အခန်း ၉၉

အခန်း (၉၉) - လူမမြင်စေရ

တရုတ်နှစ်သစ်ကူး အကြိုနေ့သို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ အချိန်ကာလ၏ ရွေ့လျားမှုက ပိုမိုမြန်ဆန် လာသယောင် ရှိသည်။ ယနေ့သည် တရုတ်ပြက္ခဒိန်အရ လဆန်း (၂၉) ရက်နေ့၊ နှစ်သစ်ကူး အကြိုနေ့ပင် ဖြစ်လေသည်။

ယနေ့တွင် ယန်ချုံးသည် စားဖိုဆောင်ဆီသို့ ဂျုံမှုန့်တစ်ကား အပြည့် တင်ဆောင်လာခဲ့၏။ ယခုဆိုလျှင် စားဖိုဆောင်အတွင်း၌ ဂျုံမှုန့်နှင့် ဆန်အိတ်များမှာ ဆယ်တန်ကျော်မျှပင် စုဆောင်းမိနေပြီ ဖြစ်ရာ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် သုံးရက်တာ ကာလအတွင်း စားသောက်ရန် လုံလောက်ရုံသာမက ပိုလျှံနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း စားဖိုဆောင်မှ ပျံ့လွင့်လာသော ဟင်းလျာ အနံ့အသက်များတွင် နှစ်သစ်ကူး၏ အရသာက သင်းပျံ့စွာ ပေါ်လွင်စ ပြုလာတော့သည်။

အလုပ်သမားများအတွက် အဓိကထား ကျွေးမွေးသည့် အစားအစာများမှာလည်း ယခင်ကလို အမြဲစားနေကျ ဂျုံကြမ်းနှင့် ပြောင်းမှုန့် ရောထားသော မုန့်လုံးကြမ်းကြီးများ မဟုတ်တော့ပေ။ ၎င်းတို့အစား ပြောင်းမှုန့်နှင့် ဂျုံဖြူမှုန့် ရောထားသည့် ပေါက်စီ နုနုအိအိများဖြင့် အစားထိုး ပြင်ဆင်ပေးထားသည်။ ထို့အပြင် ဆန်ဖြူကိုပင် အနည်းငယ်မျှ ဝေငှထောက်ပံ့ ပေးနိုင်ခဲ့သေး၏။ ၁၉၆၀ ပြည့်နှစ်၊ ရှင်ယိချန် လေးထောင့် အိမ်ဝင်း၏ နေထိုင်မှု ဘဝများတွင် ဤကဲ့သို့ ဇိမ်ကျကျ စားသောက်ရမည် ဆိုသည်မှာ တွေးပင် မတွေးဝံ့စရာ ကိစ္စတစ်ရပ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဟင်းလျာများထဲတွင်လည်း အသားပါဝင်မှုနှုန်းက ပုံမှန်ထက် တိတ်တဆိတ် ပိုမိုများပြား လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် စားဖိုဆောင်ထဲသို့ ဝင်လာကြသည့် အလုပ်သမားတိုင်း၏ မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးပန်းများ ဝေဆာလျက်ရှိကြသည်။ အစားအသောက် ပြည့်စုံမှုကြောင့် သူတို့၏ လုပ်ငန်းခွင် ဇွဲလုံ့လမှာလည်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ထုတ်လုပ်မှုဌာန၏ နေ့စဉ် စာရင်းဇယားများအရ ထုတ်လုပ်မှု ပမာဏမှာလည်း အံ့မခန်း မြင့်တက်လာခဲ့လေသည်။

ဤမျှ တဟုန်ထိုး တိုးတက်လာမှုကြောင့် စက်ရုံမှူးကြီး ယန်အနေဖြင့် အထက်ဌာနဆိုင်ရာ ခေါင်းဆောင်များထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများကို အကြိမ်ကြိမ် လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ ထိုခေါင်းဆောင်များက စက်ရုံ၏ ထုတ်လုပ်မှု အရှိန်အဟုန် ဤမျှ မြန်ဆန်နေရခြင်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိလိုဇောဖြင့် မေးမြန်းကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် စက်ရုံမှူးကြီး ယန်ကမူ သူ၏ အလုပ်သမားများမှာ အသား၊ ဂျုံဖြူပေါက်စီနှင့် ဆန်ဖြူများ စားနေရသဖြင့် အလုပ်လုပ်ချင်စိတ်များ တက်ကြွနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကို မည်သို့မျှ ဖွင့်ဟပြောဆိုမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူက ရယ်မောလျက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“ခေါင်းဆောင်ကြီး... ကျွန်တော်က ဌာနရဲ့ မူဝါဒကို သေချာ လိုက်နာပြီး အလုပ်သမားတွေရဲ့ အတွေးအခေါ်ပိုင်းကို သေချာ စည်းရုံးပေးလိုက်တာပါ။ ခေါင်းဆောင် လမ်းညွှန်ပေးတဲ့ နည်းလမ်းအတိုင်း လုပ်ကြည့်တာ တကယ်ကို ထိရောက်တာပဲ။ အလုပ်သမားတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေလည်း ပြောင်းလဲလာတယ်။ အလုပ်လုပ်ချင်စိတ်တွေလည်း ပိုပြင်းပြလာတော့ ထုတ်လုပ်မှု ပမာဏကလည်း အလိုလို တိုးတက်လာတာပါပဲ”

