အခန်း ၄၃၇

အခန်း ၄၃၇ - ဓားတစ်လက်နှင့် ဓားတစ်လက် ထိပ်တိုက်တွေ့ခြင်း

နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဓားတစ်ချက်တည်းသာ ထုတ်သုံးခဲ့ကြသော်လည်း ယင်းတို့၏ သက်ရောက်မှုမှာမူ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားလှသည်။

စစ်ထူနန်၏ ဓားချက်မှာ မရေမတွက်နိုင်သော ဓားချက်များအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲနိုင်သည့် ဓားချက်တစ်ချက် ဖြစ်သည်။

လင်ချွမ်၏ ဓားချက်မှာမူ အရှေ့ပင်လယ်တစ်ခုလုံးကို ရိုက်ခတ်သုတ်သင်နိုင်စွမ်းရှိသော စွမ်းအားမျိုး ရှိနေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဓားများနှင့်အတူ လူချင်းခွာသွားကြပြီး လေထုထဲ၌ စွမ်းအင်များ အပြန်အလှန် လိမ်ယှက်တိုက်ခိုက်ကြတော့​၏။

ခဏချင်းမှာပင် မရေမတွက်နိုင်သော ဓားသံများ တစီစီ မြည်ဟည်းသွားခဲ့သည်။

ထိုထူထပ်လှသော အသံဗလံများကြားထဲတွင် ဓားစွမ်းအင်နှစ်ခု၏ အရှိန်အဝါတို့သည် အဆက်မပြတ် ထိပ်တိုက်တိုးမိနေကြသည်။

၎င်း၏ အဟုန်မှာ လှိုင်းတံပိုးများ တလိမ့်လိမ့်

တက်နေသည့် သောင်းကျန်းနေသော ပင်လယ်

ပြင်ကြီးကဲ့သို့ပင်။

အတွင်း၌ ရောယှက်နေသော ကျန်ရှိနေသည့် စွမ်းအားလှိုင်းများသည် ကမ်းခြေကို ရိုက်ခတ်သည့် လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ အပြင်ဘက်သို့ ရုတ်ခြည်း ဂယက်ထသွားခဲ့သည်။

ဖြောင့်ဖြောင့်တန်းတန်း စိုက်ဆင်းလာသော ဓားချက်များကြောင့် ထောင်ပေါင်းများစွာသော ဓားရိပ်များသည် အားလုံး ပျက်ပြားသွားရရှာသည်။

အလျားနှင့် အနံ မီတာတစ်ရာနီးပါးအထိ ဆန့်တန်းနေသော ဓားအသိစိတ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဘေးပတ်ပတ်လည်သို့ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အလယ်ဗဟိုအပိုင်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

စစ်ထူနန်၏ ဓားသိုင်းက ထိုအရာနှင့် ထိပ်တိုက်တိုးခဲ့သည်။

"ဒင်"

ကျယ်လောင်ပြီး အလွန်စူးရှကြည်လင်သော ဓားမြည်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအသံသည် ဝေးလံလှသောနေရာအထိ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် အချိန်အတော်ကြာ လွှမ်းမိုးနေခဲ့သည်။

ထို့နောက် ထိုအမှတ်အသားဗဟိုချက်မှနေ၍ စူးရှတောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ရောင်ခြည်ကွင်းကဲ့သို့ အပြင်ဘက်သို့ ရုတ်ခြည်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။

ထိုအလင်းလှိုင်း ဖြတ်သန်းသွားရာနေရာတိုင်း၌ မြေပြင်များ အက်ကွဲကြောင်းထိန်သွားပြီး ကျောက်တုံးကြီးများ ကြေမွပျက်စီးသွားရသည်။

အနီးအနားရှိ တောင်တစ်လုံးသည် ရိုက်ခတ်ခြင်းခံလိုက်ရပြီး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီးနောက် တောင်ထိပ်ပိုင်းမှာ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။

တောင်ထိပ်ခုံးတစ်ခု၏ တစ်ဝက်ခန့်မှာ လူသားတစ်ယောက်၏ စွမ်းအားကြောင့် ပျက်စီးသွားရခြင်းပင်။

