အခန်း ၄၄၈

အခန်း ၄၄၈ - ထိပ်သီးပညာရှင်များ စုံစည်းခြင်း

အနောက်တောင်ဘက်၏ ခြေရင်း၊ ပင်လယ်နှင့် ကောင်းကင်ယံ ထိစပ်နေသော အစွန်းအဖျားတွင်။

ထိုနေရာ၌ ထူးခြားဆန်းပြားသော မြေမျက်နှာသွင်ပြင်တစ်ခု ရှိသည်။

၎င်း၏ ပထဝီဝင်အနေအထားသည် အထက်သို့ စောင်းတက်သွားပြီး မြေကြောများစွာ၊ သိပ်သည်းဆောင်းနေသော အက်ကြောင်းများနှင့် ထပ်ဆင့်နေသော ကျောက်တုံးကြီးများဖြင့် တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာသည်။

အမြင့်ပေ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ မတ်စောက်မှုမှာလည်း ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

အထွတ်အထိပ်တွင် တည်ရှိပြီး ၎င်းသည် ကွေ့ကောက်သော ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် ထူးခြားသော ချောက်ကမ်းပါးကျောက်တိုင်တစ်ခု ရှိသည်။

ယပ်တောင်ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော အောက်ခြေပိုင်းနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ဆန်းပြားသော ဦးချိုများရှိပြီး ကောင်းကင်သို့ ခေါင်းမော့ထားသည့် ထူးဆန်းသော ဖီးနစ်ငှက်တစ်ကောင်နှင့် တူလှပေသည်။

ဒါကတော့ 'ဖီးနစ်ဦးချို' ပင် ဖြစ်သည်။

အဝေးရှိ တိမ်တိုက်များထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေသော ဖီးနစ်ခေါင်းကို ငေးကြည့်ရင်း ဖီးနစ်ဦးချို၏ အမြီးပိုင်းတွင် ရှိနေသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦးက ခပ်ဖွဖွ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ ကျောက်စာတိုင်တစ်ခုကို အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ကျောက်စာတိုင်ပေါ်တွင် ခန့်ညားထည်ဝါသော စာလုံးကြီး သုံးလုံး ရှိနေ​၏။

"ဖီးနစ်ဦးချို"

သူ၏ ပါရမီရှင် မျိုးဆက်သစ်လူငယ်ကို လှည့်ကြည့်ရင်း အဘိုးအို၏ စကားများတွင် သတိပေးချက်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"ချင်းယီ...အခု ငါတို့ ဖီးနစ်ဦးချိုကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ထားသင့်ပြီ"

"မင်းက ပါရမီရှိပြီး နည်းနည်း မာနကြီးမှန်း ငါသိပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဒီကိုလာတဲ့ လူအများစုဟာ ပါရမီရှင်တွေ ဖြစ်နေနိုင်တယ်"

"ဟွမ်းဖူမိသားစုက အဲဒီမိန်းကလေးဖြစ်ဖြစ်၊ ကျုံးစွန်မိသားစုက အဲဒီကောင်လေးဖြစ်ဖြစ် ဘယ်သူမှ မရိုးရှင်းတဲ့ အကောင်အထည်တွေပဲ"

"သူတို့ကိုတောင်မှ မင်းက အလေးမထားဘူးလား"

"ဒါပေမဲ့ စစ်ထူမိသားစုက အဲဒီရူးသွပ်တဲ့ မိန်းကလေးလည်း ရှိသေးတယ်၊ သူလည်း ဒီကို ရောက်နေတာ"

"မင်း တစ်ခုခုမလုပ်ခင် သေချာစဉ်းစားသင့်

တယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်းယီက တော်တော်လေး မထီမဲ့မြင်ပြုလိုက်သည်။

သို့သော် သူသည် အဘိုးအိုကို သိသိသာသာ ရိုသေကိုင်းရှိုင်းသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ရိုသေသော အမူအရာကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

"အဘိုး... အဘိုးပြောတာ မှန်ပါတယ်"

သို့သော်ငြားလည်း သူ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည့်အခါ သူ၏မျက်နှာတွင် မကျေနပ်မှုအရိပ်အယောင်

တစ်ခု ကျန်ရစ်နေဆဲပင်။

သူသည် စိတ်ထဲကနေ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

'သူမ မလာရင်တော့ ကိစ္စမရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လာခဲ့ရင်တော့ ငါ သူမရဲ့ ဓားဆန္ဒကို သေချာပေါက် ရိုက်ချိုးပြီး လက်ဗလာနဲ့ ပြန်သွားအောင် လုပ်ပြမယ်'

