အခန်း ၄၄၇

အခန်း ၄၄၇ - ဓားသွားက မိုးကန့်လန့်ကာကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်ပြီ

မိုးက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာသွန်းနေသည်။

ကြီးမားသော မိုးပေါက်ကြီးများက အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စတင်ကျဆင်းလာခဲ့​၏။

ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော မိုးပေါက်တိုင်းက လောက်လေးခွဖြင့် ပစ်ခတ်လိုက်သည့် ရွှံ့စေးခဲဖြင့် ခပ်ပြင်းပြင်း အရိုက်ခံရသလို ခံစားရစေသည်။

ထိုသို့သော နာကျင်မှုသည် ပင်လယ်ပြင်တွင် ဓားသွားပေါ်က သွေးကို လျက်ကာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖြတ်သန်းလာခဲ့သည့် ပင်လယ်ဓားပြများပင် မခံမရပ်နိုင်သော နာကျင်မှုမျိုး ဖြစ်သည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ သင်္ဘောသားနှစ်ဦးသည် အခြားအခန်းငယ်တစ်ခုဆီသို့ ချက်ချင်း ဦးတည်သွားကြတော့သည်။

၎င်းတို့သည် သင်္ဘောကုန်းပတ်နံရံကို အကာအကွယ်ယူကာ အပေါ်မှ ကျရောက်လာသော တိုက်ခိုက်မှုများကို ကြံ့ကြံ့ခံခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း လှေသူကြီးမှာမူ ဤအရာကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပုံရသည်။

မိုးခိုရန် အမိုးအကာ ရှာမည့်အစား သူသည် အပြင်ဘက်ရှိ ပစ္စည်းအချို့ကို စတင် စီမံနေတော့သည်။

ပစ္စည်းများ ရွှေ့ပြောင်းပေးရန် အခြားသူများကို အလောတကြီး အော်ခေါ်နေစဉ်တွင် သူက အခန်းငယ်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ​၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ထိုအာဏာရှင်လေးက တစ်ခုခု လုပ်ဆောင်ပေးလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေမိသည်။

သို့တိုင်အောင် ထိုသူက ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် မည်သို့ ကူညီနိုင်မည်ကိုမူ သူ မသိခဲ့ပေ။

အချိန်ကိုက် ဖြစ်သွားခြင်းလော သို့မဟုတ် သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို သိရှိသွားခြင်းကြောင့်လောတော့ မသိ။

ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက အခန်းငယ်၏ အက်ကြောင်းကြားမှ ရုတ်တရက် ထိုးထွက်လာခဲ့သည်။

၎င်းသည် ဓားမြှောင်ငယ်တစ်ခုထက်မကြီးဘဲ လေထဲတွင် ဝဲပျံကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားခဲ့သည်။

ဤဓားပြားသေးသေးလေးသည် ကောင်းကင်ယံမှ မိုးကန့်လန့်ကာကို ခွဲပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည့်နှယ် ရှိလှသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လှေသူကြီးသည် စိတ်ထဲမှနေ၍ မကျိန်ဆဲဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

ဤအရာက ကြည့်ရသည်မှာ အထင်ကြီးစရာ ကောင်းသော်လည်း ယင်း၏ အရွယ်အစားဖြင့် ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။

လူသတ်ရန်အတွက်မူ အဆင်ပြေနိုင်သော်လည်း ဤအရာက လေနှင့် မိုးကို တကယ်ပဲ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ပါ့မလား။

လက်ရှိ အခြေအနေသည် နောက်မှ ကျရောက်လာမည့် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှု၏ နိဒါန်းမျှသာ ရှိသေးသည်။

ခရီးစဉ်အတွင်း ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော မုန်တိုင်းသည် ဤအပျော်စီးလှေသင်္ဘောကို ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လှိုင်းတံပိုးများသည် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လာမည်မှာ သေချာသည်။

အကယ်၍ လှိုင်းလုံးကြီးနှစ်လုံးသာ သူတို့အပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်လာပါက ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး ပင်လယ်ပြင်တွင် သေဆုံးကြရမည် မဟုတ်ပါလား။