၎င်း၏ ကြီးမားထည်ဝါမှုနှင့် စွမ်းပကားမှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှ​၏။

မိုင်တစ်ရာပတ်လည်ရှိ တောင်တန်းများနှင့် တောအုပ်များအတွင်း၌ ထိပ်သီးပညာရှင် အချို့သည် ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်နေကြရင်း သို့မဟုတ် မြင့်မားသောနေရာများသို့ အပြေးအလွှား သွားနေကြသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဓားတစ်လက် ဆောင်ထားသူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ ဓားကို မထိန်းချုပ်နိုင်ကြတော့ပေ။

ဓားများသည် ၎င်းတို့၏ ဓားအိမ်ထဲ၌ တုန်ခါနေကြပြီး ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ပျံတက်လွင့်မျောချင်နေကြသကဲ့သို့ပင်။

ဓားမဆောင်ထားသူများမှာမူ ယခုအချိန်တွင် လေးနက်တည်ကြည်သော မျက်နှာအမူအရာများ ဖြစ်ပေါ်နေကြသည်။

သူတို့၏ လက်နက်များနှင့် မှော်ရတနာပစ္စည်းများသည်လည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေကြပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအင်လှိုင်းများကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။

၎င်းတို့အားလုံးသည် အလိုအလျောက် ပျံတက်သွားကြပြီး အထွတ်အထိပ်နေရာကို လုယူရန်အတွက် ဝေးလံသောနေရာတစ်ခုသို့ ဦးတည်သွားကြတော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။

ထိပ်သီးအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ အနည်းငယ်မှလွဲ၍ ဤနေရာသို့ လူအနည်းငယ်သာ ဝင်ရောက်နိုင်ကြသည်။

ကျန်ရှိနေသူများအားလုံးသည် သိုင်းဘုရင်နယ်ပယ် သို့မဟုတ် ထိုထက်မြင့်သော အဆင့်ရှိသည့် စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသူများ ဖြစ်သည်။

ဤအခြေအနေကို သတိပြုမိလိုက်သည်နှင့် ၎င်းတို့သည် ဤကိစ္စ၏ သံသယဖြစ်ဖွယ် သဘောသဘာဝကို ချက်ချင်း သိရှိသွားကြသည်။

သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အရိပ်ထင်နေကြသည်။

'ဒီလောက်ဝေးတဲ့ အရပ်ကနေတောင် ဒီလိုစွမ်းအားမျိုး ပြသနိုင်တာက ငါ့ရဲ့လက်နက်ကိုပါ တုန်ခါသွားစေနိုင်တယ်"

"သူ့ရဲ့ စွမ်းအားဟာ အနည်းဆုံး သိုင်းနတ်ဘုရား

နယ်ပယ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်မှာ ရှိနေရမယ်"

"ဒါမှမဟုတ် သိုင်းအရှင်သခင် နယ်ပယ်ကိုတောင် ရောက်နေပြီလား မသိဘူး"

"ဒီလို အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်နဲ့ အမွေအနှစ်တွေ၊ ရတနာတွေကို လုယူဖို့ ပြိုင်ဆိုင်ရမှာကတော့ တော်တော်လေး ပြဿနာတက်ရတော့မယ် ထင်တယ်"

အမှန်စင်စစ်၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှု ပြသနေကြသူများအပြင် စိတ်လှုပ်ရှားတက်ကြွနေသည့် အသွင်အပြင်ရှိသူ အနည်းငယ်လည်း ရှိနေသည်။

၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ယောက်မှာ အရပ်သုံးမီတာနီးပါး မြင့်မားပြီး ကြွက်သားများမှာ သံမဏိကဲ့သို့ မည်းနက်ပြောင်လက်နေသော အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူက အော်ဟစ်ကြိမ်းမောင်းလိုက်ရာ ထိုအသံသည် တောင်တန်းများနှင့် တောအုပ်တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွား​၏။

သူ့ပတ်ပတ်လည်ရှိ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်မှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် လေထုကိုယ်တိုင်ပင် ပုံပျက်ရှုံ့တွသွားသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

