အခန်း ၂၃၃
Vol. 24 Ch. 233
အခန်း ၂၃၃
“အရမ်းကောင်းတယ်။ ဒီချီမြွေက အကန့်အသတ်မရှိတဲ့ အလားအလာရှိတယ်လို့ ငါထင်တယ်။”
ကျန်းဟန်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ လူအများအပြားက ၎င်းအတွက် အသက်ပေးတိုက်ခိုက်နေကြသည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိချေ။ လေအိတ် စွမ်းရည်ကို မဆိုထားနှင့် အဓာတ်ငွေ့အသွင်ပြောင်းခြင်း စွမ်းရည်တစ်ခုတည်းကပင် အလွန်အစွမ်းထက်နေပြီဖြစ်သည်။ ကောင်းစွာ အသုံးချတတ်ပါက ၎င်းသည် ထိခိုက်မှုအများအပြားကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။
“ဟိဟိ...နင့်ဆီက ချီးကျူးစကားကြားရဖို့ဆိုတာ တော်တော်ရှားတာပဲ။”
လီဇီဝေက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါ အမှန်အတိုင်း ပြောရုံပါပဲ။”
ကျန်းဟန်က ပြောပြီးနောက် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။
“ငါတို့ကို လာခေါ်မယ့် ပျံသန်းနိုင်တဲ့ သားရဲထိန်းချုပ်ခြင်းယာဉ် ရောက်လာပြီ။ သွားဖို့ ပြင်ထားတော့။”
သူတို့နှစ်ဦးသည် ထိုငှက်ပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြပြီး မကြာမီမှာပင် သားရဲထိန်းချုပ်ခြင်း ဥယျာဉ်အပြင်ဘက် မြေပြင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြလေသည်။
ဆင်းသက်ပြီးသည်နှင့် ကျန်းဟန်သည် အဖြူရောင်အဝတ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော အလောင်းငါးလောင်းကို မြင်လိုက်ရ၏။ ၎င်းမှာ ဤသားရဲထိန်းချုပ်ခြင်း ဥယျာဉ်သို့ စူးစမ်းလေ့လာရေးခရီးတွင် သေဆုံးသွားသော ကျောင်းသားများဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။
သူ့ကျောင်းမှ အဖွဲ့ဆီသို့ ပြန်လာရာလမ်းတွင် ကျန်းဟန်သည် သတင်းအချက်အလက်အချို့ကို စုဆောင်းလိုက်၏။ သေဆုံးသူငါးဦးထဲတွင် သူ့ကျောင်းမှ မည်သူမျှ မပါဝင်ပေ။ သူ တည်ထောင်ထားခဲ့သော အထူးဆက်သွယ်ရေးကွန်ရက်ကြောင့် သူ့ကျောင်းသားများမှာ ဘေးကင်းခဲ့ကြလေသည်။ အဆိုးဆုံး ဖြစ်ရပ်မှာ သားရဲတစ်ကောင် ဆုံးရှုံးရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
သေဆုံးသူငါးဦးထဲမှ သုံးဦးသည် အလွန်လျင်မြန်သော ဝါးဓားပိုးကောင်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ကြရခြင်းပင်။ ထိုသားရဲပိုးကောင်မျိုးသည် မြေပြင်တွင် ဝါးရွက်နှင့်တူအောင် ပုန်းအောင်းနေတတ်သော်လည်း လှုပ်ရှားလိုက်သည့်အခါတွင် ၎င်း၏အရှိန်မှာ ကျည်ဆံထက်ပင် မြန်ဆန်လွန်းသေးသည်။ ကြိုတင်မသိရှိထားပါက ၎င်းနှင့်တွေ့ဆုံခြင်းက အသတ်ခံရနိုင်ခြေ အလွန်မြင့်မားပေသည်။
နောက်ထပ်နှစ်ဦးမှာ သားရဲများ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ပျားအုံရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်မှုကြောင့် လူအများအပြား ထိခိုက်ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။
သို့သော်လည်း ဤအကြောင်းကို ဂရုစိုက်သူ မရှိသလောက်ပင်။ သေဆုံးခြင်းဆိုသည်မှာ ဤခေတ်ကာလလူများအတွက် မစိမ်းသက်သော စကားလုံးဖြစ်ပြီး ဝမ်းနည်းစရာလည်း မဟုတ်ပေ။ လူတိုင်းသည် အသက်ကို အလောင်းအစားပြု၍ နေထိုင်နေကြရပြီး နောက်တစ်ခါ သေဆုံးသူမှာ မိမိကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။
“ငွေရောင်ဖြတ်တောက်သူကို နောက်ဆုံးမှာ စစ်ဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့ ကောင်လေး လုကျားက ရသွားတယ်ဆိုတာ ငါ သိခဲ့ရတယ်။ ဒီငွေရောင်ဖြတ်တောက်သူက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်လို့ ဆိုကြတယ်။”
လီဇီဝေက အပြေးရောက်လာကာ ပြောလိုက်၏။
“နင် ဒါကို သိထားခဲ့ရင် နင်လည်း လုသင့်တာပေါ့။ သူ့ရဲ့ အလားအလာက တကယ့်ကို ကြီးမားတယ်လို့ ပြောကြတယ်။”
“ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ ငါ့ရဲ့ ရေသူမလေးကိုပဲ ပိုသဘောကျတယ်။”
ကျန်းဟန်က ပခုံးတွန့်ကာ ရေသူမလေး၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ရေသူမလေးက တကယ်ပဲ အဲလောက် ကောင်းလို့လား။”
လီဇီဝေတစ်ယောက် အနည်းငယ် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေ၏။ သူ့ဆီသို့ သူ့အလိုလို ရောက်လာသော ဤသတ္တဝါသည် ငွေရောင်ဖြတ်တောက်သူထက် တကယ်ပဲ ပို၍ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သလော။ ကျန်းဟန်ကို တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်အထိ စိတ်ကျေနပ်မှု ပေးနိုင်သလော။
“ဒါပေါ့...ငါ့အမြင်မှာတော့ ဟုတ်တယ်။”
ကျန်းဟန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူမ၏ တန်ဖိုးထားသည်မှာ ကြီးထွားနိုင်သည့် အလားအလာ ဖြစ်သည်။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ခြင်း ဂုဏ်သတ္တိရှိသော ရေသူမလေး၏ ကြီးထွားနိုင်ခြေမှာ ငွေရောင်ဖြတ်တောက်သူထက် သေချာပေါက် ပိုမိုကြီးမားသည်။
ထို့အပြင် သူသည် တိုက်ခိုက်ရေး သားရဲများ မလိုအပ်တော့ပေ။ သူသည် ရေသူမလေးကို ထိန်းချုပ်ခြင်းနှင့် အထောက်အကူပြုခြင်းဘက်တွင်သာ မွေးမြူရန် ရည်ရွယ်ထားပေသည်။
ကျောင်း၏ စုရပ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ သားရဲထိန်းချုပ်ခြင်းအကြောင်းကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆွေးနွေးနေကြပြီး သေဆုံးသွားသူများကိုမူ အနည်းငယ်သာ ဂရုစိုက်ကြသည်။ လူအများစုမှာ ကြယ်သုံးပွင့် အလားအလာရှိသော သားရဲများကို ရရှိခဲ့ကြပြီး ကံကောင်းသူအချို့မှာ ကြယ်လေးပွင့်အလားအလာရှိသော သားရဲများကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြသည်။
“ကျန်းဟန်...ဒါက မင်း စာချုပ်ချုပ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတဲ့ သားရဲလား။ ဒါ ရေသူမလေးလား။ ဘယ်လောက် အလားအလာရှိတာလဲ။”
ရှန်းဟွာ အထက်တန်းကျောင်း၏ နံပါတ်တစ်ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည့်အတွက် သူရွေးချယ်သော သားရဲသည် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရသည်မှာ သဘာဝပင်။ ကျန်းဟန် လာသည်ကိုမြင်လျှင် ဟုန်ရွှယ်က ကျန်းဟန်၏ နောက်တွင်ရှိသော ရေသူမလေးဆီမှ အကြည့်မခွာဘဲ မေးလိုက်၏။
“ကြယ်လေးပွင့်လောက်ပါပဲ။ ငါ ဒါနဲ့ စာချုပ်ချုပ်ဖို့ ပြင်ထားတယ်။”
ကျန်းဟန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရေသူမလေးတွင် ကြယ်ငါးပွင့် အလားအလာရှိကြောင်းကိုမူ မပေါက်ကြားစေခဲ့ပေ။
“မင်းရော ဘယ်သားရဲနဲ့ စာချုပ်ချုပ်ခဲ့လဲ။”
“ငါလည်း ကြယ်လေးပွင့် အလားအလာရှိတဲ့ ဓားမြီး သံချပ်ကာ ဖွတ်ကို ရခဲ့တယ်။ အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် အဓိကထားတာပေါ့။”
ဟုန်ရွှယ်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဓားမြီး သံချပ်ကာ ဖွတ်တစ်ကောင်ကို ရှာတွေ့နိုင်တာ တကယ့်ကို ထူးချွန်တာပဲ။”
ကျန်းဟန်က ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤသားရဲထိန်းချုပ်ခြင်း၏ အကြီးမားဆုံး အင်္ဂါရပ်မှာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာကို လွှဲပြောင်းပေးနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အသက်အန္တရာယ်ရှိသော ဒဏ်ရာများကို ၎င်း၏ အမြီးသို့ လွှဲပြောင်းပေးနိုင်၏။ အမြီးပေါ်တွင် အမာရွတ်များ ပိုများလေလေ၊ ၎င်း၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလေလေ ဖြစ်သည်။
“နင်ကရော လျိုတုံး...”
လီဇီဝေက သူမဘေးရှိ လျိုတုံးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။ သူသည် မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ရှန်းဟွာ အထက်တန်းကျောင်း၏ ယခင် နံပါတ်တစ်ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်သည်။
“ငါတော့ ဘာမှ မချုပ်ဆိုလိုက်ဘူး။ သင့်တော်တဲ့ သားရဲတစ်ကောင်မှ မတွေ့ခဲ့ဘူး။”
လျိုတုံးက ပခုံးတွန့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“အားလုံးပဲ တန်းစီကြ။ နာမည်ခေါ်မယ်။”
လူတိုင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စကားပြောဆိုနေကြစဉ်မှာပင် ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် နာမည်စာရင်းစာအုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရောက်ရှိလာ၏။
နာမည်ခေါ်ပြီးနောက် ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ရပ်နေသော ကျောင်းသားများကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“စစ်တပ်ထဲ ဝင်ချင်တဲ့သူ ရှိသေးလား။ ဝင်လိုက်တာနဲ့ မင်းတို့ရဲ့ သားရဲတွေကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့အတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး။ နေ့စဉ်ဘဝပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တခြားကဏ္ဍတွေမှာပဲဖြစ်ဖြစ် နိုင်ငံတော်က တာဝန်ယူပေးသွားလိမ့်မယ်။”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျောင်းသားများသည် အတော်ကြာ ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လူငါးဦးသာ ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
သူတို့သည် ဤနေရာတွင်မှ ရုတ်တရက် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက စဉ်းစားထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာစနစ်ထဲ ဝင်ရောက်ခြင်းသည် သားရဲထိန်းချုပ်ခြင်း တက္ကသိုလ်တစ်ခုခုသို့ တက်ရောက်ခြင်းထက် မနိမ့်ကျဘဲ ပို၍ပင် ပင်ပန်းဆင်းရဲသည်။
“ကျန်းဟန်၊ ဟုန်ရွှယ်၊ လျိုတုံး၊ လီဇီဝေ... မင်းတို့ အားလုံး ရှေ့ကို ထွက်ခဲ့ကြ။”
ကျောင်းအုပ်ကြီးက ကျောင်း၏ ထိပ်တန်းပါရမီရှင် ကျောင်းသားအချို့၏ အမည်များကို ဆက်လက်ခေါ်ယူလိုက်သည်။
ကျန်းဟန်နှင့် အခြားသူများသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အကြောင်းရင်းကို ခန့်မှန်းမိသွားကြလေသည်။
“ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ကြ။ မင်းတို့ကို အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးမယ့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ခေါင်းဆောင်တွေ ရှိတယ်။ ပြီးမှ မင်းတို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချကြပေါ့။”
ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။ အမှန်တကယ်တွင် သူသည် ကျန်းဟန်တို့ စစ်တပ်ထဲ ဝင်ရောက်သည်ကို မလိုလားသော်လည်း ထိုကိစ္စများမှာ သူ့ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် မရှိပေ။
အထူးသဖြင့် လူသားတို့သည် အခြားတိုက်ကြီးများကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည့်အချိန်တွင် စစ်တပ်က စုဆောင်းမှုများကို တိုးချဲ့နေပြီး အလွန်ကောင်းမွန်သော အခွင့်အရေးများကို ပေးအပ်နေသည်။ သူတို့သာ သွားလိုက်ပါက ပြန်လာနိုင်ခြေ နည်းပါးကြောင်း သူ သိထားပေသည်။
မကြာမီမှာပင် ကျန်းဟန်တို့အဖွဲ့ကို နေရာလွတ်တစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး အခြားကျောင်းမှ ကျောင်းသားများလည်း ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
သားရဲထိန်းချုပ်ခြင်း ဥယျာဉ်တွင် ထူးချွန်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သူများဖြစ်၍ ဤနေရာတွင် လူငါးဆယ်ခန့်သာ ရှိသည်။ အနီးအနားရှိ ပိုမိုကြီးမားသော ရင်ပြင်တွင်မူ စစ်တပ်ထဲ ဝင်ရောက်ရန် စေတနာ့ဝန်ထမ်းအဖြစ် လာကြသူ ငါးရာ သို့မဟုတ် ခြောက်ရာခန့် စုဝေးနေကြသည်။
ကျန်းဟန်တို့အဖွဲ့ဆီသို့ အသက်စွမ်းအားများဖြင့်နေသည့် လူငယ်နည်းပြတစ်ဦးနှင့် ဗိုက်ပူပူ၊ ဆံပင်ဖြူနေသော လူအိုကြီးတစ်ဦး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
“မင်းတို့က စစ်တပ်ကနေ အထူးတလည် အမည်စာရင်း တင်သွင်းထားတဲ့ ပါရမီရှင်တွေပဲ။ မင်းတို့သာ စစ်တပ်ထဲ ဝင်ဖို့ ဆန္ဒရှိရင် နိုင်ငံတော် သားရဲထိန်းချုပ်ခြင်း တက္ကသိုလ်ကို တိုက်ရိုက်ဝင်ခွင့်ရဖို့ အတွင်းလူ လျာထားချက်တွေကို သုံးနိုင်တယ်။”
“ဒါ့အပြင် မင်းတို့ဟာ စစ်တပ်ရဲ့ နောက်ဆုံးပေါ် စူးစမ်းလေ့လာရေး စီမံကိန်းထဲမှာ ပါဝင်နိုင်တယ်။ ရွေးချယ်မှုတွေကို အောင်မြင်ပြီးရင် စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်ပြီး တပ်ရင်းမှူးတစ်ယောက်နဲ့ ညီမျှတဲ့ အခွင့်အရေးတွေကို ခံစားရမှာဖြစ်သလို တခြားတိုက်ကြီးတွေကိုလည်း ကြိုတင် စူးစမ်းလေ့လာနိုင်လိမ့်မယ်။”
