အခန်း ၅၉

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၅၉

ကျန်းမင်ချင်းအနေဖြင့် လင်မယားကွာရှင်းရန် အမှန်တကယ် ဆန္ဒရှိနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အိမ်မှ ဆင်းလာခြင်းမှာ သူတို့မိသားစုကို တုံ့ပြန်ရန်အတွက် နည်းဗျူဟာတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ဖုန့်ယန်ဝမ် ခံစားမိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူမအနေဖြင့် တကယ် ကွာရှင်းမည်ဆိုလျှင်ပင် ယခုအချိန်တွင် မဖြစ်သင့်သေးပါ။ ထို့အပြင် မည်သည့် ပိုင်ဆိုင်မှုမျှ မရရှိဘဲ လက်ဗလာဖြင့် ထွက်ခွာသွားရမည့် အခြေအနေမျိုးကိုမူ သူမ ဘယ်သောအခါမျှ လက်ခံလိမ့်မည်မဟုတ်ပါ။

သူမ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင်၊ ဤအိမ်တွင် ငါးရက်ခန့် တည်းခိုနေထိုင်ပြီးသည့်နောက်တွင်မူ သူမယောက်ျား၏ မိသားစုဘက်မှ လူတစ်ဦးက သူမကို လာခေါ်ခဲ့သည်။

လာရောက်ခေါ်ဆောင်သူမှာ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် လူငယ်အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ရုပ်ရည်ချောမောပြီး ယဉ်ကျေးပျူငှာသော အပြုအမူ ရှိသူ ဖြစ်ရာ သူသည် မလာရောက်မီကတည်းက အခြေအနေအားလုံးကို ကြိုတင်စုံစမ်းထားခဲ့ပုံရပြီး စားသောက်ဖွယ်ရာများနှင့် နေ့စဉ်သုံး လူသုံးကုန်ပစ္စည်း အမြောက်အမြားကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

သူသည် ကျန်းမင်ချင်းအား "မရီး" ဟု ရိုသေစွာ ခေါ်ဆိုခဲ့သလို ဖုန့်ယန်ဝမ်အပေါ်တွင်လည်း ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် သူသည် ကျန်းမင်ချင်းနှင့်အတူ ထိုင်ကာ အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားများ ပြောဆိုခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ ကျန်းမင်ချင်းသည် မျက်ဝန်းများ နီမြန်းလျက် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး ဖုန့်ယန်ဝမ်အား ပြောခဲ့သည်။ "ကျွန်မ အိမ် ပြန်တော့မယ်။"

သူမ ယောက်ျား၏ မိသားစုဘက်ကလည်း အလျှော့ပေးခဲ့ကြသည်။ သူတို့က ထိုအမျိုးသမီးနှင့် ဆက်ဆံရေးအားလုံးကို ပြတ်တောက်ပါမည်ဟု ကတိပြုခဲ့ကြသည့်အပြင် ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချရန်အတွက်လည်း ထိုအမျိုးသမီးထံသို့ ငွေကြေးအချို့ ပေးအပ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

ကျန်းမင်ချင်းကမူ သူတို့မိသားစုအနေဖြင့် ဝမ်းဗိုက်ထဲရှိ ကလေး၏ ကျား၊ မ သဘာဝကို စစ်ဆေးသိရှိသွားခဲ့ကြခြင်းကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းမိသည်။ ကလေးမှာ မိန်းကလေး ဖြစ်နေနိုင်ခြေ အလွန် များပြားလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုမိသားစုမှာ အရှက်သိက္ခာကို အလွန် ဂရုစိုက်ကြသူများ ဖြစ်ရာ သမီးတစ်ယောက်ကြောင့်နှင့် လင်မယားကွာရှင်းပြတ်စဲကြသည်ဟူသော သတင်းမှာ ပြင်ပတွင် သိက္ခာကျစရာ ကောင်းလှသဖြင့် ကျန်းမင်ချင်းနှင့် အဆင်ပြေဆုံးဖြစ်သော မတ်ဖြစ်သူကို စေလွှတ်ကာ ဤကိစ္စကို ပြေလည်အောင် ညှိနှိုင်းခိုင်းခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤမတ်လေးမှာ ယခင်က အခြားမြို့တွင် ပညာသင်ကြားနေခဲ့သူဖြစ်သဖြင့် သူမနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံမှု သိပ်မရှိခဲ့သောကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးအကြားတွင် မည်သည့် မကျေနပ်မှုမျှ မရှိခဲ့ကြပါ။ သူက ကျန်းမင်ချင်းအား ပြောလိုက်သည်။