သူသည် ဓားသံထွက်ပေါ်လာရာ အရပ်မျက်နှာကို အတည်ပြုလိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ကို သူ၏ ညာခြေဖြင့် ခပ်ပြင်းပြင်း နင်းချလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ရုတ်ခြည်းပင် အပေါ်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံထဲသို့ မြှားတစ်စင်းလို တည့်တည့်မတ်မတ် ထိုးတက်သွားခဲ့သည်။

ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲများမှတစ်ဆင့် မိမိတို့၏ စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ရန် ရည်ရွယ်ထားကြသည့် ထိုကဲ့သို့သော တိုက်ခိုက်ရေးရူးသွန်းသူများအပြင်၊

အချို့လူများမှာမူ တိုက်ပွဲသံများကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်သို့ ချက်ချင်း လှည့်ပြေးကြတော့သည်။

သူတို့သည် တိုက်ပွဲကြားထဲတွင် ညပ်ပြီး သေပွဲဝင်ရမည်ကို မလိုလားသဖြင့် ရူးသွန်းမိုက်မဲစွာ ထွက်ပြေးခဲ့ကြသည်။

ဓားသံသည် ဆယ်မိနစ်ကျော်ခန့် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့ပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ငြိမ်းသတ်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဤအချိန်အတွင်းတွင် မည်သည့်ဖက်ကမျှ လှုပ်ရှားမှု မပြုလုပ်ခဲ့ကြပေ။

သူတို့သည် ရလဒ်ကို ဆုံးဖြတ်ရန် စောင့်ဆိုင်းရင်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် သီးခြားစီ ရပ်နေခဲ့ကြသည်။

အချိန်အတော်ကြာ အခြေအနေ တင်းမာနေပြီးနောက်တွင် ဓားကွက်နှစ်ကွက်သည် နောက်ဆုံး၌ အဆုံးအဖြတ်သို့ ရောက်ရှိသွား​၏။

စွမ်းအား သီးသန့်သက်သက် အပိုင်းကို ကြည့်

မည်ဆိုလျှင် လင်ချွမ်​၏ အံ့မခန်းဖွယ် ဓားခုတ်

ချက်က သိသိသာသာ သာလွန်နေသည်။

သို့သော်လည်း ဓားအသိစိတ် အပိုင်းကို ပြောရလျှင်မူ ဓားလမ်းစဉ်မှတစ်ဆင့် တောက်ကျင့်စဉ် ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည့် စစ်ထူနန်ကဲ့သို့သော သူမျိုးထက် ဓားအသိစိတ် အားနည်းနေမည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။

ဓားသိုင်းများတွင် ပြင်းထန်သော နောက်ဆက်တွဲ စွမ်းအင် ပံ့ပိုးမှု ရှိနေပါက ပိုမိုကြီးမားသော စွမ်းအားကို သဘာဝအတိုင်း ထုတ်လွှတ်

နိုင်သည်။

အတွင်းအား၏ ပံ့ပိုးမှု မရှိပါက ၎င်းသည် သဘာဝအတိုင်း ပျောက်ကွယ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး မည်သည့်ခြေရာလက်ရာမျှ ကျန်ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဓားအသိစိတ်မှာမူ အချိန်အကြာကြီး တည်တံ့နေနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ထို့ကြောင့်၊ နောက်ဆက်တွဲ ပံ့ပိုးမှု မရှိတော့သည့် အခြေအနေတွင်...

အံ့မခန်းဖွယ် ဓားခုတ်ချက်၏ စွမ်းအားသည် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားခဲ့ပြီး ထိုဓားအလင်းတန်းငယ်၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ပျက်ပြယ်သွားခဲ့သည်။

မျက်တောင်အနည်းငယ်ခတ်ရုံမျှ အချိန်အတွင်းမှာပင် ၎င်းသည် ဟင်းလင်းပြင်အကွာအဝေးကို ဖြတ်သန်းလာပြီး လင်ချွမ်​၏ ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ပြင်းထန်သော လေပြင်းများက မရပ်မနား တိုက်ခတ်လာသည်။

လင်ချွမ်သည် ၎င်းတို့ထံမှ မည်သည့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကိုမျှ မခံစားရသလို၊ မည်သည့် စေတနာကောင်းကိုမျှလည်း မခံစားမိပေ။