'ငါ့ရဲ့ စုလျားရစ်ပတ်မှုကို ဖျက်သိမ်းရဲတယ်ပေါ့လေ'

'အဲဒီမိန်းမမှာ ဘယ်လောက် စွမ်းဆောင်ရည်ရှိလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတာပေါ့'

အဘိုးအိုသည် ချင်းယီ တစ်ဖက်လှည့်တွေးနေမှန်း သိသော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ သဘောထားကြောင့် နှုတ်ဆိတ်နေရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။

သူသည် ခပ်ဖွဖွ သက်ပြင်းချကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်တော့​၏။

ရုတ်တရက် တစ်တောင်လုံး တုန်ခါသွားသည်။

တုန်ခါမှု၏ ပြင်းအားမှာ အထက်မှအောက်သို့ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းသွားသည်။

အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ ပြင်းအားမှာ အလွန်ကြီးမားလှသဖြင့် သာမန်မျက်စိဖြင့်ပင် ပုံရိပ်ထပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်ရသည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားက တည်ကြည်တဲ့ အမူအရာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာ ထောက်လှမ်းကြည့်ရှုလိုက်သည်။

အဘိုးအို၏ မျက်နှာအမူအရာကမူ တစ်စုံတစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

တဂျုန်းဂျုန်း မြည်ဟည်းသံကြီးက ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေသည်။

အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားသည်မသိ၊ ကောင်းကင်ယံမှ ပြတ်သားလှသော ဖီးနစ်ငှက်၏ တွန်ကျူးသံတစ်ခု ရုတ်တရက် မြည်ဟည်းလာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ဖီးနစ်ဦးချို၏ အထွတ်အထိပ်မှ လင်းလက်တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်လာသည်။

တစ်ခဏချင်းတွင်ပင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကမ္ဘာ၏ အလင်းရောင်သည် ထိုနေရာရှိ အရာအားလုံးကို ထွန်းလင်းသွားစေခဲ့သည်။

ဖီးနစ်တောင်ကြောပေါ်ရှိ သစ်ပင်ပန်းမန်များသည် ထိုအလင်းရောင်ကြောင့် လုံးဝ လောင်ကျွမ်းသွားရသည်။

၎င်း၏ အတိုင်းအတာသည် ကျောက်စာတိုင်၏ ရှေ့အထိ ပျံ့နှံ့သွားပြီး မီးကျွမ်းထားသော အမည်းရောင် အမှတ်အသားတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

အဘိုးအိုသည် ဤမြင်ကွင်းကို တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အမူအရာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့​၏။

ယခုအချိန်တွင် လူအုပ်စုအချို့သည် အဝေးမှ အပြင်းအထန် ပြေးဝင်လာကြသည်။

ဤအလင်းရောင်အောက်တွင် ၎င်းတို့မှာ အလွန်ပင် ထင်ရှားနေသည်။

သူတို့ကို မြင်သောအခါ ယခင်က တော်တော်လေး မာနထောင်လွှားခဲ့သော ဝတ်စုံပြာဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားမှာ ပို၍ပင် တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။

"ဝူး..."

လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသည့်ကြားမှ ဝတ်စုံနက်နှင့် အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် လေကိုစီး၍ ရောက်ရှိလာသည်။

သူ၏ လက်အင်္ကျီများတွင် တိမ်တိုက်နှင့် မြူခိုးပုံစံများကို ပန်းထိုးထားပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ တိမ်ပင်လယ်ကြီးကဲ့သို့ ကျယ်ပြောလှသည်။

အထက်ကနေ မိုးကြည့်ရင်း သူသည် အောက်ရှိ အဘိုးအိုကို ငုံ့ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်​၏။

"မုရုန် မိစ္ဆာအိုကြီး... မင်း တော်တော် မြန်မြန်

ရောက်လာတာပဲ၊ ဟားဟားဟား"

မုရုန်မိစ္ဆာအိုကြီး ဟု အမည်တွင်သော အဘိုးအိုက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်းလည်း မနှေးပါဘူး၊ သခင်ကြီးချင်း ရဲ့"

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ အကြည့်သည် မြောက်ဘက်သို့ ရောက်သွားပြီး ခေါင်းခါလိုက်

သည်။

"သေချာတာပေါ့... အဲဒီ အဖိုးကြီးတွေလည်း ရောက်နေကြပြီပဲ"

