အခန်း ၅၇

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၅၇

ရွှီမုန့် ပြောလိုက်သည်။ "အန်တီ လုပ်တာ တကယ့်ကို မှန်တယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်အတွက်ပဲ အရင်ဆုံး စဉ်းစားရမှာမို့၊ လောလောဆယ်တော့ ထွမ်ထွမ်ကို သူမရဲ့အဒေါ်ဆီမှာပဲ ခဏထားလိုက်ပါ။ ကလေးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်စရာ မလိုတော့တဲ့အတွက် အန်တီလည်း နည်းနည်း အနားယူလို့ ရသွားတာပေါ့။ ဒီအချိန်မှာ စိတ်ကို လျှော့ပြီး အနားယူလိုက်ပါဦး။"

"အမေ၊ အန်တီ့ကို ကြိုဆိုတဲ့အနေနဲ့ ဒီညမှာ ကောင်းမွန်တဲ့ ညစာတစ်ခုခုကို အတူတူ ချက်ပြုတ်စားကြရင် မကောင်းဘူးလား။"

ဖုန့်ယန်ဝမ် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်လည်း ဈေးကို မြန်မြန်သွားပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်နဲ့ လိုအပ်တာတွေ သွားဝယ်လိုက်လေ။ အခုလို အချိန်မျိုးဆိုရင် ဈေးထဲမှာ ပစ္စည်း သိပ်ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ လျိုကျင်း၊ ဒီည အန်တီတို့နဲ့အတူ ညစာ လာစားနော်။ နင့်အစ်မနဲ့အတူ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဝယ်ဖို့ ဈေးကို လိုက်သွားပေးဦး"

သူမ စကားပြောလိုက်သည့်အချိန်တွင်ပင် ခြံဝင်းထဲသို့ ကလေးခေါင်းလေး တစ်ခု ပြူးထွက်လာခဲ့သည်။ လျိုကျင်းနှင့် သူ့၏ ညီငယ်နှစ်ဦးမှာ အပြင်ဘက်တွင် ကစားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းမင်ချင်းသည်လည်း ဤကလေးများအကြောင်း သိထားပြီး ဖြစ်သည်။ အကြီးဆုံးကလေးမှာ ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ အိမ်ရှင်ပင်။ ရံဖန်ရံခါတွင် သူမသည် အိမ်မှ သစ်သီးအကျန်များကို ယူဆောင်လာပေးတတ်သဖြင့် ဤနေရာရှိ ကလေးများနှင့် အတော်လေး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အစောပိုင်းတုန်းက ကျန်းမင်ချင်း ငိုယိုနေသံကို ကြားရသည့်အချိန်တွင် လျိုကျင်းသည် သူ့၏ ညီငယ်နှစ်ဦးကို အနားသို့ သွား၍ နှောင့်ယှက်ခြင်းမပြုရန် တားဆီးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ့ကို လှမ်းခေါ်သံ ကြားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လျိုကျင်းသည် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ "အန်တီ၊ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်တာလား။"

ဖုန့်ယန်ဝမ် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီည ငါတို့အားလုံး အတူတူ ညစာ အတူ စားကြမယ်။ နင့်အစ်မနဲ့အတူ ဈေးဝယ်ဖို့ လိုက်သွားပေးပါဦး။"

ထို့နောက် သူမသည် ရွှီမုန့်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါနဲ့ ငါတို့အိမ်က စားဖိုမှူးကြီးက ဒီညအတွက် ဘာဟင်းချက်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။"

ရွှီမုန့်သည် တစ်လလျှင် တစ်ကြိမ်သာ ကျောင်းပိတ်ရက် ရရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုလို အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည့် အချိန်တွင်မူ ကောင်းမွန်သော အစားအစာများကို စားသောက်ချင်မိသည်မှာ သဘာဝပင်။

