အခန်း ၅၆

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၅၆

ဖုန့်ယန်ဝမ်က ရွှီမုန့်၏ ပခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပညာရေးနှင့် ပတ်သက်သည့် မေးခွန်းအချို့ကို မေးမြန်းကာ သားမိနှစ်ယောက် ဘေးချင်းယှဉ်လျက် အိမ်ထဲသို့ ဝင်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့ ခြံဝင်းထဲသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်ရုံရှိသေးစဉ်ပင် အပြင်ဘက်ဆီမှ "ဆရာမဖုန့်" ဟု လှမ်းခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူတို့ သားမိနှစ်ယောက်လုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် ပုံစံဖြစ်နေသော ကျန်းမင်ချင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း ငိုယိုထားသည့်အလား နီမြန်းနေသည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်မှာ အလွန် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ကျန်းမင်ချင်းသည် အမြဲတမ်း အဝတ်အစားကို သေသပ်လှပစွာ ဝတ်ဆင်တတ်ပြီး တည်ငြိမ်၍ စမတ်ကျလှပသူဖြစ်သလို သူမ၏ အပြုအမူများမှာလည်း ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ရှာသည်။ သူမအနေဖြင့် ကျန်းမင်ချင်း၏ ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးပါ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ကျန်းမင်ချင်းကို ခြံဝင်းထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ဆွဲခေါ်ခဲ့သည်။ ပါးနပ်သော ရွှီမုန့်ကလည်း ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ယူခဲ့ပေးပြီး ရေနွေးကြမ်းကို ချက်ချင်း ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။

ကျန်းမင်ချင်းသည် အိမ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် စိတ်ကို ဆက်ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ မျက်ရည်များ အဆက်မပြတ် စီးကျလာခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည့်အချိန်တွင် သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများပင်လျှင် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့သည်။

သူမတွင် ဘာများဖြစ်ပျက်ခဲ့ရသနည်း။ ဘာဖြစ်လို့ ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးအထိ ဖြစ်သွားရသနည်း။ သမီးဖြစ်သူ ထွမ်ထွမ်တွင် တစ်စုံတစ်ခု သွေးပျက်စရာများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရခြင်းကြောင့်လား။ သို့သော် သမီးတွင် ကိစ္စရှိခဲ့လျှင် သူမအနေဖြင့် ဤနေရာသို့ ဘာကြောင့် လာခဲ့ရသနည်း။

ရွှီမုန့်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းစုံ ပျံလွင့်နေပြီး မိမိကိုယ်မိမိပင် ထိတ်လန့်သွားရသည်။ "သမီး အန်တီမျက်နှာသစ်ဖို့အတွက် ရေနွေး သွားယူပေးပါမယ်။"

သူမသည် ရေနွေးအိုးထဲမှ ဆူပွက်နေသော ရေနွေးများကို လောင်းထည့်ကာ အအေးခံရန်အတွက် ရေအေး ထက်ဝက်ခန့်ကို ရောစပ်ပြီးနောက် သန့်ရှင်းသော မျက်နှာသုတ်ပဝါတစ်ထည်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ သူမ ရေဇလုံကို ယူဆောင်လာသည့် အချိန်တွင်မူ ကျန်းမင်ချင်းမှာ အနည်းငယ် စိတ်တည်ငြိမ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ချောမောလှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်စီးကြောင်းများ ထင်ကျန်နေဆဲဖြစ်ပြီး ရေ၏ အပူချိန်ကို စမ်းသပ်ရန်အတွက် လက်ချောင်းလေးများကို ရေထဲသို့ နှစ်၍ ကြည့်လိုက်သည်။

နွေးထွေးသော ရေများက သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်လေးများကို ညင်သာစွာ လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။

ကျန်းမင်ချင်း၏ လက်ချောင်းလေးများမှာ ဖြူစင်ဝင်းပပြီး သွယ်လျနေကာ သူမနှင့် သက်တူရွယ်တူ အခြားအမျိုးသမီးအများစု၏ ကြမ်းတမ်းနေသော လက်များနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေခဲ့သည်။