ဆယ်စက္ကန့်ကျော်အကြာတွင် လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားသော အသံတစ်ခုသည် တိမ်တိုက်များကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ထို့နောက် ပုံရိပ်သုံးခုသည် အရင်ဆုံး ဆိုက်ရောက်လာခဲ့​၏။

၎င်းနောက်တွင် ပုံရိပ်လေးခုက သူတို့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။

သူတို့၏ အရှိန်အဝါကို ကြည့်ရသရွေ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်း အမြင့်ဆုံးရှိသော တစ်ဦးမှအပ ကျန်ရှိသူများအားလုံးသည် သိုင်းဘုရင်

အဆင့်ထက် မြင့်မားကြသည်။

ရှေ့မှ သုံးဦးမှာ သိုင်းနတ်ဘုရားနယ်ပယ်ကိုပင် ခပ်ရေးရေး ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။

ထိုသိုင်းနတ်ဘုရား သုံးဦးသည် ရောက်ရှိလာသည်နှင့် အောက်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို မြင်ကာ ဝါးလုံးကွဲ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆင်းသက်လာကြပြီး အရင်ဆုံး ဆင်းသက်လာသူက ဝတ်စုံနက်ဝတ် အဘိုးအိုကို လက်အုပ်ချီ၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဝတ်ရုံနီနှင့် အဘိုးအိုတစ်ဦးက မုရုန်

မိစ္ဆာအိုကြီးကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

"မထင်မှတ်ဘဲ ဖီးနစ်ဦးချိုရဲ့ အမွေအနှစ်ကြောင့် မဟာမိသားစုကြီး ရှစ်စုထဲက လေးစုတောင် ရောက်လာကြတယ်ပေါ့"

"မဟာမိသားစုကြီး ရှစ်စုလုံး ဆုံစည်းကြတာကို ဘယ်တော့မှ မြင်တွေ့ရမလဲ မသိဘူး"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဘေးတွင်ရပ်နေသော ပိန်လှီပြီး စုန်းစုန်းတောက် မျက်နှာထားရှိသည့် အဘိုးအိုက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြောင်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီး...မင်းပြောတာက တော်တော်ရယ်ရတာပဲ"

"မဟာမိသားစုကြီး ရှစ်စု အချင်းချင်း မသတ်ပုတ်ကြမှာကို မင်းက စိုးရိမ်နေတာလား"

"မင်း အရေပြား ယားနေရင် ငါ သေချာပေါက် နှိပ်နယ်ပေးလို့ရတယ်နော်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သော သုံးဦးထဲမှ တစ်ဦးက မျက်မှောင်ကုတ်ကာ အခြေအနေကို အမြန်ပင် ထိန်းသိမ်းလိုက်သည်။

"ဖူယန်ကု...မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် ရွဲ့စောင်းပြီး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရန်စနေရတာလဲ"

"အခု ဖီးနစ်ဦးချိုရဲ့ အမွေအနှစ်က ဒီမှာ ပေါ်ထွက်လာတော့မှာ"

"အကယ်၍ ဒီလုပ်ငန်းစဉ် ပျက်ပြားသွားရင် ဘယ်သူမှ ရနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"မင်း တိုက်ချင်တယ်ဆိုရင် နောက်မှ တိုက်ဖို့ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်"

"ဟွန်း... ဟွမ်းဖူသုန်းလီ၊ မင်းက သူတော်ကောင်းကြီး လုပ်နေတာပေါ့လေ"

ဖူယန်ကုက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သော်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

ထိုအစား သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး ဖီးနစ်ဦးချိုပေါ်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် အပြောင်းအလဲများကို စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်​၏။

သူတို့၏ စကားဝိုင်း ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် ကျန်ရှိသူများကလည်း အမြန်ပင် လိုက်ပါလာကြသည်။

မဟာမိသားစုကြီးမှ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသော လူသုံးဦးအပြင်၊ အခြားတစ်ဦးမှာ သူ၏ အကြီးအကဲရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားကာ ရပ်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံး ကျန်ရှိသော ထိပ်သီးပညာရှင်ကမူ သတိရှိရှိဖြင့် အကွာအဝေးတစ်ခုတွင် ခွဲနေလိုက်သည်။

သခင်ကြီးချင်းက ထိုလူကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခပ်ဖွဖွ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

မဟာမိသားစုကြီး ရှစ်စုသည် အလွန်ကြီးမားသော အာဏာကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်မှာ အမှန်ပင်။

