အခန်း ၁၄၈
Vol. 15 Ch. 148
အခန်း ၁၄၈ - ငပိန်းတစ်ကောင်၏ အဖြစ်ဆိုး။
ထျန်းဝေ ပေါ်ထွက်လာခြင်းသည် ရှယန်နန်၊ လင်းရူရှင်းနှင့် ဝမ်ကျွမ်တို့အား ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။
“ဥက္ကဋ္ဌရှ… ဒီလူ… ဒီလူက…”
လင်းရူရှင်းသည် သေချာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် သေချာပေါက် အတည်ပြုလိုက်၏။
“သူက အလောင်းကို အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်တောက်ခဲ့တဲ့ လူသတ်သမားပဲ။”
“ဟုတ်တယ် သူပဲ။”
ရှယန်နန်က အတည်ပြု ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“နံရံသရဲရဲ့ အမှတ်တရတွေထဲမှာ လူသတ်သမားက ဒီကောင်ပဲ။”
“ဟီးဟီးဟီး…”
ထျန်းဝေက မိမိ၏ ဘဝကို စိတ္တဇဆန်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“နင်တို့ အကုန်လုံး သိသွားကြပြီ ပုံပဲ… ဒါဆိုရင်လည်း အားလုံး အတူတူ သေမင်းဆီ သွားကြတာပေါ့… ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက အသက်ရှင်ဖို့ လုံးဝ စွန့်လွှတ်ထားပြီးသားပါ…”
ထျန်းဝေသည် အရူးတစ်ပိုင်း ဖြစ်နေပြီး ယဲ့ချန်၏ ထံသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် သူ၏ ရူးသွပ်မှုက ပိုမို နက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။
“တိုးမလာနဲ့။”
လင်းရူရှင်းက ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“နင်… နင်က အရူးပဲ စိတ္တဇကောင်။”
ထျန်းဝေပေးသော ကြောက်ရွံ့မှုသည် စောစောက နံရံသရဲပေးသော ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် လွန်စွာ တူညီနေခဲ့သည်။
သရဲတွေဆိုတာ သဘာဝအတိုင်း ရူးသွပ်မှုနှင့် မကျေနပ်ချက်တွေရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံနေရတဲ့ အရူးတွေ ဖြစ်ကြသည်။
ထျန်းဝေတွင်လည်း တူညီသော ရူးသွပ်မှုနှင့် စိတ္တဇဆန်မှုများ ရှိနေခဲ့သည်။
“ထျန်းဝေ… ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပိုက်ကွန်သည် ကျယ်ပြန့်လှသည် ကွန်ကွက်များ မည်မျှပင် ကျယ်ပြန့်ပါစေ ဘာမျှ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူး ဆိုတဲ့ စကားပုံ ရှိပါတယ်။ ငါတို့ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတာဆိုတော့ မင်းကို ငါ အကြံပေးချင်တာက သွားပြီး အပြစ်ဝန်ခံလိုက်ပါ။”
ယဲ့ချန်က ပြုံးလိုက်သည်။
“အပြစ်ဝန်ခံရင် ပြစ်ဒဏ် လျော့ပေါ့ရတတ်တယ် မဟုတ်လား။”
“ယဲ့ချန် ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း မင်းက ရွံစရာကောင်းတဲ့ ကောင်ပဲ။”
ထျန်းဝေ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး ယဲ့ချန်အား မုန်းတီးစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။
“မင်လည်း အဲဒီကောင်တွေလိုပဲ ဝမ်ကျွမ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပဲ ကြိုက်တာမလား။”
“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ ထျန်းဝေ… နင် ဘာလုပ်ခဲ့တာလဲ။ နင် ဘာတွေ လုပ်ခဲ့တာလဲ။”
ဝမ်ကျွမ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့၏။
“ကျွမ်… အဲဒီ လီလုံကွမ်က နင့်ကို လှည့်စားခဲ့တာ…ပြီးတော့ ရက်ရက်က်စက် စွန့်ပစ်ခဲ့တာ… ဒါပေမဲ့ ရပါတယ် ငါ နင့်အတွက် သူ့ကို သတ်ပေးလိုက်ပြီ။ ဟုတ်တယ် ငါ သူ့ကို သတ်လိုက်တာ။ သူ့အလောင်းကို နင့်အိမ်က တီဗီ နံရံထဲမှာ မြှုပ်ထားခဲ့တယ်… ဟီးဟီးဟီး…”