“အတွေးအခေါ်ပိုင်းကို စည်းရုံးရုံလေးနဲ့ပဲလား...”

ခေါင်းဆောင်ကြီးက မယုံကြည်သလို လေသံဖြင့် ဆိုလာသည်။

“မင်း ကောင်လေး ငါ့ကို လာမလိမ်နဲ့။ ဌာနအောက်မှာ စက်ရုံတွေ အများကြီးရှိတယ်။ အတွေးအခေါ် စည်းရုံးရေး လုပ်တတ်တာ မင်းတစ်ယောက်တည်းမှ မဟုတ်တာ။ ဘာလို့ တခြားစက်ရုံတွေမှာကျတော့ ထိရောက်မှု မရှိဘဲ မင်းဆီမှာမှ လာအောင်မြင်နေရတာလဲ”

စက်ရုံမှူးကြီး ယန်က သွက်လက်စွာ ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင်တော့ သူတို့တွေ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကောင်အထည်ဖော်တဲ့ နေရာမှာ အားနည်းလို့ ဖြစ်မယ်။ ဒါမှမဟုတ်လည်း ကြိုးစားအားထုတ်မှု မလုံလောက်လို့ နေမှာပေါ့။ မဟုတ်ရင် သူတို့ဆီမှာလည်း ဒီလိုအောင်မြင်မှုတွေ ထွက်လာမှာပဲလေ”

ခေါင်းဆောင်ကြီးမှာ သံသယ မကင်းသေးပေ။

“တကယ်လို့များ...”

“ကောင်းပြီလေ… မင်း အဆင်သင့်သာ ပြင်ထားလိုက်တော့။ ငါ အခုပဲ တခြားသူတွေကို ခေါ်ပြီး မင်းဆီ လာလေ့လာမယ်။ မင်း ဘယ်လိုများ စည်းရုံးရေး ဆင်းထားလဲဆိုတာ လာကြည့်ရသေးတာပေါ့။ ငါ့ရှေ့မှာ နေ့တိုင်း လာညည်း မနေကြဖို့လည်း သူတို့ကို သေချာပြောထားရဦးမယ်။ မင်းသိလား... သူတို့ကို မင်းတို့စက်ရုံက ထုတ်လုပ်မှု စာရင်းဇယားတွေ ပြလိုက်တော့ ဘယ်သူမှ မယုံကြဘူး။ မင်းတို့က လိမ်ပြီး စာရင်းအတုတွေ လုပ်ထားတာလို့ ပြောနေကြတာ။ အခုလို အချိန်မျိုးမှာ အလုပ်သမားတွေ ဗိုက်ဝအောင်တောင် မစားရဘဲ ထုတ်လုပ်မှုက ဘယ်လိုလုပ် တိုးတက်နိုင်မှာလဲတဲ့လေ။ အခုတော့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ သူတို့မျက်စိနဲ့ ကိုယ်တိုင် လာကြည့်ပါစေတော့။ ဘယ်သူက လိမ်နေတာလဲ။ ဘယ်သူက အရည်အချင်းမရှိတာလဲ ဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိရအောင်ပေါ့ကွာ”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် စက်ရုံမှူးကြီး ယန်မှာ အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားရသည်။ အကယ်၍ ထိုသူများသာ အမှန်တကယ် လာရောက် စစ်ဆေးကြမည်ဆိုပါက သူ ဖုံးကွယ်ထားသမျှ အရာအားလုံး ပေါ်လွင်ကုန်တော့မည် မဟုတ်ပါလော။ အခြားစက်ရုံများမှ စက်ရုံမှူးများဆိုသည်မှာလည်း မြေခွေးအိုကြီးများပမာ ပါးနပ် လိမ္မာလွန်းလှသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သာ လာရောက် လေ့လာမည်ဆိုပါက ဤအသားများနှင့် စားနပ်ရိက္ခာများ အကြောင်းကို ချက်ချင်းပင် အနံ့ခံမိသွားကြပေလိမ့်မည်။

ထိုကိစ္စသာ ပေါက်ကြားသွားခဲ့လျှင် သူ၏ အလုပ်သမားများကို ကတိပေးထားသည့် နှစ်သစ်ကူး ပွဲတော် သုံးရက်တာ အခမဲ့ စားသောက်ပွဲကြီးမှာလည်း ရေစုန်မျောရတော့မည် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမူကား ထိုသူများသည် ကောင်းသောအရာ ဟူသမျှကို မြင်တွေ့ပါက အတင်းအဓမ္မ ခွဲဝေယူငင် တတ်ကြသူများ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ ထို့အပြင် ခေါင်းဆောင်ကြီး ဆိုသည်မှာလည်း လှည့်စား၍ လွယ်ကူသူမျိုး မဟုတ်ပေ။

ထိုအရာများ အားလုံးထက် ပို၍ စိုးရိမ်ပူပန်စရာ ကောင်းသောအချက်မှာ ယန်ချုံး ယူဆောင်လာခဲ့သော ရိက္ခာများ၏ ရင်းမြစ်ပင် ဖြစ်လေသည်။ ယန်ချုံးအနေဖြင့် ထိုရိက္ခာများ၏ မူလဇစ်မြစ်ကို အသေးစိတ် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့ခြင်း မရှိသော်ငြား ယင်းတို့မှာ တရားဝင် ပုံမှန်လမ်းကြောင်းများမှ ရရှိလာခြင်း မဟုတ်ကြောင်းကိုမူ လူတိုင်း ရိပ်စားမိကြသည်။ ယခုကဲ့သို့ အစားအသောက်များကို တင်းကျပ်စွာ ကန့်သတ် ထောက်ပံ့ပေးနေသည့် ကာလမျိုးတွင် နိုင်ငံပိုင် စားနပ်ရိက္ခာဆိုင်များ၌ပင် ဤမျှ များပြားသော ရိက္ခာများ သိုလှောင်ထားနိုင်စွမ်း မရှိနိုင်ပေ။

ယခင်က ယန်ချုံး၏ မသေချာသော ရင်းမြစ်မှ ရလာသည့် ရိက္ခာများကို လက်ခံရန် သူ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းမှာ စက်ရုံအတွက် အရေးတကြီး လိုအပ်နေသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း အပြင်လူများကသာ ဤကိစ္စကို ရိပ်မိသွားပြီး အထက်သို့ တိုင်ကြားလိုက်မည်ဆိုပါက သူသည် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်း ဖောက်ဖျက်မှု၊ နိုင်ငံတော်၏ မူဝါဒကို ဆန့်ကျင်မှုတို့ဖြင့် ပြစ်ဒဏ်ခံရမည် ဖြစ်ကာ သူ၏ ရာထူးနေရာပါ ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည့် အန္တရာယ်ရှိနေသည်။

ထိုအချက်ကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် စက်ရုံမှူးကြီး ယန်မှာ ထိုင်မရ ထမရဖြင့် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်သွားရတော့သည်။ သူသည် ဟိုလီခွေကို ချက်ချင်း အခေါ်လွှတ်လိုက်ပြီး လက်ရှိ အခြေအနေကို အကျိုးအကြောင်း ပြောပြကာ သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို တိုင်ပင်နှီးနှော လိုက်၏။ ဟိုလီခွေမှာ လိမ္မာပါးနပ်သူပီပီ ချက်ချင်းပင် ဖြေရှင်းနည်း တစ်ခုကို ထုတ်ပြလာသည်။

“စက်ရုံမှူးကြီး... ဒီရိက္ခာတွေနဲ့ ဝက်သားတွေကို တခြားစက်ရုံက လူတွေ လုံးဝ မသိအောင် ဖုံးကွယ်ထားဖို့ လိုပါတယ်။ ကျွန်တော် အခုပဲ လူတွေကို ခေါ်ပြီး အကုန် သိမ်းခိုင်းလိုက်မယ်။ ပြီးရင် အလုပ်သမားတွေနဲ့ စားဖိုဆောင်က လူတွေကိုပါ ပါးစပ် သေချာပိတ်ထားဖို့ မှာထားလိုက်မယ်။ သူတို့ လာကြည့်တဲ့အချိန် ဘာမှ မမြင်သွားဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲလေ”