"မရီး၊ ထွမ်ထွမ်အတွက်ကို စဉ်းစားပေးပါဦး။ သူမက အခုဆိုရင် အပျိုဖော်ဝင်စ အရွယ်ကို ရောက်နေတာမို့လို့ တကယ်လို့ ဂရုမစိုက်မိရင် တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ လမ်းမှားပြခြင်းကို ခံရနိုင်တယ်။ ကြားရတာတော့ ဒီအမျိုးသမီးက မကြာသေးမီက ထွမ်ထွမ်ကို အပြင်တွေ လိုက်ခေါ်သွားပြီး ဝတ္ထုစာအုပ်တွေ ဖတ်နေတာကိုလည်း ဂရုမစိုက်တဲ့အပြင် အပြင်မှာ ဂိမ်းကစားဖို့အတွက်လည်း ပိုက်ဆံတွေ ပေးနေတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ တကယ်လို့ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် ထွမ်ထွမ်က အဲ့ဒီမိန်းမရဲ့ လက်ထဲမှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားရလိမ့်မယ်။ မရီးအနေနဲ့ ဒါကို တကယ်ပဲ ကြည့်ရက်နိုင်လို့လား။"

သူမ၏ စိတ်ကျေနပ်မှု ရရှိစေရန်အတွက် ထိုမိသားစုက သူမထံသို့ ယွမ်တစ်သိန်း ပေးအပ်ရန်ပင် ကမ်းလှမ်းခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်ကြမှသာ ကျန်းမင်ချင်း၏ စိတ်ထဲတွင် အရာရာကို ကောင်းစွာ သဘောပေါက် နားလည်သွားခဲ့ရတော့သည်။ ထိုကဲ့သို့သော အမျိုးသားတစ်ဦးကို ဘာဖြစ်လို့ ယောက်ျားတစ်ဦးကဲ့သို့ သံယောဇဉ်တွယ်နေရပါမည်နည်း။ သူ့ကို သူမ၏ ရေရှည် ထမင်းကျွေးမည့်သူ တစ်ဦးအဖြစ်သာ သဘောထားလိုက်ခြင်းက ပိုအဆင်မပြေဘူးလား။

သူမ အိမ်ပြင်သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည့်အချိန်တွင် ဖုန့်ယန်ဝမ်အား ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ကျွန်မကို သည်းခံပြီး စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ကျန်းမင်ချင်းသည် သူမ၏ အိမ်သို့ ပြန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှီမုန့်နှင့် သူမ၏ မိခင်ဖြစ်သူတို့သည် ယခုကဲ့သို့သော အဆုံးသတ်မျိုး ကြုံတွေ့ရသည့်အပေါ် အံ့အားသင့်ခြင်း မရှိခဲ့ကြပါ။ လောကဓံကို နားလည်ပြီးသားဖြစ်သော လူကြီးများအတွက်မူ အရာရာသည် သိက္ခာကို အသက်ထက်တန်ဖိုးထား ကာကွယ်ရုံမျှသက်သက်ဖြင့် ပြီးဆုံးသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကျန်းမင်ချင်းအနေဖြင့် ရှေ့ဆက် လျှောက်လှမ်းရမည့် လမ်းခရီးမှာ အဝေးကြီး ကျန်ရှိနေသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျန်းမင်ချင်းကဲ့သို့သော အိမ်ငှားမျိုးလား။ ပိုများပြားလေလေ၊ ပိုကောင်းမွန်လေလေပင် ဖြစ်သည်။