ထျန်းဝေက စိတ္တဇဆန်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“သခင်လေးလီ… သခင်လေးလီ… သူ… သူ့ကို နင် သတ်လိုက်တာလား။ နင်… နင်… နင် နင် မကောင်းဆိုးဝါး ငါ ရဲကို ဖုန်းခေါ်မယ် ငါ ရဲကို ဖုန်းခေါ်မယ်။”
ဝမ်ကျွမ်သည် ဒေါသရော ကြောက်ရွံ့စိတ်ပါ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဖုန်းကို ရူးသွပ်စွာ ထုတ်ယူလိုက်သော်လည်း သူမ၏ လက်များမှာ တုန်လှုပ်နေသဖြင့် ဖုန်းသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဘုတ်ခနဲ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။
“ကျွမ်… နင် သူ့အပေါ် သံယောဇဉ် ရှိနေတုန်းပဲလား။ သူ က နင့်ကို မလိုချင်တော့ဘူးလေ သူ က နင့်ခန္ဓာကိုယ်ကိုပဲ ကစားချင်တာ နင် အခုထိ မသိသေးဘူးလား။ အစကတည်းက အဲဒီ ချမ်းသာတဲ့ ကောင်တွေက နင့်ခန္ဓာကိုယ်ကိုပဲ မက်မောကြတာ နင့်ကို တာဝန်ယူဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ မစဉ်းစားခဲ့ကြဘူး။ ငါတစ်ယောက်ပဲ ငါတစ်ယောက်ထဲပဲ နင့်အတွက် အရာရာကို ပေးဆပ်ဖို့ လိုလိုလားလား ရှိတာ… ကျွမ်… ငါတစ်ယောက်ထဲပဲ အမှန်ကန်ဆုံး ချစ်ခဲ့တာ…”
ထျန်းဝေသည် ဝမ်ကျွမ်အား ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများသည် ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြန်လည် နိမ့်ကျသွားကာ တုန်လှုပ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“နင်နဲ့ မထိုက်တန်ဘူး ငါက သူတို့ ကစားတာကို လိုလိုလားလား လက်ခံခဲ့တာ နင်က စိတ်ကူးယဉ်နေတာ အစကတည်းက နင်က စိတ်ကူးယဉ်နေရုံတင်။”
ဝမ်ကျွမ်၏ စိတ်ခံစားချက်များသည်လည်း ထိန်းချုပ်၍ မရတော့ပေ။
“နင် သခင်လေးလီကို သတ်ခဲ့တယ် ငါ နင့်ကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ဘူး ငါ ရဲကို ဖုန်းခေါ်မယ် နင့်ကို သေဒဏ်ပေးခိုင်းမယ် နင်က လူသတ်သမား။”
“ဟားဟားဟားဟား… ဟုတ်တယ် ငါက လူသတ်သမားပဲ ငါက စိတ်ကူးယဉ်နေခဲ့တာပါ…”
ထျန်းဝေသည် တိတ်ဆိတ်စွာ မျက်ရည်ကျလိုက်၏။ သူ၏ အသံမှာ လုံးဝ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေခဲ့သည်။
“ကျွမ်… ဒီနှစ်တွေမှာ နင်က ငါ့ရင်ထဲမှာ အမြဲတမ်း အစားထိုးလို့ မရတဲ့သူ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ နင် ငါ့အပေါ် ဘယ်လိုပဲ ပြုမူပြုမူ ငါ ဘာမှ မငြိုငြင်ခဲ့ပါဘူး… နင် ငါ့အကူအညီ လိုအပ်တိုင်း ငါ ဘယ်နေရာမှာပဲရှိရှိ ဘာပဲလုပ်နေလုပ်နေ နင့်ဆီကို ချက်ချင်း ပြေးလာခဲ့တာပါ။ နင် မှတ်မိသေးလား အဲဒီနှစ်က နင်နဲ့ နင့်ရဲ့ ကောင် ဘယ်နှစ်ယောက်လဲမသိတဲ့သူတွေ ထန်းချန် မြို့က ဟိုတယ်မှာ ခရစ္စမတ် ပွဲတော် ကျင်းပခဲ့တာကို နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ အဲဒီကောင်က ထွက်သွားပြီး နင့်ကို ဟိုတယ်မှာ ထားခဲ့တယ်။ နင့်မှာ အိမ်ပြန်ဖို့ ပိုက်ဆံမရှိတော့ ငါ့ကို ဖုန်းဆက်တယ်… ငါ ကုမ္ပဏီကို ခွင့်တောင်းခဲ့ပေမဲ့ မန်နေဂျာက ခွင့်မပေးခဲ့ဘူး။ ငါ လစာကိုတောင် မယူတော့ဘဲ တက္ကစီ ငှားပြီး ထန်းချန် မြို့ဆီ နင့်ကို ခေါ်ဖို့ တိုက်ရိုက် လာခဲ့တာ… ငါ အဲဒါကို အရမ်း မှတ်မိနေတယ်။ ဟိုတယ်ရောက်တော့ နင်က မိတ်ကပ်လိမ်းနေတာ ငါ မနေနိုင်ဘဲ အမှိုက်ပုံးကို ကြည့်လိုက်တော့ ခြောက်ခုတောင် ငါ အရမ်း ဝမ်းနည်းခဲ့တာပဲ သူတို့က နင်နဲ့ အတူတူ တစ်ညတည်းမှာ အမှိုက်ပုံး ခြောက်ခု သုံးခဲ့ပြီး ထွက်သွားတော့ တက္ကစီခ ဘတ်တစ်ရာတောင် နင့်ကို မပေးခဲ့ဘူ ဟားဟားဟားဟား ဒါပေမဲ့ ငါ နင့်ကို အပြစ်မတင်ပါဘူး တကယ်ပါ။ ငါ့စိတ်ထဲမှာ ငါ စောင့်နေမယ် နောက်ဆုံးတော့ ငါ့အလှည့် ရောက်လာမှာပါလို့ တွေးခဲ့တာ… နောက်တော့ ငါ့အလှည့် ရောက်ပြီလို့ ထင်လိုက်တိုင်း အခြားသူက ကြားဖြတ် ဝင်လာခဲ့ပြန်တယ်… ဟားဟားဟားဟား…”