စက်ရုံမှူးကြီး ယန်က မျက်မှောင်ကျုံ့လျက် စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

“မင်းပြောတာ ကောင်းပေမဲ့ ပြဿနာက ဒီပစ္စည်းတွေကို ဘယ်မှာ သွားဝှက်ကြမလဲ။ အချိန်ကလည်း သိပ်မရှိတော့ဘူး။ လူတွေကလည်း မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာလေ။ တခြားပြောင်းရွှေ့ဖို့ အချိန်ရပါ့မလား”

ဟိုလီခွေက အကြံပေးလိုက်သည်။

“အချိန်မရလည်း ရသလောက်တော့ ကြိုးစားကြည့်ရမှာပေါ့။ မဖြစ်နိုင်ရင် ကျွန်တော်တို့ ပစ္စည်းတွေကို တစ်ခုခုနဲ့ လုံအောင် ဖုံးအုပ်ထားလိုက်မယ်။ ပြီးရင် ခေါင်းဆောင်ကြီး လာတဲ့အခါ သူတို့ကို စက်ရုံထုတ်လုပ်မှုအပိုင်းကိုပဲ ခေါ်သွားလိုက်။ စားဖိုဆောင်ဘက်ကို မလာဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်ရင် ပြီးတာပါပဲ”

စက်ရုံမှူးကြီး ယန်သည် လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“ဒီနည်းပဲ တတ်နိုင်တော့မှာပဲ။ မင်း အခုပဲ လူတွေကို ခေါ်ပြီး အမြန်သွားလုပ်ချေတော့။ ဘာမှ အလုံမပေါက်စေနဲ့နော်”

ဟိုလီခွေသည် အခန်းအတွင်းမှ ကမန်းကတန်း ထွက်ခွာသွားပြီး သူ၏ ဌာနသို့ ရောက်သည်နှင့် လူများကို ချက်ချင်း စုစည်းလိုက်သည်။

“ရှောင်ကျန်း... မင်းတို့နှစ်ယောက်က စားဖိုဆောင်ကို အမြန်သွား။ စားဖိုဆောင်က လူတွေကို အလုပ်မသိမ်းခိုင်းထားနဲ့ဦး။ ငါပြောစရာရှိတယ်လို့ သွားပြောထား။ ရှောင်ကျန်းနဲ့ ရှောင်ဟယ်... မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဂိုဒေါင်ကို အမြန်သွားပြီး ရွက်ဖျင်တဲအုပ်တွေကို သွားရှာချေ။ အရွယ်အစား ကြီးကြီးတွေ ရနိုင်သလောက် များများယူပြီး စားဖိုဆောင်ကို အမြန်ဆုံး သယ်သွားကြ။ ကဲ... ကျန်တဲ့လူတွေ လက်ထဲက အလုပ်တွေ အကုန်ချပြီး ငါနဲ့လိုက်ခဲ့။ စားဖိုဆောင်ကို သွားကြမယ်။ မြန်မြန်လုပ်ကြကွာ... ငါတို့မှာ အချိန်သိပ်မရှိတော့ဘူး”

ဟိုလီခွေသည် အမိန့်ပေးပြီးသည်နှင့် သူ့တပည့်များနှင့်အတူ စားဖိုဆောင်ဘက်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်လာခဲ့သည်။ အပြင်သို့အရောက်တွင် အပြင်မှ ပြန်လာသော ဒုတိယဌာနခွဲမှူး ကျိုးချီနှင့် ပက်ပင်းတိုးလေတော့သည်။ ကျိုးချီက လူအုပ်ကြီး အလောတကြီး သွားလာနေသည်ကို မြင်သောအခါ သိချင်စိတ်ဖြင့် လှမ်းမေးလိုက်သည်။

“ဌာနမှူး ဟို... ဘာတွေများ အလောတကြီး ဖြစ်နေကြတာလဲ”

ထိုစဉ် ဌာနခွဲ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက ပါးစပ် သံသရာ မဆံ့ဘဲ လွှတ်ခနဲ ဖြေလိုက်သည်။

“ဒုတိယဌာနခွဲမှူး ကျိုးရေ... ဌာနမှူးက ကျွန်တော်တို့ကို စားဖိုဆောင်သွားပြီး ယန်ချုံး ဝယ်လာတဲ့ ရိက္ခာတွေနဲ့ ဝက်သားတွေကို သွားဖုံးအုပ်ခိုင်းနေလို့ပါ”