မုန့်သေတ္တာများနှင့် နို့ဘူးများမှာ အပြည့်အစုံ ပါရှိသည့်အပြင် နေ့စဉ်သုံး လူသုံးကုန်ပစ္စည်း အမြောက်အမြားလည်း ပါဝင်နေခဲ့သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ပစ္စည်းများ အလွန် များပြားနေသဖြင့် ငြင်းပယ်ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သော်လည်း လာရောက်ပေးအပ်သူဘက်ကမူ တစ်စုံတစ်ရာ ပြန်လည်ယူဆောင်သွားမည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မပြခဲ့ပါ။ ကျန်းမင်ချင်းက ထိုပစ္စည်းများကို တစ်ချက်မျှ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် ၎င်းတို့အား လက်ခံထားလိုက်ရန်သာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါတွေအားလုံးက ရုံးကနေ ဝေစုချပေးထားတာတွေပါ။ တချို့ပစ္စည်းတွေကြတော့လည်း အိမ်ကို လာလည်တဲ့လူတွေက လက်ဆောင်အဖြစ် လာပေးထားတာပါ။ သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ကုန်အောင် မစားနိုင်ကြတဲ့အတွက် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူများကို ပြန်ပြီး ပေးကမ်းရမယ့် ပစ္စည်းတွေပါပဲ။"

ဤမိသားစုသည် အပြင်ပန်း အရှက်သိက္ခာကို အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်ကြသူများ ဖြစ်သည်။ သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့သည် အပြင်ပန်းအမြင်တွင် ကောင်းမွန်အောင် ပြုလုပ်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။

အမှန်မှာ သူတစ်ပါး လာရောက်ပေးအပ်ထားသော အကောင်းဆုံး ပစ္စည်းများကို သူတို့အတွက်သာ သိမ်းဆည်းထားလေ့ရှိကြပြီး သို့မဟုတ်ပါက ပိုအရေးကြီးသော ဆွေမျိုးများထံသို့ လက်ဆောင်အဖြစ် ပြန်လည်ပေးကမ်းရန် သိမ်းထားတတ်ကြသည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင် သိပ်ပြီး အလေးမထားတော့သည့် ပစ္စည်းမျိုးကိုသာ ယခုကဲ့သို့သော နေရာသို့ ယူဆောင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

လာရောက်သူများ ထွက်ခွာသွားပြီးသည့်နောက်တွင်မူ ရွှီမုန့်က အဆိုပါ ပစ္စည်းများကို လှမ်းကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အို့... ဒါတွေက သူတို့မလိုချင်တော့တဲ့ ပစ္စည်းတွေဖြစ်နေရင်တောင် သမီးကတော့ နည်းနည်းမှ စိတ်မဆိုးပါဘူး။ မုန့်တွေက တကယ့်ကို အရသာရှိတယ်။ အမေ၊ မုန့်စားဦးမလား။"

ဖုန့်ယန်ဝမ် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "အမေကတော့ အခုလိုမျိုး အချိုမုန့်တွေကို သိပ်ပြီး မကြိုက်ဘူး။"

အစပိုင်းတွင်မူ ရွှီမုန့်က မိခင်ဖြစ်သူမှာ အားနာတတ်သည့် အလေ့အထကြောင့် ငြင်းပယ်ခြင်းဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်မူ သူမသည် ယခုကဲ့သို့သော မုန့်မျိုးကို တကယ်ပင် နှစ်သက်ခြင်းမရှိကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ရွှီမုန့်သည် အပြင်သို့ ထွက်သွားပြီး လျိုကျင်းနှင့် သူ့၏ ညီငယ်နှစ်ဦးကို ခေါ်လာခဲ့သည်။

ဒုတိယမြောက် ကလေးငယ်သည် သူ၏ ခေါင်းလေးကို အခန်းထဲသို့ တိုးဝင်ပြူထွက်လာရင်း ကြီးမားသော မျက်ဝန်းအစုံကို လျင်မြန်စွာ ပုတ်ခတ်နေခဲ့သည်။ ရွှီမုန့်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် အခါတွင်မူ သူက သွားအကုန်ပေါ်အောင် ပြုံးပြလျက် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "အစ်မ။"

သူသည် ငယ်သွားများ စတင်ကျိုးခါစ အရွယ် ဖြစ်သဖြင့် ပြုံးလိုက်သည့် အခါတိုင်းတွင် သူ၏ ပါးစပ်ထဲ၌ ကြီးမားသော သွားကွက်လပ်မည်းမည်းကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်နေခဲ့သည်။

ရွှီမုန့် မအောင့်နိုင်ဘဲ အော်ဟစ်ရယ်မောမိသွားခဲ့ရပြီး သူတို့တစ်ဦးစီအတွက် မုန့်သုံးခုစီ ထုတ်ယူကာ ပေးလိုက်သည်။

