အခန်း ၄၅၀

အခန်း ၄၅၀ - အမွေအနှစ် ပေါ်ထွန်းခြင်း

တောင်တန်းကြီး၏ တုန်ခါမှုများ ပြင်းထန်လာသည်နှင့်အမျှ ကောင်းကင်ယံမှ အလင်းတန်းများသည်လည်း တစ်စတစ်စ ပိုမိုစူးရှတောက်ပလာတော့သည်။

နဂါးတစ်ကောင် လူးလွန့်နေသကဲ့သို့ မြေပြင်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေ​၏။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကမ္ဘာ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် မြေကြောလိုင်းများ၏ အက်ကြောင်းများနှင့် ဆုံမှတ်များမှတစ်ဆင့် ပြင်ပသို့ အဆက်မပြတ် စီးဆင်းလျှံထွက်လာနေသည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဤနေရာရှိ ဝိညာဉ်

စွမ်းအား​၏ သိပ်သည်းဆသည် ဝူတန်ကဲ့သို့သော ဂိုဏ်းကြီးများထက်ပင် ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လင်ချွမ်၏ လက်ရှိထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းဖြင့်ဆိုလျှင် သူသည် စိတ်အလိုရှိတိုင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအားစက် အနည်းငယ်ကိုပင် အလွယ်တကူ ငွေ့ရည်ဖွဲ့ပွားယူနိုင်သည်။

မိမိလက်ဖဝါးပေါ်ရှိ ရေစက်ကလေးများကို သာသာယာယာ ပုတ်ခတ်ရင်း လင်ချွမ်သည် လက်ထဲမှ အရာဝတ္ထုကို ငုံ့ကြည့်ကာ လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဟွမ်းဖူချင်းလျန်ကတော့ ဟိုဘက်ကို သွားပြီ၊ မင်းရောသူနဲ့အတူ မလိုက်ဘူးလား"

ထိုစကားများတွင် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း အမည်တပ်၍ မပြောသော်လည်း၊ လင်ချွမ် မိမိကို မေးနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရွှမ်းကွမ်က သဘာဝကျကျပင် နားလည်လိုက်သည်။

သူသည် ဗုဒ္ဓဘာသာဂါထာကို တိုးတိုးရွတ်ဆိုပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြန်ပြောခဲ့သည်။

“အလှည့်အပြောင်းတွေကို လေ့လာဖို့ မိန်းကလေး ချင်းလျန်က စိတ်သဘောထား နူးညံ့သိမ်မွေ့သူမို့ ဒီလိုကိစ္စတွေထဲ ဘယ်တော့မှ ပါဝင်ပတ်သက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

“ကျွန်ုပ်ကတော့ တရားဓမ္မအမွေကို ခံယူဖို့ အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေဖို့ ဒီနေရာကို လာခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့၊ တမင်တကာ ပြဿနာရှာဖို့တော့ စိတ်မကူးပါဘူး"

“အခွင့်အရေး ရမယ်ဆိုရင်တော့ သဘာဝအတိုင်း စမ်းသပ်ကြည့်ချင်ပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဒကာကြီးတို့ နှစ်ယောက်နဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် အနေအထားမှာ မရပ်တည်

ချင်တာမို့လို့ စောင့်ကြည့်သူအဖြစ်ပဲ နေပါ့မယ်"

“ဟား...မင်းက တော်တော် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ ဘုန်းကြီးပဲ"

လင်ချွမ်သည် ခေါင်းကိုခါယမ်းကာ ပြုံးလိုက်မိပြီး၊ သူ၏စိတ်ထဲတွင် လူတစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်က ဝေဝေဝါးဝါး ပေါ်လာသည်။

ထိုသူသည်လည်း ဘုန်းကြီးတစ်ပါးဖြစ်

သော်လည်း ရှောင်လင်မှ ကျဲ့ခုန်း သို့မဟုတ် အခြားသူများ မဟုတ်ပေ။

ထိုသူကား မြောက်ဘက်ပိုင်း အေးစက်လှသော တောင်တန်းများမှ ဆင်းသက်လာသည့် အတုမဲ့သိုင်းဆရာကြီး ခူဟယ် ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က အလယ်ပိုင်းဒေသမှ ဂိုဏ်းအသီးသီးသည် ခူဟယ် ကို စိန်ခေါ်ရန် လာခဲ့ကြသည်။

သူသည် လူတစ်ယောက်ကိုမျှ မသတ်ခဲ့သော်လည်း သူ၏အမည်မှာ လောကတစ်ခုလုံးတွင် ကျော်ကြားခဲ့သည်။

သူသည် မိမိ၏လက်ချက်ဖြင့် ကံမကောင်းစွာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသော်လည်း၊ သူသည် ကမ္ဘာလောကစည်းစိမ်ဥစ္စာများအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုမရှိဘဲ နှိမ့်ချစွာဖြင့်သာ နေထိုင်ခဲ့သည်။

ဤလူနှစ်ဦးကြားတွင် တူညီသောအချက်အချို့ ရှိနေသည်။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိရင်း လင်ချွမ်က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မမေးဘဲမနေနိုင်ဖြစ်ကာ မေးလိုက်

သည်။

“အမှန်အတိုင်းပြောရရင်၊ ငါ မင်းရဲ့နောက်ခံအကြောင်းကို တစ်ခါမှမမေးဖူးဘူး"

“မင်း ဘယ်ကျောင်းတော်မှာ မွေးဖွားကြီးပြင်းခဲ့တာလဲဆိုတာ ငါသိချင်မိတယ်၊ မင်းက နှင်းဖုံးတောင်တန်းက ဘုန်းကြီးလား"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွှမ်းကွမ်သည် အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ခေါင်းကိုခါယမ်းကာ ရှင်းပြခဲ့သည်။

“ဒီရဟန်းက တောင်ပိုင်းပင်လယ်ကျောင်းတော် က လာတာပါ၊ နှင်းဖုံးတောင်က မဟုတ်ပါဘူး"

လင်ချွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆက်မေးလေ​၏။

“ဒါဆို မင်းက အဲဒီကျောင်းတော်အကြောင်းကို သိသလား"

“နှင်းဖုံးတောင်ပေါ်က ကျောင်းတော်က လောကကြီးနဲ့ အဆက်အသွယ်ပြတ်နေပြီး သူ့ရဲ့အခြေအနေကို လူသိနည်းပါတယ်"

“သူက မြောက်ဘက်မှာရှိပြီး ငါက တောင်ဘက်မှာရှိတာမို့လို့၊ ငါလည်း သူ့အကြောင်း သိပ်မသိပါဘူး"

သူမသိသည်ကို မြင်သောအခါ လင်ချွမ်လည်း ဆက်၍မမေးတော့ပေ။

သူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားစက်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် လူစုခွဲလိုက်ပြီး၊ သူ၏အရှိန်အဝါကို ထိန်းညှိရန်အတွက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မဟာကောင်းကင်ဘုံ မသေမျိုး ကျင့်စဉ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ပတ်စေခဲ့သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု နီးကပ်လာပြီဖြစ်၍ သူတို့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုအချို့ ပြုလုပ်ထားသင့်သည်။

အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ အလင်းတန်းများသည် ပိုမိုစူးရှတောက်ပလာသည်။

၎င်းသည် အကန့်အသတ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပြင်ပသို့ အလင်းရောင်ခြည်ဝိုင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

လေထုထဲတွင် တောက်ပသောအလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လျှပ်စစ်စီးသံကဲ့သို့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေ​၏။

ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံး တောက်ပလှပသော အလင်းရောင်ခြည်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

၎င်း၏အောက်တွင်၊ ဖီးနစ်ဦးခေါင်းရှိ ဖီးနစ်ချိုတွင် စူးရှသောအလင်းရောင်တစ်ခု လင်းလက်လာသည်။

၎င်း၏ချွန်ထက်သော ထောင့်စွန်းမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အောက်ခြေမှ အပေါ်သို့ အလွှာလိုက် တက်သွားသည်။

၎င်းတို့သည် တဖြည်းဖြည်း ချိတ်ဆက်မိသွားပြီး တောက်ပသောအလင်းရောင်အဖြစ်သို့ စုဆုံသွားကြသည်။

ထို့နောက် ဖီးနစ်ချို၏ တုန်ခါမှုသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

“ဝူး... ဝူး... ဝူး...”