မျိုးဆက်သစ် လူငယ်များထဲတွင်လည်း ထူးချွန်ထက်မြက်သော ပါရမီရှင်များနှင့် ဉာဏ်ကြီးရှင်များစွာ ရှိကြသည်။

သို့သော်လည်း သခင်ကြီးချင်းသည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းဖြင့် ဤလူအုပ်စုကြားတွင် နေရာတစ်ခု ရယူနိုင်ခဲ့သည့် ပါရမီရှင်များကို ပိုမိုနှစ်သက်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

အကြောင်းမူကား သူကိုယ်တိုင်ကလည်း လွတ်လပ်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မသေမျိုးဖြစ်တည်ခြင်းသို့ သွားရာလမ်းသည် ရှည်လျားပြီး ကွေ့ကောက်လှပေ​၏။

ဤမျှ ရှည်လျားလှသော နှစ်ကာလများအတွင်း အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များစွာသည် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ဝါသနာနှင့် နှစ်သက်မှုများကို မွေးမြူခဲ့ကြသည်။

ထိပ်သီးပညာရှင်များစွာ စုံစည်းမှုကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း အလျှော့မပေးသေးသော ဤလူငယ်ကို ကြည့်မိ​၏။

သူ၏ မျက်ဝါးတွင် ချီးကျူးအံ့သြရိပ် အနည်းငယ် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သခင်ကြီးချင်းက ထိုလက်တွေ့ဆန်သော လူငယ်ကို မိမိအနားသို့ ခေါ်ရမလားဟု စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင်၊ အဝေးရှိ ကောင်းကင်ယံတစ်ခွင်တွင် အခြားသော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

၎င်းမှာ တိမ်ပင်လယ်ထက်တွင် ခရီးနှင်နေသော ဧရာမ သင်္ဘောကြီးတစ်စင်း ဖြစ်နေသည်။

ဤအပြောင်းအလဲသည် ကွင်းအတွင်းရှိ ပညာရှင်များစွာ၏ အာရုံစိုက်မှုကို သဘာဝအတိုင်း ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။

အချို့က မျက်မှောင်ကုတ်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ကြ​၏။

"ဟွမ်းဖူမိသားစုရဲ့ တိမ်ပင်လယ်လှေလား"

ဒါကို မြင်သောအခါ ဟွမ်းဖူသုန်းလီက ပြုံးလိုက်သည်။

ယခုအကြိမ်တွင် ဟွမ်းဖူမိသားစုဝင် နှစ်ဦးသည် ဖီးနစ်ဦးချို ရှေးဟောင်းနေရာသို့ လာရောက်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ဦးမှာ မျိုးဆက်သစ်လူငယ်

တစ်ဦးဖြစ်သည့် ဟွမ်းဖူချင်းလျန် ဖြစ်ပြီး အခွင့်အလမ်းများကို ရှာဖွေရန် မိမိဘာသာ လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ဦးမှာမူ မိသားစုကို ကိုယ်စားပြုပြီး အရင်းအမြစ်များကို လုယူရန် လာရောက်ခဲ့သော ဟွမ်းဖူသုန်းလီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးသည် မတူညီသော အချိန်နှင့် လမ်းကြောင်းများအတိုင်း ခရီးသွားခဲ့ကြသဖြင့် တစ်ခါမျှ မဆုံတွေ့ခဲ့ကြချင်ပေ။

ယခုအခါတွင်မူ သူတို့ ပြန်လည်ဆုံစည်းရမည့် အချိန် ရောက်ရှိလာပြီ။

တိမ်ပင်လယ်လှေပေါ်တွင် လူအချို့သည် လှေဦးတွင် ရပ်နေကြသည်။

ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ တိမ်ပင်လယ်များသည် နောက်သို့ တရွေ့ရွေ့ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး နတ်သက်ကြွေသကဲ့သို့ လှပသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

လင်ချွမ်သည် အဝေးရှိ တုန်ခါနေသော တောင်တန်းကြီးကို စိုက်ကြည့်နေမိပြီး သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် အံ့အားသင့်ရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူ၏ အာရုံခံစားမှုအရ အဝေးတွင် အင်အားကြီးမားသော အရှိန်အဝါ ဆယ်ခုထက်မက ရှိနေသည်။

၎င်းတို့ထဲတွင် သိုင်းနတ်ဘုရားအဆင့်ရှိသော ပညာရှင်အချို့လည်း ပါဝင်နေသည်။

"ဒါကတော့ တဖြည်းဖြည်း စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလာပြီပဲ"