အခန်း ၄၃၄

အခန်း ၄၃၄ - မသေမျိုးများနှင့် ကံမပါသူတစ်ဦး

ရွှမ်းယွမ်ဝူကွမ်းသည် ယခုမှပင် သူမည်သူနှင့် တိုးနေသည်ကို သဘောပေါက်သွားပုံရသည်။

ဤမိန်းမသည်... စစ်ထူ မိသားစုမှ ထိုရူးသွပ်နေသည့် အဘွားအို ဖြစ်ပုံရသည်။

'ငါကမှ ဘာလို့သူနဲ့မှ လာတိုးရတာလဲ၊ တကယ့်ကို ကံဆိုးတာပဲ'

ရွှမ်းယွမ်ဝူကွမ်း၏ ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ကျိန်ဆဲနေမိသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်လည်း မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

အကယ်၍ ဤခရီးမထွက်ခင်က ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ပေးခဲ့သည့်၊ အသက်ဘေးမှ ကယ်တင်နိုင်သော ဤကျောက်စိမ်းဆွဲပြားသာ မရှိခဲ့ရင်။

သူ့မှာ ထိုတိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင်တင် အသက်ပျောက်သွားလောက်ပြီ။

'ဒီအချိန်ကျမှ ဓားကျင့်စဉ်ကြောင့် ရူးသွပ်နေရသည့် ထိုမိန်းမက ငါ့ကို လွှတ်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ရင်တောင် ငါ့မှာ နောက်ထပ်အခွင့်အရေး ရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူး'

'ငါ့ရဲ့ မပြောပလောက်တဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် သူမရဲ့လက်အောက်မှာ အသက်ရှင်နေထိုင်ဖို့တောင် ထိုက်တန်မှာမဟုတ်ဘူး'

"ဒီမိန်းမနဲ့ စောစောက လင်ချွမ်ထဲက ဘယ်သူက ပိုသန်မာပြီး ဘယ်သူက ပိုအင်အားနည်းလဲဆိုတာ ငါတကယ်မသိဘူး"

'ဟမ့်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်သာ တိုးမိကြလို့ကတော့ အချင်းချင်း ခွေးကိုက်သလို ကိုက်ကြတာကို မြင်ရရင် ကောင်းမှာပဲ'

သူက အကြိမ်အနည်းငယ် ကျိန်ဆဲပြီးကာမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရွှမ်းယွမ်ဝူကွမ်း၏ မျက်သူငယ်အိမ်တို့သည် တစ်ဖန်ပြန်၍ ကျုံ့ဝင်သွားပြန်သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူသည် လင်ချွမ်နှင့် အခြားသူများကို မြင်လိုက်ရပုံရ​၏။

သူသည် ချက်ချင်းပင် လှည့်ပြန်ခဲ့ပြီး ဝေးလံသော တောနက်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဆင်းသက်ကာ မိမိ၏ စွမ်းအား အရှိန်အဝါ ဖုံးကွယ်လိုက်တော့သည်။

......

တောင်ပေါ်၌ တစ်ရက် ကုန်ဆုံးရခြင်းသည် လူ့လောက၏ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်နှင့် ညီမျှသည်ဟု ဆိုကြသည်။

ထိုစကားသည် မှန်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော တောင်မျိုးကို လူ့လောကတွင် ရှာတွေ့နိုင်သူ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။

ရှာတွေ့ခဲ့လျှင်ပင် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းမပြုမီ ရေတွက်မရနိုင်သော နှစ်ပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်သွားလိမ့်မည်။

သူ၏ နာမည်နှင့် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း အချိန်ကာလက မေ့လျော့စေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ရေကန်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သော ကျောက်ခဲတစ်ခဲကဲ့သို့ပင် ရေလှိုင်းတွန့်အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်စေပြီးနောက် မည်သည့်အရိပ်အယောင်မျှမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ပင်။

ဖီးနစ်ဂျိုဟု ခေါ်တွင်သော ထိုနတ်ဘုရားအကြွင်းအကျန်နေရာသည် ထိုကဲ့သို့သော တန်ခိုးစွမ်းအားမျိုး ရှိပေသည်။