သူသည် မျက်မှောင် အနည်းငယ်ကုပ်လိုက်ရင်း သူ၏လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဝှေ့ယမ်းပုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ထိုဓားအလင်းတန်းငယ်ကို ငြိမ်းသတ်လိုက်နိုင်​၏။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သူသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တက်လိုက်သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခုသည် မြင့်တက်လာပြီး ကောင်းကင်ပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ရိုက်ခတ်သွားသည့် ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့သော မြည်ဟည်းသံနှင့်အတူ အပေါ်သို့ ထိုးတက်သွားခဲ့သည်။

၎င်းသည် တောင်ထိပ်တစ်ခုလောက် မမြင့်မားသော်လည်း မီတာတစ်ရာနီးပါးခန့် မြင့်မားနေဆဲဖြစ်ရာ အလွန် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

မျက်လုံးများတွင် ဝိညာဉ်ရေးရာ အရည်အသွေး ရှိကြသူများသည် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ထည်ဝါလှသော စွမ်းအင်လှိုင်းကြီးများကို သာမန်မျက်စိဖြင့်ပင် အထင်အရှား မြင်တွေ့နိုင်ကြသည်။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင်၊ ယခင်က ရှိခဲ့ဖူးသော ရွှမ်းယွမ်၏ မျက်နှာသွင်ပြင် လက္ခဏာများသည် ကွက်တိပင် ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူ၏ သူငယ်အိမ်များသည် မွေးရာပါကတည်းက သာမန်လူများနှင့် မတူဘဲ ကွဲပြားခြားနားစွာ မွေးဖွားလာခဲ့ခြင်း။

အချို့လူများသည် ကျင့်ကြံအားထုတ်ရန် မလိုဘဲ မွေးရာပါ မျက်စိမှော်ပညာရပ်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။

လင်ချွမ် အနောက်ဘက်မျိုးနွယ်စုတွင် တွေ့မြင်ခဲ့ရဖူးသော လူ၏ အစွမ်းထက်မှုမျိုးနှင့် ယှဉ်လျှင် သူက အလွန်တရာ အားနည်းနေသော်လည်း သာမန် သိုင်းပညာရှင်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ပိုမို အစွမ်းထက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ယခုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ထူထပ်လှသော တောအုပ်ထဲ၌ ပုန်းအောင်းနေခဲ့သည်။

သူ၏ သူငယ်အိမ်များသည် ရွှေပဲစေ့နှစ်စေ့ကဲ့သို့ ရွှေရောင်များ တောက်ပနေသည်။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ကြီးမားလှသော စွမ်းအင်လှိုင်းကြီးများကို သဘာဝအတိုင်း မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ကြောက်ရွံ့လွန်းသဖြင့် တုန်ရင်နေခဲ့​၏။

သူသည် စကားတစ်လုံးမျှ မဟရဲဘဲ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားမိသည်။

လင်ချွမ် မိမိတို့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူတို့၏ ရှိနေခြင်း အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှကိုပင် မပြသရဲကြချေ။

သို့သော်လည်း သူ၏အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ ရူးသွန်းစွာ အော်ဟစ်ဆဲဆိုနေခဲ့သည်။

'တောက်၊ အမင်္ဂလာပဲ၊ ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုကောင်မျိုးနဲ့ လာတိုးရတာလဲ'

'ဒီလို အရှိန်အဝါမျိုးက မိသားစုထဲက အကြီးအကဲ လူကြီးတွေရဲ့ အရှိန်အဝါထက် မနိမ့်ဘူး'

'မဟာဂိုဏ်းချုပ်ကြီးတွေထက် အနည်းငယ် နိမ့်ကျနေရင်တောင်မှ အများကြီး ကွာခြားမှာမဟုတ်ဘူး'

'ငါတို့အားလုံး ဘာလို့ ဒီလောက် ကံဆိုးနေရတာလဲ'