ဒါ့အပြင် အိမ်တွင် ဧည့်သည်လည်း ရှိနေသဖြင့် သေသေချာချာ ကောင်းမွန်စွာ ပြင်ဆင်ချက်ပြုတ်ရန် လိုအပ်ပါသည်။

ရွှီမုန့် ပြောလိုက်သည်။ "ဟော့ပေါ့ စားကြရအောင်။"

ဤခေတ်ကာလတွင် ဒေသ အစားအစာများမှာ တစ်နိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာဖြင့် ကျယ်ပြန့်စွာ ခေတ်မစားသေးသော်လည်း မြို့တော်ဖြစ်သည့်အတွက်ကြောင့် လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းဟူသမျှကို မြို့ထဲတွင် ရှာဖွေဝယ်ယူနိုင်သည်။

ရွှီမုန့်အနေဖြင့် ဟော့ပေါ့စားချင်နေသည်မှာ အတော်လေး ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အတိတ်ဘဝတုန်းက ဆိုရှယ်မီဒီယာများ ခေတ်စားချိန်တွင် ဟော့ပေါ့အနှစ်ကို ကိုယ်တိုင်ပင် အစမှအဆုံး ပြုလုပ်ဖူးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယနေ့တွင် သူမ ကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်ချက်ပြုတ်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ရွှီမုန့် ဈေးဝယ်ရန် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်တွင်မူ ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ကျန်းမင်ချင်းဘက်သို့ လှည့်၍ ကြည့်လိုက်သည်။

"ပြောပါဦး" ကျန်းမင်ချင်းအနေဖြင့် တကယ်ပင် ငွေကြေးမရှိတော့သဖြင့် သူမအိမ်တွင် လာရောက်ပုန်းခိုနေခြင်း ဖြစ်သည်ဟူသောအချက်ကို သူမ လုံးဝ မယုံကြည်ခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ သူမက အခြေအနေကို အကဲခတ်မိပြီးသား ဖြစ်သည်။

ကျန်းမင်ချင်း ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဖွင့်ဟပြောပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ချင်လို့၊ ဒါပေမယ့် အခုလောလောဆယ် ဘယ်ကနေ စရမလဲဆိုတာ လုံးဝ မသိ ဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်မ... တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ဒီအကြောင်းကို ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ချင်ရုံသက်သက်ပါ။ ရှင်လည်း အရင်တုန်းက ကိုယ်ပိုင်အိမ် ရှာခဲ့ဖူးတော့ အတွေ့အကြုံ တချို့တော့ ရှိလိမ့်မယ် မဟုတ်လား။"

ဤကဲ့သို့သော အကြောင်းအရာမျိုးမှာ အခြားသူများနှင့် လွယ်လွယ်ကူကူ ဆွေးနွေးရန် မလွယ်ကူလှပါ။ အထူးသဖြင့် သူမ၏ လုပ်ငန်းခွင်ရှိ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ သူမ ဖွင့်ဟပြောဆိုရဲခြင်း မရှိပါ။

အကယ်၍ ထိုသတင်းသာ သူမယောက်ျား၏ မိသားစုထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပါက ပို၍ ပြဿနာကြီးထွားလာနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျန်းမင်ချင်း၏ အိမ်တစ်လုံး အမှန်တကယ် ဝယ်ယူချင်နေသည်ဟူသော အချက်ကြောင့် ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် တဖြည်းဖြည်း ကျယ်သွားခဲ့ရသည်။