ရွှီမုန့် ပြောလိုက်သည်။ "အန်တီ၊ သမီး သန့်ရှင်းတဲ့ ပ၀ါတစ်ထည် ယူလာခဲ့တယ်၊ မျက်နှာလေး သစ်လိုက်ဦးနော်။"

ကျန်းမင်ချင်းက သူမကို ကြည့်ပြီး သွားရှစ်ချောင်းလုံး ပေါ်လွင်စေမည့် သူမ၏ ပုံမှန် အပြုံးမျိုးဖြစ်အောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစား၍ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ထိုအပြုံးထဲ၌ မည်သည့် နွေးထွေးမှု အရိပ်အယောင်မျှ ပါဝင်မနေခဲ့ပါ။

သူမသည် တကယ့်ကို တောက်ပကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး အလှဆုံး အရွယ်ဖြစ်သည့် လူငယ်ဘဝ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည့် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ယခုမျှ လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကမူ....

မိမိကိုယ်တိုင်လည်း တစ်ချိန်တုန်းက ယခုကဲ့သို့ လှပခဲ့ဖူးသည်။ သို့မဟုတ်ပါက အပြိုင်အဆိုင် အလွန်များပြားပြီး ဝင်ရောက်ရန် မလွယ်ကူလှသည့် ရထားပို့ဆောင်ရေးဦးစီးဌာနတွင် လုပ်ကိုင်ရန်အတွက် ကျေးလက်ဒေသမှနေ၍ သီးသန့် ရွေးချယ်ခြင်း ခံရမည်မဟုတ်ပါ။

သို့သော် အလှအပဆိုသည်မှာ အဘယ်ကြောင့် အရေးပါပါမည်နည်း။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများက မျက်နှာပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာရန် နှစ်အနည်းငယ်သာ လိုအပ်ပြီး မိမိ၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် တက်ကြွမှုများကို တဖြည်းဖြည်းနှင့် စုပ်ယူဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရေတွက်၍မရနိုင်သော ညပေါင်းများစွာတွင် မိတ်ကပ်များကို ဖျက်လိုက်သည့်အခါ ကျန်းမင်ချင်း၏ မျက်နှာပေါ်၌ ပေါ်ထွက်လာတတ်သည့် ပင်ပန်းမှုများကို ပြင်ပလူ တစ်ဦးတစ်‌ယောက်ပင်လျှင် တစ်ခါမျှ မမြင်တွေ့ဖူးခဲ့ကြပါ။

ကျန်းမင်ချင်းသည် ခေါင်းကိုငုံ့ကာ ပဝါကို တိတ်တဆိတ် ညှစ်လိုက်သည်။ နွေးထွေးသော ပ၀ါကို မျက်နှာပေါ်သို့ အုပ်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ခံစားလိုက်ရသည့် သက်သာမှုက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ပြေလျော့သွားစေခဲ့သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်နေခဲ့သည့် စိတ်သောကကြိုးလေးမှာလည်း အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားခဲ့ရသည်။

သူမ မျက်နှာသစ်ပြီးသည့်အခါတွင်မူ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်၌ မိတ်ကပ်အကြွင်းအကျန် အလွှာတစ်ခု ဝဲပျံလို့‌နေသည်။

ရွှီမုန့် ဆပ်ပြာတုံးတစ်တုံးကို ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အန်တီ၊ သမီးတို့အိမ်မှာတော့ သာမန် ဆပ်ပြာပဲ ရှိတာမို့ မျက်နှာကို စင်ကြယ်အောင် ဆေးချင်ရင် သုံးလို့ရပါတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ သမီးတို့က ရေချိုးတဲ့ဆပ်ပြာနဲ့ မျက်နှာသစ်တဲ့ဆပ်ပြာကို သီးသန့်စီ ခွဲထားတာပါ။ ဒါက ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ခါမှ မသုံးရသေးတဲ့ ဆပ်ပြာအသစ်ပါ။ လက်ထဲမှာ အမြှုပ် အရင်ထွက်အောင်လုပ်ပြီးမှ မျက်နှာပေါ်ကို ပွတ်လိုက်ပါ။ ပြီးရင် သမီး ရေအသစ်တစ်ဇလုံ ထပ်လဲပေးပါမယ်။"

သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အရုပ်မလေးတစ်ရုပ်ကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ပုတ်ခတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။

