အခန်း ၉၈
Vol. 10 Ch. 98
အခန်း (၉၈) - ရွှီတာ့မောက် တကယ်ပဲ ကလေးရနိုင်ပြီလား
ရွှီတာ့မောက်၏ ရင်ထဲဝယ် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်လျှံနေချေသည်။ စစ်မှန်သော ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်လာရသည့် ခံစားချက်က ကောင်းမွန်လွန်း လှသဖြင့် ဆုံတွေ့သမျှ လူအပေါင်းအား ထုတ်ဖော် ကြွားဝါချင်စိတ်ကို မနည်း ထိန်းချုပ်နေရ၏။ ယန်ချုံး၏ သတိပေး စကားများကြောင့် အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသည် ဆိုသော်လည်း ရင်ထဲက ပျော်ရွှင်တက်ကြွမှု လှိုင်းလုံးများကမူ ငြိမ်သက်သွားခြင်း မရှိသေးပေ။
ထိုသို့ဖြင့် နောက်ဖေးခြံဝင်းအတွင်းသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာစဉ် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သီချင်း တညည်းညည်းဖြင့် စိတ်ကြည်နူးနေလေသည်။ ထိုအခြင်းအရာကို မြင်တွေ့ရသော လျိုဟိုင်ကျုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားရုံမျှမက အမှတ်တမဲ့လည်း မေးခွန်းထုတ်လိုက်မိ၏။
“ရွှီတာ့မောက်… မင်း ရွှေများ ကောက်ရလို့လား။ မနက် စောစောစီးစီး ဘာတွေ ဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေတာလဲ”
ရွှီတာ့မောက်က အောင်ပွဲခံလိုသော အမူအရာဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လေသည်။
“ရွှေ… ကျွန်တော် ကောက်ရတဲ့ အရာက ရွှေထက်တောင် အများကြီး ပိုတန်ဖိုးရှိသေးတယ်”
“ရွှေထက် ပိုတန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာ ရှိသေးလို့လား”
လျိုဟိုင်ကျုံးက သံသယစိတ်ဖြင့် ပြန်မေးရာ ရွှီတာ့မောက်သည် စိတ်လောကြီးစွာဖြင့် ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ဟလိုက်မိတော့သည်။
“သားပေါ့… အဘိုးဒုတိယ စဉ်းစားကြည့်လေ။ သားနဲ့ ရွှေ... ဘယ်ဟာက ပိုတန်ဖိုးကြီးလဲ”
လျိုဟိုင်ကျုံးကမူ ထိုစကားကို သဘောမတူကြောင်း သိသာထင်ရှားစွာဖြင့် ခေါင်းခါလျက် ဆို၏။
“အဓိပ္ပါယ်မရှိတာ… ရွှေက ပိုတန်ဖိုးရှိတာပေါ့။ သားတွေဆိုတာ ဒုက္ခပေးတဲ့ ကောင်တွေ… ကိုယ့်ပိုက်ဆံလည်း ဖြုန်းသေးတယ်။ စိတ်လည်း ညစ်အောင်လုပ်သေးတာ… ဘာကောင်းလို့လဲ”
ရွှီတာ့မောက်က နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ရင်း တုံ့ပြန်လေသည်။
“ဟွန်း... အာ့တာ့ယဲ့က သားတွေများနေလို့ ဒီလိုပြောနိုင်တာပေါ့။ ခင်ဗျားသာ ကျွန်တော်တို့လို ဒါမှမဟုတ် ယီတာ့ယဲ့လို သားသမီး မရှိတဲ့သူဆိုရင် ဘယ်ဟာက ပိုတန်ဖိုးကြီးလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်းကြီး သိလာလိမ့်မယ်”
