်ပြင်ကို လွှမ်းခြုံထားပြီးတော့ လူလုပ်ငါးဖမ်းကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလို့ ရှေးဟောင်းသားရဲ အမြောက်အများကို ဆွဲဆောင်နိုင်တယ်..."

"ဒီရှေးဟောင်းသားရဲတွေ အထဲကို ဝင်လာတာနဲ့ အိုးထဲကလိပ်ကို ဖမ်းရသလိုမျိုးပဲ သူတို့ကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်ပြီလေ..."

ကျိုးယီတစ်ယောက် အံ့ဩမဆုံး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဖုန်းရှီးတာအိုအရှင်က ဤကဲ့သို့ ရှေးဟောင်းသားရဲများကို အမဲလိုက်သည့်နည်းလမ်းကို စဉ်းစားနိုင်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့သောကြောင့် သူ ဖုန်းရှီးတာအိုအရှင်အပေါ် အထူးပင် လေးစားအားကျသွားခဲ့ချေပြီ။

ဤသည်က နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ရှေးဟောင်းသားရဲများစွာကို အမဲလိုက်သတ်ဖြတ်နိုင်သည်နှင့် ညီမျှပြီး အချိန်နှင့် လုပ်အားမည်မျှကို သက်သာစေကြောင်း မသိနိုင်ပေ။

အကယ်၍ ချန်လုံကုန်းမြေတိုက်တွင်သာဆိုလျှင် သူတို့အနေဖြင့် ရှေးဟောင်းသားရဲများကို အမဲလိုက်လိုပါက မြေမျက်နှာသွင်ပြင် ရှုပ်ထွေးလှသော တောင်တန်းများထဲသို့သာ ဝင်ရောက်ရမည် ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ထိုတောင်တန်းများ၏ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်မှာ အလွန်ရှုပ်ထွေးပြီး ရှေးဟောင်းသားရဲများက ၎င်းတို့အတွင်း၌ ပုန်းအောင်းနေတတ်ကြလေသည်။

သတိအနည်းငယ်လွတ်သွားပါက ရှေးဟောင်းသားရဲများကို အမဲမလိုက်နိုင်ရုံသာမက ရှေးဟောင်းသားရဲများ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကိုပါ ခံရနိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် လူသားမျိုးနွယ်အနေဖြင့် ရှေးဟောင်းသားရဲအသား အလုံအလောက်ရရှိရန်မှာ အခြေခံအားဖြင့် မဖြစ်နိုင်သောအရာပင်။

ယခုအချိန်ကဲ့သို့ ရှေးဟောင်းသားရဲ အမြောက်အများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် မည်ကဲ့သို့ အမဲလိုက်နိုင်ပါမည်နည်း။

ယခုအခါတွင် သာမန်လူများပင်လျှင် အသားကို အချိန်တိုင်း စားသုံးနိုင်နေပြီဖြစ်ရာ အမှန်စင်စစ်အားဖြင့် စိတ်ကူးယဉ်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

အကယ်၍ ဤနေရာသို့ ဝင်စားလာခြင်းသာ မဟုတ်ခဲ့ပါက အတိတ်က ဖုန်းရှီးမြို့တော်သည် ယနေ့ခေတ်ကာလကဲ့သို့ တိုးတက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ တွေးထင်ထားမည် မဟုတ်ချေ။ ဖုန်းရှီးတာအိုအရှင် အလွန်စွမ်းဆောင်နိုင်လွန်းသည်ဟုသာ ဆိုရပေမည်။

မှန်ပေ၏၊ ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းကို ကြယ်ကွဲပင်လယ်တွင်သာ ပြုလုပ်နိုင်ပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကြယ်ကွဲပင်လယ်၌သာ ဤမျှများပြားသော ရှေးဟောင်းသားရဲများ ရှိနေနိုင်သောကြောင့်ပင်။

ပြောရမည်ဆိုလျှင် ကြယ်ကွဲပင်လယ်သည် အမှန်တကယ်ပင် အရင်းအမြစ်များ ကြွယ်ဝပေါများသော ရတနာမြေတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

အကယ်၍ နေရာတစ်နေရာကို အမှန်တကယ် ရယူနိုင်ပါက လူသားမျိုးနွယ်၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအတွက် အဆုံးအစမရှိသော အကျိုးကျေးဇူးများကို ရရှိစေမည် ဖြစ်၏။

"အဖေ... ကျွန်တော်တို့ ဖုန်းရှီးကျွန်းမှာ အခု လူဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ရှိပြီလဲ..."