ကျန်းမင်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ နောက်ဆုံးမှာ လင်မယားကွာရှင်းပြတ်စဲဖို့ကို ရွေးချယ်ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ထားဖို့ လိုအပ်တယ်။ လက်ရှိမှာတော့ ကျွန်မတို့ မိသားစုရဲ့ ငွေကြေးခွဲဝေမှုအားလုံးက ယောက္ခထီးရဲ့ လက်ထဲမှာပဲ ရှိနေတာ။ တကယ်လို့ သူတို့က ကျွန်မကို ဘာပစ္စည်းမှ မပေးချင်ဘူးဆိုရင် ကျွန်မအနေနဲ့ တစ်ပြားတစ်ချပ်တောင် ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ အလွန်ဆုံးရမှသာ ကျွန်မရဲ့ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရတဲ့ အပျိုအရွယ်အတွက် နစ်နာကြေးတချို့ပဲ တောင်းဆိုလို့ ရနိုင်မှာ။ ဒါကြောင့်မို့လို့ အခုလိုမျိုး အရေးကြုံလာတဲ့အခါ သူငယ်ချင်းတွေကို သွားပြီးမနှောင့်ယှက်ရဘဲ တည်းခို ခိုလှုံနိုင်ဖို့အတွက် အိမ်တစ်လုံးဝယ်ဖို့ ငွေကို တိတ်တိတ်လေး စုနေခဲ့တာ"

ထို့နောက် သူမသည် အိမ်တစ်လုံး ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးများနှင့် အားသာချက်များကို ဖုန့်ယန်ဝမ်အား အသေးစိတ် ရှင်းလင်းပြောပြခဲ့သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "သူငယ်ချင်းတွေဆီကနေ အကူအညီတောင်းတာက ပြဿနာမဟုတ်ပါဘူး။ ရှင်လည်း ကျွန်မကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့ဖူးတာပဲ မဟုတ်လား။ ဒါကြောင့်မို့လို့ အခုတစ်ခါမှာတော့ ကျွန်မလည်း ရှင့်ကို ပြန်ပြီး ကူညီခွင့်ပေးပါ။"

အိမ်ပိုင်ဆိုင်ခွင့်နှင့် ပတ်သက်၍ ဖုန့်ယန်ဝမ်ကိုယ်တိုင်လည်း ယခင်က တွေးတောဖူးခဲ့သည်။ သို့သော် သူမအနေဖြင့် အဝေးဆုံး စဉ်းစားမိသည်မှာ တစ်နေ့တွင် သူမ၏ ဇာတိကျေးရွာသို့ ပြန်ကာ ခြံကွက်တစ်ကွက် ဝယ်ယူပြီး အိမ်တစ်လုံး ကိုယ်တိုင် ဆောက်လုပ်နေထိုင်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ကျန်းမင်ချင်း၏ အတွေးအခေါ်မှာ ပို၍ နက်နဲလှသည်။ ဖုန့်ယန်ဝမ်အနေဖြင့် ပထမဦးဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဤအတွေးကြောင့် တကယ်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရသည်။ အမျိုးသမီးတစ်ဦးအတွက် ကိုယ်ပိုင်အိမ်တစ်လုံး ရှိနေခြင်းမှာ ယခုမျှအထိ အရေးကြီးကြောင်းကို သူမ ကောင်းစွာ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ယူရန်အတွက် ငွေကြေး မည်မျှအထိ ကုန်ကျမည်နည်း။

အမှန်မှာ သမီးဖြစ်သူ ရွှီမုန့်ကလည်း အိမ်ဝယ်ယူမည့်အကြောင်းကို အမှတ်မထင် နည်းနည်းပါးပါး ထုတ်ဖော်ပြောဆိုဖူးသော်လည်း ထိုစဉ်က ဖုန့်ယန်ဝမ်အနေဖြင့် ဂရုတစိုက် နားမထောင်ခဲ့မိပါ။ ယခုအခါ ပြန်၍စဉ်းစားကြည့်သည့်အခါ ကိုယ်ပိုင်အိမ်တစ်လုံး ရှိနေခြင်းမှာ တကယ်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။

