အခန်း ၄၇၂

အပိုင်း (၄၇၂) - မြောက်ပိုင်းကျိုးသို့

ယဲ့စံအိမ်တော်၏ တံခါးဝတွင်။

ကူချူတုန်းသည် ကူမော့အား တံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ရင်း အလွန်လွမ်းဆွတ်နေသည့် ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်ကို... ဒီတစ်ခါ သွားရင် ဘယ်လောက်ကြာမှ ပြန်လာမှာလဲ... အရင်က ဖုန်လိုင်ကျွန်းကို သွားတုန်းကလို လနဲ့ချီပြီး ကြာမှာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

"မကြာပါဘူး..."

ကူမော့က အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလေသည်။

"ငါ့မှာ အခု လျှို့ဝှက်လက်နက် တစ်ခု ရှိနေပြီ... ပစ်မှတ်ကို အရမ်းမြန်မြန် ရှာတွေ့နိုင်မှာပါ..."

ယခင်က ဖုန်လိုင်ကျွန်းသို့ သွားခဲ့စဉ်က ကဲ့သို့ပင် ယခုတစ်ကြိမ် မြောက်ပိုင်းကျိုးသို့ သွားရာတွင်လည်း ကူမော့သည် ကူချူတုန်းကို ခေါ်မသွားခဲ့ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအကြိမ် ရင်ဆိုင်ရမည့် ပြိုင်ဘက်သည် လူသားမဟုတ်ဘဲ လူ့လောကတွင် နှစ်ပေါင်းခုနစ်ရာကြာ ကျင်လည်ကျက်စားနေသော အတွင်းစိတ်မိစ္ဆာဖြစ်ပြီး၊ ဒဏ္ဍာရီများအရ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်း လမ်းကြောင်းကို တစ်ကိုယ်တော် ပိတ်ဆို့ထားသူ ဖြစ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကူချူတုန်းကို အန္တရာယ်ထဲသို့ မခေါ်ဆောင်သွားလိုချေ။

"ဒါဆို အစ်ကို ဘေးကင်းအောင် သတိထားနော်..."

ကူချူတုန်း၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေမိလေသည်။ သူမသည် ကူမော့၏ စွမ်းရည်ကို အလွန်ယုံကြည်ပြီး ကူမော့သည် လောကတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသည်ဟု အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားသော်လည်း၊ ကူမော့က သူမကို ခေါ်မသွားဘဲ ချန်ထားရစ်ခဲ့မည်ဟု ပြောသောအခါ၊ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မလွဲမသွေ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာရလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကူမော့က သူမကို ခေါ်မသွားခြင်းသည် အန္တရာယ်အလွန်များပြားသောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိထားသောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ မြန်မြန် ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်..."

ကူမော့သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ထပ်ပြောလေသည်။

"ငါ မရှိတဲ့အချိန် မင်း ပေါ့ပေါ့ဆဆ မနေနဲ့နော်... အနီရောက် ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကို နာခံပြီး ကျင့်ကြံသင့်တာ ကျင့်ကြံပါ... ပြီးတော့ ဘယ်သွားသွား သူ့ကို ခေါ်သွားနော်..."

"နားလည်ပါပြီ..."

ကူချူတုန်းက ပြုံးရွှင်စွာ ပြန်ဖြေလေသည်။

"အစ်ကိုက လောကမှာ နံပါတ်တစ်... အစ်မအနီရောင်က နံပါတ်နှစ်ဆိုတော့... သူမနဲ့အတူ ရှိနေရင် အလုံခြုံဆုံးပါပဲ..."

ထိုအချိန်တွင်၊

မြင်းခွာသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မြင်းတစ်ကောင်သည် လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်လာလေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော် နောက်မကျသေးဘူး မဟုတ်လား..."