လျိုဟိုင်ကျုံး စဉ်းစားကြည့်ရာ ထိုစကားကလည်း ယုတ္တိရှိနေချေသည်။ တကယ်၍ မိမိတွင် လျိုကွမ်ချီဟူသော သားကြီးတစ်ယောက်သာ ရှိပြီး ကျန်သားနှစ်ယောက်ဖြစ်သည့် လျိုကွမ်ထျန်းနှင့် လျိုကွမ်ဟိုင်တို့သာ မရှိခဲ့ပါက ယခုကဲ့သို့ ခေါင်းခဲစရာ ကိစ္စရပ်များ ရှိလာလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု တွေးတောမိ၏။ သို့သော် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် တစ်စုံတစ်ခု လွဲမှားနေကြောင်း ရိပ်မိသွားပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။
“နေပါဦး ရွှီတာ့မောက်… မင်း အဲဒီလောက် ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ပြောနေတာ မင်း သားကောက်ရလို့လား”
ရွှီတာ့မောက်သည် အမှန်အတိုင်း ထုတ်ပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်သော်လည်း ယန်ချုံး၏ သတိပေး စကားကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသဖြင့် စကားစကို ပြန်ထိန်းလိုက်ရ၏။
“ကျွန်တော် အခုချက်ချင်းကြီးတော့ မရသေးဘူးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မကြာခင် ရတော့မှာ။ အဲဒါကလည်း ကိုယ့်သွေးသားအရင်း သားလေး။ အာ့တာ့ယဲ့... စောင့်သာ ကြည့်နေလိုက်တော့”
ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် သီချင်း တအေးအေးဖြင့် မိမိအိမ်အတွင်းသို့ ဝင်သွားလေတော့သည်။ လျိုဟိုင်ကျုံးမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါလျက် ရေရွတ်မိချေသည်။
“ဒီကောင် ရွှီတာ့မောက်တော့ တကယ်ပဲ ရူးသွားပြီ ထင်တယ်”
ယီကျုံးဟိုင်၏ သောက
လျိုဟိုင်ကျုံး တစ်ယောက် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ယီကျုံးဟိုင် ရောက်ရှိလာလေသည်။
“လောင်လျို… ဘာတွေ ရေရွတ်နေတာလဲ”
လျိုဟိုင်ကျုံး အံ့သြသွားကာ မေးလိုက်၏။
“အို... လောင်ယီပါလား။ မနက် စောစောစီးစီး နောက်ဖေးခြံဘက်ကို ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ရောက်လာတာလဲ”
ထို့နောက် ယီကျုံးဟိုင်၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသော မုန်လာဥ ချဉ်ဖတ် ပန်းကန်ကို ကြည့်ရှုရင်း ဆက်လက် မေးမြန်းပြန်သည်။
“ဒါက... အဘွားအိုဆီ ဟင်းချဉ် သွားပို့မလို့လား”
“အေးလေ… အဘွားအို ဟင်းမရှိမှာ စိုးလို့ ဟင်းချဉ်လေး နည်းနည်း သွားပို့မလို့ပါ”
စကားဆိုရင်း ယီကျုံးဟိုင်သည် လျိုဟိုင်ကျုံး၏ အနားသို့ တိုးကပ်လာကာ စပ်စုလိုသော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။