ကျန်းမင်ချင်း ရုတ်တရက် ပြုံးမိသွားသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ ပုံစံမှာ အလွန်ပင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေမည်မှာ သေချာလှသည်။ သူမသည် အခြားမည်သည့်နေရာသို့မျှ မသွားရဲသဖြင့် ဤလမ်းနားမှ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဖြတ်လျှောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် မိမိကဲ့သို့ပင် ဘဝတွင် ကံဆိုးမှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရဖူးသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သော ဆရာမဖုန့်ကို သတိရမိသွားပြီး ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် စိတ်ခံစားမှုကြောင့် သူမ၏အမည်ကို လှမ်းခေါ်မိခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ လုံးဝမထင်မှတ်ထားခဲ့မိသည့်အချက်မှာ ဖုန့်ယန်ဝမ်နှင့် သူမ သမီးဖြစ်သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မိမိအပေါ် သနားကရုဏာသက်နေသည့် အမူအရာမျိုး သို့မဟုတ် စပ်စုလိုသည့် အရိပ်အယောင်မျိုး လုံးဝ ပေါ်ထွက်မနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါနဲ့... အခု လက်ရှိ အခြေအနေက ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲဟင်။"

"ကျွန်မ အိမ်ကလူတွေနဲ့ ရန်ဖြစ်လာတာပါ" ကျန်းမင်ချင်းက ဖွင့်ဟပြောဆိုလိုက်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ် ထပ်မေးလိုက်သည်။ "သွားစရာ နေရာရော ရှိရဲ့လား။"

ကျန်းမင်ချင်းက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားသည်ကို မြင်တွေ့ရသည့်အခါတွင်မူ ဖုန့်ယန်ဝမ်အနေဖြင့် အခြေအနေကို အနည်းနှင့်အများ ခန့်မှန်းမိသွားသည်။ ကျန်းမင်ချင်းတွင် တကယ်ပင် သွားစရာနေရာ မရှိတော့ခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။ အကယ်၍ သူမတွင် တည်းခိုနေထိုင်နိုင်မည့် ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်း သို့မဟုတ် ဆွေမျိုးတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှသာ ရှိနေခဲ့ပါက ဤနေရာသို့ အဘယ်ကြောင့် ရောက်လာပါမည်နည်း။

ကျန်းမင်ချင်းမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ နေမိလေရာ သူမသည် အိမ်မှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမှလည်း ယူဆောင်လာနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ တည်းခိုခန်း၏ ကောင်တာသို့ ရောက်ရှိပြီး အထောက်အထားကတ်ပြား တောင်းခံသည့် အချိန်ကြမှသာ မိမိတွင် မည်သည့်စာရွက်စာတမ်းမျှ ပါမလာခဲ့ကြောင်း သတိပြုမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအထောက်အထားများကို ပြန်လည်ယူဆောင်ရန်အတွက် အိမ်သို့ ပြန်သွားရဲသည့် သတ္တိလည်း သူမတွင် မရှိပါ။ ထိုအိမ်သို့မူ သူမအနေဖြင့် ဘဝတွင် နောက်တစ်ခါ ဘယ်သောအခါမှ ပြန်မသွားချင်တော့ပါ။

ဖုန့်ယန်ဝမ် ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

ကျန်းမင်ချင်းသည် ထိုစကားလုံးတစ်ခွန်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်နိုင်သဖြင့် သူမကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

"အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင်တော့ ဒီအိမ်မှာပဲ ခဏလောက် တည်းနေလိုက်ပါလား။"

ကျန်းမင်ချင်းက နှုတ်ခမ်းကိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာလား။ ကျွန်မမှာ အဲဒီလိုမျိုး ရွေးချယ်စရာ ဘယ်ရှိပါတော့မလဲ"