ရောက်လာသူမှာ ယဲ့ချန်ပင် ဖြစ်လေသည်။ ယခုအချိန်တွင် ယဲ့ချန်သည် မနေ့ကကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ တက်ကြွနေကာ လန်းဆန်းနေသည့် အသွင်အပြင် ရှိလေသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးတွင်လည်း မိတ်ကပ်အနံ့များ သင်းပျံ့နေသဖြင့်၊ ကူမော့ မနေ့က ဖော်စပ်ပေးလိုက်သော အားဆေးဆယ်လုံးသည် အာနိသင်ပြသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလေသည်။

တကယ်တမ်းတွင်၊ ကူမော့၏ အားဆေးသည် အလွန်ထူးခြားသော ဆေး မဟုတ်ဘဲ၊ သွေးသားကို လှုံ့ဆော်ပေးခြင်း၊ ဆန္ဒကို ပြင်းပြစေခြင်းနှင့် သောက်သုံးသူ၏ အသိစိတ်ကို လှုံ့ဆော်ပေးခြင်းဖြင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှုကို ပြန်လည် မတွေးတောမိစေရန် ပြုလုပ်ပေးခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

ကူချူတုန်းသည် ယဲ့ချန်ကို မြင်သောအခါ၊ ချက်ချင်းပင် နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်ကို... အစ်ကိုက သူ့ကို ခေါ်သွားပြီး ကျွန်မကိုကြ မခေါ်သွားဘူး... ကျွန်မရဲ့ သိုင်းပညာတွေကလည်း မညံ့ပါဘူး..."

ကူမော့က ပြန်ဖြေလေသည်။

"ယဲ့ချန်က ငါ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်လက်နက်ပဲလေ..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"ပြောပြလည်း မင်း နားလည်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ကူမော့က ဆက်ပြောလေသည်။

"ယဲ့ချန် ရှိနေရင် ငါ့ရဲ့ ဓားပြဖမ်းတဲ့ အလုပ်က နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုကို တက်လှမ်းနိုင်မှာပါ... သူက ငါ့အတွက် အရမ်းကို အရေးကြီးတယ်..."

ယဲ့ချန်သည် အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီးရဲ့ ရင်ထဲမှာ ကျွန်တော်က ဒီလောက်တောင် အရေးကြီးတာလား... ကျွန်တော့်ရဲ့ သိုင်းပညာက အစ်ကိုကြီးအမြင်မှာ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး... အစ်ကိုကြီးက ကျွန်တော့်ကို မြောက်ပိုင်းကျိုးကို ခေါ်သွားမယ်ဆိုတော့၊ တကယ်တော့ အစ်ကိုကြီးကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေမှာကို ကျွန်တော် စိုးရိမ်နေခဲ့တာပါ..."

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်မသေးပါနဲ့... မင်းက ငါ့အတွက် အရမ်းအရေးကြီးတယ်... နောက်ပိုင်း ငါ ရာဇဝတ်ကောင်တွေ လိုက်ဖမ်းတဲ့ အခါတိုင်း မင်း ငါနဲ့အတူ အမြဲတမ်း ရှိနေပေးဖို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

"အစ်ကိုကြီး..."

ယဲ့ချန်သည် အလွန်ဝမ်းသာသွားလေသည်။ ကူမော့၏ စွမ်းရည်ကို သူ သိရှိထားပြီး၊ သူနှင့် လုံးလုံးလျားလျား မတူညီသော အဆင့်တစ်ခုတွင် ရှိနေကြောင်းကို သိလေသည်။

သူ့ကို ခေါ်သွားခြင်းသည် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုကို သယ်ဆောင်သွားခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သော်လည်း၊ ကူမော့၏ ရင်ထဲတွင် သူ၏ နေရာသည် ဤမျှ မြင့်မားနေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ကူမော့သည် ယဲ့ချန်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"သွားကြစို့... ယွင်မိသားစုရဲ့ ကုန်သွယ်ရေး ယာဉ်တန်းက မြို့ပြင်မှာ ငါတို့ကို စောင့်နေပြီ..."

