အခန်း ၄၂၄

အခန်း ၄၂၄ - လနတ်သမီးထံသို့ ဖြာကျလာသော လမင်းအလင်းရောင်

အသံသည် မမြင်နိုင်၊ မကိုင်တွယ်နိုင်၊ ဖမ်းဆုပ်၍လည်းမရနိုင်သောအရာ ဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ် တည်ရှိနေသောအရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ အသံသည် လုံလောက်စွာ ကျယ်လောင်လွန်းပါက၊ ထိုအသံလှိုင်းသက်သက်ဖြင့်ပင် သူတစ်ပါး၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် လုံလောက်ပေသည်။

အကယ်၍ ထိုအသံလှိုင်းသည် အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လာပါက၊ ရုပ်ဝတ္ထုအစစ်အမှန်အဖြစ်သို့ပင် ပေါင်းစည်းသွားနိုင်ပြီး ရန်သူကို တိုက်ခိုက်

ရာ၌ အသုံးပြုနိုင်​၏။

သို့သော်လည်း လောကရှိ သက်ရှိသတ္တဝါအားလုံးတွင် ၎င်းတို့၌ ကန့်သတ်ချက်များ ရှိကြသည်။

သတ်မှတ်ထားသော ကြိမ်နှုန်းထက်ကျော်လွန်သော အသံများကို ရှင်းလင်းစွာ မကြားနိုင်ကြချေ။

တစ်ဦးတစ်ယောက်၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သည် အလွန်မြင့်မားပြီး ထိုအတားအဆီးကို မြှင့်တင်နိုင်လျှင်ပင်၊ မိမိခန္ဓာကိုယ်၏ ကြံ့ခိုင်မှုကြောင့် ကန့်သတ်ချက်တစ်ခုကတော့ ရှိနေဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယနေ့ ထိုလေးလံသော ကြာပွတ်မှ ထွက်ပေါ်လာသောအသံသည်ကား ထူးခြားဆန်းပြားနေ​၏။

ထိုအသံသည် လူအမျိုးမျိုးအတွက် ကွဲပြားခြားနားစွာ ကြားရလိမ့်မည်။

ထွက်ပေါ်လာသည့် အသံတိုင်းနှင့် အဆိုပြုချက်တိုင်းက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ကန့်သတ်ချက်အဆုံးစွန်ထိ တွန်းပို့နေခဲ့သည်။

ခဏမျှအတွင်း၊ သူ​၏ အဖော်ဖြစ်သော ဓားနှစ်

လက်ဖြင့် သိုင်းဘုရင်ပင်လျှင် နေရာ၌တင် ဆွံ့အမှင်တက်သွားရသည်။

ဤအခွင့်အရေးကို အရယူကာ၊ ကြာပွတ်ကိုင်ထားသော အမျိုးသား၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သော အရောင်အဝါတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

သူသည် ရှေ့သို့ အပြင်းအထန် ပြေးဝင်သွားပြီး၊ သူ၏ညာဘက်ကြာပွတ်ကို မြှောက်ကာ သူတို့အထဲတွင် အားအနည်းဆုံးဖြစ်သော ရုယဲ့ထံသို့ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

အော်မြည်နေသော လေပြင်းသံသည် ရှေးဟောင်း သားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံနှင့် တူလှသည်။

၎င်း၏ အစွမ်းက အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှပေသည်။

ထိုအသံကို ကြားရုံမျှဖြင့်ပင် စိတ်ဓာတ်ပျော့ညံ့သူများကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားစေရန် လုံလောက်နေပြီ။

သို့သော်လည်း၊ အတိအကျ ဤအခိုက်အတန့်၌ပင်။

မိုးကောင်းကင်အထက်မှ တိမ်တိုက်များနှင့် မြူခိုးများသည် ရုတ်တရက် ကွဲအက်သွားကြသည်။

နက္ခတ်တာရာ အလင်းတန်းများ ရောယှက်နေသော လမင်းအလင်းတန်း အနည်းငယ်သည် ထိုတိမ်တိုက်ကြားမှ ဖြာကျလာခဲ့သည်။

ထိုအလင်းတန်းများထဲမှ တစ်ခုသည် ဟင်းလင်းပြင်ကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ အကွာအဝေးကို ကျော်လွန်ဖြတ်သန်းလာခဲ့သည်။

၎င်းသည် ရုယဲ့၏ အပေါ်တည့်တည့်သို့ ကျရောက်လာပြီး သူမကို အလင်းတန်းအတွင်း လွှမ်းခြုံထားလိုက်တော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရုယဲ့သည် ရုတ်တရက် နိုးကြားလာခဲ့​၏။