တုန်ခါမှု ရပ်တန့်သွားပြီး အလင်းတန်းများမှာလည်း တစ်ခဏချင်းအတွင်း စုစည်းသွားရာ၊ ကွင်းအတွင်းရှိ လူတိုင်းသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။

လေကိုခွဲသွားသော အသံတွဲများ ဆက်တိုက်ဆိုသလို လျင်မြန်စွာ မြည်ဟည်းသွားသည်။

လွန်ခဲ့သည့် မိနစ်ပိုင်းကမျှ အတူတကွ စကားပြောကာ ရယ်မောနေခဲ့ကြသော သိုင်းဘုရင်အချို့သည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ကြသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်ယံ၌ အလင်းတန်းငါးခုသည် လျင်မြန်စွာ ဝဲပျံနေပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု လိမ်ယှက်နေကာ အခြားသူများကို အနားမကပ်နိုင်အောင် တားဆီးထားသည်။

သိုင်းပညာရှင် အများအပြားလည်း စတင်ထွက်ခွာလာကြသည်။

၎င်းတို့သည် မိမိတို့၏ ပြိုင်ဘက်များကို ရှာဖွေကြရန် သို့မဟုတ် သူတို့၏ အကြီးအကဲများ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်လာနိုင်မည့် အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အပေါ်သို့ အပြိုင်အဆိုင် တက်လှမ်းကြသည်။

လင်ချွမ်သည် အလျင်စလို မထွက်ခွာဘဲ အပေါ်မှတိုက်ပွဲကို စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ယခင်က ဟွမ်းဖူသုန်းလီသည် လူတိုင်း၏ရှေ့တွင် မိမိနှင့်လာရောက် စကားပြောခဲ့သော်လည်း အခြားသူများကို ရှောင်ကွင်းခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

ယင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုမှာ အခြားသူများကို ခြိမ်းခြောက်ရန်အတွက် ဤထပ်ဆောင်းအန္တရာယ်ကို အသုံးပြုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင် လင်ချွမ်ကလည်း သူ့ကို ပြန်လည်အသုံးချနေသည် မဟုတ်ပါသလား။

လင်ချွမ်သည် ဟွမ်းဖူချင်းလျန်အပေါ် အတော်အတန် ကောင်းမွန်သောအမြင် ရှိသည်။

သို့သော် ထိုအဖိုးကြီး ဟွမ်းဖူသုန်းလီကမူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။

ယခင်က မဟာမိတ်ဖွဲ့ရန် ဖိတ်ခေါ်ချက်များတွင် ခြိမ်းခြောက်မှုအချို့ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ပါဝင်နေသည်။

၎င်းကို အတိအလင်း မပြောခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းသည် အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လင်ချွမ်သည် မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး အပေါ်မှလူများ တိုက်ခိုက်ကြသည်ကို စောင့်ကြည့်ကာ ‘ထိုင်ကြည့်စောင့်စား’ သည့် သဘောထားကို ခံယူခဲ့သည်။

သူမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အခြေအနေများသည် သူဟောကိန်းထုတ်ခဲ့သည့်အတိုင်း ကွက်တိဖြစ်လာခဲ့သည်။

လင်ချွမ်သည် ယခင်က ဟွမ်းဖူသုန်းလီ၏ ဖိတ်ခေါ်ချက်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့သော်လည်း၊ ရောက်ရှိနေသူ မည်သူမျှ သူ့ကို သာမန်လူတစ်ယောက်အဖြစ် သဘောမထားကြပေ။