ဒုတိယမြောက် ကလေးငယ်သည် အပြင်ဘက်မှနေ၍ လေပြင်းကဲ့သို့ အခန်းထဲသို့ အမြန်ပြေးဝင်လာကာ မုန့်များကို လှမ်းယူ၍ အနံ့ခံခဲ့သည်။

"တကယ့်ကို မွှေးတာပဲ။" ဤကလေးငယ်တွင် ကြောင်တစ်ကောင်၏ မျက်ဝန်းများကဲ့သို့ အလွန် လှပသော မျက်လုံးအစုံ ရှိနေသည်။

အကြီးဆုံးဖြစ်သူမှာမူ အသက်အနည်းငယ် ပိုကြီးလာပြီ ဖြစ်သဖြင့် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေခဲ့ရှာသည်။ သူ ဖုန့်ယန်ဝမ်အား လှမ်း၍ ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်းရှိ ကြင်နာသော အပြုံးကို မြင်တွေ့ရသည့်အခါမှသာ အခန်းထဲသို့ တည်ငြိမ်စွာ ဝင်ရောက်လာပြီး မုန့်များကို လက်ခံယူကာ အငယ်ဆုံးညီလေးအတွက်ပါ ယူပေးလျက် သူ့လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးခဲ့သည်။

လျိုကျင်းသည် ရွှီမုန့်နှင့် သူမ၏ မိခင်ဖြစ်သူတို့အား ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောခဲ့ပြီးနောက် အငယ်ဆုံးကလေးအား ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုက လှည့်စားပြီး မလုယူခင် မြန်မြန်စားလိုက်နော်။"

ဒုတိယမြောက် ကလေးငယ်ဟူသော လူရှုပ်ကလေးမှာမူ အမြဲတမ်း အစ်ကိုကြီးဖြစ်သူ၏ တင်းကျပ်စွာ စောင့်ကြည့်ခြင်းကို ခံရသူ ဖြစ်သည်။

သူက ချက်ချင်း မျက်နှာဆိုးလေး ပြုလုပ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကလည်း၊ ကျွန်တော့်ကို လူဆိုးတစ်ယောက်လိုမျိုး မပြောပါနဲ့။"

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်တုန်းက ကလေးများ၏ မိဘများ လုပ်ကိုင်ရာ ရုံးမှ လူအချို့ လာရောက်ကာ ပစ္စည်းအမြောက်အမြား ပေးခဲ့ဖူးသဖြင့် ကလေးများသည်လည်း အဆိုပါ ပစ္စည်းအချို့ကို ရွှီမုန့်၏ မိသားစုထံသို့ ပြန်၍ မျှဝေပေးခဲ့ဖူးသည်။

ရွှီမုန့်သည် ယခုကဲ့သို့သော အိမ်နီးနားချင်း ကလေးငယ်လေးများ၏ အပြုအမူကို ကြည့်ရင်း တကယ့်ကို ချစ်စနိုးဖြင့် သဘောကျနေခဲ့မိသည်။

ဒုတိယမြောက် ကလေးငယ်သည် မုန့်ကို ယူဆောင်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ အသံမြည်အောင် တမြုံ့မြုံ့ ဝါးစားခဲ့သည်။ မကြာမီ အချိန်အတွင်းမှာပင် သူသည် မုန့်တစ်ခုလုံးကို မြိုချလိုက်ပြီး ဖြစ်သည်။

အဆိုပါ မုန့်များကို စျေးကွက်အတွင်း၌ သာမန်အားဖြင့် ဝယ်ယူရရှိနိုင်ရန် ခဲယဉ်းသော ထောပတ်စစ်စစ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မုန့်စားပြီးသွားသည့် အခါမှသာ သူသည် ဤအချက်ကို သတိပြုမိသွားခဲ့ရပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားလျက် ပြောလိုက်သည်။ "အရမ်း ကောင်းတယ်။"

သူသည် မုန့်ကို အလွန်အမင်း အရသာတွေ့နေသည်မှာ သိသာလှသဖြင့် ရွှီမုန့်အနေဖြင့် သူ့အား နောက်ထပ် မုန့်တစ်ခု ထပ်မံပေးချင်စိတ်ကို မနည်းပင် ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။