"ဒါဆိုရင်တော့ အရင်ဆုံး အိမ်ထဲကို ဝင်ကြည့်လိုက်ပါဦး။ တကယ်လို့ အဆင်မပြေဘူးဆိုရင်လည်း ကျွန်မ ငွေကြေးတချို့ ထုတ်ချေးပေးနိုင်တယ်။ စိတ်ညစ်နေရတဲ့ အချိန်မျိုးမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပိုပြီးတော့ ပင်ပန်းဆင်းရဲအောင် မလုပ်သင့်ဘူး။ အခုလို ကာလမျိုးမှာတင် စိတ်ဓာတ်ကို ပိုပြီးတော့ မြှင့်တင်ထားရမှာ။ ရှင်က အလုပ်အကိုင်လည်း ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား။ အစ်မကြီးယန် ပြောပြသ‌လောက်အရဆိုရင် ရှင်က ရထားတွဲတာဝန်ခံချုပ် တစ်‌ယောက် ဖြစ်ပြီးတော့ အလယ်အလတ်အဆင့် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးလို့ သိရတယ်။ ရထားပို့ဆောင်ရေးဦးစီးဌာနဆိုတာ တကယ့်ကို အဆင့်အတန်းရှိတဲ့ ဌာနကြီးတစ်ခုပဲလေ၊ ဒီနေရာကို ဝင်ခွင့်ရဖို့အတွက် လူဘယ်လောက်များများက အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေကြရလဲ။ ရှင်ရော အဲဒီတုန်းက ဘယ်လို ဝင်ခွင့်ရခဲ့လဲ။ သေချာတာတစ်ခုကတော့ ရုပ်ရည်တစ်ခုတည်းကြောင့် မဟုတ်ဘူး၊ ရှင်က ဒီလောက် အရည်အချင်းရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပဲလေ။ အခုလို ကိစ္စမျိုးက ရှင့်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အလဲထိုးနိုင်မှာလဲ။ ကျွန်မရဲ့ အိမ်က သိပ်ပြီး မကျယ်ဝန်းလှပေမယ့် ရက်နည်းနည်းလောက် တည်းခိုဖို့အတွက်ကတော့ ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး။"

"အင်း" ကျန်းမင်ချင်း တိုးညှင်းစွာ ပြန်ဖြေပြီးနောက် ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ နောက်မှနေ၍ အိမ်ထဲသို့ လိုက်ပါဝင်ခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ရာသီဥတုမှာ အလွန် ပူပြင်းခြင်းမရှိသည့်အတွက် ရက်အနည်းငယ်ခန့် နေထိုင်ရန် အဆင်ပြေသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အိပ်ရာမှာ အတော်လေး ကျယ်ဝန်းသဖြင့် ညဘက်တွင် သမီးဖြစ်သူ ရွှီမုန့်နှင့်အတူ မျှဝေအိပ်စက်နိုင်ပြီး ကျန်းမင်ချင်းကိုမူ ရွှီမုန့်၏ အိပ်ရာတွင် အိပ်စက်စေရန်အတွက် အိမ်တွင်းခန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည်။

အိမ်တွင်းခန်းမှာ ဆယ်စတုရန်းမီတာကျော်ခန့်သာ ကျယ်ဝန်းသော အိပ်ခန်းလေး တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အတွင်းဘက် နံရံ၏ အပေါ်ပိုင်းတွင် အလင်းရောင် ရရှိစေရန်အတွက် အလင်းပေါက် အမိုးပြားအချို့ တပ်ဆင်ထားသော်လည်း ပြတင်းပေါက်ဟူ၍မူ မရှိပါ။ ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ ကုတင်မှာ အတွင်းဘက်နံရံနှင့် ကပ်လျက် တည်ရှိနေသည်။

ရွှီမုန့်၏ ကုတင်ကိုမူ ဆန့်ကျင်ဘက် နံရံတစ်ခုတွင် အခြေချထားသည်။ အခန်းကို နှစ်ပိုင်းခွဲခြားရန်အတွက် မျက်နှာကြက်တွင် ချိတ်များတပ်ဆင်ကာ လိုက်ကာတစ်ခု ဆွဲထားသော်လည်း အသံလုံသည့် စနစ်မျိုးတော့ မဟုတ်ပါ။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ရွှီမုန့်၏ အိပ်ရာကို လက်ညှိုးညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။"ဒီနေရာကတော့ ရှင့်ရဲ့ အိမ်လိုမျိုး သက်တောင့်သက်သာရှိပြီး အဆင်ပြေမှာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် စိတ်မရှိဘူးဆိုရင်တော့ ရက်နည်းနည်းလောက် အဆင်ပြေသလို နေသွားပါဦး။ အိမ်သာကတော့ အပြင်ဘက်မှာ ရှိတာမို့ ညဘက်သွားချင်ရင် အပြင်ထွက်ရလိမ့်မယ်။ ကျွန်မနဲ့ ရွှီမုန့်က ညဘက်ဆိုရင် အိပ်ချိန်နောက်ကျတတ်ကြတာမို့၊ တကယ်လို့ ကြောက်တယ်ဆိုရင် လှမ်းပြီး ခေါ်လိုက်ပါ။"

