အခန်း ၆၀

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၆၀

နောက်တစ်နေ့တွင် ရွှီမုန့် ကျောင်းမှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည့် အခါ၌မူ ညဉ့်နက်ပိုင်း ဆယ်နာရီခွဲပင် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ လမ်းခရီးတွင် သူမသည် အကြိမ်များစွာ သမ်းဝေခဲ့မိသည်။

သူမ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည့် အချိန်တွင် ဧည့်ခန်းအတွင်းရှိ မီးရောင်မှာ လင်းထိန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ မှိန်ပျပျ မီးရောင်အောက်တွင် ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် စာရေးခုံပေါ်၌ စာများကို အလုပ်ရှုပ်စွာ ရေးသားနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ရွှီမုန့်သည် သူမ၏ စက်ဘီးကို ရပ်ခဲ့ပြီး ခြံဝင်းတံခါးကို သေသေချာချာ သော့ခတ်လိုက်ပြီးနောက် လွယ်အိတ်ကို လွယ်လျက် အိမ်ထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းလေး ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် သင်ခန်းစာ အစီအစဉ်များကို ပြင်ဆင်ရန်အတွက် လုံးဝ အာရုံစိုက်ထုတ်နေခဲ့သည်။ တံခါးဖွင့်သံကို ကြားရသည့် အခါမှသာ တစ်စုံတစ်ဦး ဝင်ရောက်လာကြောင်း သတိပြုမိသွားခဲ့ရသည်။ သူမသည် ခေါင်းကိုပင် မော့မကြည့်ဘဲ ရွှီမုန့်အား လှမ်းပြောလိုက်သည်။ "နို့မှုန့် ဖျော်သောက်လိုက်ဦးနော်။ ရေနွေးအိုးထဲမှာ ရေနွေးရှိသေးတယ်။"

ရွှီမုန့်က သူမအား ဆက်၍ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည့်အခါ ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် စာရေးခုံပေါ်ရှိ သင်ခန်းစာအစီအစဉ်များကို အမှတ်မထင် လှမ်း၍ ကြည့်လိုက်မိသည်။

ဤနေရာတွင် ထူးထူးခြားခြား ကြည့်ရှုစရာ ဘာရှိနေလို့လဲ။

သို့သော် ရွှီမုန့် ကြည့်ရှုနေသည့် အရာမှာ ထိုအရာ မဟုတ်ပါ။ သူမသည် စာရေးခုံပေါ်ရှိ လက်ကမ်းစာစောင်ကို လက်ညှိုးညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့ အမေရဲ့ ပညာအရည်အချင်းနဲ့ လုပ်ငန်းအတွေ့အကြုံတွေကို ပေါ်လွင်အောင် ထည့်မရေးထားတာလဲ။ အမေ တက်ရောက်ခဲ့တဲ့ တက္ကသိုလ်နာမည်ကို ထည့်ရေးလိုက်ပါ၊ 'မြို့တော်ဆရာအတတ်သင်တန်းတက္ကသိုလ်ရဲ့ ဘွဲ့ရတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အမှတ် (၁၇) အလယ်တန်းကျောင်းမှာ သင်ကြားမှုအတွေ့အကြုံ ငါးနှစ်ရှိသည်' ဆိုပြီးတော့ပေါ့။"

ဖုန့်ယန်ဝမ် ပြုလုပ်ထားသော လက်ကမ်းစာစောင်မှာ တကယ်ပင် ဆွဲဆောင်မှု မရှိပါ။

"အဲဒီလို ရေးတာ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေပါ့မလား" ဖုန့်ယန်ဝမ် တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုစဉ်က သူမသည် ကျောင်းမှ ထုတ်ပယ်ခြင်း ခံခဲ့ရဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရွှီမုန့်သည် သူမ၏ လွယ်အိတ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး သေတ္တာတစ်လုံးကို အမှတ်မထင် ဖွင့်လှစ်ကာ အတွင်းရှိ မုန့်များကို ရှာဖွေကြည့်ရှုခဲ့သည်။