အတွင်းထဲတွင် တစ်ရက်ရှိနေခြင်းသည် အပြင်

ကမ္ဘာ၏ ရက်ပေါင်းများစွာနှင့် ညီမျှသည်။

ဝေမြို့တော်၏ အပြင်ဘက်တွင် ပါးပြင်နီနီနှင့် ကလေးငယ်တစ်ဦးသည် မြင်းလှည်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး သူ၏ရှေ့မှ ကျယ်ပြောလှသော မြို့တော်ကြီးကို မော့ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူ၏ အပြုံးကြောင့် ပါးပြင်ပေါ်တွင် ပါးချိုင့်နှစ်ဖက် ထင်ဟပ်သွားသည်။

ဖြူဝင်းသော အသားအရေကြောင့် သူသည် တော်တော်လေး ချောမောပုံရ​၏။

အကယ်၍ ဤအရာသည် သူတို့ပထမဆုံး ဆုံတွေ့ခဲ့စဉ်က ကုန်သည်လှည်းအဖွဲ့အတွင်း၌ ဖြစ်ပွားခဲ့မည်ဆိုလျှင် အမျိုးသမီးများကို ထားလိုက်ပါဦး။

ပုံမှန်အားဖြင့် ကုန်ပစ္စည်းများ အရောင်းအဝယ်လုပ်ပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှည့်စားဉာဏ်ဆင်တတ်ကြသော ထိုကြမ်းတမ်းသည့် ယောကျာ်းကြီးများပင်လျှင် ဖြစ်ပါစေ၊

သူတို့အားလုံးသည် ထိုကလေးကို မြင်လျှင် ငုံ့ပြီး ပါးလေးကို လာဆွဲချင်ကြပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ထိုတောအုပ် ထဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အရာများနောက်ပိုင်းတွင် မည်သူက ထိုသို့လုပ်ဝံ့ပါမည်နည်း။

ခဏတာမျှ လှမ်းမြင်လိုက်ရရုံနှင့်ပင် ကျောချမ်းသွားစေနိုင်သည်။

သူတို့သည် မြင်းစီးဓားပြများကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ် အပိုင်းပိုင်းပြတ်တောက်ကာ အသားပုံကြီးအဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားမည်ကို အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေကြသည်။

ထိုဖြစ်ရပ်ကို မမြင်တွေ့ခဲ့ရဘဲ သဘောကောင်းကြသည့် အမျိုးသမီးအချို့ကမူ အစပိုင်းတွင် ဂရုမစိုက်ဘဲ စနောက်နေခြင်းသာဖြစ်သည်ဟု သဘောထားကြသည်။

သူမက ကလေး၏ ပါးကို ဆွဲရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဘေးနားရှိလူများက သူမကို ရုတ်တရက် နောက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားကြသည်။

အချို့က သူမ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ကြပြီး အချို့ကမူ လက်ကို ဆွဲထားကြသည်။

သူတို့သည် ထိုအမျိုးသမီးကို နောက်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် ဆွဲထုတ်သွားကြ​၏။

ကုန်သည်လှည်းအဖွဲ့ထဲမှ ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လာခဲ့သည်။

သူသည် ကလေးငယ်ကို ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ရိုသေခန့်ညားစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"သင်က......"

သူ စကားပင် မဆုံးသေးခင်မှာပင် ကလေးငယ်က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

ကလေးငယ်သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြကာ ဘာမှမပြောဘဲ မြို့ပြင်သို့ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်မှသာ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်တော့ပြီး သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ထို့နောက် သူသည် နက်ရှိုင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ အလေးအနက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ယခုအကြိမ် ကုန်သည်လှည်းအဖွဲ့ကို တာဝန်ယူရသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ဤကလေးအပေါ် ဖော်ပြမတတ်အောင် ကြောက်ရွံ့မိသည်။

အကယ်၍ သူတစ်ယောက်တည်းသာ ဆိုပါက၊ နုပျိုမှုကို ပြန်လည်ရရှိထားပုံရသော ဤအကြီးအကဲကို ကျေးဇူးတင်မိမည်မှာ အမှန်ပင်။

သို့သော် သူ လုပ်နိုင်သည်မှာ ဒါမျှသာဖြစ်ပြီး သူသည် အဖွဲ့တစ်ခုလုံးအတွက် တာဝန်ယူရမည် ဖြစ်သည်။