ကျိုးယီက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သူသည် (၁၂) နှစ်အရွယ် လူငယ်လေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သောကြောင့် သဘာဝကျစွာပင် အရာများစွာကို သိရှိနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် သူ၏ယခင်ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်မှာလည်း ကစားရန်ကိုသာ အခြေခံအားဖြင့် နှစ်သက်သော လူငယ်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ရာ ပိုမိုနက်နဲသော အရာများကို သိရှိလိုစိတ် မည်ကဲ့သို့ ရှိနိုင်ပါမည်နည်း။

"လူဦးရေ ဘယ်လောက်လဲတဲ့လား... လက်ရှိအချိန်အထိဆိုရင်တော့ လူဦးရေ သန်း (၃၀၀,၀၀၀) လောက် ရှိနေလောက်ပြီ..."

ကျိုးယီ၏ဖခင်က ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"လူဦးရေ သန်း (၃၀၀,၀၀၀)"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျိုးယီ၏ သူငယ်အိမ်များက ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့လေသည်။ ဖုန်းရှီးမြို့တော်သည် ကြယ်ကွဲပင်လယ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ နှစ်ရာပေါင်းအနည်းငယ်မျှသာ ရှိသေးကြောင်း သူသိထားရာ လူဦးရေ သန်း (၃၀၀,၀၀၀) အထိ တိုးတက်လာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

လူဦးရေတိုးပွားမှုနှုန်းသည် အမှန်တကယ်ပင် မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။ သို့သော်လည်း ဤသည်ကပင် ပုံမှန်တိုးပွားမှုနှုန်း ဖြစ်နိုင်ပေ၏။

အကယ်၍ လူသားမျိုးနွယ်တွင်သာ ပြင်ပအန္တရာယ်များ မရှိဘဲ စစ်ပွဲကြောင့် လူဦးရေဆုံးရှုံးမှုများ မရှိခဲ့ပါက လူသားမျိုးနွယ်သည် မည်မျှလောက် များပြားနေမည်ကိုပင် သိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"ဟုတ်တယ်... ကျွန်းပေါ်က လူဦးရေက တကယ်ကို များလွန်းတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ဖုန်းရှီးကျွန်းရဲ့ အကျယ်အဝန်းက ဒီလောက်ပဲရှိတာလေ..."

"ပြောကြတာတော့ နောက်ထပ် နှစ်ရာအနည်းငယ်လောက် ကြာရင် လူဦးရေက သန်းပေါင်း (၁,၀၀၀,၀၀၀) ကျော်သွားလောက်တယ်..."

"ဒါကြောင့် အခု ဖုန်းရှီးကျွန်းမှာ အိမ်ဈေးတွေက တစ်နေ့တခြား ပိုပိုပြီး ဈေးကြီးလာတယ်..."

"ကံကောင်းလို့ ငါတို့ငယ်ငယ်တုန်းက အံကြိတ်ပြီး အိမ်တစ်လုံးကို အကြွေးနဲ့ ဝယ်ခဲ့ကြတာ..."

"ဒါကြောင့်သာ ငါတို့နေစရာအိမ် ရှိနေတာပေါ့..."

"အဲ့ဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် အခုအိမ်ဈေးတွေက ပိုပိုပြီး ဈေးကြီးလာတာ ဘယ်လိုလုပ် နေနိုင်တော့မလဲ..."

ကျိုးယီ၏ဖခင်က ခံစားချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူ ငယ်ရွယ်စဉ်က အိမ်များမှာ အလွန်ဈေးကြီးသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင်တော့ ထိုစဉ်က အိမ်များမှာ အလွန်ဈေးပေါခဲ့ကြောင်းကို တွေ့ရှိခဲ့ရလေသည်။

လက်ရှိအိမ်များကသာ အမှန်တကယ် ဈေးကြီးခြင်းပင် ဖြစ်၏။

သာမန်ကျင့်ကြံသူများသည် အိမ်ဝယ်ရန် စရန်ငွေကိုပင် ပေးနိုင်မည်မဟုတ်ဘဲ အိမ်ငှား၍သာ နေထိုင်နိုင်မည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

"ဟုတ်တာပေါ့... အရင်တုန်းကနဲ့ယှဉ်ရင် အခုအိမ်ဈေးက (၁၀) ဆလောက်ကို တက်သွားတယ်လို့ ပြောကြတယ်..."

"ဒါပေမဲ့လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး... မြို့စားမင်းက ဒီကိစ္စကို သိသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ အထပ်မြင့်အဆောက်အအုံတွေကို ပိုပြီး ဆောက်လုပ်ဖို့ စီစဉ်နေတယ်လေ..."

"နောက်ပိုင်းဆိုရင် အထပ် (၁၀၀) လောက်မြင့်တဲ့ အဆောက်အအုံတွေ အများကြီး ပေါ်လာပြီး အိမ်ထောင်စုတိုင်းက အထပ်မြင့်တိုက်ကြီးတွေထဲမှာ နေကြရလိမ့်မယ်..."

ကျိုးယီ၏မိခင်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

ဖုန်းရှီးကျွန်း၏ မြေယာရှားပါးမှုအတွက် သူမက အနည်းငယ်မျှပင် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းမရှိဘဲ ဤသည်မှာ အတုအယောင် ပြဿနာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်ဟု ယူဆထားလေသည်။

အထပ်ပေါင်း (၁၀၀) ကျော်ရှိသော အထပ်မြင့်အဆောက်အအုံများကို အဆက်မပြတ် ဆောက်လုပ်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး ရေတွက်၍မရနိုင်သော ကျင့်ကြံသူများကို အမြဲတမ်း နေရာချထားပေးနိုင်မည် ဖြစ်၏။ အကယ်၍ မလုံလောက်သေးပါက အထပ်များကို ဆက်လက်မြှင့်တင်ရုံသာ ဖြစ်ပြီး အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရလျှင် လုံလောက်သည်အထိ တိုးချဲ့သွားမည် ဖြစ်သည်။

"အဖေနဲ့ အမေ... တကယ်လို့ အဲ့ဒီလိုမျိုးသာဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ကျင့်ကြံဖို့အတွက် ဝိညာဉ်ချီတွေက လုံလောက်ပါ့မလား..."

"ဒီလောက်များတဲ့လူတွေ အတူတူနေကြရင် ဝိညာဉ်ချီတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ခွဲဝေဖို့ လုံလောက်တော့မှာလဲ..."

ကျိုးယီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့ပြုလုပ်ခြင်းက လုံးဝမသင့်လျော်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူနေရပ်ကွက်တစ်ခုအတွင်း၌ လူဦးရေ သိန်းပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် သန်းပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်အမင်း ချဲ့ကားလွန်းရာကျသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

အကယ်၍ လူတိုင်းသာ ကျင့်ကြံကြမည်ဆိုလျှင် ဝိညာဉ်ချီမည်မျှလောက် လိုအပ်မည်ကို စဉ်းစားစရာပင် မဟုတ်ပါလော။

သိထားသင့်သည်မှာ လူသားမျိုးနွယ်အနေဖြင့် အဘယ်ကြောင့် မြို့တော်များကို အဆက်မပြတ် တည်ဆောက်နေရသနည်းဆိုလျှင် မြို့တော်များက လူသားများကို ပိုမိုလက်မခံနိုင်တော့သောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သတ္တမအဆင့် ဝိညာဉ်ကြောတစ်ခုက ကျင့်ကြံသူများကို ပိုမိုလက်မခံနိုင်တော့သောကြောင့်ပင်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သတ္တမအဆင့် ဝိညာဉ်ကြော၏ စုစုပေါင်း ဝိညာဉ်ချီပမာဏမှာ ဤမျှသာဖြစ်ပြီး အကယ်၍ လူဦးရေများလွန်းပါက ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးစီ ရရှိနိုင်သော ကောင်းကင်မြေကြီး ဝိညာဉ်ချီများကို မလွှဲမသွေ ခွဲဝေပေးရမည်ဖြစ်ကာ ဤသည်က ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးစီ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအမြန်နှုန်းကိုလည်း ကျဆင်းသွားစေမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဝိညာဉ်ကြောတစ်ခုစီတွင် လက်ခံနိုင်သော ကျင့်ကြံသူအရေအတွက်မှာ အကန့်အသတ်ရှိပြီး အကန့်အသတ်မရှိ တိုးပွားလာရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

မှန်ပေသည်၊ ကျင့်ကြံခြင်းမပြုပါက ကိစ္စမရှိသော်လည်း ပြဿနာမှာ အဘယ်ကြောင့် ကျင့်ကြံခြင်းမပြုဘဲ နေနိုင်မည်နည်းဟူသောအချက်ပင်။

"အိုး... ငါ့သားလေးက အရွယ်ရောက်လာပြီဆိုတော့ ဒီလိုပြဿနာမျိုးကိုတောင် စဉ်းစားတတ်နေပြီပဲ..."

"တာအိုကျောင်းတော်မှာ သင်ယူခဲ့ရတဲ့ ရလဒ်တွေက မဆိုးဘူးလို့ ပြောရမှာပေါ့..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးယီ၏ဖခင်က သားဖြစ်သူကို အလွန်ကျေနပ်အားရစွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။ မူလက သူ၏သားမှာ ဆော့ကစားရန်သာ မက်မောသော ကလေးတစ်ယောက်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ဤမျှနက်နဲသော ပြဿနာကို စဉ်းစားနိုင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ (၁၂) နှစ်အရွယ် လူငယ်လေးတိုင်း စဉ်းစားနိုင်သော ပြဿနာမျိုး မဟုတ်ပေ။

အမှန်အတိုင်းဆိုရလျှင် ဤသည်က သူ၏သားဖြစ်သူတွင် သတ်မှတ်ထားသော အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ နားလည်နိုင်စွမ်းရှိကြောင်း ပြသနေခြင်းပင် မဟုတ်ပါလော။

"တကယ်တော့ အကြောင်းပြချက်က အရမ်းကို ရိုးရှင်းပါတယ်..."

"ငါတို့ရဲ့ အိမ်တိုင်းမှာ ဝိညာဉ်ချီ မရှားပါးရတဲ့ အကြောင်းရင်းက..."

"အစီအရင်သခင်တွေက အဆောက်အအုံတိုင်းနဲ့ အိမ်တိုင်းမှာ ဝိညာဉ်ချီစုစည်းခြင်းအစီအရင်တွေကို ချထားပေးလို့ပဲ..."

"အိမ်တိုင်းမှာ ဝိညာဉ်ချီပိုက်လိုင်းတစ်ခုစီ ရှိပြီးတော့ ကြီးမားတဲ့ ကောင်းကင်မြေကြီး ဝိညာဉ်ချီတွေက အစီအရင်ပိုက်လိုင်းကတစ်ဆင့် အိမ်တိုင်းဆီကို ပို့ဆောင်ပေးတာကြောင့် ငါတို့အိမ်တိုင်းက စံအိမ်ဂူတစ်ခုလို ဖြစ်နေတာပေါ့..."

"အဲ့ဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် အိမ်တွေက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ဈေးကြီးနိုင်ပါ့မလဲ..."

ကျိုးယီ၏ဖခင်က ပြုံးကာ နောက်ကွယ်မှ အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြလိုက်သည်။