ကျန်းမင်ချင်း ပြောသကဲ့သို့ပင် သူတစ်ပါး၏ စကားတစ်ခွန်းကြောင့်နှင့် မိမိတွင် သွားစရာနေရာ မရှိတော့သည့် အခြေအနေမျိုး ကြုံတွေ့ရမည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤသို့ တွေးတောမိလိုက်သည့်အခါ ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ ရင်ထဲ၌ အတိုင်းမသိ စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့ပြီး သူမ၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်လျက် မေးလိုက်သည်။ "အိမ်တစ်လုံးကို ငွေဘယ်လောက်လောက် ကျလဲ။"

ကျန်းမင်ချင်းမှာမူ စကားပြောရင်းနှင့် ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။ သူမသည် မကြာသေးမီက သမီးဖြစ်သူကို လာရောက်ခေါ်ဆောင်သည့် အချိန်များတွင် ဤပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အိမ်စျေးနှုန်းများကို အမှတ်မထင် စုံစမ်းမေးမြန်းဖူးသည်။

ဤနေရာ၏ တည်နေရာမှာ အလွန် ကောင်းမွန်ခြင်းမရှိသဖြင့် အိမ်စျေးနှုန်းများမှာလည်း ကြီးမြင့်ခြင်း မရှိကြပါ။

ခြံဝင်းငယ်လေး ပါရှိသည့် အိမ်တစ်လုံးလျှင် ခြံဝင်း၏ အကျယ်အဝန်းနှင့် အဆောက်အဦး၏ ကြံ့ခိုင်မှုအပေါ် မူတည်၍ ယွမ်သုံးသောင်းမှ ယွမ်တစ်သိန်းဝန်းကျင်အထိသာ ရှိကြောင်း သိရသည်။

ဤစျေးနှုန်းမှာ တိုက်ခန်းတစ်ခန်းကို ဝယ်ယူရသည်ထက် အများကြီး ပိုသက်သာပြီး ဝင်ဆံ့ရလွယ်ကူသည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သည်။

လက်ရှိအချိန်တွင် အဆင့်မြင့် တိုက်ခန်းအဆောက်အဦးများမှာ စတင်ခေတ်စားကာ စျေးကွက်ဝင်ခါစ ဖြစ်သည်။ ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများမှာ စိုစွတ်ပြီး ဟောင်းနွမ်းနေသော ယခုကဲ့သို့သော အိမ်မျိုးကို စိတ်ဝင်စားမှု မရှိကြသဖြင့် အနာဂတ်လူသားများ၏ အမြင်တွင်မူ မြေကွက်နှင့်အတူ ခြံဝင်းငယ်လေး ပါရှိသည့် အိမ်ရာပိုင်ဆိုင်မှုမှာ အလွန်တန်ဖိုးရှိလှသော်လည်း ဤခေတ်ကာလလူသားများအတွက်မူ ယခုကဲ့သို့သော နေရာမျိုးကို ဟောင်းနွမ်းဆိုးရွားပြီး လူနေထိုင်ရန် အဆင်မပြေဟု ယူဆကြသဖြင့် တိုက်ခန်းများထက် စျေးနှုန်း ပိုသက်သာနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယွမ်ရှစ်သောင်းမျှ ရှိပါက အိပ်ခန်းနှစ်ခန်းနှင့် ဧည့်ခန်းတစ်ခန်းပါရှိသော တိုက်ခန်းကျဉ်းကျဉ်းလေးတစ်ခန်းကိုသာ ဝယ်ယူရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း ထိုငွေပမာဏနှင့်ပင် ယခုကဲ့သို့သော အိမ်တစ်လုံးကို ခြံဝင်းငယ်လေးနှင့်တကွ ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

တံခါးအဆင့်ဆင့်ပါရှိသည့် ခမ်းနားသော ခြံဝင်းကြီးများမှာ စျေးနှုန်းတစ်မျိုး ဖြစ်သော်လည်း သာမန် ခြံဝင်းငယ်အများစုမှာမူ ကောင်းမွန်စွာ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းထားခြင်း မရှိကြပါ။