အခြား သိုင်းနတ်ဘုရားလေးဦးသည် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်နေစဉ်၊ ၎င်းတို့သည် အခြေအနေကိုလည်း သတိထားစောင့်ကြည့်နေကြသည်။

သူသည်လည်း မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်နိုင်ရန်အတွက် လျှို့ဝှက်အင်အားကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။

၎င်းတို့အနက် မုရုန်အဘိုးအိုသည် အထူးချွန်ဆုံး ဖြစ်သည်။

သူသည် ရောက်ရှိနေသော သိုင်းနတ်ဘုရားများအားလုံးထဲတွင် အလယ်အလတ်အဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းသို့ ရောက်ရှိထားသည့် တစ်ဦးတည်းသော သိုင်းနတ်ဘုရား ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော အင်အားသည် အခြားသူများအတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်သလို၊ ရယ်စရာကောင်းသည်မှာ ၎င်းသည် သူတို့၏ ညီညွတ်မှုကိုလည်း ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲအလယ်တွင် တိုက်ခိုက်မှုများသည် တစ်ခါတစ်ရံ၌ တမင်တကာဖြစ်စေ၊ မရည်ရွယ်ဘဲဖြစ်စေ ထိုဘက်သို့ ဦးတည်သွားတတ်ပြီး သူ၏ ရှေ့သို့တက်လှမ်းမည့် အရှိန်အဟုန်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်ကြသည်။

ဟွမ်းဖူချင်းလျန်သည် လင်ချွမ်ကို တစ်ချက်

ကြည့်ကာ၊ အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး လေထုထဲသို့ ပျံတက်သွားခဲ့​၏။

သူမ၏ သာလွန်သော ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ဖြင့် သူမသည် ရန်သူများကို လျင်မြန်စွာ ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့သည် ချင်းယီ နှင့် နီးကပ်နေပြီဖြစ်သည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားရဲ့ မျက်ခုံးကြားမှာ တုံ့ဆိုင်းသွားတဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာတယ်။

သူမသည် ရှေ့သို့တက်မည့် အရှိန်ကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ ခေါင်းကိုလှည့်ကာ လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးပြလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဓားမြှောင်တိုတစ်စင်းသည် လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားကာ စူးရှသော အသံတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

ဟွမ်းဖူချင်းလျန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် မပြောင်းလဲပေ။

သူမသည် လက်ကိုလှန်လိုက်ပြီး၊ ဓားနှစ်စင်း ပေါ်လာကာ ပတ်ချာလည် လည်ပတ်သွားသည်။

တစ်ဖက်စီမှ အလင်းဓားသွားတစ်ခုစီ လင်းလက်သွား​၏။

၎င်းတို့သည် လေထုထဲတွင် ပေါင်းစည်းသွားကာ အရွယ်အစားတူ ဓားမြှောင်တိုတစ်စင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ လေထုထဲတွင် ထိပ်တိုက်

တွေ့ဆုံသွားကြသည်။

“ချလွင်"

ဓားသွားချင်း ထိခိုက်မိသံ ပြတ်သားစွာ မြည်ဟည်းသွားပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်း ကွဲကွာသွားကြသည်။

နောက်ဆုံးပေါ်လာသော အရာသည် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားပြီး၊ ပထမအရာမှာမူ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကာ အစိမ်းရောင်

ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသား​၏ လက်အင်္ကျီလက်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ မျက်နှာအသွင်အပြင်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အလွန်ပင် မနှစ်မြို့ဖွယ် ဖြစ်နေသည်။

အပေါ်ယံအားဖြင့် ချင်းယီသည် မည်သည့်ဆုံးရှုံးမှုကိုမျှ မခံစားခဲ့ရပေ၊ ယခင်တိုက်ခိုက်မှုသည် အင်အားချင်း မျှတနေခဲ့သည်။