စကားပင် ဆုံးအောင် မပြောရသေးမှီ ဟိုလီခွေက ကြားဖြတ်၍ အတင်းခေါ်လေတော့သည်။

“အတော်ပဲ ကျိုးချီ... မင်းလည်း ငါတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ကွာ။ အချိန်မရှိတော့ဘူး။ လူများလေ မြန်မြန်ပြီးလေပဲ”

ကျိုးချီမှာ ခဏတာ စဉ်းစားတွေးတော လိုက်ပြီးနောက် ဆင်ခြေပေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့... ခင်ဗျားတို့သာ အရင်သွားနှင့်ကြ။ ကျွန်တော် အိမ်သာဝင်ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း လိုက်လာခဲ့မယ်။ လမ်းမှာကတည်းက တော်တော် အောင့်ထားရလို့”

ဟိုလီခွေလည်း သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြကာ အခြားသူများကို ဦးဆောင်လျက် စားဖိုဆောင်ဆီသို့ ခပ်သုတ်သုတ် ဆက်ထွက်သွားလေသည်။ ကျိုးချီသည် ထိုသူများ ထွက်သွားသည်ကို ကျောခိုင်းကြည့်နေပြီးနောက် အိမ်သာဘက်သို့ လှည့်မသွားတော့ဘဲ အဆောက်အအုံ၏ တတိယထပ်သို့ တက်ကာ လီဟွိုင်တယ်၏ ရုံးခန်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားတော့သည်။

“အစ်ကိုကြီး... အောက်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ ဟိုလီခွေက လူတွေကို ခေါ်ပြီး စားဖိုဆောင်ကို အလောတကြီး ပြေးသွားပြီး အသားတွေ၊ ရိက္ခာတွေကို သွားဖုံးအုပ်ခိုင်းနေရတာလဲ”

ကျိုးချီသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းပင် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်လား...”

လီဟွိုင်တယ်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး နေရာမှ ချက်ချင်း မတ်တတ်ထရပ်ကာ ပြတင်းပေါက်မှ တစ်ဆင့် နောက်ဘက်ရှိ စားဖိုဆောင်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ တခဏမျှ အကဲခတ်ကြည့်ပြီးနောက် သူလည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“တကယ်ပဲဟ... ဒါ သူတို့ ဘာလုပ်ကြတာလဲ။ ရိက္ခာတွေနဲ့ အသားတွေကို အကောင်းကြီး ရှိနေတာကို ဘာကိစ္စ သွားဖုံးကွယ်နေရတာလဲ”

ထိုစဉ် ရုတ်တရက် သူ တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားဟန် ရှိလေသည်။ သူက ကျိုးချီကို လက်ယပ်ခေါ်၍ နားဝတွင်ကပ်ကာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားဆိုလိုက်သည်။

“ရှောင်ကျီ... မင်းလည်း အခု သူတို့နောက် လိုက်သွားလိုက်။ သူတို့ ဘယ်လို ဖုံးအုပ်လဲ ဆိုတာကို သေချာစောင့်ကြည့်ထား။ ခဏနေရင် ဒီကို လူတချို့ ရောက်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းက...”

ကျိုးချီမှာ ခဏတာမျှ ကြောင်အ သွားပြီးနောက် သဘောပေါက်သွားကာ အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်ကိုကြီး... စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော် အစ်ကိုကြီး ပြောတဲ့အတိုင်း တစ်သွေမတိမ်း လုပ်လိုက်ပါ့မယ်”

လီဟွိုင်တယ်သည် ကျေနပ်အားရစွာ ခေါင်းညိတ်ပြရင်း မြှောက်ထိုးပင့်ကော် ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ... မြန်မြန်သွားတော့။ မှတ်ထား... ဒီကိစ္စကိုသာ အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်ရင် ဟိုလီခွေ အနေအေးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဝယ်ယူရေး ဌာနရဲ့ ပင်မ ဌာနမှူး နေရာက မင်းအတွက်ပဲကွ”

ထိုစကားကြောင့် ကျိုးချီ၏ မျက်နှာထက်တွင် အတိုင်းမသိသော ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လာပြီး အခန်းထဲမှ အပြေးအလွှား ထွက်သွားလေတော့သည်။ လီဟွိုင်တယ်သည် ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ စားဖိုဆောင်ဘက်သို့ အဓိပ္ပါယ်ပါပါ ငေးကြည့်နေရင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းမှ မဲ့ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

“အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့ ဒုက္ခရောက်မှာ ဟိုလီခွေ တစ်ယောက်တည်းမှ မဟုတ်တော့တာပဲလေ...”

သူ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်လေတော့သည်။