လူနေထိုင်ရန် အဆင်မပြေသည့် အချက်အချို့လည်း ရှိနေသေးသည်။ အိမ်သာသွားရန် သို့မဟုတ် ရေချိုးရန်အတွက် မလွယ်ကူလှခြင်းပင်။ ယခုအချိန်အထိ ရေဆိုးထုတ်စနစ်မှာ ဤရပ်ကွက်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်း မရှိသေးသလို အိမ်အများစုတွင်လည်း အပူပေးစနစ် တပ်ဆင်ထားခြင်း မရှိကြပါ။

ကျန်းမင်ချင်း ဆက်၍ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မမှာ ရှိတဲ့ငွေက အရမ်း သေးငယ်တဲ့ တိုက်ခန်းလေးတစ်ခန်းစာပဲ ရှိတာမို့လို့ ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာပဲ လိုက်ကြည့်ဖို့ စဉ်းစားမိတာ။ အမှန်တော့ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး နည်းနည်း ခေါင်တဲ့နေရာတွေမှာဆိုရင် ယွမ်တစ်သောင်းကျော်ရုံတင်နဲ့တင် အိမ်တစ်လုံးကို ဝယ်လို့ရနိုင်တယ်။"

ဖုန့်ယန်ဝမ်အနေဖြင့် အခြားစကားများကို ဆက်၍ မကြားမိတော့ဘဲ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် "ယွမ်တစ်သောင်းကျော်ရုံတင်နဲ့တင် အိမ်တစ်လုံးကို ဝယ်လို့ရနိုင်တယ်..." ဟူသော စကားစုတစ်ခုတည်းသာ စိတ်ထဲ စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူမအနေဖြင့် ယခုနွေရာသီကာလတုန်းကကဲ့သို့ ဝင်ငွေများကို ဆက်၍ ရှာဖွေနိုင်မည်ဆိုပါက မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် သူမဘဝ၏ ပထမဦးဆုံးသော ကိုယ်ပိုင်အိမ်တစ်လုံးကို ဝယ်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

ကိုယ်ပိုင်အိမ်လေးတစ်ခု ရှိနေခြင်းမှာ မည်သူမဆို စွဲမက်နှစ်သက်စရာ ကောင်းသော အရာ ဖြစ်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ရုတ်တရက် ခွန်အားများ ပြည့်ဝလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမှာ ခဏလေး ထိုင်နေဦးနော်။ ကျွန်မ ရှင့်အတွက် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို သွားပြီး စုံစမ်းပေးပါ့မယ်။"

ကျန်းမင်ချင်း သံသယစိတ်များဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ဖုန့်ယန်ဝမ်တစ်ယောက် သွက်လက်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ရင်ထဲ၌လည်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ပေါ့ပါးသွားခဲ့ရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမအနေဖြင့် အစောပိုင်းက ထိုမျှအထိ စကားများ ပြောခဲ့သော်လည်း မိမိကိုယ်တိုင်လည်း သေသေချာချာ ရေရေရာရာ သိရှိထားခြင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တိတ်တဆိတ် အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ယူရန်ဟူသော အတွေးမျိုးမှာလည်း ယခင်က သူမတစ်ခါမျှ မတွေးတောဖူးခဲ့သည့် အရာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များ ကြုံတွေ့ရပြီးသည့်နောက်တွင်မူ သူမအနေဖြင့် သူမကိုယ်တိုင်အတွက် အနာဂတ်စီမံကိန်းများကို စတင်ချမှတ်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။ အရာရာကို ချက်ချင်း စွန့်လွှတ်ပစ်ရန်မှာ လက်တွေ့မကျလှသလို အကယ်၍ လင်မယားကွာရှင်းပြတ်စဲရမည်ဆိုလျှင်လည်း သူမအနေဖြင့် မည်သည့်အရာမျှ မရရှိဘဲ လက်ဗလာဖြင့် ထွက်ခွာသွားရန် ဆန္ဒမရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ယောက်ျားနှင့်အတူ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သဖြင့် သူသည် မည်ကဲ့သို့သော လူစားမျိုးဖြစ်ကြောင်း ကျန်းမင်ချင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် သူမအနေဖြင့် သူမ၏ အကျိုးစီးပွားအတွက်သာ ကြည့်ရှုရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် ဘယ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။ အကွာအဝေး အနည်းငယ်မျှသာ လျှောက်လှမ်းပြီးသည့်အခါ လမ်းဘေးရှိ ဝမ်ရွှမ်းကျူး၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ရွှမ်းကျူးသည် ခြံဝင်းထဲ၌ ဖောက်သည်တစ်ဦးက သူနှင့် စကားပြောဆိုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အလွန်လျင်မြန်စွာပင် တီဗီတစ်လုံး ရောင်းချလိုက်ရပြီး အဆိုပါအမျိုးသားက ငွေများကို တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ လွှဲပြောင်းပေးအပ်ကာ တီဗီကို ယူ၍ အပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဝမ်ရွှမ်းကျူးကမူ ခေါင်းကို ဆက်ငုံ့ထားရင်း အလုပ်တစ်ခုကို အလုပ်ရှုပ်စွာ လုပ်ကိုင်နေဆဲဖြစ်သဖြင့် လူတစ်ယောက် ဝင်ရောက်လာသည်ကို သတိမထားမိခဲ့ပါ။