မုန့်အမြောက်အမြား ပျောက်ဆုံးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် လူရှုပ်ကောင်လေးဖြစ်သည့် ဒုတိယမြောက် ကလေးသည် သူမ၏ မိခင်ထံတွင် နောက်တစ်ကြိမ် လာရောက်ကာ ကပ်ချွဲသွားခဲ့မှန်း သေချာသည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ကလေးငယ်များအပေါ်တွင် ကြင်နာတတ်သည့် စိတ်နှလုံး ရှိသူဖြစ်သဖြင့် သူတို့အား မုန့်ကျွေးရန် မငြင်းပယ်နိုင်ခဲ့ပါ။ ထိုကလေးများသည်လည်း သူတို့အပေါ်တွင် ကြင်နာစွာ ဆက်ဆံသူရှိပါက ခွေးပေါက်စလေးများကဲ့သို့ပင် ဘေးနားမှ မခွာဘဲ အမြဲတမ်း ကပ်တွယ်နေတတ်ကြသည်။

သူတို့အားလုံးမှာ မိဘမဲ့ကလေးငယ်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် တကယ်ပင် သနားစရာ ကောင်းလှသည်။

သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ချမ်းသာသော မိသားစုများထံမှ ရရှိလာသော မုန့်များ၏ အရသာမှာ တကယ်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။ ရွှီမုန့်သည် သေတ္တာထဲမှ သူမစားချင်သော မုန့်အချို့ကို နှိုက်ယူလိုက်ပြီးနောက် သေတ္တာကို ရင်ခွင်ထဲ၌ ပိုက်လျက် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ မြိန်ယှက်စွာ စားသုံးနေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် နံရံဘေး၌ ရှိနေသော ဖုန့်ယန်ဝမ် မကြာသေးမီက ဝယ်ယူလာခဲ့သည့် မပြီးပြတ်သေးသော တရုတ်တိုင်းရင်းဆေး ဗီရိုဟောင်းလေးကို သူမ လှမ်း၍ မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ ၎င်းကို စတင်ဝယ်ယူခဲ့စဉ်တုန်းက ပြန်လည်ပြင်ဆင်မွမ်းမံရန်အတွက် အလွန် စိတ်အားထက်သန်ခဲ့သော်လည်း မကြာသေးမီရက်ပိုင်းအတွင်း သင်ခန်းစာအစီအစ‌ဥ်များ ပြင်ဆင်ခြင်းဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ရသဖြင့် ၎င်းကို ဘေးသို့ ဖယ်ထားကာ မထိဖြစ်သေးခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရှက်နေစရာ ဘာအကြောင်းရှိလို့လဲ။ အမေက ကိုယ့်အရည်အချင်းနဲ့ကိုယ် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် ရခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။ ပညာအရည်အချင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လည်း လိမ်ညာပြီး ရေးထားတာမှ မဟုတ်တာ။ ဒါတွေက အမေ့ရဲ့ အကောင်းဆုံး အားသာချက်တွေ ဖြစ်တာမို့လို့ ဘာဖြစ်လို့ ထည့်မရေးရမှာလဲ။"

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင်လည်း အမေ ထည့်ရေးလိုက်မယ်။"

....

နောက်တစ်နေ့၊ တနင်္ဂနွေနေ့တွင် ရွှီမုန့်၏ ကျောင်းက နေ့တစ်ဝက် ကျောင်းပိတ်ခဲ့သည်။

ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကျန်းမင်ချင်းသည် သမီးဖြစ်သူ ထွမ်ထွမ်အား စာသင်ကြားပေးရန်အတွက် ခေါ်လာခဲ့ပြီး ပစ္စည်းအမြောက်အမြားကိုလည်း ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ယခင်က ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ အိမ်တွင် ရက်အနည်းငယ်ကြာ တည်းခိုခဲ့ဖူးသဖြင့် ယခု သားအမိနှစ်ယောက်၏ ဘဝမှာ မည်မျှအထိ ရုန်းကန်နေရကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးသည့်နောက်တွင်လည်း သူမသည် ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ အကြောင်းကို အမြဲတမ်း တွေးနေခဲ့မိသည်။ သူမတို့နှစ်ဦးအကြားတွင် အချင်းချင်း မျှဝေထားသော လျှို့ဝှက်ချက်အချို့ ရှိနေခဲ့ကြသဖြင့် တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုရသော် စိတ်ချင်း ဆက်နွှယ်နေကြသော မိတ်ဆွေကောင်းများကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြသည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ထွမ်ထွမ်အား စာသင်ခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သဖြင့် အိမ်တွင် ရွှီမုန့်တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။