ကူချူတုန်းသည် ကူမော့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ယဲ့ချန်ကို ကြည့်ကာ၊ ကူမော့ပြောသော ယဲ့ချန်သည် သူ၏ လျှို့ဝှက်လက်နက် ဖြစ်သည်ဆိုသည့် စကားနောက်ကွယ်တွင် တစ်ခုခု ရှိနေမည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။

တကယ်တမ်းတွင်၊ ကူမော့သည် အလကား ပြောဆိုနေခြင်း မဟုတ်ချေ။ ယဲ့ချန်သည် သူ၏ လျှို့ဝှက်လက်နက် အစစ်အမှန်ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူသည် ဓားပျံစီး၍ မြောက်ပိုင်းကျိုးသို့ တိုက်ရိုက်မသွားခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ၊ ဝူထုံးမြို့တော်သို့ တစ်ယောက်တည်း သွားရောက်ပြီး အစိုးရနှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်ဆံရခြင်းမှာ အလွန်ရှုပ်ထွေးပြီး အချိန်ကုန်မည် ဖြစ်သောကြောင့်နှင့်၊ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ ယဲ့ချန်ကို ခေါ်သွားလိုသောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

မြောက်ပိုင်းကျိုးသို့ သွားသည့် ဤခရီးစဉ်သည် အချည်းနှီး မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားခြင်းမှာ ယဲ့ချန် ရှိနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်၊ မိုးကြိုး သန့်စင်သော ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်အဖြစ် သူမှလွဲ၍ အခြား မည်သူ ရှိနိုင်မည်နည်း။

ယွင်မိသားစု ညီအစ်ကိုများသည် မြောက်ပိုင်းကျိုးနှင့် ကန်နိုင်ငံကြား အမြဲတမ်း ကူးသန်းသွားလာနေသောကြောင့် လမ်းကြောင်းများကို အလွန်ကျွမ်းကျင်ကြလေသည်။ ထို့အပြင်၊ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ယွင်မိသားစုမှ ကြိုတင်စီစဉ်ပေးထားသောကြောင့် မြောက်ပိုင်းကျိုးနယ်မြေ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည့်တိုင်အောင် အဆီးအတားမရှိ ချောမွေ့နေခဲ့လေသည်။

ထို့အပြင်၊ သူတို့လေးဦးစလုံးသည် သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသောကြောင့် သူတို့၏ အမြန်နှုန်းမှာလည်း သာမန်လူများနှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်အောင် မြန်ဆန်လေသည်။ ချန်အန်းမြို့တော်မှ ထွက်ခွာလာပြီး လဝက်အကြာတွင် မြောက်ပိုင်းကျိုးနယ်မြေ အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြလေသည်။

သို့သော်၊ မြောက်ပိုင်းကျိုးနယ်မြေ အတွင်းသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ယွင်မိသားစု၏ ကုန်သွယ်ရေး လမ်းကြောင်းများကို ကြိုတင်စီစဉ်ထားသော်လည်း၊ သူတို့၏ အမြန်နှုန်းသည် မလွဲမသွေ နှေးကွေးသွားခဲ့ရလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအခါ မြောက်ပိုင်းကျိုးသည် အလွန်ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်နေပြီး၊ နေရာတိုင်းတွင် စစ်ပွဲများ ဖြစ်ပွားနေကာ နေရပ်စွန့်ခွာ ထွက်ပြေးနေရသော ပြည်သူများလည်း ရှိနေလေသည်။ သူတို့ ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာအတော်များများတွင် အစိုးရရုံးများပင် မရှိတော့ချေ။

ကူမော့နှင့် ယဲ့ချန်ကဲ့သို့သော သိုင်းလောကတွင် အမြဲတမ်း ကျင်လည်နေပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများကို မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရသူများပင်လျှင်၊ မြောက်ပိုင်းကျိုးသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် သူတို့၏ စိတ်နှလုံးများသည် တဖြည်းဖြည်း လေးလံလာခဲ့ရလေသည်။

ယနေ့ ညနေစောင်းတွင်၊ ကောင်းကင်သည် ရုတ်တရက် မှောင်မိုက်လာပြီး မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းရန် ပြင်ဆင်နေလေသည်။ လူလေးဦးသည် မြို့ငယ်လေးတစ်ခု၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာကြလေသည်။

ယွင်စုန်းသည် အရိုသေပြုလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"သခင်ကြီးကူ... ဒီမြို့က နီဖျင်မြို့ငယ်လို့ ခေါ်ပါတယ်... ဒီမြို့က ပတ်လည် မိုင်နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်အတွင်းမှာ တစ်ခုတည်းသော ဈေးမြို့လေးပါ... အထဲမှာ တည်းခိုခန်းတွေ ရှိပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ တစ်ည အနားယူပြီး စားနပ်ရိက္ခာတွေ ထပ်ဖြည့်လို့ ရပါတယ်... ဒီကို ရောက်ပြီဆိုရင်၊ ဝူထုံးမြို့တော်ကို ရောက်ဖို့ သိပ်မလိုတော့ပါဘူး... နောက်ထပ် ငါးရက်လောက် ခရီးဆက်ရင် ရောက်ပါပြီ..."