“ယန်နန်… ငါ ငိုချင်လာပြီ…”
ယဲ့ချန်က ရှယန်နန်အား ကြည့်လိုက်သည်။
“တော်စမ်းပါ ဆရာကြီးရယ် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ…”
ရှယန်နန်က မထီမဲ့မြင် ပြုလိုက်သည်။
“ယန်နန်… မင်းရော ငါ့အပေါ် ထျန်းဝေ က ဝမ်ကျွမ် အပေါ် ချစ်သလို ချစ်မှာလား။”
ယဲ့ချန်က မေးလိုက်သည်။
ရှယန်နန်မှာ စကား မရှိတော့ပေ။
ဒါဟာ ဝိညာဉ်ကို စစ်ဆေးသော မေးခွန်း ဖြစ်သည်။
ရှယန်နန်သည် မိမိကိုယ်ကို ရိုးသားစွာ မေးကြည့်သောအခါ သူမ ရရှိခဲ့သော အဖြေမှာ ဟုတ်တယ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ဒါဟာ လုံးဝ မယုံနိုင်စရာ ရူးသွပ်စရာအဓိပ္ပာယ် မရှိစရာ ဖြစ်သဖြင့် ရှယန်နန် ကိုယ်တိုင်ပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
“မလုပ်ဘူး။”
ရှယန်နန်က မျက်နှာကို တင်းမာစွာ ထားရင်း ပြောလိုက်၏။
ထျန်းဝေက မျက်ရည်များ ပါးပြင်ပေါ် စီးကျရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ငါ အခုတလော အိပ်မပျော်တာ ကြာပြီ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောခဲ့ဘူး။ ငါ့အတွက် မစိုးရိမ်မှာ ကြောက်လို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောခဲ့တာ နင် ငါ့အတွက် မစိုးရိမ်မှာ ကြောက်လို့ နင့်ကို မပြောခဲ့တာ။”
“ထျန်းဝေ… နင်…”
ယဲ့ချန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“တကယ်တော့ ဒါကို ပြောဖို့ နောက်ကျသွားပြီဆိုပေမဲ့ ငါ ပြောချင်ပါသေးတယ် ငပိန်းတစ်ကောင်က နောက်ဆုံးမှာ ဘာမှ ရရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းမှာ အခု ဘာမှ မရှိတော့တာတင် မကဘဲ လူကိုပါ သတ်ခဲ့တယ်။ မင်းဘဝက ပျက်စီးသွားပြီ။”
“မင်း မသိပါဘူး မင်းချစ်ခြင်းမေတ္တာကို လုံးဝ နားမလည်ဘူး ငပိန်းလို့ ခေါ်တဲ့သူတွေဟာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာအတွက် နှိမ့်ချဖို့ လိုလိုလားလား ရှိကြတဲ့ သနားစရာ လူတွေပါ။”
ထျန်းဝေ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။
ထိုအချိန်မှာပင်။
ယဲ့ချန်၏ ယင်-ယန် မျက်လုံးများသည် တီဗီ နံရံအတွင်းမှ မည်းနက်သော မကျေနပ်ချက် အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
အခန်းတစ်ခုလုံးတွင် မည်းနက်သော စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပြီး အရာရာကို ဖုံးကွယ်သွားခဲ့သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မူလက နွေးထွေးနေသော အခန်းသည် ရုတ်တရက် ဆောင်းရာသီ၏ အေးစက်သော လေပြင်းများ မျက်နှာကို ဖြတ်သန်း တိုက်ခတ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
အခန်းအတွင်းရှိ မီးများ အားလုံး ပိတ်သွားခဲ့သည်။
ယဲ့ချန်သည် 【ပုံရိပ်ဖော် အဆောင်】 ကို မီးရှို့လိုက်သည်။
ရွှေရောင် အလင်းတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
အခန်းတစ်ခုလုံး တောက်ပသွားခဲ့သည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်။
တီဗီ နံရံတစ်ခုလုံးမှ သွေးများ ရေပန်းကဲ့သို့ ပန်းထွက်လာခဲ့သည်။
ထို့နောက်။
နံရံ အက်ကွဲသွားခဲ့ပြီး လောက်ကောင်များ တွားသွားနေသည့် ပုပ်သိုးနေသော သရဲလက်တစ်ဖက် နံရံအတွင်းမှ တွားထွက်လာကာ နံရံအနီးတွင် ရပ်နေသော ဝမ်ကျွမ်အား ဆွဲကိုင်၍ နံရံအတွင်းသို့ ပြင်းထန်စွာ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။
“အား ကယ်ကြပါဦး ကယ်ကြပါဦး။”
ဝမ်ကျွမ် ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်၏။
မကြာမီ ဝမ်ကျွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တီဗီ နံရံနှင့် တင်းကြပ်စွာ ကပ်သွားခဲ့ပြီး ထိုသရဲလက်၏ ညှစ်အားကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို နံရံအတွင်းသို့ အစွမ်းကုန် တွန်းပို့နေခဲ့ရသည်။
အရိုးများ ကျိုးပဲ့သွားသောအသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဝမ်ကျွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ် ထက်ဝက်သည် နံရံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူမသည် အလွန်အမင်း ညှစ်ခံရသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ အဖြူရောင် ညအိပ်ဝတ်စုံမှာ သွေးနီရောင် စွန်းထင်းသွားခဲ့သည်။
“ကျွမ်...”
ထျန်းဝေသည် စာနာဖွယ်ရာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်ကာ ဝမ်ကျွမ်အား ဆွဲယူ၍ အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
နံရံအတွင်းမှ အခြား သရဲလက်တစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ထျန်းဝေအား လွယ်ကူစွာ ဆွဲကိုင်လိုက်ကာ နံရံအတွင်းသို့ အမြန် ဆွဲသွင်းလိုက်၏။
ဝမ်ကျွမ်ကဲ့သို့ပင် ထျန်းဝေ၏ ခန္ဓာကိုယ် ထက်ဝက်သည် နံရံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အရိုးများစွာ ကျိုးပဲ့သွားကာ သွေးများ ရေပိုက်မှ ထွက်သကဲ့သို့ ပန်းထွက်လာခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ယဲ့ချန်သည် 【မကောင်းဆိုးဝါး ဖျက်ဆီးရေး အဆောင်】 နှစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
တရုတ် စာလုံး ဖျက်ဆီးခြင်း နှစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ပြီး သရဲလက်နှစ်ဖက်စလုံး မဲတူးသွားခဲ့သည်။
သရဲလက်မှ မီးခိုးပြာများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ရုတ်တရက် ပုပ်သိုးသွားကာ မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေသော ဖြူဖျော့သော အရိုးစု လက်နှစ်ဖက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
အခန်းတစ်ခုလုံးရှိ မှောင်မိုက်သော အငွေ့အသက်များသည် သဲလွန်စမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ဒါဟာ ရေကန်ထဲမှ ရေများကို စုပ်စက်ဖြင့် စုပ်ထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ရေတစ်စက်မျှ မကျန်တော့ပေ။
ဝမ်ကျွမ်နှင့် ထျန်းဝေတို့သည် နာကျင်မှုကြောင့် မေ့လဲသွားခဲ့ကြပြီ။
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်သည် နံရံအတွင်း၌ ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။ သူတို့ မသေဆုံးသေးသော်လည်း ပျောက်ကင်းသွားပါက တစ်သက်တာ မသန်စွမ်း ဖြစ်သွားကြတော့မည်ဖြစ်သည်။
ယဲ့ချန်သည် 【ကုသရေး အဆောင်】 နှင့် 【သွေးတိတ် အဆောင်】 တို့ကို ထုတ်ယူကာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကပ်လိုက်သည်။
“ဒါနဲ့ ငါ ဒီမှာ စကားတစ်ခွန်း ထပ်ဖြည့်ချင်တယ်။”
ယဲ့ချန်က ပေါ့ပါးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ယေဘုယျအားဖြင့် နံရံသရဲတင် မကဘဲ အခြား သရဲတွေနဲ့ ဝိညာဉ်တွေဟာလည်း အေးစက်တဲ့ နံရံတွေကို ကပ်တွယ်ရတာ ကြိုက်ကြတယ် ဒါကြောင့် ညဘက်ကျရင် နံရံတွေကို မမှီပါနဲ့ သရဲ ပူးကပ်ခံရလွယ်ပါတယ်။”
ရှယန်နန်နှင့် လင်းရူရှင်းတို့သည် လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။
“ကဲ… မန်နေဂျာလင်း ချက်ချင်း ရဲကို ဖုန်းခေါ်ပေးပါ။ ပြီးတော့ ထျန်းဝေ သုံးခဲ့တဲ့ လူသတ်လက်နက်က ဒီတီဗီ နံရံပေါ်မှာပဲ ရှိသေးတယ်လို့ ပြောလိုက်ပါ။”
ယဲ့ချန်က ညွှန်ကြားလိုက်၏။
စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ လင်းရူရှင်းသည် သူမ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ ၁၁၀ သို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်။
“ဆရာကြီး ဒါကို တမင်လုပ်တာ မဟုတ်လား။”
ရှယန်နန်သည် ယဲ့ချန်၏ ဘေးသို့ လျှို့ဝှက်စွာ လမ်းလျှောက်လာပြီး သူ၏ နားထဲတွင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“ဆရာ သူတို့ကို ချက်ချင်း ကယ်ပေးလို့ ရပေမဲ့ နံရံသရဲ တိုက်ခိုက်တာကို တမင် ခွင့်ပြုခဲ့တာပဲ… ဆရာကြီးရဲ့ အတွေးက ကျွန်မအတွေးနဲ့ တူတူပဲဒီလို ကောင်တွေက အပြစ်ပေးခံရဖို့ ထိုက်တန်ပါတယ်…”
“ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။”
ယဲ့ချန်က ဖြတ်ပြောလိုက်၏။
“နံရံသရဲရဲ့ ဒီယင်ဝိညာဉ် အစိတ်အပိုင်းကိုလည်း ငါ ထိခိုက်အောင် လုပ်လိုက်တယ်ဒါပေမဲ့ သူက ခန္ဓာကိုယ်ကို စွန့်ပစ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့တယ် အပြင် ထွက်ကြတော့။”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ယဲ့ချန်သည် အပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။
ရှယန်နန်က နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါသွားခဲ့ပြီး မထွက်ခွာမီ လင်းရူရှင်းအား ညွှန်ကြားခဲ့၏။
“မန်နေဂျာလင်း… နင် ကျန်ခဲ့ပြီး ရဲတပ်ဖွဲ့ရဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လိုက်ပါ။”
အိမ်ရာဝင်းအတွင်း၌။
ထိုအချိန်တွင် အဆောက်အအုံ ၇ နှင့် အဆောက်အအုံ ၁၅ တို့မှ ယင်စွမ်းအင် တစ်ခုစီ ကောင်းကင်သို့ ထိုးထွက်သွားခဲ့သည်။
အဆောက်အအုံ ၂ မှ နည်းပါးစွာ အားနည်းသော ယင်စွမ်းအင် နှစ်ခုသည်လည်း အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာခဲ့ပြီး အဆောက်အအုံ ၇ နှင့် ၁၅ မှ ယင်စွမ်းအင် နှစ်ခုနှင့် ပေါင်းစည်းသွားခဲ့သည်။
ယင်စွမ်းအင် လေးခု ပေါင်းစည်းသွားခဲ့ပြီး သူတို့၏ မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်များသည် ဒီရေကဲ့သို့ လှိုင်းထလာကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ထိုအထဲမှ အေးစက်ပြီး အသံဩသော၊ ရက်စက်ပြီး စိတ္တဇဆန်သော အမျိုးသား အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ငါ နင်တို့ အားလုံးကို သတ်မယ်။ နင်တို့ အားလုံး သေရမယ်။ နင်တို့ အားလုံး ကြောက်စရာကောင်းအောင် သေဆုံးရမယ်။”
ယင်စွမ်းအင်များကြားမှ သရဲတစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။
ဒီသရဲသည် အသားစများ စုတ်ပြတ်နေပြီး ပုပ်သိုး၍ လောက်ကောင်များ တွားသွားနေကာ ခြိမ်းခြောက်မှု အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ သရဲခန္ဓာကိုယ်မှာ အစိတ်အပိုင်း လေးခုမှ တိကျစွာ ဆက်စပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး ယင်သွေးများ တဆက်ဆက် ပန်းထွက်နေခဲ့၏။ ဒါဟာ ရွံရှာဖွယ်ရာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။ သူ၏ သရဲမျက်လုံးများသည် မြစ်သုံးစင်းနှင့် ရေကန်ငါးခု၏ ရေများဖြင့်ပင် ဆေးကြော၍ မရနိုင်သော မကျေနပ်ချက်များနှင့် မုန်းတီးမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
“နံရံသရဲ မင်းနံရံထဲမှာ ပုန်းနေရင် ကိုင်တွယ်ရတာ မလွယ်ဘူး။ အခု မင်းအလောင်းကို စွန့်ပစ်ပြီး နံရံထဲက ခုန်ထွက်လာပြီဆိုတော့ ငါ မင်းကို ဝက် ဒါမှမဟုတ် ခွေးတစ်ကောင်လို သတ်ပြမယ်။”
ယဲ့ချန်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။
“ဟီးဟီး… မင်းငါ့ကို သတ်ချင်တာလား။ ဒါဆိုရင် ငါ အရင်ဆုံး လူအချို့ကို ဆွဲခေါ်သွားမယ်။”
နံရံသရဲက မကောင်းဆိုးဝါး ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ အစွမ်းကုန် လုပ်ဆောင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည့် ပုံစံဖြင့် ယင်လေပြင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ ဓာတ်လှေကားပါသော အပါတ်မန့် အဆောက်အအုံဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားခဲ့သည်။
ဒါက ဒီနေ့ည အိမ်မှာပဲ ဆက်နေဖို့ အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုထားသော နေထိုင်သူ အနည်းငယ် ရှိနေသည့် မီးအနည်းငယ် လင်းနေသော အဆောက်အအုံ ၁၁ ဖြစ်သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ယဲ့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် တာအို စွမ်းအင်များ လှိုင်းထသွားခဲ့ပြီး ရွှေရောင် အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ ခန့်ညားသော အငွေ့အသက်များ ဖြာထွက်လာခဲ့၏။ သူ၏ ဘယ်လက်ကို လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ဝိညာဉ် သော့ခတ် ကြိုးကြာပွတ် ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ယဲ့ချန်၏ လက်ကောက်ဝတ် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ဝိညာဉ် သော့ခတ် ကြိုးကြာပွတ် သည် မြည်ဟောက်သွားပြီး သူ၏ ဖိအားပေးနိုင်သော စွမ်းအားကို လေထုထဲသို့ လက်ဆင့်ကမ်းလိုက်သဖြင့် ယင်လေပြင်းမှာ လေထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ယဲ့ချန်သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို နိုးကြွစေပြီး ဝိညာဉ် သော့ခတ် ကြိုးကြာပွတ် ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
ချလင်။
ချလင်။
ဝိညာဉ် သော့ခတ် ကြိုးကြာပွတ် သည် ပျံသန်းထွက်သွားခဲ့ပြီး လေထဲတွင် ကြီးမားလာကာ နဂါး ၊ မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မှောင်မိုက်သော လေပြင်းဆီသို့ တိုက်ခိုက်သွားခဲ့သည်။
ကောင်းကင်ထက်တွင် ရွှေရောင်အဆောင်မြောက်မြားစွာသည် အလှပန်းများကဲ့သို့ ပွင့်လန်းသွားခဲ့ပြီး အေးစက်သော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့ရာ ဒီကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးတော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ရှယန်နန်သည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ယဲ့ချန်အား ဖက်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်နေခဲ့တော့သည်။