ကျန်းမင်ချင်းသည် ဤမိန်းကလေးငယ်အပေါ်တွင် အလွန် သဘောကျနှစ်သက်မိသည်။ ရွှီမုန့်သည် ငယ်စဉ်တုန်းက ကျန်းမာရေး ချို့တဲ့ခဲ့ဖူးကြောင်း၊ သူမ၏ မိဘများ ယဉ်ကျေးမှုတော်လှန်ရေးကာလအတွင်း နွားတင်းကုပ်သို့ ပို့ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရစဉ်က သူမအား အတူခေါ်ဆောင်သွားရန် မဝံ့ရဲကြသဖြင့် ဆွေမျိုးများထံတွင်သာ အပ်နှံထားခဲ့ရကြောင်း သူမ ကြားသိထားဖူးသည်။

အဆိုပါ ဆွေမျိုးများကလည်း သူမအပေါ်တွင် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခြင်း မရှိခဲ့ကြဟု ဆိုသော်လည်း ယခုကဲ့သို့သော ဆိုးရွားသည့် အခြေအနေများကြားမှ သူမသည် လမ်းမှားသို့ ရောက်ရှိသွားခြင်း မရှိခဲ့ပါ။

ထိုအချက်တစ်ခုတည်းနှင့်တင် တကယ့်ကို ရှားပါးလှသော အခြေအနေ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူမ ကြားသိရသလောက်ဆိုလျှင် ရွှီမုန့်သည် သူမ၏ကိုယ်ပိုင် အတွေးအခေါ်နှင့် ဆုံးဖြတ်ချက် ရှိသော ထက်မြက်သည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

"မုန့်မုန့်၊ အခု နင့်အမေ့ဆီမှာ ကျောင်းသားတွေ အများကြီး ရှိနေပြီလား။ သူမရဲ့ ရှေ့ဆက်မယ့် အစီအစဉ်ကရော ဘယ်လိုရှိလဲ။"

ရွှီမုန့် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "အမေကတော့ ကျူရှင်သင်ကြားရေးအလုပ်တွေကို ဆက်ပြီး လုပ်ကိုင်နေတုန်းပဲ၊ စနေ၊ တနင်္ဂနွေ ရက်တွေမှာလည်း အချိန်အတော်များများ အားပါသေးတယ်။ အန်တီက ဘာဖြစ်လို့ မေးတာလဲ။"

"ငါ့ရုံးက လူတချို့က ထွမ်ထွမ် စာသင်ပြီးကတည်းက ပညာရေး တိုးတက်လာတယ်ဆိုတာကို ကြားသိရလို့၊ နင့်အမေအကြောင်း လာပြီး စုံစမ်းမေးမြန်းကြတာ ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် နင့်အမေက နေ့ဘက်တွေမှာလည်း တော်တော်လေး အလုပ်ရှုပ်နေတာကို ငါမြင်နေရတော့ သူတို့အတွက် အချိန်ထပ်ပြီး ပေးနိုင်ပါဦးမလားဆိုတာ ငါသေသေချာချာ မသိလို့။ သူမအနေနဲ့ ဘယ်အချိန်တွေ အားလဲဆိုတာကို သမီး သိလား။"

မီးရထားဌာန ဟူသည်မှာ ဝန်ထမ်းပေါင်း ထောင်ချီ၍ ရှိသော အလွန် ကြီးမားလှသည့် အဖွဲ့အစည်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ခံစားခွင့်များနှင့် လစာငွေများမှာလည်း အလွန်ကောင်းမွန်လှသဖြင့် ဝန်ထမ်းအများစုမှာ ငွေကြေးပြည့်စုံကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။