သူ တစ်ယောက်တည်း တွေးတောနေစဉ် မော့ကြည့်လိုက်ရာ အဝေးသို့ ခုန်ပေါက်ပြေးလွှားသွားနေသော လူလေး၏ ပုံရိပ်သည် ရုတ်တရက် ဖမ်းဆုပ်ရခက်ခဲလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် သူသည် မီတာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ အကွာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သူသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူသည် မျက်ဝန်းများ အဓိပ္ပာယ်မဲ့စွာဖြင့် ကြောင်အမ်းအမ်း ရပ်နေမိသည်။

ခဏမျှ တွေဝေသွားပြီးနောက် ထိုသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် မိမိပါးကို မိမိ အားပြင်းပြင်း ရိုက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အကြီးအကဲကို အမှီလိုက်ရန် ထိုဘက်သို့ ချက်ချင်း အပြေးအလွှား လိုက်သွားတော့သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ သဘောပေါက်သွားချိန်မှာ အနည်းငယ် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။

သူသည် မိမိ၏ ခြေလှမ်းအရှိန်ကို စွမ်းအားအားလုံး စိုက်ထုတ်ပြီး အလွန်အမင်း မြန်ဆန်စွာ ပြေးခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မြင်ကွင်းမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်မသွားမီ သူ၏ ခဏတာ ပုံရိပ်ကိုသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ထဲမှ လှိုက်တက်လာသော ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်ကာ အထပ်ထပ်အခါခါ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အကြီးအကဲ၊ အကြီးအကဲ"

မည်သူမျှ ပြန်မထူးခဲ့ပေ။

ထိုအခြင်းအရာကို မြင်သော် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ မျက်နှာတွင် နောင်တရိပ်အချို့ ယှက်သန်းသွားသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ စိတ်သက်သာရာရမှုတစ်ခုက သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာ​၏။

သူသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်နှာထက်မှ အပြုံးကမူ ပိုမိုထင်ရှားလာသည်။

သူ နောက်သို့ ပြန်လှောက်လာစဉ် မိမိဘာသာ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်မိသည်။

"ငါကတော့ ဒီမသေမျိုးလမ်းစဉ်နဲ့ ကံမပါခဲ့ဘူး ထင်ပါရဲ့"

...

ယွမ်ရှန်းတောင်ခြေတွင် ဖြစ်သည်။

ကောက်ရိုးဦးထုပ်ဆောင်းပြီး စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သစ်သားအိမ်လေးတစ်ခုထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လှမ်းဝင်လာခဲ့သည်။

သူသည် တံခါးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပိတ်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်၍ တရားထိုင်ခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူတို့ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနေ၍ ဖြစ်နိုင်သလို သို့မဟုတ် တစ်ဖက်လူ၏ စွမ်းအင်အရိပ်အယောင်က အလွန်အမင်း ပုန်းကွယ်နေ၍လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ထောင့်စွန်းရှိ နံရံကို မှီနေသော လူကိုပင် သူ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

နာရီဝက်နီးပါး ကျင့်ကြံပြီးနောက် ထိုလူသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်ကာ သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ချက် ချရင်း မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တယ်"

"ဒီလောက်တောင် မြန်တာလား"

"ဘယ်သူလဲ"

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အန္တရာယ်ကို သတိမထားမိခဲ့သည့် ထိုလူမှာ လန့်ဖျတ်သွားသည်။

သူသည် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်

ဖက်ကို တြိဂံပုံစံ ယှက်လိုက်သည်။

သူ့ရှေ့တွင် လိမ္မော်ရောင် ရေခဲပုံဆောင်ခဲများ ဆန်းပြားစွာ ပေါ်ပေါက်လာပြီး သစ်သားအိမ်လေးကို ဧရိယာနှစ်ခုအဖြစ် ခိုင်မာစွာ ပိုင်းခြားထားသည့် ဒိုင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသူက ပြုံးလိုက်ပြီး စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားကာ တစ်လုံးတည်းသော ကုလားထိုင်ကို ဆွဲ၍ ထိုင်လိုက်သည်။

"မစ္စတာ ရှု၊ မင်းက ဝူရှန်းတံခါးမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အရာတွေကြောင့် တကယ်ပဲ ကြောက်ဒူးတုန်နေတာလား"

"ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ မင်း ဘာလို့ အဖွဲ့အစည်းကို ဆက်သွယ်မလာတာလဲ"