အငယ်ဆုံးကလေးမှာမူ ထုံးစံအတိုင်းပင် တည်ငြိမ်ပြီး အလွန် အိန္ဒြေရှိသော အမူအရာဖြင့်သာ မုန့်ကို စားနေခဲ့ရှာသည်။

ထိုအချိန်အတွင်းမှာပင် ဖုန့်ယန်ဝမ်နှင့် ရွှီမုန့်တို့သည် ကျူရှင်သင်တန်း ကိစ္စများကို ဆွေးနွေးနေခဲ့ကြသည်။

လူအနည်းငယ်သာ လာရောက်စာရင်းပေးသွင်းထားကြသေးသဖြင့် လိုအပ်သော လူဦးရေသို့ ရောက်ရှိရန် လိုအပ်နေသေးသည်။ သို့သော် ရွှီမုန့်သည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သင်တန်းကို အမြန်ဆုံး စတင်ဖွင့်လှစ်ရန် လိုအပ်ကြောင်း၊ သင်တန်းစတင်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အခြားသော ကျောင်းသားများလည်း အလိုအလျောက် ပို၍ ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် သမီးဖြစ်သူ၏ စကားမှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု ရှိသည်ကို လက်ခံခဲ့သဖြင့် ဆက်၍ အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။

"အမေတို့တွေ လက်ကမ်းစာစောင်တွေ လိုက်ဝေခဲ့ပေမယ့် ထင်သလောက် အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိခဲ့ဘူး။ လူအများစုက လာရောက်စုံစမ်းမေးမြန်းရုံပဲ လုပ်ကြတာ..."

ဤခေတ်ကာလတွင် လူအများစုမှာ ငွေကြေး အမှန်တကယ် ပြည့်စုံကြွယ်ဝခြင်း မရှိကြသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရွှီမုန့်သည် သူမ၏ ရှေ့တွင်ရှိသော မုန့်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း စိတ်ကူးစိတ်သန်းသစ်များ သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲ၌ ရုတ်တရက် လျှပ်စစ်စီးသကဲ့သို့ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမ၏ အတိတ်ဘဝ အတွေ့အကြုံများအရ အနာဂတ်ကာလ၏ ရှည်လျားသော အချိန်အပိုင်းအခြားတစ်ခုအထိ အင်္ဂလိပ်စာ သင်တန်းစျေးကွက်မှာ အလားအလာကောင်းမွန်ပြီး အောင်မြင်မည့် လုပ်ငန်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

စျေးကွက်လိုအပ်ချက်မှာ အမှန်တကယ် ရှိနေသော်လည်း ၎င်းအတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ရန်မှာမူ လုံးဝ မလွယ်ကူလှပါ။

သူမအနေဖြင့် မည်သည့်နေရာမှ စတင်ရမည်နည်း။ လမ်းပေါ်တွင် ရပ်နေရုံမျှနှင့် စကားပြောဆိုနေခြင်းမှာ အသုံးဝင်မည် မဟုတ်ပါ။ ယခုကဲ့သို့သော ခေတ်ကာလတွင် လူများသည် တစ်ယောက်စကားတစ်ယောက်နားနှင့် လူမှုဆက်ဆံရေးကွန်ရက်များကိုသာ အဓိက အားကိုးကြသည်။

ယုံကြည်စိတ်ချရသော လူတစ်ဦး၏ ထောက်ခံစကား အနည်းငယ်မှာ မည်သည့် ကြော်ငြာမျိုးထက်မဆို ပို၍ ထိရောက်မှု ရှိလှသည်။ ရွှီမုန့်၏ အကြည့်များသည် အပြင်ဘက်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြန်သည်။

အငယ်ဆုံးကလေးသည် ခုံတန်းလျားငယ်လေးတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ ရှေ့တွင်ရှိသော အနည်းငယ် ပိုမြင့်သော ခုံတန်းလျားတစ်ခုကိုမူ စာရေးခုံအဖြစ် အသုံးပြုနေခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ထဲ၌ ခဲတံတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ အောက်တွင် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထားရှိလျက် တစ်စုံတစ်ခုကို စာရေးခြစ်ကာ ပုံဆွဲနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ပုံတစ်ပုံ ဆွဲပြီးသွားသည့် အခါတိုင်းတွင်လည်း အစ်ကိုကြီးဖြစ်သူအား ပထမဦးဆုံး ပြသလေ့ရှိသည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသားသည် တိုးတိုးတီးတီးဖြင့် အချိန်အတော်ကြာအောင် တိုင်ပင်ခဲ့ကြပြီးနောက် အငယ်ဆုံးကလေးက အပြေးအလွှား လာရောက်ကာ ရွှီမုန့်ထံသို့ အဆိုပါ ပုံကို ကမ်းပေးခဲ့သည်။