သူမသည် မိမိ၏ နုနယ်သောလက်ကလေးကို အသာအယာမြှောက်ကာ၊ လက်ဆယ်ချောင်းလုံး ဖြင့် လေထုထဲတွင် တောက်ချလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်၊ လမင်းအလင်းတန်းများသည် သူမ၏ပတ်ပတ်လည်တွင် စုဝေးလာကြသည်။

အစောပိုင်းက ဖန်တီးထားသော ထူးခြားဆန်းပြားသည့် နယ်ပယ်ကို အသုံးပြု၍ လျှပ်စီးတန်းများသည် ထိုနေရာမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်၊ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့သော အသံကြီးက ဟိန်းဟောက်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံထက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားသည်။

အောက်သို့ ကျဆင်းလာနေသော ကြာပွတ်သည် လျှပ်စီးအိုက်ခံရသကဲ့သို့ ချက်ချင်း အရှိန်တန့်သွားပြီး လေထဲတွင် တောင့်ခဲသွားလေ​၏။

ခဏချင်းတွင်ပင်၊ ကြာပွတ်ကိုင်ထားသော အမျိုးသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌ ငွေဖြူရောင် လျှပ်စစ်စီးကြောင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းလက်တောက်သွားသည်။

ရုတ်တရက် ဆံပင်များ လောင်ကျွမ်းသွားသည့် ညှော်နံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် မီးကျွမ်းရာ အမှတ်အသားများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ကောင်းကင်ယံထံသို့ ချက်ချင်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင်၊ သူ၏မျက်ဝန်းများသည် တည်ကြည်လေးနက်သွားတော့သည်။

လမင်းအလင်းရောင်များသည် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးတွင် ပြည့်နှက်နေ၏။

ဤသည်ကိုမြင်လျှင် ရုယဲ့၏မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်သက်သာရာရမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

မတိုင်ခင်က အခြေအနေသည် အလွန်တရာ အန္တရာယ်ကြီးမားခဲ့သည်။

ဤအချက်အားလုံးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီးနောက်၊ ရုယဲ့သည် နောက်ဆုံးတွင် လရောင်အစီအရင်ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ အရိပ်အယောင်မပြဘဲ ငြိမ်သက်နေရန်နှင့် ဆင့်ခေါ်ခြင်းမပြုဘဲ ဖုံးကွယ်ထားရန်သာ။

ယခု၊ ဤအရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင်၊ သူမသည် အစီအရင်ကို အသုံးပြု၍ အကျပ်အတည်းကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ရာ ၎င်းသည် အတော်ပင် ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ရုယဲ့သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းကာ၊ သူမ၏ လက်ချောင်းအားလုံးကို ကပြလှုပ်ရှားစေရင်း အတွင်းအားများကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပေါက်ကွဲထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လရောင်အစီအရင်သည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။

မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များ နောက်ဆုတ်သွားပြီး လမင်းအလင်းတန်းများသည် တစ်ဖန်ပြန်၍ ဖြာကျလာကာ၊ သူမ၏ ဘေးနားရှိ ဘုန်းကြီးနှင့် ဓားနှစ်လက်ကိုင်ထားသော အမျိုးသမီးကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။

လမင်းအလင်းရောင်အောက်တွင် ရေချိုးလိုက်ရသကဲ့သို့၊ အေးမြသော ခံစားချက်တစ်ခုက တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ရိုက်ခတ်သွားလေ​၏။

ဓားနှစ်လက်ကိုင်ထားသော အမျိုးသမီးနှင့် ဘုန်းကြီးတို့သည် ချက်ချင်း သတိပြန်လည်လာပြီး၊ ၎င်းတို့၏ နှလုံးသားကို လွှမ်းခြုံကာ ခြေလက်အင်္ဂါများနှင့် အရိုးအဆစ်များထဲသို့ စီးဝင်သွားသော အေးမြသည့် ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများပင်လျှင် ပိုမိုပေါ့ပါး သွက်လက်လာခဲ့​၏။

သူတို့၏မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း၊ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်မှာမူ ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်အေးဆေးလှသော ဘုန်းကြီးပင်လျှင်၊ ရှေ့ဆက်၍ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ရုယဲ့ကို အတော်ပင် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစွာဖြင့် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ၊ ကြာပွတ်ကိုင်ထားသော သိုင်းဘုရင်​၏ မျက်နှာတွင် လေးနက်

တည်ကြည်သော အမူအရာတစ်ခု ရှိနေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူက "ဒါ... ဒါက အမှန်

တကယ်ပဲ လနန်းတော်အစီအရင်လား" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

မိမိ၏ သံချပ်ကာ အကူအညီဖြင့် ယခင်အခြေအနေမှ နောက်ဆုံးတွင် ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့သော မိုးကြိုးတူ ကိုင်ထားသောလူသည် ဤသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ယွဲ့ကွမ်းလင်၊ မင်း ဘာတွေ ဝေခွဲမရဖြစ်နေတာလဲ"