သူသည် ခေါင်းငုံ့ပြီး ဆက်၍အလုပ်လုပ်နေရင်းမှ လူတစ်ယောက် ဝင်လာသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။ ဝင်လာသူမှာ ဖုန့်ယန်ဝမ် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည့်အခါတွင်မူ သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမှတ်မထင် လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

အိမ်တွင်းတစ်ခုလုံးမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်လို့နေသည်။ အစောပိုင်းတုန်းက ရွှီမုန့် လာရောက်ကာ ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို ရှာဖွေရင်းဖြင့် တစ်ကြိမ် ကူညီ၍ သိမ်းဆည်းပေးခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ယခင်အတိုင်း ပြန်၍ ရှုပ်ပွနေခဲ့ပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဘာကိစ္စရှိလို့ လာတာလဲ။ အပြင်မှာပဲ ထိုင်ပါဦး၊ အပြင်မှာပဲ ထိုင်ပါ" ပုံမှန်အားဖြင့် ရွှီမုန့်သာ အိမ်သို့ လာရောက်လေ့ရှိရာ သူမ လာရောက်သည့် အကြိမ်တိုင်းတွင်လည်း သူ့ကို "ဦးလေးရွှမ်းကျူး" ဟု ချိုသာစွာ ခေါ်ဆိုလေ့ရှိပြီး အသုံးပြု၍မရသော၊ အသုံးမလိုသည့် ပစ္စည်းအချို့ကို ယူဆောင်သွားတတ်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် အိမ်တွင်းသို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အိမ်ကို နည်းနည်းလောက် သေသေသပ်သပ် သိမ်းဆည်းထားပါလား။ တကယ်လို့ လူတစ်ယောက်က ပစ္စည်းလာဝယ်ချင်ရင် သူတို့ရှာနေတဲ့အရာကိုတောင် တွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးမှာ စီးပွားရေးလုပ်ကိုင်ရန်အတွက် ကောင်းမွန်သောအချက် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အမှန်မှာ ဝမ်ရွှမ်းကျူးတွင် မိသားစု မရှိသည်တော့ မဟုတ်ပါ။ သူ နာမည်မကြီးလာသေးမီ အချိန်တုန်းက ဆွေမျိုးများနှင့်အတူ နေထိုင်ခဲ့ဖူးသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူနှင့် ဇနီးဖြစ်သူတို့က ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကို စတင်လုပ်ကိုင်သည့်အခါ သီးသန့်ခွဲထွက်လာခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဤအိမ်ကို ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် ဇနီးဖြစ်သူမှာ ပြင်းထန်သော ရောဂါဝေဒနာကို ခံစားခဲ့ရသဖြင့် သူ့အနေဖြင့် အိမ်ကို သေသပ်အောင် သိမ်းဆည်းရန်အတွက် အချိန်နှင့် ခွန်အား မရှိတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြင်ပမှ ပစ္စည်းများကို အိမ်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းခြင်း၊ အိမ်တွင်းမှ ပစ္စည်းများကို အပြင်သို့ ထုတ်ခြင်းများဖြင့်သာ အချိန်ကုန်လွန်နေခဲ့ရသဖြင့် ၎င်းတို့ကို စနစ်တကျ ခွဲခြားရန်အတွက် သူ အလွန်ပင် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ရသည်။

ဝမ်ရွှမ်းကျူး တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "အချိန်ရရင်တော့ သိမ်းထားလိုက်ပါမယ်။ အခွင့်ကြုံရင် လုပ်လိုက်မယ်။"

သန့်ရှင်းသေသပ်မှုကို အလွန်အမင်း နှစ်သက်တတ်သည့် ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ အလေ့အထအရ ယခုအခြေအနေကို ဆက်၍ ကြည့်မနေနိုင်တော့ပါ။ သူမသည် ဝမ်ရွှမ်းကျူးအား ကူညီရန် အချက်ပြလိုက်ပြီး ပစ္စည်းအချို့ကို ဖယ်ရှားပေးနေစဉ်အတွင်းမှာပင် လူတစ်ယောက်၏ ခါးဝန်းကျင်ခန့်အထိ မြင့်မားသော ရှေးဟောင်း တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးဗီရိုငယ် တစ်လုံးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းပသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက စျေးဘယ်လောက်လဲ။"

ဝမ်ရွှမ်းကျူး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအတိုင်းပဲ ယူသွားပါ၊ ပိုက်ဆံမပေးပါနဲ့။ ဒီပစ္စည်းက ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာ တော်တော်လေး ကြာလှပြီဖြစ်သလို ဘယ်သူကမှလည်း လာပြီး မမေးဖူးကြဘူး။"

ထိုစကားမှာ မှန်နိုင်သော်လည်း အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးက ၎င်းကို ထင်းအဖြစ် ခုတ်ထစ်အသုံးပြုလျှင်ပင် အပူပေးရန်အတွက် အသုံးဝင်နိုင်သေးသည် မဟုတ်ပါလား။

ဖုန့်ယန်ဝမ် မျက်နှာကို တည်ထားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်ကတော့ တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့လူပဲ။ တကယ်လို့ ရှင်က ပိုက်ဆံမယူဘူးဆိုရင် ကျွန်မလည်း ဒီပစ္စည်းကို လုံးဝ ယူမှာမဟုတ်ဘူး။"

ယခုအချိန်တွင် ပေါ်ထွက်နေသော သူမ၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်မှာ တစ်ဝက်က စနောက်နေပြီး တစ်ဝက်က စိတ်ဆိုးချင်ယောင်ဆောင်နေကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် ဖြစ်နေသဖြင့် တကယ့်ကို ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ဝမ်ရွှမ်းကျူးသည် သူ၏ အကြည့်များကို ဘယ်နေရာတွင် ထားရမှန်းပင် မသိအောင် ဖြစ်နေသည်။ "ဒါဆိုရင်လည်း... ငါးယွမ်ပဲ ပေးပါ။"

ငါးယွမ်ဟူသော ပမာဏမှာ ၎င်းကို ထင်းအဖြစ် အသုံးပြုခြင်းထက် အများကြီး ပိုကောင်းမွန်ပြီး အဆိုပါငွေဖြင့် ကျောက်မီးသွေးခဲ အမြောက်အမြားကို ဝယ်ယူရရှိနိုင်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် သူမ၏ အိတ်ထဲမှ ငါးယွမ်ကို ထုတ်ယူကာ ပေးအပ်လိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ရွှမ်းကျူးအား ဆေးဗီရိုကို ဘေးသို့ ကူညီရွှေ့ပြောင်းပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းနေစဉ်အတွင်းမှာပင် သူမက အိမ်ဝယ်ယူမည့်အကြောင်းကို အမှတ်မထင် မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ရှင် ဒီအိမ်ကို ဘယ်တုန်းက ဝယ်ခဲ့တာလဲ။"

ဝမ်ရွှမ်းကျူးက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်လိုက်သည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်လောက်ကပေါ့။"

ဖုန့်ယန်ဝမ်က ထပ်မေးလိုက်သည်။ "ဒီအိမ်က စျေးနှုန်း ဘယ်လောက်လောက် ကျခဲ့လဲ။"

ထိုအိမ်မှာ လျိုကျင်း၏ အိမ်ထက်စာလျှင် အများကြီး ပိုကျယ်ဝန်းလှသည်။ ပင်မအခန်း ခြောက်ခန်းအပြင် အရှေ့ဘက်အစွန်းတွင် ဘေးခန်း နှစ်ခန်းလည်း ရှိနေသေးသည်။ ခြံဝင်းမှာလည်း ပိုမို၍ ကြီးမားလှသည်။ သူ အိမ်ဝယ်ယူခဲ့စဉ်တုန်းက အရှေ့ဘက်ဧရိယာကို ဆိုင်ခန်းအဖြစ် အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် တည်နေရာမှာ အလွန် ကောင်းမွန်လှသည်။ ခြံဝင်းအလယ်တွင် မိုးကာစတစ်ခု ဆွဲထားပြီး ၎င်းအောက်တွင် ပရိဘောဂများနှင့် အထွေထွေပစ္စည်းများ စုပုံနေသဖြင့် အလင်းရောင်ကို ကာကွယ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ လူနေထိုင်ရန်အတွက်မူ အနည်းငယ် အဆင်မပြေလှပါ။

ဝမ်ရွှမ်းကျူး၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် နီမြန်းသွားခဲ့သည်။ "ကျွန်တော် ဝယ်တုန်းကတော့ ဒီအိမ်က ယွမ်ကိုးသောင်း ကုန်ခဲ့တယ်။" ထိုအိမ်မှာ လမ်းဘေးရှိ ဆိုင်ခန်းပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်သောကြောင့် အတွင်းဘက်ရှိ အိမ်များနှင့်စာလျှင် စျေးနှုန်း ပို၍မြင့်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ယွမ်ကိုးသောင်းတောင်လား။" ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ကျန်းမင်ချင်းအတွက် စတင်၍ စိုးရိမ်ပူပန်မိသွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ စျေးနှုန်းမှာ တကယ်ပင် ယွမ်ကိုးသောင်းအထိ ရှိနေပါက သူမအနေဖြင့် ဝယ်ယူရန် ဆန္ဒရှိပါဦးမည်လား။ တိုက်ခန်းတစ်ခန်းကို ဝယ်ယူခြင်းက ပို အဆင်မပြေနိုင်ဘူးလား။

သူမကိုယ်တိုင်အတွက်မူ ယခုမျှအထိ များပြားလှသော ယွမ်ကိုးသောင်းကို မည်သည့်အချိန်ကြမှ စုဆောင်းမိနိုင်မည်ကို လုံးဝ မသိနိုင်အောင် ဖြစ်ရသည်။ ဘယ်သောအခါမျှ ဖြစ်လာနိုင်မည်မဟုတ်သည့် အခြေအနေဟုပင် ဆိုရမည်။

ငွေရှာရသည်မှာ တကယ်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ အခြားသော လူများမှာမူ ဘာဖြစ်လို့ ယခုမျှအထိ ငွေရှာ ကောင်းနေကြရပါသနည်း။