ထို့နောက်၊ လူလေးဦးသည် မြို့ငယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြလေသည်။

နီဖျင် မြို့ငယ်။

မြို့၏ နာမည်နှင့် လိုက်ဖက်စွာပင်၊ တောရိုင်းထဲတွင် လွှင့်ပစ်ခံထားရသော ရွှံ့အိုးဟောင်းတစ်လုံးအလား၊ သေဆုံးခြင်း အငွေ့အသက်များ လွှမ်းမိုးနေလေသည်။ လူလေးဦးသည် မြင်းများကိုဆွဲကာ မြို့အဝင်ဝသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ၊ ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော အေးစက်ပြီး တိတ်ဆိတ်သည့် ခံစားချက်တစ်ခုက ဆီးကြိုနေလေသည်။

သို့သော်၊ ဆက်လျှောက်သွားရင်း ကူမော့နှင့် အခြားသူများသည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရလေသည်။ အလွန် တိတ်ဆိတ်နေလွန်းလှသည်။ လူသူကင်းမဲ့သော တိတ်ဆိတ်မှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ ကြက်သီးထဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည့် ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်လေသည်။

ကျောက်ပြားခင်းထားသော လမ်းသည် အတော်လေး သန့်ရှင်းနေပြီး၊ တစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ ရွှံ့အိမ်များနှင့် သစ်သားအိမ်များ၏ တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များမှာ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော်လည်း သော့ခတ်ထားခြင်း မရှိချေ။ မှောင်မိုက်စပြုနေသော ညနေခင်း အလင်းရောင်အောက်တွင်၊ ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော ထူးဆန်းသည့် အငွေ့အသက်တစ်ခု လွှမ်းမိုးနေလေသည်။

"ဒါက..."

ယွင်စုန်းသည် မြင်းဇက်ကြိုးကို ဆွဲလိုက်ပြီး၊ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။ သိုင်းလောကတွင် အမြဲတမ်း ကျင်လည်နေသူတစ်ဦး၏ နိုးကြားမှုက သူ၏ အာရုံကြောများကို ချက်ချင်း တင်းမာသွားစေခဲ့လေသည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လူတစ်ယောက်မှ မရှိရတာလဲ..."

ယွင်ချင်းက ပြောလေသည်။

"ဒီအနီးအနားမှာ စစ်ပွဲတွေ ဖြစ်တော့မှာမို့လို့၊ မြို့ထဲက လူတွေ အားလုံး ထွက်ပြေးသွားကြတာများလား..."

ယွင်စုန်းသည် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"သွားကြည့်လိုက်ရင် သိရမှာပေါ့... အကယ်၍ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ထွက်ပြေးကြတာဆိုရင်၊ စားနပ်ရိက္ခာတွေနဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အားလုံးကို သေချာပေါက် ယူသွားကြမှာပဲ..."

"ဟုတ်တယ်..."

ယွင်ချင်းက ပြောလေသည်။

"သခင်ကြီးကူ... သခင်ကြီးယဲ့... ကျွန်တော်တို့ သွားစစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပါဦးမယ်..."

ထို့နောက်၊ ယွင်မိသားစု ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် ဘေးဘက်ရှိ လူနေအိမ်များဆီသို့ ထွက်သွားကြလေသည်။ မကြာမီ၊ သူတို့နှစ်ဦးသည် လူနေအိမ် လေး၊ ငါးအိမ်ခန့်သို့ ဆက်တိုက် ဝင်ရောက်စစ်ဆေးပြီးနောက်၊ မျက်နှာအမူအရာ လေးနက်စွာဖြင့် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာကြလေသည်။

ကူမော့က မေးလိုက်လေသည်။

"အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ..."

"တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ..."