"ဘာလို့ အခုထိ လက်မလှုပ်သေးတာလဲ"

ယွဲ့ကွမ်းလင် ဟု လူသိများသော ကြာပွတ်ကိုင်အမျိုးသားသည် သူ၏စကားကို မကြားဟန်ပြုကာ မိမိဘာသာ ဆက်လက် ရေရွတ်နေခဲ့သည်။

"လမင်းအလင်းရောင်က ငွေလမင်းနတ်သမီးပေါ် တည့်တည့်ကျရောက်နေပြီး၊ နန်းတော်က နတ်သမီးတစ်ပါးက သူမရှေ့ကို ရောက်လာတယ်"

"အဘိုးအိုကြီး ပြောခဲ့တာတွေက အမှန်တကယ်ပဲလား"

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ၊ မိုးကြိုးတူ ကိုင်ထားသောလူက ဤလူမှာ တစ်ကျော့ပြန် ရူးသွပ်သွားပြီဟု တွေးကာ တံတွေးထွေးလိုက်သည်။

သူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ တစ်ဖန် ပြန်လည်စစ်ဦးလှည့်ပြီး၊ ထိုသုံးယောက်နှင့် အပြင်းအထန် တိုက်ပွဲဝင်တော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ မိုင်တစ်ရာခန့် ဝေးကွာသော တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်၌။

လူရိပ်တစ်ခုသည် တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး တောင်တန်းများကို ငေးကြည့်နေ​၏။

လွန်ခဲ့သည့် ခဏမျှက၊ လင်ချွမ်သည် ရင်းနှီးသော စွမ်းအင်လှိုင်းတုန်ခါမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် တောင်ထိပ်သို့ ပျံတက်လာပြီး ၎င်း၏ မြစ်ဖျားခံရာကို စတင်ရှာဖွေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခု သူသည် တောင်တန်းကို နောက်ခံပြုကာ ဝေးကွာသော အရပ်ဆီသို့ ငေးမောကြည့်ရှုနေ၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်၊ သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ အရာအားလုံးကို အမြင်အာရုံထဲသို့ သွင်းလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လင်ချွမ်​၏ မျက်ဝန်းထဲ၌၊ အနောက်ဘက် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းရှိ တိမ်ပင်လယ်ထဲတွင် လင်းလက်တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုအရှိန်အဝါသည် လရောင်အစီအရင်မှလွဲ၍ အခြားမဟုတ်ပေ။

"တွေ့ပြီ"

မိမိဘာသာ တစ်စုံတစ်ခုကို ရေရွတ်ရင်း၊ လင်ချွမ်သည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားကာ ထိုဦးတည်ရာဆီသို့ အပြင်းအထန် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

...

မြောက်ဘက်ပြည်နယ်တွင် တောင်တန်းများသည် အဆုံးမရှိ ဆန့်တန်းနေကြသည်။

ညီညာသော မြေပြန့်နေရာတစ်ခုတွင်၊ သန်မာသော မြင်းကောင်ရေ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် နှာမှုတ်ရင်း ခြေဖဝါးများဖြင့် မြေကြီးကို ယက်နေကြသည်။

ဤမြင်းများအားလုံးတွင် အနည်းနှင့်အများဒဏ်ရာအမာရွတ်များ ရှိနေကြသည်။

၎င်းတို့ထဲမှ အချို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်မူ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ဓားချက်ရာများပင် ရှိနေသေးသည်။

အတော်အတန် ထွားကျိုင်းသော မြင်းအနည်းငယ်မှာမူ သွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေလျက်။

ပထမဆုံး ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်ပင်၊ ၎င်းသည် သွေးပင်လယ်ထဲမှ အနိုင်နိုင် တိုက်ခိုက်ဖောက်ထွက်လာခဲ့သည့်အတိုင်း အလွန်တရာ ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှသည်။

မြင်းအုပ်၏ ဘေးနားတွင် လူတစ်စုသည် အနားယူနေကြသည်။

သူတို့သည် အင်္ကျီတိုများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ ဓားရှည်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ မျက်နှာများကို ဖုံးအုပ်ထားကြသဖြင့် အကြင်နာတရားကင်းမဲ့သော ဓားပြများနှင့် ကွက်တိတူနေသည်။

ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ ဗဟိုချက်မမှာ...