ဤအတွေးများဖြင့် လှေသူကြီးသည် ထိုအရာများကိုသာ တွေးတောနေမိတော့သည်။

သူသည် ဝေးကွာသောနေရာမှ လျှပ်ခနဲလက်သွားသည့် ဓားအလင်းတန်းဆီသို့ မျက်လုံးများ စိုက်ကြည့်ထားရင်း၊ လက်များကလည်း မရပ်မနား အလုပ်လုပ်ကာ မည်သို့ အသက်ရှင်ရမည်ကို တွေးတောနေခဲ့သည်။

သင်္ဘောထဲတွင် ဝှက်ထားသော အပိုဖောင်

အကြောင်း တွေးမိသောအခါ လှေသူကြီး၏ မျက်လုံးများ လင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

၎င်းကို သွားရောက်ယူဆောင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ထိုဓားငယ်က ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။

သူ ကြောင်အမ်းသွားပြီး ကြည့်ရန်အတွက် အမြန်လှည့်လိုက်​၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အလင်းတန်းသည် မည်သည့်အလင်းကိုမျှ မဖြာထွက်စေဘဲ ရုတ်တရက် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

နေမင်းအသစ်တစ်စင်းကဲ့သို့ ၎င်းသည် ပင်လယ်ပြင်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရေတွက်မကုန်နိုင်သော အလင်းတန်းများသည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ထိုးထွက်သွားကြသည်။

ကျဆင်းလုဆဲဆဲ ဖြစ်နေသော မိုးပေါက်များသည် လေထုထဲတွင် ရပ်တန့်သွားကြပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရှောင်ဖယ်နေကြသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ထို့နောက် အလင်းက အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားသည်။

လှေသကြီးက ထိုဓားပြားသည် အရှိန်ကုန်သွားပြီဟု မှားယွင်းစွာ ထင်မှတ်လိုက်မိချိန်မှာပင် အလင်းဓားပြားသည် လေထဲသို့ ရုတ်တရက် ပျံတက်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံကို ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခုက တိမ်တိုက်များကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားခဲ့​၏။

ထူထပ်လှသော မှောင်မိုက်သည့် တိမ်တိုက်များသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ရွှေနီရောင် သန်းသွားပြီး မီးတောက်နေသော တိမ်တိုက်ကြီးများကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် တိမ်တိုက်များက ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။

ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး ပြာလွင်တောက်ပသွားတော့သည်။

လှေသူကြီးသည် ဤထူးဆန်းဆန်းပြားသော မြင်ကွင်းကြောင့် ဆွံ့အကာ လုံးဝ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ရသည်။

အလင်းတန်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သံသယများ ပြည့်နှက်နေသော လူတစ်ယောက်သည် အခန်းငယ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

ပြင်ပရာသီဥတုက ပြန်လည်သာယာသွားပြီး နေရောင် ပြန်ပွင့်လာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ၎င်းသည် ရုတ်တရက် ကျရောက်လာပြီး ပြန်လည်စဲသွားသည့် မုန်တိုင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်ဟု သူထင်လိုက်မိသည်။

တမင်သက်သက် ဖြစ်စေ၊ မရည်ရွယ်ဘဲ ဖြစ်စေ သူတို့သည် အခန်းငယ်ဘက်သို့ ဆက်တိုက် လှမ်းကြည့်နေကြသည်။

သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ဤအံ့ဖွယ်မြင်ကွင်းကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် လှေသူကြီးမှာ လုံးဝ ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် နောက်ဆုံး၌ သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့​၏။

ခဏမျှ သူ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသဖြင့် သူ၏ လက်များကိုပင် သေသေချာချာ မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

သူသည် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းဖြင့် အခန်းတံခါးဝသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ကာ ရိုရိုသေသေ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး တံခါးကို ခပ်ဖွဖွ အကြိမ်အနည်းငယ် ခေါက်လိုက်သည်။

တုံ့ပြန်သံကို ကြားရသောအခါ သူသည် တံခါးကို အမြန်ဖွင့်၍ အတွင်းသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် ဝုန်းခနဲ မြည်အောင် ဒူးထောက်ချလိုက်တော့သည်။

လှေသူကြီး၏ နှုတ်ခမ်းများက တုန်ရီနေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် စကားပင် မပြောနိုင်ရှာပေ။

ထိုကလေးက သူ့ကို ပြုံးစိစိဖြင့် ကြည့်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"မင်း ဘာပြောချင်လဲဆိုတာ ငါသိတယ်၊ တပည့်ခံချင်တာ၊ ပညာသင်ချင်တာ၊ မသေမျိုးဖြစ်

ချင်တာနဲ့ ချမ်းသာချင်တာထက် မပိုပါဘူး"

"အခြေအနေတွေက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါတို့ ဆုံတွေ့ရတာ ကံတရားပဲ"

"ငါတို့ ဖီးနစ်ဦးဂျိုကို ရောက်နိုင်သရွေ့ မင်းကို အဲဒီအရာအားလုံး ငါပေးနိုင်တယ်"

"ကျေးဇူးကြီးမြတ်ပါတယ် သခင်၊ ကျေးဇူးကြီးမြတ်ပါတယ် သခင်"

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ လှေသူကြီးသည် အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းမြောက်သွားပြီး၊ မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် အစွဲအလမ်းကြီးမှုများ ပြည့်နှက်နေလျက် မြေကြီးနှင့် ဦးတိုက်ကာ အရူးအမူး ကန်တော့တော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့နှင့်သာ ကျေးဇူးတင် စကားဆိုနိုင်ခဲ့သည်။

သူ၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ ထိုကောင်လေးက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်​၏။

သူက ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ အထက်စီးဆန်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်က ရေစက်ရှိပုံရတယ်"

"ငါ အရင်က လူတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကောင်က တုံးလွန်းလို့ ငါထွက်ခွာခါနီးအထိ ပြဿနာကို သတိမထားမိခဲ့ဘူး"

"သူကတော့ မင်းလောက် ကံကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး"

စကားပြောရင်းနှင့် ထိုကလေးက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ထွက်သွားတော့၊ ပြီးတော့ ငါ အခုလေးတင် ပြောခဲ့တာကို မှတ်ထား"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊ စိတ်မပူပါနဲ့! အရှင်...မသေမျိုးလေး"

ထိုသို့ပြောကာ သူသည် လုံးဝ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သင်္ဘောသားများကို ခရီးအရှိန်မြှင့်ရန် ကျယ်လောင်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

ထို့နောက်တွင် ထိုပန်းသင်္ဘောသည် တောင်တရုတ်ပင်လယ်ဆီသို့ ၎င်း၏ ခရီးစဉ်ကို ဆက်လက် ခရီးနှင်ခဲ့သည်။

သုံးရက်အကြာတွင် ပန်းသင်္ဘောသည် ဖီးနစ်အငူ ရှေ့တွင် ဆိုက်ကပ်လိုက်သည်။

ထိုကလေးသည် သင်္ဘောပေါ်မှ ခုန်ချကာ အကြောဆန့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ကောင်းကင်ယံရှိ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော နေရာကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"နေရာ နှစ်ဆယ့်သုံးနေရာထဲက တစ်နေရာ ပြည့်သွားပြီပဲ၊ ဒါကြောင့် ငါ့ကို လာမပြစ်တင်နဲ့ဦး"

စကားပြောရင်း သူက ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့​၏။

ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ထိုကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မီတာအနည်းငယ် မြင့်မားစွာ ပျံတက်သွားခဲ့သည်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက်တွင်မူ ၎င်းတို့သည် မီတာ တစ်ရာခန့်အထိ မြင့်တက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အောက်တွင် ရှိနေသော ဓားပြများသည် ကြောင်အမ်းသွားကြပြီး၊ အားလုံးက လှေသူကြီး၏ နမူနာကို အတုယူကာ မြေကြီးနှင့် ဦးတိုက်လျက် သူ့ကို မသေမျိုး ဘုရားသခင်ဟု ခေါ်ဝေါ်ကိုးကွယ်ကြတော့သည်။

ထိုကလေးက ဟာလာဟင်းလင်း ပြင်ထဲသို့ လက်ညှိုးတစ်ချောင်းဖြင့် ထိုးပြလိုက်ရာ ရွှေရောင်တံခါးတစ်ခု ချက်ချင်း ပွင့်သွားခဲ့​၏။

အတွင်းဘက်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ လှိုင်းထနေပြီး စောင်းသံက ပဲ့တင်ထပ်နေကာ၊ မသေမျိုးများ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပြန်လည်ကြွမြန်းသည့်နှယ် အငွေ့အသက်ကို ဖန်တီးပေးနေသည်။

ထိုကလေးသည် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း လှမ်းကာ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ လှေသူကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ဝေခွဲမရသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လွင်လာသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် နှုတ်သီး၌ ဝါးခြင်းတောင်းတစ်ခုကို ကိုက်ချီထားသော ငှက်ဖြူတစ်ကောင်သည် ပန်းသင်္ဘောပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

၎င်းသည် အသိဉာဏ်ရှိပုံရပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို ယိမ်းနွဲ့ကာ သင်္ဘောသားထံသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

၎င်းက ခြင်းတောင်းကို ချထားခဲ့ပြီးနောက် ပြန်လည် ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

ခြင်းတောင်းထဲတွင် ဆေးလုံးပုလင်း ဆယ်ပုလင်းနှင့် ကျင့်စဉ်ကျမ်း သုံးအုပ် ရှိနေသည်။

လှေသူကြီးသည် အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းမြောက်သွားသော်လည်း၊ ထို့နောက်တွင် သူ၏ ပတ်ပတ်လည်ရှိ ညီအစ်ကိုများစွာ၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ မမှန်ကန်တော့သည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

၎င်းတို့သည် သူတို့ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝိုင်းရံလိုက်ကြပြီး၊ တစ်ယောက်ချင်းစီက လက်နက်များကို ဝှေ့ယမ်းကာ မျက်နှာများတွင် ယုတ်မာကောက်ကျစ်မှုများဖြင့် တွန့်ရှုံ့နေကြတော့သည်။

...

နေ့ဝက်ခန့် အချိန်သည် အေးအေးလူလူ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

ရေကန်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသော ပုံရိပ်သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

ရေဆင်နှာမောင်းသည် မြင့်တက်လာပြီးနောက် ရုတ်တရက် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားခဲ့သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ထက်မြက်လှသော လက်သီးရာတစ်ခုသည် သူ၏ တည်နေရာမှ အပြင်ဘက်သို့ ဝဲလှည့်ထွက်ပေါ်သွားသည်။

ရေတံခွန်၏ တဝုန်းဝုန်းမြည်သံနှင့် ကွဲပြားခြားနားသော ဤအသံသည် ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသော လူအနည်းငယ်၏ အာရုံကို သဘာဝအတိုင်း ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။

လူတိုင်းက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ကြပြီး၊ ထွက်ခွာရမည့် အချိန်ရောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။

သေချာပေါက်ပင်၊ သူ၏ ပတ်ပတ်လည်ရှိ အေးစက်စက် လက်သီးရာများကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ရင်း လင်ချွမ်သည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းကာ လူတိုင်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူက တစ်ဝက်ခန့် လှည့်ကာ၊ အနောက်တောင်ဘက် အရပ်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်ရင်း ခပ်ဖွဖွ မေးလိုက်သည်။

"ဒီနေရာကနေ ကြည့်ရင် အနောက်တောင်ဘက် အရပ်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ လှုပ်ခတ်မှုတစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့တယ်"

"ငါ အထင်မမှားဘူးဆိုရင်တော့ နတ်ဘုရားအကြွင်းအကျန်တွေရဲ့ အမွေအနှစ် စတင်တော့မှာ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

"ဒါက ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာဖို့ ရှိတယ်"

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ရှိနေကြသော လူများ၏ မျက်နှာအမူအရာများ အားလုံး ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းတို့၏ လက်ရှိ ရရှိထားသော အကျိုးအမြတ်များကို တွေးတောပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် လျင်မြန်စွာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။

ရုယဲ့သည် ခရမ်းရောင်ချိုင့်ဝှမ်းတွင် ရှေးဟောင်းကျမ်းစာကို ရရှိခဲ့ပြီး၊ ဟွမ်းဖူချင်းလျန်၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာလည်း တိုးတက်လာကာ သူမ၏ အင်အားက တိုးပွားလာခဲ့သည်။

ဝင်ပေါက်ခန်းမသည် သူ့အနေဖြင့် ဟွမ်းဖူချင်းလျန်နှင့် ယခင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံမှတစ်ဆင့် သင်ယူသိရှိခဲ့ရသည့် အရာလည်း ဖြစ်သည်။

အခြားသူများကဲ့သို့ ထင်ထင်ရှားရှား မရှိသော်လည်း၊ သူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားနှင့် စရိုက်လက္ခဏာအရ သူသည် အရှုံးအနိုင်၊ အရအဆုံးများကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်လှပေ။

အကယ်၍ မရရှိနိုင်ပါက စွန့်လွှတ်လိုက်ရုံသာ ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ အပြုံးများက မပျက်ဘဲ တည်ရှိနေခဲ့သည်။