“အဲဒီမှာ မင်းတို့ဟာ လူသားတွေရဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံးနဲ့ ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ နည်းပညာတွေနဲ့ ထိတွေ့ရလိမ့်မယ်။ သားရဲထိန်းချုပ်ခြင်းနဲ့ ပတ်သက်သည်ဖြစ်စေ၊ လူသားတွေနဲ့ ပတ်သက်သည်ဖြစ်စေ ဒါတွေအားလုံးက မင်းတို့ရဲ့ အရင်က အမြင်တွေကို ပြောင်းလဲပစ်လိမ့်မယ်။”
လူငယ်နည်းပြသည် ကျန်းဟန်နှင့် အခြားသူများကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။
ကျန်းဟန်နှင့် အခြားသူများမှာမူ ဘာမျှ မပြောကြပေ။ နိုင်ငံတော် သားရဲထိန်းချုပ်ခြင်း တက္ကသိုလ်သည် ယုန်နိုင်ငံ၏ ထိပ်တန်း တက္ကသိုလ် ဆယ်ခုထဲ၌ တစ်ခုအပါအဝင် ဖြစ်သည်။ အာမခံဝင်ခွင့်ဆိုသည်မှာ အလွန် ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး လူအများအပြားကို ချက်ချင်းပင် တွေဝေသွားစေခဲ့လေသည်။
ကြိုးစားပမ်းစားဖြင့် ပင်ပန်းကြီးစွာ သင်ယူလျှင်တောင်မှ ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ် ဆယ်ခုထဲသို့ ဝင်ကောင်း ဝင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ယခုမူ စစ်တပ်ထဲ ဝင်ဖို့ သဘောတူလိုက်ရုံဖြင့် ဝင်ခွင့်ကို အာမခံချက်ရနိုင်၏။ ဤအချက်တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် လူအများအပြား စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့ကြသည်။
“သဘောတူတဲ့သူတွေ...ဘယ်ဘက်ကို ထွက်ရပ်ပေးကြပါ။”
နည်းပြ ဖန်ထျန်းယွီက စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော လူအုပ်ကို ကြည့်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။
သူ့စကားဆုံးပြီး သုံးစက္ကန့်မကြာမီမှာပင် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်သွားခဲ့ကြသည်။ တစ်မိနစ်အတွင်းမှာပင် လူအများစုမှာ ဘယ်ဘက်သို့ ရောက်သွားခဲ့ကြတော့လေသည်။
လျိုတုံး၊ ဟုန်ရွှယ်နှင့် ကျန်းဟန်တို့ကျောင်းမှ အခြားသူများသည်လည်း အများကြီး မစဉ်းစားတော့ဘဲ ဘယ်ဘက်သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားကြသည်။ အမှန်တကယ်တွင် ၎င်းမှာ မှန်ကန်သော ရွေးချယ်မှု ဖြစ်သည်။
“ကျန်းဟန် နင် မသွားဘူးလား။”
ကျန်းဟန်က မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ လီဇီဝေက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။ သူမလည်း စိတ်ဝင်စားနေမိသည်။ လျိုတုံစနှင့် ဟုန်ရွှယ်တို့မှာ သွားနှင့်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းဟန် မသွားလျှင် သူမလည်း မသွားတော့ပေ။
“မင်း သွားချင်ရင် သွားလိုက်ပါ။ ငါ့အတွက် စိတ်မပူနဲ့။”
ကျန်းဟန်က ခေါင်းခါယမ်းကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။ စစ်တပ်က ကောင်းသော်လည်း သူ့တွင် ကိုယ်ပိုင် ကြီးထွားမှု အစီအစဉ်ရှိပြီး လွတ်လပ်မှုကို အလွန်တန်ဖိုးထားသူတစ်ဦးအနေဖြင့် အမိန့်နာခံခြင်းကို အဓိကတာဝန်အဖြစ် သတ်မှတ်သော လုပ်ငန်းခွင်မျိုးတွင် သူ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် နေနိုင်ရန်မှာ ခက်ခဲလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။