ကျောပြင်တွင် ဓားကြီးတစ်လက်ကို လွယ်ထားပြီး ဆံပင်တိုတိုနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ပါးစပ်တွင် ကောက်ရိုးတစ်ချောင်းကို ကိုက်ကာ၊ တစ်စုံတစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့်အလား သစ်ပင်တစ်ပင်ကို မှီထားသည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်၊ သူသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးပွင့်လာပြီး ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်​၏။

စကားပြောရန်ပင်မလိုဘဲ၊ သူတို့၏ခေါင်းဆောင် ထရပ်သည်ကို မြင်သည်နှင့် ထိုလူမိုက်များသည် ချက်ချင်းပင် မိမိတို့၏ သတင်းအချက်အလက်များကို စုဆောင်းလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် မျက်နှာထား တည်ကြည်စွာဖြင့် မြင်းပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြသည်။

ခေါင်းဆောင်သည် သူ၏ပါးစပ်ထဲမှ ကောက်ရိုးမြက်ချောင်းကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး ကျောပေါ်မှ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏လက်ကောက်ဝတ်တွင် အဝတ်စကို ပတ်လိုက်ရာ၊ သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရောင်အဝါတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

မကြာမီမှာပင်၊ ဝေးကွာသောအရပ်မှ မြင်းခွာသံ ခပ်သဲ့သဲ့သည် အမှန်တကယ်ပင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ခရီးသွားယာဉ်တန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားနေပုံရ​၏။

သူတို့သည် မည်သည့် သက်ရှိအရိပ်အယောင်မျှ မပြဘဲ အာရုံစိုက်ကာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

အသံသည် မီတာအနည်းငယ်အကွာအဝေးသို့ နီးကပ်လာသောအခါ၊ ထိုသန်မာသောအမျိုးသားသည် သူ၏လက်မောင်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဓားပြများသည် ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြတော့သည်။

"သတ်ကြ"

မြင်းခွာသံများက မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ မြည်ဟိန်းကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်လာသည်။

တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံရင့်ကျက်ပြီး သန်မာလှသော မြင်းကောင်ရေ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဒုန်းစိုင်းထွက်လာခဲ့ကြသည်။

ထူထပ်သော တောအုပ်ထဲရှိ ကုန်သည်ယာဉ်တန်းသည် ယခုအခါ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားရသည်။

ယာဉ်တန်းထဲရှိ လူများသည် ထိုအသံကို ကြားရုံမျှဖြင့်ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြပြီပင်။

ထူထပ်သော တောအုပ်ထဲတွင် ထိုမျှများပြားသော လူရိပ်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ သူတို့သည် ပိုမို၍ ကြောက်လန့်ကာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားကြကုန်​၏။

"ကာကွယ်ကြ...အမြန်ကာကွယ်ကြ"

"စစ်ကြောင်းအသွင်ပြောင်းပြီး ရထားလုံးတွေနဲ့ မြင်းတွေကို ကာကွယ်ဖို့ နောက်ဆုတ်ကြ"

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့်၊ သူတို့ထဲတွင် လျင်မြန်ဖြတ်လတ်သော လူအနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။

ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သာမန်ရုပ်ရည်ရှိသည့် အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သူ၏ခါးမှ ဓားပြားကြီးကို ဝှစ်ကနဲ ဆွဲထုတ်ကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူ၏အသံကို ကြားရသောအခါ၊ ကုန်သည်ယာဉ်တန်း၏ ကန့်သတ်ထားသော အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့သည် နောက်ဆုံးတွင် သတိဝင်လာပြီး ချက်ချင်း လှုပ်ရှားမှု စတင်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း၊ သူတို့သည် အစကတည်းက တတိယတန်းစား အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့မျှသာ ဖြစ်နေခြင်း။

ပုံမှန်အားဖြင့်၊ တရားဝင်လမ်းမကြီးအတိုင်း လျှောက်လှမ်းရာတွင် အန္တရာယ်အတွက် စိုးရိမ်

စရာမလိုဘဲ အင်အားပြရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။

တောလမ်းများအတိုင်း လျှောက်လှမ်းသည့်တိုင်အောင်၊ သာမန်ဓားပြများနှင့် သူခိုးများသည် သူတို့၏ လူအင်အားကို ကြောက်ရွံ့ကြသဖြင့် အလွယ်တကူ လက်လှုပ်ရဲကြမည်မဟုတ်ပေ။

ဤကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်ခံရခြင်းမှာ ၎င်းတို့အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

အန္တရာယ်ရှိသော မြင်းခွာသံများသည် သူတို့ကို ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

လူအနည်းငယ်က စစ်ကြောင်းဖွဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း၊ အများစုမှာမူ ရှုပ်ထွေးပွေလီသော အခြေအနေတွင်သာ ရှိနေသေး​၏။

ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စဖြင့် ချပ်ဝတ်တန်ဆာများ တိုက်မိသံများကိုပင် ခဏခဏ ကြားနေရ

တော့သည်။