“လောင်လျို… အခုနက ဘာတွေပြောနေကြတာလဲ။ ရွှီတာ့မောက် ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ဟယ်... ရွှီတာ့မောက် တစ်ယောက် ရူးကြောင်ကြောင်နဲ့ မနက် စောစောစီးစီး နားလည်ရခက်တဲ့ စကားတွေ လာပြောနေလို့ပါ”
လျိုဟိုင်ကျုံးက စကားလက်ဆုံ ဆက်ကာ ရှင်းပြလေသည်။
“အခုနလေးတင်ပဲ သူ လမ်းလျှောက်ရင်း သီချင်းလေး ညည်းလာတာနဲ့ ငါကလည်း ‘ရွှီတာ့မောက်... မင်း ဘာတွေ ပျော်နေတာလဲ။ ရွှေများ ကောက်ရလို့လား’ လို့ မေးလိုက်မိတယ်။ အဲဒါ သူ ဘယ်လိုပြန်ဖြေတယ် ထင်လဲ”
“ဟင်… ဘယ်လို ဖြေလို့လဲ”
“သူက ရွှေထက် တန်ဖိုးရှိတာ ကောက်ရတယ်တဲ့။ ငါကလည်း ဘာက ရွှေထက် တန်ဖိုးရှိတာလဲလို့ ထပ်မေးတော့ သားက ရွှေထက် တန်ဖိုးရှိတယ်လို့ ပြောတယ်လေ။ လောင်ယီ... မင်းပဲ ပြောကြည့်စမ်းပါဦး။ သားဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရွှေလောက် တန်ဖိုးရှိပါ့မလဲ”
ယီကျုံးဟိုင်သည် စဉ်းစားဝေဖန်ခြင်း မပြုဘဲ ချက်ချင်းပင် လျိုဟိုင်ကျုံး၏ စကားကို တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။
“သားသမီးဆိုတာ ရွှေထက် တန်ဖိုးရှိတာ သေချာတာပေါ့။ ရွှေကို ပိုက်ဆံနဲ့ ဝယ်လို့ ရပေမဲ့ သားသမီးကျတော့ ဝယ်ချင်ရင်တောင် ဝယ်စရာ နေရာမှ မရှိတာ”
လျိုဟိုင်ကျုံး တစ်ယောက် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားရချေသည်။
“လောင်ယီ... မင်းပြောတဲ့ စကားကလည်း ရွှီတာ့မောက် ပြောတာနဲ့ တစ်ထေရာ တည်းပါလား”
ပြောရင်းဖြင့် မိမိ၏ ဦးခေါင်းကို အသာအယာပုတ်ကာ ရယ်မောလျက် ဆက်ပြောမိ၏။
“ဪ... ငါ့ဦးနှောက်လည်း သွားပါပြီ။ မင်းလည်း ရွှီတာ့မောက်လိုပဲ ကလေး မရှိဘူး ဆိုတာ မေ့သွားတယ်။ ဟူး... ငါက သားသုံးယောက်တောင် ရှိနေတော့ ကလေး မရှိတဲ့ သူတွေရဲ့ ရင်တွင်း ခံစားချက်ကို နားမလည်နိုင်ဘူး ဖြစ်နေတာ”
ယီကျုံးဟိုင်မှာမူ စကားလုံးများ ဆွံ့အသွား ရရှာသည်။ လျိုဟိုင်ကျုံးကမူ အခြေအနေကို သတိမပြုမိဘဲ ဆက်လက်၍ မြိန်ရေယှက်ရေ ပြောဆိုနေဆဲ ဖြစ်၏။
“ငါက ‘မင်း သားကောက်ရလို့လား’ လို့ မေးတော့ သူက အခုတော့ မရသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ မကြာခင် ကိုယ့်သွေးသားအရင်း သားလေး ရတော့မယ်လို့ ပြောတယ်။ မင်း စဉ်းစားကြည့်ဦး…. ဒီကောင် အိပ်မက် မက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူ အိမ်ထောင်ကျတာ နှစ်ချီနေပြီ။ ကလေးရနိုင်ရင် စောစောကတည်းက ရနေရောပေါ့။ အခုမှ လာရမလား။ ဒါနဲ့... လောင်ယီ မင်း မျက်နှာက ဘာလို့ အဲဒီလောက် ညှိုးငယ်သွားတာလဲ။ အဆင်ပြေရဲ့လား”