သို့သော် ချင်းယီ၏ မာနထောင်လွှားမှုအရ ကွင်းအတွင်းရှိ မည်သည့်ကျွမ်းကျင်သူမျှ သူ၏ ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ပေ။

စစ်ထူနန် နှင့် အခြားအနည်းငယ်သာ သူ၏ ပြိုင်ဘက်အဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သည်။

သို့သော် ဤတိုက်ခိုက်မှုသည် စမ်းသပ်မှုတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး သူ​၏ အင်အားအပြည့် မဟုတ်ပေ။

သူသည် မိမိအင်အား၏ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း အသာစီးမရနိုင်သေးပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ​၏စိတ်ထဲ၌ အတွေးပေါင်းများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

သူသည် ရုတ်တရက် လှည့်ပြန်လိုက်ပြီး၊ ကျဆင်းလာသော အရှိန်အဟုန်ကို အသုံးပြုကာ နောက်ကျောမှ ဓားရှည်ကြီးတစ်စင်းကို ဆွဲထုတ်၍ အောက်သို့ ခုတ်ချလိုက်သည်။

ဓားသွားသည် ထက်မြက်ပြီး ခြိမ်းခြောက်မှု အပြည့်ရှိနေ​၏။

၎င်းကိုမြင်သော် ဟွမ်းဖူချင်းလျန်က သူမရဲ့ အင်အားအားလုံးကို ထုတ်သုံးလိုက်​၏။

သူမသည် လေထုထဲတွင် သူမ၏ အမြွှာဓားများဖြင့် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံကာကွယ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် နှစ်ဖက်စလုံးသည် လေထုထဲတွင် လိမ်ယှက်နေပြီး ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုတွင် ပါဝင်ခဲ့ကြသည်။

လင်ချွမ်သည် ရုယဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် သူ၏အကြည့်ကို ရွှမ်းကွမ်ထံသို့ လွှဲပြောင်းလိုက်သည်။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ကာ ကျမ်းစာများကို တိုးတိုးရွတ်ဆိုနေပြီး၊ ပြိုင်ဆိုင်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ၊ လင်ချွမ်သည် သူ့ကို ဆက်၍အာရုံမစိုက်တော့ပေ။

လင်ချွမ်သည် သူ၏ ညာခြေကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်နင်းလိုက်ပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး လေထဲသို့ ပျံတက်သွားကာ ကောင်းကင်ယံသို့ တည့်တည့် ပျံတက်သွားခဲ့သည်။

ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲအလယ်တွင်ရှိနေသည့် သိုင်းနတ်ဘုရား လေးဦးသည် ဟွမ်းဖူသုန်းလီကိုကူညီသည်ဟု ပစ်မှတ်ထားပြီး အောက်ဘက်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လိုက်ကြတယ်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် လင်ချွမ်သည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ​၏ ညာဘက်လက်သီးကို ပစ်ထုတ်လိုက်ပါတောါသည်။

ကောင်းကင်လျှပ်စီးဒဏ်ကြောင့် မာကျောနေသော သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် ကြီးမားလှသော စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ပြိုလဲခြင်းလက်သီး​၏ ဆယ်ပုံသုံးပုံသော အဓိပ္ပာယ်သည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် လက်သီးအတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ စုစည်းသွားသည်။

လေဟုန်လှိုင်းကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော အတွင်းအားများသည် ရုတ်တရက် လျှံထွက်လာပြီး တစ်ခဏချင်းအတွင်း ဟိန်းဟောက်သွားတော့သည်။

“ဖြိုခွင်းစမ်း"

ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးတွင် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့သော အသံတစ်ခု ဝေဝေဝါးဝါး မြည်ဟည်းသွားသည်။

အလင်းတန်းလေးခုသည် နားကွဲလုမတတ် အသံကြီးဖြင့် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲကြေသွားတော့သည်။

မုရုန်အဘိုးအို​၏ တိုက်ခိုက်မှုပင်လျှင် ချွင်းချက်မရှိခဲ့ပေ။