"အစ်မ၊ ကြည့်ပါဦး။"

ရွှီမုန့်သည် အဆိုပါ ပုံကို လှမ်းယူ၍ ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းပုံထဲတွင် အိမ်တစ်လုံး ပါရှိပြီး ၎င်းအတွင်း၌ လူပုံစံငယ် ငါးပုံ ပါဝင်နေခဲ့သည်။ ပိုကြီးမားသော လူပုံနှစ်ပုံမှာ ဆံပင်ကို ကျစ်ဆံမြီး ကျစ်ထားကြပြီး သေးငယ်သော ကလေးငယ် သုံးပုံမှာမူ အချင်းချင်း လက်ချင်းချိတ်ထားကြသည်။

အဆိုပါ လူရုပ်ပုံစံများမှာ အနည်းငယ် ဟာသဆန်သကဲ့သို့ ရှိနေသော်လည်း ပုံတစ်ခုလုံး၏ သရုပ်ဖော်မှုမှာ အံ့အားသင့်စရာ ကောင်းလောက်အောင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားပြီး အဓိပ္ပာယ်ပေါ်လွင်လှသည်။ သူမသည် ချစ်စရာကောင်းသော ကောင်လေး၏ ရုပ်ပုံကို ကြည့်ရင်း မအောင့်နိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်မိသည်။ "ဒါက ဘာပုံဆွဲထားတာလဲ"

အကြီးဆုံးဖြစ်သူမှာမူ ဆိတ်ဆိတ်သာ နေခဲ့သည်။

ဤကလေးငယ်သည် အသက် သုံးနှစ်ကျော်အရွယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း စကားကို သေသေချာချာ ရှင်းလင်းစွာ ပြောဆိုနိုင်ခြင်း မရှိသေးပါ။

ဒုတိယမြောက် ကလေးငယ်သည်လည်း ပုံကို ကြည့်ရှုရန် ဘေးသို့ တိုးကပ်လာခဲ့ပြီး အငယ်ဆုံး ညီလေး၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက အန်တီ၊ အစ်မ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကို သုံးယောက် မဟုတ်လား။"

အငယ်ဆုံးကလေးက ခေါင်းကို အခိုင်အမာ ညိတ်ပြရှာသည်။

ထို့နောက် ဒုတိယကလေးက သူ၏ အိမ်စာစာအုပ်ကို ထုတ်ယူကာ ရွှီမုန့်ထံသို့ ပေးလျက် စစ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ရွှီမုန့် သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်မိသည်။ "မောင်လေးရာ၊ နင်ကတော့ ခက်တာပဲ။ အစ်မ နင့်ကို ခဏခဏ ပြောဖူးတယ် မဟုတ်လား၊ နုတ်တဲ့အခါမှာ သေးတဲ့ ကိန်းထဲကနေ ကြီးတဲ့ ကိန်းကို နုတ်လို့မရဘူးလေ။ အင်း၊ တကယ်တော့ နုတ်လို့မရတာမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် အဲဒီလို နုတ်လိုက်ရင် အနုတ်ကိန်း ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ အခုတော့ နင်က ၂ ထဲကနေ ၇ ကို ဘာဖြစ်လို့ ထပ်ပြီး နုတ်ပြန်တာလဲ။ ဘယ်ကိန်းထဲကနေ ၇ ကို နုတ်မှ ၅ ရမှာလဲ။"

ဒုတိယမြောက် ကလေးငယ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ငိုမဲ့မဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "ကျွန်တော် ဘာဖြစ်လို့ ထပ်ပြီး မေ့သွားရပြန်တာလဲ မသိဘူး။"

သူသည် စိတ်ပျက်ကာ အားမလိုအားမရဖြစ်စွာဖြင့် သူ၏ နဖူးကို ကိုယ်တိုင် ပြန်ပုတ်မိလိုက်သည်။