ယီကျုံးဟိုင်သည် မည်သည့် စကားမျှ ပြန်လည် မဆိုတော့ဘဲ လှည့်ပြန်သွားလေတော့သည်။ လက်ထဲတွင် ဟန်ပြယူဆောင် လာခဲ့သော မုန်လာဥ ချဉ်ဖတ် ပန်းကန်ကိုပင် အဘွားအိုလုံထံသို့ မပို့ဆောင်နိုင်တော့ပေ။ လျိုဟိုင်ကျုံးသည် တမင်သက်သက် မိမိ၏ အနာဟောင်းကို ဆွနေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သူ တွေးထင်မိ၏။ အပေါ်ယံတွင် ရွှီတာ့မောက် အကြောင်း ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း စကားလုံးတိုင်းက မိမိ၏ ရင်ဝယ်ကို ထိုးနှက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရချေသည်။ ဤတစ်သက်တွင် သားသမီး ရတနာ ရရှိနိုင်တော့မည် မဟုတ် ဟူသော အသိက ထင်ဟပ်နေတော့သည်။
သားသမီးဟူသည် ယီကျုံးဟိုင်၏ ရင်တွင်း၌ တစ်သက်လုံး ပျောက်ကင်းနိုင်ခြင်း မရှိသော အမာရွတ် တစ်ခု ဖြစ်ချေသည်။
သားသမီး မရှိခြင်း ကြောင့်သာလျှင် သူသည် ကျားတုန်းရွှီကို နောင်ရေးအတွက် အိုစာမင်းစာ အားကိုးရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ရပြီး ကျားမိသားစု၏ အမြတ်ထုတ် အသုံးချခြင်းကို ခံခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။
ယခုမူကား နှစ်ပေါင်းများစွာ ပင်ပန်းဆင်းရဲခံကာ ရင်းနှီးခဲ့သမျှ အရာအားလုံးသည် သဲထဲရေသွန် ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ။ ကျားတုန်းရွှီသည် ကွယ်လွန်အနိစ္စ ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ သူ့ထံမှ လုပ်ကျွေးပြုစုမှုကို ခံယူရန် ဝေးစွ… ကိုယ်တိုင်ပင် နာရေးကိစ္စ အဝဝကို စီစဉ်ဆောင်ရွက် ပေးခဲ့ရသေးသည်။ ယခုအခါတွင်မူ ဘဝ၌ အားကိုးရာ မဲ့လျက် မျှော်လင့်ချက် အလင်းတန်းများပါ ပျောက်ဆုံးသွားရချေပြီ။ သို့သော်... ရွှီတာ့မောက်က သားသမီး ရတော့မည်ဟု ကြားလိုက်ရသည်။
ယီကျုံးဟိုင်သည် ထိုအရေးကြီးသော အချက်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွား၏။ ရွှီတာ့မောက်သည် ဤခြံဝင်းအတွင်း၌ မိမိကဲ့သို့ပင် သားသမီး မထွန်းကားသော ဘဝတူ ကံဆိုးသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ရွှီတာ့မောက်သာ ကလေးရသွားပါက မိမိတစ်ဦးတည်းသာ အထီးကျန်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့မည် မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် လျိုဟိုင်ကျုံး၏ စကားများအရ လိမ်လည် ပြောဆိုနေခြင်းမျိုး မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှ၏။ ထိုစကားများသည် ရွှီတာ့မောက်၏ စရိုက်နှင့် ကိုက်ညီနေရုံမျှသာမက အခုနက ခြံဝင်းအရှေ့ဘက်၌ ယန်ချုံးနှင့် အမူအရာ အပြည့်အစုံဖြင့် ပျော်ရွှင်မြူးတူးစွာ စကားပြောနေသည်ကို ထောက်ဆလျှင် အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိနေပေသည်။