သူမသည် အဆင်မပြေမှုများကို ညည်းညူခြင်းမျိုး မရှိသလို စပ်စုသည့် မေးခွန်းများကိုလည်း အမြောက်အမြား မမေးမြန်းခဲ့ပါ။ ထိုအပြုအမူများကြောင့် ကျန်းမင်ချင်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခေါင်းကို ချက်ချင်း ငုံ့ချလိုက်မိတော့သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ယန်ဝမ်။"

"ဒါနဲ့... ကျွန်မလည်း သေသေချာချာ မမေးရသေးဘူး၊ တကယ်ပဲ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လို့လဲ။"

"ကျွန်မ..." ကျန်းမင်ချင်းသည် ခဏတာ တွန့်ဆုတ်နေမိသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ ဖွင့်ဟ၍ ပြောပြလိုက်တော့သည်။ "ထွမ်ထွမ်ရဲ့ အဖေက... အပြင်မှာ နောက်မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ ဖောက်ပြန်နေတာ ထင်တယ်။"

အစပိုင်းတွင်မူ သံသယအဆင့်သာ ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယောက်ျားဖြစ်သူ၏ အဝတ်အစားများပေါ်တွင် သူမ ဆံပင်မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသော ဆံပင်အရှည်မျှင်များ ခဏခဏ ပါရှိနေတတ်ခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် အိမ်သို့ ပြန်လာမည့်အချိန် တဖြည်းဖြည်းနှင့် နည်းပါးလာခဲ့သည်။

ကျန်းမင်ချင်း၏ ရင်ထဲရှိ သံသယများမှာလည်း ပို၍ ကြီးထွားလာခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ တစ်နေ့၌ ထိုအမျိုးသမီးက သူမထံသို့ တိုက်ရိုက်လာကာ သူမတွင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ငိုယိုတောင်းပန်ရင်း အသိပေးလာခဲ့သည်။

ကျန်းမင်ချင်းသည် အလွန်ပင် ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးကို ရိုက်နှက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏အမျိုးသားက ချက်ချင်း အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး သူမကို တားဆီးခဲ့သည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် ဖြစ်ပွားလေ့ရှိသည့် မယားကြီးက အငယ်အနှောင်းကို မိသည့် ဇာတ်လမ်းများအတိုင်းပင် အရာရာက ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းမင်ချင်း ထိုအမျိုးသမီးကို တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားစဉ် ထွမ်ထွမ်၏ အဖေဖြစ်သူက သူမကို ပြန်လည်၍ ရိုက်နှက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုဒေါသကို မြိုသိပ်မထားနိုင်တော့သည့်အတွက် ကျန်းမင်ချင်းသည် ယောက္ခမများရှိရာ အိမ်သို့ သွားရောက်ကာ အကျိုးအကြောင်းကို တိုင်တန်းခဲ့သည်။

သို့သော် သူတို့အိမ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည့် အခါတွင် လင်ယောက်ျား၏ မိသားစုတစ်ခုလုံးက ဤအကြောင်းကို အစကတည်းက သိရှိထားကြကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူ့၏ မိဘများသာမက ယောင်းမဖြစ်သူများပါ အားလုံး ပူးပေါင်းပါဝင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အစပိုင်းတွင်မူ သူတို့သည် အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်ပြီး အားနာသလို ပြုမူခဲ့ကြသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်မူ ယောင်းမတစ်ဦးက ပြတ်သားစွာ ပြောခဲ့သည်။