ရွှီမုန့်သည် ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ အားလပ်သည့် အချိန်ဇယားများကို စနစ်တကျ ပြောပြရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း စကားလုံးများမှာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင်တင် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသည်။ သူမ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"အန်တီ၊ အန်တီတို့ရုံးမှာ သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေကို အင်္ဂလိပ်စာ ကြိုတင်ပြီး သင်ကြားပေးချင်တဲ့ မိဘတွေ ရှိလား။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် အင်္ဂလိပ်စာက တခြား ဘာသာရပ်တွေလို မဟုတ်ဘူး။ တကယ်လို့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်က ကြိုတင်ပြီး လေ့လာထားမယ်ဆိုရင် အခြေခံကောင်းတွေကို တည်ဆောက်နိုင်မှာဖြစ်လို့၊ အလယ်တန်း ပထမနှစ်ကို ရောက်တဲ့အခါမှာ ခက်ခဲတယ်လို့ ခံစားရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ အမှန်တော့ သမီးတို့ရဲ့ ပထမနှစ် သင်ရိုးညွှန်းတမ်းက အရမ်း မြန်တာမို့လို့၊ တချို့ကျောင်းသားတွေဆိုရင် အမီလိုက်နိုင်ဖို့အတွက် တော်တော်လေးကို ရုန်းကန်ကြရတယ်။"

ထို့အပြင် အချို့ ဆရာ၊ ဆရာမများကိုယ်တိုင်ကလည်း အရည်အချင်း ပြည့်ဝမှု မရှိကြသဖြင့် အချို့ကျောင်းသားများအတွက်မူ စတင်သင်ကြားသည့် အချိန်ကတည်းကပင် အလွန် ခက်ခဲသော အခြေအနေမျိုးနှင့် စတင်ကြုံတွေ့ကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

"တကယ့်ကို မှန်တာပေါ့။" ကျန်းမင်ချင်းသည် ထွမ်ထွမ် အလယ်တန်း ပထမနှစ်တုန်းက ကျောင်းက ဆရာမက စကားပြော အလွန်မြန်လွန်းသည်ဟု လာရောက်ညည်းတွားခဲ့ဖူးသည်ကို ပြန်၍ သတိရမိသွားခဲ့ရသည်။ သူမအနေဖြင့် ထွမ်ထွမ်အား ကြိုတင်၍ အခြေခံကောင်းများ ရရှိစေရန်အတွက် ကျောင်းပြင်ပဆရာမတစ်ဦးကို စောစောစီးစီး ရှာဖွေမပေးခဲ့မိသည်ကို နောင်တရလို့ မဆုံးအောင် ဖြစ်ရသည်။ "ဒါဆိုရင် အဲဒီလို ကြိုတင်သင်ယူတာနဲ့ ပုံမှန်သင်ယူတာက ဘာတွေများ ကွာခြားမှု ရှိလို့လဲ။"

"ဒီလို ရှိပါတယ် အန်တီ။ သမီးတို့က အသက် ခုနစ်နှစ်အရွယ်မှာ မူလတန်းကို စတင်တက်ရောက်ကြတာ ဖြစ်လို့ အလယ်တန်း ပထမနှစ်ကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာ အသက် ဆယ့်နှစ်နှစ် ဒါမှမဟုတ် ဆယ့်သုံးနှစ်ဝန်းကျင် ရှိနေပါပြီ။ ဒီအသက်အရွယ်ကြမှ ဘာသာစကားအသစ်တစ်ခုကို စတင်လေ့လာရတာက တကယ့်ကို ခက်ခဲတယ်။ အထူးသဖြင့် စတင်သင်ကြားတဲ့ အချိန်မှာ အခြေခံ ခိုင်မာဖို့က အရမ်း အရေးကြီးတာမို့လို့၊ မဟုတ်ရင် စာသင်တဲ့ကာလတစ်လျှောက်လုံး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရလိမ့်မယ်။ အန်တီလည်း သိတဲ့အတိုင်း ဘာသာစကားသင်ယူမှုဆိုတာ စောစောစတင်နိုင်လေ ပိုပြီး ထိရောက်လေလေ။ သမီးရဲ့ အင်္ဂလိပ်စာက ဘာဖြစ်လို့ ကောင်းနေရလဲဆိုတာ အန်တီ သိလား။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သမီး အရမ်း ငယ်ရွယ်တဲ့ အချိန်ကတည်းက အင်္ဂလိပ်စာနဲ့ အကျွမ်းတဝင် ရှိခဲ့ဖူးလို့ပါ။ ဒါမှမဟုတ်ရင် အလယ်တန်း ပထမနှစ် သင်ရိုးညွှန်းတမ်းအတိုင်း စကားပြောခန်းတွေထဲကို ချက်ချင်း ဝင်ရောက်ရမယ်ဆိုရင်တော့ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် မြန်လွန်းတယ်။"

ထိုစကားမှာ ကျောင်းသူတစ်ဦး၏ ရှုထောင့်မှနေ၍ ကြုံတွေ့ရသော ခံစားချက် အစစ်အမှန်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချက်မှာ ထွမ်ထွမ်အား အမှန်တကယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သော ပြဿနာနှင့် ကွက်တိပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အတိတ်တုန်းက ပထမနှစ်တွင် သူမသည် အကြိမ်အချို့တိုင်အောင် ငိုကြွေးခဲ့ဖူးသည်။ နာမ်တစ်ခုတည်းကို ဘယ်အချိန်မှာ သုံးရမည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် အများကိန်းကို ဘယ်အချိန်မှာ သုံးရမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ဆရာမက ဘာဖြစ်လို့ သေသေချာချာ ရှင်းမပြဘဲ ဖြစ်ကတတ်ဆန်းသာ သင်ကြားသွားခဲ့ရသနည်းဟူ၍ ဖြစ်သည်။ အချို့သော စကားလုံးများတွင် အများကိန်း ပုံစံမျိုးပင် မရှိကြပါ။ ဤသည်မှာ မည်ကဲ့သို့သော ရှုပ်ထွေးစရာ အချက်မျိုးနည်း။

ဤအချက်မှာ ကျန်းမင်ချင်း၏ စိတ်ထဲရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ကွက်တိ ထိမှန်သွားခဲ့သည်။ ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် အလွန် အခြေခံကျသော အချက်များမှ စတင်ကာ ထွမ်ထွမ်အား အဆင့်ဆင့် စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် သင်ကြားပေးခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင်မူ သူမသည် ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ သင်ကြားမှုနှုန်းမှာ အလွန် နှေးကွေးလှသည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်မူ ယခုကဲ့သို့သော နည်းလမ်းမှာ ထွမ်ထွမ်အတွက် အသင့်တော်ဆုံး နည်းလမ်းဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့ရသည်။

သူမ၏ စာမေးပွဲရလဒ်များမှာ ကာလတိုအတွင်း သိသာစွာ တိုးတက်လာခြင်း မရှိသေးသော်လည်း စာသင်ကြားမှုအပေါ်တွင် ယခင်ကကဲ့သို့ ငြီးငွေ့ငြင်းပယ်သည့် အမူအရာမျိုး လုံးဝ မပြတော့ပါ။ ထိုအချက်တစ်ခုတည်းနှင့်တင် ကျန်းမင်ချင်းအနေဖြင့် သမီးဖြစ်သူအား ဤသင်တန်းတွင် ဆက်၍ ထားရှိရန် ဆန္ဒရှိနေခဲ့သည်။

ဒုတိယလမှ စတင်၍ ထွမ်ထွမ်၏ အင်္ဂလိပ်စာ ရလဒ်များမှာ တဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးတက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ ပါးစပ်မှလည်း "ဆရာမဖုန့်" ဟူ၍ အမြဲတမ်း ချီးမွမ်းပြောဆိုလေ့ရှိပြီး ရုံးက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ ကလေးများနှင့် အတူတကွ ဆော့ကစားသည့် အချိန်များတွင်လည်း ပြောပြလေ့ရှိသဖြင့် ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ ကျော်ကြားမှုမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပျံ့နှံ့လာခဲ့ရသည်။

"ဒါဆိုရင် အန်တီ၊ အန်တီတို့ ရုံးမှာလည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို နည်းနည်းလောက် စုံစမ်းမေးမြန်းပေးလို့ ရမလား။ တကယ်လို့ သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေကို အင်္ဂလိပ်စာ ကြိုတင်ပြီး သင်ကြားပေးချင်တဲ့လူ ရှိရင် သမီးရဲ့ အမေအကြောင်းကို အမှတ်တမဲ့ ထည့်ပြောပြပေးပါ။ အကျယ်တဝံ့ကြီး ရှင်းပြနေစရာ မလိုပါဘူး၊ ဒီအတိုင်း သဘာဝကျကျလေးပဲ ပြောပြပေးမယ်ဆိုရင် အန်တီ့ရဲ့ ရုံးက ဂုဏ်သိက္ခာကိုလည်း ထိခိုက်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ဤသည်ကို ပါးနပ်သော စျေးကွက်ထိုးဖောက်ခြင်း နည်းဗျူဟာ ဟု ခေါ်ရမည်။

ကျန်းမင်ချင်းသည် မိန်းကလေးငယ်၏ စကားကို ကြည့်ရင်း သဘောကျကာ ရယ်မောမိလိုက်သည်။ "ငါ့မှာ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်နေရမယ့် ဂုဏ်သိက္ခာမျိုး ဘာရှိနေလို့လဲ။"

သို့သော် သူမသည် ဤကိစ္စကို စိတ်ထဲ၌ အမှန်တကယ် မှတ်သားထားလိုက်ပြီး ပို၍ ဂရုစိုက် စောင့်ကြည့်ပေးခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သည့်တစ်ခေါက်က အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ရှိသွားပြီးကတည်းက ကျန်းမင်ချင်းသည် သူမယောက်ျား၏ မိသားစုနှင့် အချင်းချင်း ငြင်းခုံရန်ဖြစ်ခြင်းများကို လုံးဝ ရပ်တန့်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ အရှင်းလင်းဆုံး ပြောရလျှင်မူ ဆက်၍ ရန်ဖြစ်နေခြင်းမှာ မည်သည့် အကျိုးမျှ ရှိတော့မည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူမအနေဖြင့် လင်မယားကွာရှင်းပြတ်စဲခြင်းကို တစ်ကယ် ပြုလုပ်ခဲ့မည်ဆိုပါက လက်ရှိ သူမ၏ လက်ထဲတွင်ရှိသော ငွေကြေးအနည်းငယ်မှတစ်ပါး အခြားသော ပိုင်ဆိုင်မှု မည်သည့်အရာကိုမျှ ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူမဘက်က ပြဿနာများကို အကျယ်အကျယ် မပြုလုပ်တော့သည့် အခါတွင်မူ အပြင်ပန်း အရှက်သိက္ခာကို အလေးထားသော ယောက္ခမများ၏ မိသားစုဘက်က သူမထံသို့ နစ်နာကြေးအဖြစ် ငွေကြေးအမြောက်အမြားကို အလိုအလျောက် ပြန်လည်ပေးအပ်လာခဲ့ကြသည်။

"သူတို့က ကျွန်မကို ငွေတွေ အများကြီး ပေးခဲ့ကြလို့၊ အဲဒီငွေနဲ့ ကျွန်မ လမ်းဘေးက ဆိုင်ခန်းတစ်ခန်းကို ဝယ်လိုက်တယ်။ အခုတော့ အဲဒီဆိုင်ခန်းကို တခြားလူဆီ ငှားထားပြီးပါပြီ။"

ကျန်းမင်ချင်းသည် တည်ငြိမ်စွာ ပြောပြခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင်လည်း ယခင်နှင့်မတူဘဲ ယုံကြည်မှုရှိသော အရောင်အဝါများဖြင့် တောက်ပလို့ နေခဲ့သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ လက်ရှိ လွတ်လပ်သော လူနေမှုဘဝကို မြင်တွေ့ရသည့်အခါတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးအတွက် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ်ရပ်တည်နိုင်ခြင်းနှင့် အမှီအခိုကင်းခြင်းမှာ အရေးကြီးဆုံးအချက်ဖြစ်ကြောင်း သူမ ကောင်းစွာ သဘောပေါက်သွားခဲ့ရသည်။

သူမတွင်လည်း ကိုယ်ပိုင်အလုပ်အကိုင်တစ်ခု ရှိနေသော်လည်း ပြင်ပလောကသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းသည့် အချိန်တွင်မူ ဖုန့်ယန်ဝမ်ကဲ့သို့သော ယုံကြည်မှုမျိုး သူမတွင် မရှိခဲ့ဖူးပါ။

သို့သော် ကြောက်ရွံ့နေစရာ ဘာအကြောင်းရှိလို့နည်း။ သူမတွင်လည်း ခိုင်မာသော အလုပ်အကိုင်တစ်ခု ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

နောက်ဆုံးတွင်မူ သူမသည် အရာရာကို သဘောပေါက်သွားခဲ့ရသည်။ သူမ အမှန်တကယ် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်မှာ လက်ရှိ ရရှိထားသော လူနေမှုဘဝနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို ဆုံးရှုံးသွားရမည်ကိုသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ သူမအနေဖြင့် သူမ၏ အနာဂတ်အတွက် စီမံကိန်းများကို စတင်၍ ချမှတ်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ရှင် အိမ်မဝယ်တော့ဘူးလား။"

"အိမ်ကို ငှားရတာက အလုပ်ရှုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ စီးပွားရေးလုပ်ကိုင်နိုင်တဲ့ ဆိုင်ခန်းပိုင်ဆိုင်မှုကမှ ပိုပြီး ကောင်းတာ။ ချက်ချင်း ငှားလို့ရနိုင်သလို အိမ်ငှားခကလည်း အများကြီး ပိုပြီး ရနိုင်တယ်။ ဒီအကြောင်းကို ကျွန်မ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြရသေးဘူး။ ရှင့်ကိုပဲ ပထမဦးဆုံး ပြောပြတာပါ။" ထိုသို့ဆိုကာ ကျန်းမင်ချင်းက မတတ်သာသည့် အမူအရာဖြင့် အနည်းငယ် ပြုံးပြရှာသည်။

"ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းဆိုတဲ့ လူတွေကလည်း ကြားရတဲ့ စကားတွေကို တစ်ဖက်နားက သွင်းပြီး နောက်တစ်ဖက်နားက ပြန်ထုတ်ပစ်တတ်ကြတာပါ။ ရုံးက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကလည်း ကိုယ့်အကျိုးစီးပွားအတွက်ပဲ ကြည့်ကြတာလေ။ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေကလည်း... "

သူမ၏ မိဘဆွေမျိုးများမှာမူ သူငယ်ချင်းများထက်ပင် ပို၍ ဆိုးရွားကြသည်။ အတိတ်တုန်းက သူမအနေဖြင့် ချမ်းသာသော မိသားစုထံသို့ အိမ်ထောင်ပြုခွင့် ရရှိခဲ့စဉ်က သူမ၏ မိဘများက "ငါတို့ အိုမင်းရင့်ရော်တဲ့အခါကြရင် နင့်ကိုပဲ မှီခိုအားထားရတော့မှာ" ဟူသော စကားတစ်ခွန်းတည်းကိုသာ ပြောဆိုခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ၏ လူနေမှုဘဝ အနည်းငယ် ပြည့်စုံလာသည့် အခါတွင်မူ သူတို့က သူမ၏ မောင်ငယ်ဖြစ်သူအား ကူညီစောင့်ရှောက်ရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြပြန်သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ ဦးလေးဖြစ်သူ၊ ထို့နောက် ဝမ်းကွဲမောင်နှမများအထိ အဆင့်ဆင့် လာရောက်၍ အကူအညီ တောင်းခံခဲ့ကြသည်။

ယောက္ခမများ၏ မိသားစုဘက်က သူမအား ယခုမျှအထိ အထင်သေး နှိမ်ချဆက်ဆံခဲ့ကြခြင်းမှာလည်း ဤအချက်ကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မည်။

အကယ်၍ သူမ၏ မိဘဆွေမျိုးများအနေဖြင့် သူမ ဆိုင်ခန်းတစ်ခန်း ဝယ်ယူထားကြောင်းကို သိရှိသွားကြပါက နောက်တစ်နေ့မှာပင် မြို့တော်သို့ မီးရထားဖြင့် ချက်ချင်း လာရောက်ကာ ထိုဆိုင်ခန်းကို သူမတို့အတွက် လုယူရန် ကြိုးစားကြမည်မှာ သေချာလှသည်။

အချို့သော အမျိုးသမီးများမှာ အိမ်ထောင်ပြုပြီးသည့်နောက်တွင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ်ဟူ၍ မရှိကြတော့ပါ။

သူမ၏ ဇာတိမိဘမိသားစုတွင်လည်း သူမအတွက် နေရာမရှိတော့သလို လင်ယောက်ျား၏ မိသားစုအတွင်းမှာလည်း သူမမှာ အပြင်လူတစ်ဦးအဖြစ်သာ အမြဲတမ်း သတ်မှတ်ခြင်း ခံရလေ့ရှိကြသည်။

သို့သော် ယခုအခါ ကျန်းမင်ချင်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ကောင်းစွာ သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အခြားသော လူများကိုသာ အမြဲတမ်း မှီခိုနေရမည်ဟု မည်သူက သတ်မှတ်ထားသနည်း။ သူမအနေဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် အားကိုးလျက် ကိုယ်ပိုင် အိမ်လေးတစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။