ရွှီတာ့မောက်တောင် ကလေးရနိုင်သေးတယ် ဆိုရင်... ငါရော။ ငါ့မှာကော မျှော်လင့်ချက် ရှိနိုင်ဦးမလား။
ထိုအတွေးကြောင့် ယီကျုံးဟိုင်၏ ရင်ထဲဝယ် လှိုင်းလုံးကြီးများ ပွက်လောရိုက်ကာ မငြိမ်မသက် ဖြစ်လာတော့သည်။
ယန်မိသားစုရွာသို့ ခရီးစဉ်
ထိုနေ့က စက်ရုံသို့ အသားများ ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ယန်ချုံးသည် မော်တော်ကားကို ကိုယ်တိုင် မောင်းနှင်ကာ ယန်ရှောင်ကျွမ်းကို တင်ဆောင်လျက် ယန်မိသားစုရွာသို့ ထွက်ခွာခဲ့လေသည်။ နှစ်သစ်ကူးကာလ နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်ရာ ယန်ရှောင်ကျွမ်းအား မိဘများနှင့် ပြန်လည် ဆုံတွေ့ခွင့် ပေးရမည် ဖြစ်သကဲ့သို့ ယန်လောင်ချွမ်း ဇနီးမောင်နှံအတွက်လည်း နှစ်သစ်ကူး လက်ဆောင်ပစ္စည်းများ သွားရောက်ပေးအပ်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်၏။
ယန်ချုံးသည် ကားပေါ်သို့ အောက်ပါ လက်ဆောင် ပစ္စည်းများကို တင်ဆောင်လာခဲ့သည်။
ဂျုံမှုန့် (၂) အိတ်
ဟင်းသီးဟင်းရွက် အချို့
ဝက်သား (၁၀) ကျင်း
တောယုန် တစ်ကောင်နှင့် တောကြက် တစ်ကောင်။ အမှန်စင်စစ် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် နေရာလွတ် လျို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်း၌ မွေးမြူထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
အဝတ်အစားနှင့် အထည်စအချို့ တို့ပဲ ဖြစ်လေသည်။
ယန်လောင်ချွမ်းမှာ ကျေးဇူးတင်လွန်းသဖြင့် မည်သို့ စကားဆိုရမှန်းပင် မသိတော့ဘဲ ယန်ချုံး၏ လက်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မျက်ရည်များပင် ဝဲလာရရှာသည်။
“ချုံးဇီရာ... မင်းက ကျွမ်းအာကို ခေါ်ယူစောင့်ရှောက် ပေးတာတင်ပဲ ဦးလေးမှာ ကျေးဇူးတင်လို့ မဆုံးနိုင်ပါဘူး။ အခု ဒီလောက် ပစ္စည်းအများကြီးပါ ယူလာပေးတော့ ဦးလေး တကယ်ပဲ...”
ဟယ်ရှုယင်းကမူ စိတ်လှုပ်ရှား ကြည်နူးစွာဖြင့် ယန်ရှောင်ကျွမ်းကို ဖက်လဲတကင်း ပြုလုပ်လျက် ဆို၏။
“ကျွမ်းအာ... မေမေ့ကို သေချာကြည့်ပါရစေဦး။ သမီး အခု တော်တော်လေး ဝဖြိုးလာတယ်နော်”
“မေမေကလည်း... သမီးက အစ်ကိုကြီးချုံးတို့… မရီးရှို့အာတို့နဲ့ နေရတာဆိုတော့ နေ့တိုင်း အစားအသောက်ကောင်းတွေပဲ စားရတာလေ။ အသားတွေ၊ ဂျုံဖြူတွေ စားရပြီး ဘာအလုပ်မှလည်း မလုပ်ရဘူး ဆိုတော့ မဝဘဲ နေမလား။ ဒါနဲ့ အစ်ကိုကြီးချုံးက ပြောသေးတယ်။ သမီး အသက် (၁၈) နှစ်ပြည့်ရင် စက်ရုံမှာ အလုပ်သွင်းပေးမယ်တဲ့။ ပြီးတော့ နောင်ကျရင် မြို့မှာပဲ အိမ်ထောင်ချပေးမယ်။ အဲဒီအခါကျရင် ဖေဖေနဲ့ မေမေ့ကိုပါ မြို့ပေါ်ခေါ်ပြီး ဇိမ်ခံခိုင်းမယ်တဲ့”
ဟယ်ရှုယင်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားရပြီး ဆက်မေးလေသည်။
“ချုံးဇီ... မင်းပြောတာ တကယ်လား။ ကျွမ်းအာက နောင်ဆို အလုပ်ရမှာလား။ ပြီးတော့ မြို့မှာ အိမ်ထောင်ကျမှာလား”
ယန်ချုံးက အပြုံးဖြင့် ခေါင်းညိတ် ပြလိုက်၏။
“ဟုတ်တယ် ဒေါ်လေး… အချိန်တန်ရင် အလုပ်ကိစ္စကို ကျွန်တော် စီစဉ်ပေးပါ့မယ်။ ပြီးရင် အလုပ်အကိုင် အတည်တကျရှိတဲ့ သမက်ကောင်း တစ်ယောက်ပါ ရှာပေးဦးမှာပါ။ သူတို့ အိမ်ထောင်ကျသွားရင် ဦးလေးနဲ့ ဒေါ်လေးကိုပါ မြို့ကို ခေါ်ပြီး စိတ်ချမ်းသာ ကိုယ်ချမ်းသာ နေခိုင်းမှာပါ”
ယန်ရှောင်ကျွမ်းသည် ချက်ချင်းပင် ရှက်သွေးဖြာသွားကာ နှုတ်ခမ်းလေးစူလျက် ဆိုလေသည်။
“အစ်ကိုကြီးကလည်း လျှောက်ပြောနေပြန်ပြီ။ သမီးက အခုမှ (၁၆) နှစ်ပဲ ရှိသေးတာကို။ ပြီးတော့ သမီး ပြောပြီးသားပဲ။ နောင်လည်း ယောက်ျားမယူဘူး။ အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးတို့နဲ့ပဲ တစ်သက်လုံး လိုက်နေမှာ”
“ဒီကောင်မလေး အရူးမလေး... မိန်းကလေးဆိုတာ အရွယ်ရောက်ရင် အိမ်ထောင်ပြုရမှာပေါ့။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တစ်သက်လုံး အစ်ကိုနဲ့ မရီးနောက်ပဲ လိုက်နေလို့ ရမှာလဲ”
ထိုစဉ် ယန်ချုံးသည် ယခင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ကောလောင်ဆန်း သားအဖအကြောင်းကို သတိရသွားသဖြင့် ယန်လောင်ချွမ်းအား မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဦးလေး... ဒီရက်ပိုင်း အဲဒီ ကောလောင်ဆန်းတို့ လာပြီး အနှောင့်အယှက် ပေးသေးလား”
“တစ်ခေါက်တော့ လာသေးတယ်ကွ။ မင်း အရင်က မှာထားတဲ့အတိုင်း ငါလည်း ရဲတွေကို သွားခေါ်လိုက်တာပေါ့။ ရဲတွေက သူတို့ကို သေချာ ကြိမ်းမောင်းလွှတ်လိုက်တယ်။ သူတို့လုပ်ရပ်က အဓမ္မထိမ်းမြားဖို့ ကြိုးစားတာ… အတင်းအကျပ် လူကုန်ကူးသလို ရောင်းဝယ်တာမျိုး ဖြစ်လို့ နောက်တစ်ခါ ထပ်ရမ်းကားရင် ထောင်ချပစ်မယ်လို့ ပြောလိုက်တာလေ။ အဲဒီနောက်ပိုင်းတော့ သူတို့ ခြေဦးတောင် မလှည့်ရဲတော့ဘူး”
ယန်ရှောင်ကျွမ်းသည် ထိုစကားကို ကြားမှပင် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက် ချနိုင်တော့သည်။ မိမိ၏ ပခုံးထက်တွင် လေးလံစွာ ဖိစီးထားသော ထိုထမ်းပိုးကြီးသည် နောက်ဆုံး၌ အပြီးတိုင် ကျိုးပဲ့ပျက်စီး သွားခဲ့လေပြီ။
ထိုလေးလံလှသော ဘဝထမ်းပိုးကို ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီး ပေးခဲ့သူမှာ အခြားသူမဟုတ်။ မိမိ၏ ရင်ဝယ်၌ အရင်းနှီးဆုံးနှင့် အားကိုးထိုက်ဆုံး ဖြစ်သော အစ်ကိုကြီးယန်ချုံးပင် ဖြစ်လေတော့သတည်း။