အကြီးဆုံးဖြစ်သူကမူ ဘေးတွင် ရပ်နေရင်းမှ နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် သူ့ကို ပြောပြီးသားပါ၊ ဒါပေမယ့် သူက ကျွန်တော့်စကားကို မယုံဘူးလေ။ အစ်မကိုပဲ လာမေးချင်နေတာ။ အခုတော့ အစ်မဆီက အဖြေကို ကြားရပြီဆိုတော့ သူ လက်လျှော့သွားတော့မှာ။"

သူ၏ လေသံမှာ အလွန် အမိန့်ပေးဆန်လှပြီး ဤကလေးငယ်တွင် သဘာဝအလျောက် ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်သော အမူအရာ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒုတိယကလေးသည် စကားပြောရာတွင် မြန်ဆန်လှသော်လည်း သူ၏ ပညာရေး ရလဒ်များမှာမူ ထိုစကားပြောနှုန်းကဲ့သို့ လိုက်ပါနိုင်ခြင်း မရှိသေးပုံရသည်။

သူက တကယ်ပင် ငိုတော့မည့် အတိုင်းပင်။ "ကျွန်တော် ဘာဖြစ်လို့ အမြဲတမ်း မေ့နေရတာလဲ။"

ရွှီမုန့်လည်း မတတ်နိုင်တော့ချေ။ "အစ်မလည်း ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ဘူး။" သူမအနေဖြင့် သူ့အား အကြိမ်မြောက်မြားစွာ သင်ကြားပေးခဲ့ဖူးသော်လည်း သူသည် အမြဲတမ်း မေ့လျော့နေဆဲ ဖြစ်သည်။ တကယ်တမ်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရသူမှာ သူမကိုယ်တိုင်သာ ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

အငယ်ဆုံးကလေးသည် ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူအား တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် နှစ်သိမ့်သည့်အနေဖြင့် လှမ်း၍ ပုတ်ပေးခဲ့သော်လည်း သူ၏ အရပ်အမောင်းမှာ အလွန် သေးငယ်လွန်းသဖြင့် အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ ခေါင်းကို မမီနိုင်သောကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ တင်ပါးကိုသာ လှမ်း၍ ပုတ်ပေးမိလိုက်သည်။

ဒုတိယကလေးသည် လန့်ဖျတ်သွားသော ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ချက်ချင်း အပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားခဲ့သည်။ "ညီလေး၊ ငါ့ကို ကလေးလေးတစ်ယောက်လိုမျိုး လာပြီး မပုတ်ပါနဲ့။"

ထိုအပြုအမူမှာ အစ်ကိုကြီးဖြစ်သူက သူတို့အပေါ်တွင် အမြဲတမ်း ပြုလုပ်လေ့ရှိသည့် အပြုအမူမျိုး ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရွှီမုန့်နှင့် ဖုန့်ယန်ဝမ်တို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ထိုကလေးငယ်လေးများ၏ ချစ်စရာကောင်းသော အပြုအမူများကို ကြည့်ရှုရင်း ရယ်မောပျော်ရွှင်ခဲ့ကြရသည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ သူတို့သည် ကလေးများကို အိမ်သို့ ပြန်၍ ပို့ဆောင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ ထိုနေ့ညစာ စားသောက်ပြီးသည့်နောက်တွင် ရွှီမုန့်သည် စာအုပ်ကို ခေတ္တမျှ ဖတ်ရှုခဲ့ပြီး ညဘက် ကုတင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းနေစဉ်အတွင်း ကျူရှင်သင်တန်းဖွင့်လှစ်မည့် ကိစ္စရပ်မှာ သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ ထပ်၍ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြန်သည်။

ယခုကဲ့သို့ စနစ်တကျမရှိဘဲ ဟိုတစ်စဒီတစ်စ အကောင်အထည်ဖော်နေသည့် နည်းလမ်းမျိုးမှာ တကယ်ပင် အဆင်မပြေနိုင်ပါ။ သူမအနေဖြင့် ရှင်းလင်းပြတ်သားသော ဦးတည်ချက်တစ်ခုကို ရှာဖွေရန် လိုအပ်သည်။

သူမသည် သင်တန်းကို မဖြစ်မနေ ဖွင့်လှစ်ရမည် ဖြစ်ပြီး ကျောင်းသားဦးရေ များများ လက်ခံရရှိမှသာလျှင် အမှန်တကယ် ငွေကြေးရှာဖွေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။