သူ၏ စိတ်ထဲ၌ မရေမတွက်နိုင်အောင် ဆဲဆိုကျိန်ဆဲပြီးနောက်တွင် ရွှမ်းယွမ်သည် နောက်ဆုံး၌ စိတ်တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဝါးကို အမြုတေပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် စေးကပ်ကပ် အရာတစ်ခုခုကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သကဲ့သို့ ၎င်းကို အပြင်ဘက်သို့ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ ဝိုင်းစက်ပြီး အနည်းငယ် စေးပျစ်သော၊ ဝါကြောင်ကြောင် အဖြူရောင် လုံးဝန်းသည့် အလုံးလေးတစ်ခုသည် သူ၏ အမြုတေထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူသည် ၎င်းကို လက်ဝါးထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် တွေဝေတုံ့ဆိုင်းမှု အနည်းငယ် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သို့သော် ချက်ချင်းပင် ပြတ်သားမှု ရှိသွားခဲ့သည်။

သူ၏လက်ကို ညှစ်လိုက်သည်နှင့် ထိုအရာသည် အသံဗလံတစ်ခုနှင့်အတူ ကြေမွသွားတော့သည်။

စွမ်းအင်များသည် လေထုထဲတွင် ရောယှက်သွားကြပြီး အနည်းငယ် သေးငယ်သော အလင်းတံခါး တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့​၏။

၎င်း၏ အမြင့်မှာ ၁.၄ မီတာခန့်သာ ရှိသဖြင့် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာလိုပါက ကိုယ်ကို ကုန်းရမည် ဖြစ်သည်။

ဤအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရွှမ်းယွမ်၏ မျက်လုံးထဲရှိ မုန်းတီးမှုများသည် ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

သူသည် သွားကြိတ်ပြီး ကျိန်ဆဲလိုက်​၏။

"အဲဒီ အဖိုးကြီး အပုပ်ကောင်"

ကျိန်ဆဲသံများကြားထဲတွင် သူသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ပြီး ကိုယ်ကို ကုန်းလိုက်သည်။

သူသည် နိမ့်ကျပြီး တောက်ပနေသော အလင်းတံခါးဝမှနေ၍ ငုံ့လျှိုးတွားသွားကာ ဤကမ္ဘာလောကကြီးမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

...

လင်ချွမ်နှင့် အခြားသူများသည် ရွှမ်းယွမ်ဝူကွမ်း ဤကမ္ဘာမှ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်ကို မသိရှိကြပေ။

သူတို့ ယခင်က ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးမှာမူ ထိုဖြစ်ရပ်ကို မေ့လျော့နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ယခုအခိုက်အတန့်တွင်၊ လွှမ်းမိုးထားသော အဟုန်လှိုင်းများအောက်၌...

အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးသည် သုံးပေခွဲခန့် ရှည်လျားသော ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း လေထုထဲတွင် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ရပ်နေခဲ့သည်။

သူမ၏ အဖြူရောင် ဂါဝန်သည် လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်ပျံနေပြီး တရှရှ အသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

သူမ၏ မျက်ခုံးတန်းကြားတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှ မရှိပေ။

အမှန်စင်စစ်၊ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြင်းထန်သော မျှော်လင့်စောင့်စားမှု အရိပ်အယောင်ပင် ရှိနေသည်။

စစ်ထူနန်သည် သူ၏ ညာဘက်လက်မောင်းကို နောက်သို့ ဆွဲလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံထက်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ထိုးတင်လိုက်သည်။

နက်ပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး စစ်ထူနန်၏ ဘေးနားတွင် ကြာပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ဖူးပွင့်ဝေဆာသွားပြီးနောက် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ ဖီးနစ်ငှက်နီတစ်ကောင် သီချင်းဆိုနေသကဲ့သို့ပင် သူမ၏ အသံသည် ဟိန်းထွက်သွားပြီး ကောင်းကင်ပြင်ကြီးကို တုန်ခါသွားစေသည်။

မြင့်တက်လာသော အဟုန်မှာ အပေါ်သို့ ထိုးတက်သွားသည့် အလင်းတိုင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

ရေလွှမ်းမိုးမှုများကို တားဆီးပေးသည့် တည်ငြိမ်သော ကျောက်တိုင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့၊ ၎င်းသည် လုံးဝ ရွေ့လျားခြင်းမရှိဘဲ မတ်မတ်ကြီး တည်ရှိနေခဲ့တော့သည်။