"အစ်မကလည်း ယောက်ျားလေးမှ မမွေးပေးနိုင်ခဲ့တာ။ သူက အပြင်မှာ နောက်တစ်ယောက် ရှာတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ ကလေးမွေးလာရင် အိမ်ကို ပြန်ခေါ်ပြီး အစ်မကိုယ်တိုင်ပဲ ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်လိုက်ပေါ့။ ဒါကလည်း ကျွန်မတို့ မိသားစုရဲ့ သွေးသားပဲလေ။ အပြင်မှာ ဒီအတိုင်း ပစ်ထားလို့မှ မရတာ၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

သားသမီးဆိုလျှင် ယောက်ျားလေး ရရှိရေးအတွက်သာ ကြည့်ရှုကြသဖြင့် သူတို့သည် တကယ်ပင် အရှက်တရားအားလုံးကို ဘေးဖယ်ထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်ယောက်ျားနှင့်အတူ နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူတကွ နေထိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း ထိုအချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ သူမအတွက် လုံးဝ စိမ်းသက်နေခဲ့သည်။ သူသည် မည်သည့် သံယောဇဉ်မှ မရှိသည့် လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူက မိမိအနေဖြင့် ထွက်သွားတော့မည်ဟုသာ ပြောဆိုကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ အိမ်ရှိ ပစ္စည်းများနှင့် ပတ်သက်၍လည်း သူမအနေဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ ယူဆောင်သွားရန် စိတ်မကူးနှင့်ဟု ပြောခဲ့သေးသည်။ တရားရုံးသို့ သွားရောက် တရားစွဲဆိုလျှင်လည်း အကျိုးရှိမည်မဟုတ်ပါ။ ငွေကြေးအများစုမှာ သူကိုယ်တိုင် ရှာဖွေထားခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် တရားသူကြီးကလည်း သူ့ဘက်ကသာ ဆုံးဖြတ်ပေးလိမ့်မည်ဟု ပြောသည်။

ယခင်က သူမအပေါ် အမြဲတမ်း ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့ဖူးသည့် ယောက္ခထီးနှင့် ယောက္ခမတို့ပင်လျှင် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမဘက်ကနေ ရပ်တည်ပေးခြင်း လုံးဝ မရှိခဲ့ကြပါ။

ဒါတင်မကသေးဘဲ သူတို့သည် သူမကို ရန်သူကဲ့သို့ပင် ဝိုင်း၍ စောင့်ကြည့်ကာကွယ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအမျိုးသမီး၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲရှိ ကလေးကို သူမက ရန်ပြုမည်ကို စိုးရိမ်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် အရှုပ်အရှင်းများ ပြုလုပ်ကာ လင်ယောက်ျားထံမှ အိမ်ထောင်ရေး ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ခွဲဝေတောင်းခံမည်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် စောင့်ကြည့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းမင်ချင်းသည် အလွန် နာကျည်းမိသော်လည်း ထိုမိသားစုကို ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် သူမတွင် အင်အားမရှိခဲ့ပါ။

သူမယောက်ျား၏ မိသားစုမှာ ငွေကြေးရော သြဇာအာဏာပါ ရှိကြသူများ ဖြစ်သည်။ သူမအနေဖြင့် မည်မျှပင် ပြဿနာရှာပါစေ နောက်ဆုံးတွင် နိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း သိသည်။ ထိုအိမ်တွင် ဆက်နေထိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့သဖြင့် သူမသည် အိမ်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အစီအစဉ်မှာ သမီးဖြစ်သူ ကျောင်းဆင်းချိန်တွင် သွားရောက်ခေါ်ဆောင်ပြီးမှ ရှေ့ဆက်ဘာလုပ်ရမည်ကို စဉ်းစားရန်ဖြစ်သော်လည်း သတိမထားမိဘဲ လမ်းလျှောက်လာရင်း ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လူမှုပတ်ဝန်းကျင်ချင်း မတူညီကြသော်လည်း နှစ်ဦးစလုံးမှာ အိမ်ထောင်ရေးအဆင်မပြေမှုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ကြရသူများ ဖြစ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မည်၊ ကျန်းမင်ချင်းသည် ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ အရှေ့တွင် ရင်ဖွင့်ပြောဆိုရသည်ကို ပို၍ စိတ်အေးချမ်းမှု ရှိသည်ဟု ခံစားမိသည်။