"သူတို့က သိုင်းဘုရင်နယ်ပယ်ရဲ့ အတားအဆီးကို ထိတွေ့နိုင်ခဲ့လို့ တော်လှန်ဝံ့ကြတာလား"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သစ်သားအမိုးပေါ်ရှိ လေထုသည် ဒီဂရီအနည်းငယ်မျှ ကျဆင်းသွားပုံရသည်။

ထိုလူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည်လည်း အေးစက်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ လက်ဖဝါးထဲမှ နီရဲသော မီးတောက်အချို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်းကို ဝန်းရံကာ တောက်လောင်နေသော အပူရှိန် စီးကြောင်းနှစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား​၏။

ဤထူးဆန်းပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မြင်ကွင်းသည် ရှုကျွင်းအပေါ် ကြီးမားသော ဖိအားကို ချက်ချင်း သက်ရောက်စေသည်။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက ပြောင်းလဲခြင်းမရှိသော်လည်း မျက်မှောင်ကုပ်ကာ စကားပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောနိုင်ရတာလဲ"

"ငါ့ရဲ့ သစ္စာရှိမှုက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးလို ရှင်းလင်းတယ်၊ နေနဲ့ လလို လင်းထိန်နေတယ်"

"မင်းက အဖွဲ့အစည်းက စေလွှတ်လိုက်တဲ့ သံတမန်တစ်ယောက် ဆိုတာကိုတောင် မပြောနဲ့ဦး"

"ဝူရှင်းယာက ငါ့ကို စိတ်တိုင်းကျ စွပ်စွဲချင်

ရင်တောင် သူ နှစ်ခါပြန် စဉ်းစားသင့်တယ်"

သူ၏ စကားလုံးများထဲတွင် အာဏာစက် အရိပ်အယောင်အချို့ ပါဝင်နေသည်။

လေထုထဲတွင်လည်း မသိမသာ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်သွား​၏။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သံတမန်က ချက်ချင်း ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"မင်းက ဒီလောက်တောင် သစ္စာရှိနေမှတော့ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်လုံးလုံး အချက်ပြမှုအားလုံးကို ဘာလို့ လျစ်လျူရှုထားခဲ့တာလဲ"

"အကယ်၍ ငါသာ နည်းလမ်းအချို့ကို အသုံးမချခဲ့ရင် မင်း ပုန်းအောင်းနေတဲ့နေရာကို ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ရှုကျွင်းက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ မကျေနပ်မှုအချို့ဖြင့် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဝူရှန်းတံခါးမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်းသိပါတယ်"

"ငါ မင်မင်းဆက်က ထောင်ထားတဲ့ ထောင်ချောက်ထဲကို ကျသွားခဲ့ပြီး အဲဒီကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ ကြီးမားတဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေ လုပ်ခဲ့ရတယ်"

"မူလအခြေအနေအတိုင်း ပြန်ဖြစ်ဖို့အတွက် အချိန် တော်တော်လေး ယူခဲ့ရတယ်"

"အဲဒီနောက်မှာ မင်းက သိုင်းဘုရင်ရဲ့ အတားအဆီးကို ထိတွေ့ခဲ့တယ်"

"အကယ်၍ မင်းသာ အဲဒီအခြေအနေမျိုးမှာ ရှိနေရင် အဲဒါကို အရင်ဆုံး ချိုးဖျက်ဖို့ ဦးစားပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သံတမန်က တိုးတိုးလေး ရယ်လိုက်သည်။

"အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းသာ တကယ် သစ္စာရှိတယ်ဆိုရင် 'မာ' လို့ မျိုးရိုးအမည်ရှိတဲ့ အဲ့ဒီလူကို ဘာလို့ သတ်ခဲ့တာလဲ"

"ထိုလူရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ရှုပ်ထွေးပွေလီနေပေမယ့် သူက အဖွဲ့အစည်းအတွက် အလွန်

အရေးကြီးတဲ့ နယ်ရုပ်တစ်ရုပ်ပဲ"

"သူ သေဆုံးသွားတော့ တောင်တရုတ်ပင်လယ်မှာ ရှိတဲ့ အဖွဲ့အစည်းရဲ့ နယ်ရုပ်တွေ အားလုံး အသုံးမဝင်တော့ဘူး၊ ပြီးတော့ သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာတောင် ငါတို့ မသိရတော့ဘူး"

"ဒါနဲ့... မင်း ဘာတွေ လုပ်နေခဲ့တာလဲ"