"ကျွန်မ အခု ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ" ကျန်းမင်ချင်းသည် မျက်နှာကို အုပ်၍ ထပ်၍ငိုမိပြန်သည်။ "ပတ်ဝန်းကျင်က လူတိုင်းက ကျွန်မ အိမ်ထောင်ဖက်ကောင်း ရထားတယ်ဆိုပြီး မနာလိုဖြစ်ခဲ့ကြတာ။ ဒါပေမယ့် အခုမှပဲ ကျွန်မရဲ့ လက်ထဲမှာ တစ်ပြားတစ်ချပ်တောင် မရှိဘူးဆိုတာကို သိလိုက်ရတော့တယ်။ ကျွန်မမှာ ဘာပိုင်ဆိုင်မှုမှ မရှိဘူး။"

သူမတွင် ကိုယ်ပိုင်အလုပ်အကိုင်တစ်ခု ရှိနေသေးခြင်းမှာ တကယ့်ကို ကံကောင်းလှသည်ဟု ဆိုရမည်။

ထိုအိမ်ကြီးမှာ မည်မျှပင် ခမ်းနားထည်ဝါပြီး ဇိမ်ရှိလှပါစေ၊ သူမ တကယ်တမ်း ထွက်ခွာလာခဲ့သည့် အချိန်တွင်မူ ထိုအရာအားလုံးမှာ သူမနှင့် ဘာမှ မသက်ဆိုင်ခဲ့ကြောင်းကို ကောင်းစွာ နားလည်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုနေရာမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူမတွင် သွားစရာ နေရာဟူ၍ မရှိပါ။ သူမ၏ မိဘများအိမ်မှာ အခြားပြည်နယ်တစ်ခုတွင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များမှာလည်း အားလုံး အိမ်ထောင်ကိုယ်စီ ရှိကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် ရုတ်တရက် သွား၍အနှောင့်အယှက်ပေးရန် အဆင်မပြေပါ။ သူမ၏ သူငယ်ချင်းအများစုမှာလည်း သူမယောက်ျား၏ အသိုင်းအဝိုင်းမှ လူများသာဖြစ်သဖြင့် သူတို့အရှေ့တွင် ယခုလို သိက္ခာအကျမခံနိုင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူမကို ခေတ္တခိုလှုံခွင့်ပေးမည့်သူသာ မရှိခဲ့ပါက သူမ၏ စိတ်ဓာတ်များမှာ လုံးဝ ပြိုလဲပျက်စီးသွားရတော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်နေလိမ့်မည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ် ကြင်နာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေရာမှာပဲ အရင်ဆုံး စိတ်အေးအေးထားပြီး နေလိုက်ပါဦး။ တချို့ ကိစ္စတွေကိုတော့ နောက်မှပဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြေရှင်းကြတာပေါ့။"

ရွှီမုန့်သည် အိမ်တွင်းခန်းထဲမှ ပြန်လည်ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး အိပ်ရာခင်းများနှင့် စောင်အစွပ်များကို သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်သော အရာများဖြင့် အစားထိုး လဲလှယ်ပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သူမသည် အနားသို့ တိုးလာပြီး ကျန်းမင်ချင်းကို မေးလိုက်သည်။ "အန်တီ၊ ဒါနဲ့ ထွမ်ထွမ်ကရော ဘယ်မှာလဲ။"

ကျန်းမင်ချင်းက နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အန်တီတို့ စပြီး ရန်ဖြစ်ကြကတည်းက သူမရဲ့ အဒေါ်က ထွမ်ထွမ်ကို ခေါ်သွားခဲ့တယ်။"

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထွမ်ထွမ်မှာ သူတို့၏ သွေးသားအရင်းအချာပင် ဖြစ်သည်။ မမွေးဖွားရသေးသည့် ကလေးတစ်ဦးကြောင့်နှင့် နှစ်ပေါင်းဆယ်နှစ်ကျော်ကြာအောင် ပြုစုပျိုးထောင်လာခဲ့သည့် တူမအရင်းကို ပစ်ပယ်လိုက်မည့်အထိတော့ သူတို့ ရက်စက်ကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။