ယွင်စုန်းက ပြောလေသည်။

"အစုလိုက်အပြုံလိုက် ထွက်ပြေးသွားကြတာ မဟုတ်ဘူး... ဓားပြတိုက် ခံရတာလည်း မဟုတ်ဘူး... ခုနက အိမ်အနည်းငယ်ကို ဝင်ကြည့်လိုက်တော့၊ ပရိဘောဂတွေက သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရှိနေတယ်၊ ပြီးတော့ ဆန်တွေ၊ ဂျုံတွေ၊ စားနပ်ရိက္ခာတွေနဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေလည်း ရှိနေသေးတယ်... "

“ဒီလူတွေဟာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ... ပြီးတော့ အချိန်သိပ်မကြာသေးဘူး... လူနေထိုင်တဲ့ ခြေရာလက်ရာတွေ အများကြီး ကျန်နေသေးတယ်..."

ကူမော့၏ အကြည့်များသည် လူသူကင်းမဲ့နေသော လမ်းမနှင့် တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။ သူ၏ အသိစိတ်သည် တိတ်တဆိတ် ပျံ့နှံ့သွားသော်လည်း၊ မည်သည့် သက်ရှိ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လှုပ်ရှားမှုကိုမျှ မခံစားရဘဲ သေဆုံးခြင်းကဲ့သို့သော ဟာလာဟင်းလင်း ပြင်ကြီးကိုသာ ခံစားရလေသည်။

သူက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မိုးကြီးတော့မယ်... အနားယူဖို့ နေရာတစ်ခုခုကို အရင် ရှာကြတာပေါ့..."

ယွင်မိသားစု ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ ရင်ထဲမှ စိုးရိမ်မှုများကို ဖိနှိပ်ကာ ကူမော့နှင့် ယဲ့ချန်တို့ကို ဦးဆောင်၍ မြို့လယ်ခေါင်သို့ လျှောက်သွားကြလေသည်။

မြင်းခွာသံများသည် ကျောက်ပြားခင်းထားသော လမ်းပေါ်တွင် တောက်တောက်မည်နေပြီး၊ ဤတိတ်ဆိတ်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အလွန် စူးရှစွာ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

မကြာမီ၊ သူတို့သည် အတော်လေး မြင့်မားသော နှစ်ထပ်သစ်သားအိမ် တစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ တံခါးဝတွင် ယိုင်နဲ့နေပြီး ဖုန်များ အပြည့်တင်နေသော ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထားလေသည်။ "ယူဖူ တည်းခိုခန်း"။ တည်းခိုခန်း၏ ပင်မတံခါးသည် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပွင့်နေပြီး၊ အတွင်းဘက်တွင်မူ မှောင်မိုက်နေလေသည်။

"ဒီနေရာပဲ..."

ယွင်စုန်းသည် ရှေ့သို့ တက်သွားပြီး အသံမြည်နေသော သစ်သားတံခါးကို သတိကြီးစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်လေသည်။ တည်းခိုခန်း၏ ဧည့်ခန်းမတွင်လည်း လူတစ်ယောက်မျှ မရှိချေ။ စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များမှာ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရှိနေပြီး၊ ကောင်တာနောက်ဘက်တွင်လည်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေလေသည်။

ဒုတိယထပ်သို့ တက်သွားသော သစ်သားလှေကားသည် မှောင်မိုက်မှုအောက်တွင် ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခုသို့ ဦးတည်နေသည့် ဧရာမ ပါးစပ်ကြီးတစ်ခုအလား ဖြစ်နေလေသည်။

ယွင်စုန်းသည် ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်ကို ထွန်းညှိလိုက်ပြီး၊ အိတ်ထဲမှ စားနပ်ရိက္ခာနှင့် ရေဘူးကို ထုတ်ကာ စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်ရင်း ပြောလေသည်။

"သခင်ကြီးကူ... သခင်ကြီးယဲ့... ခဏလောက် ထိုင်နေကြပါဦး... ကျွန်တော်နဲ့ ယွင်ချင်း အပေါ်ထပ်ကို တက်ပြီး သန့်ရှင်းတဲ့ အခန်း ရှိမရှိ သွားကြည့်လိုက်ပါဦးမယ်... လူရှိမရှိလည်း တစ်ခါတည်း ရှာကြည့်လိုက်ပါ့မယ်..."

ကူမော့သည် ရေဘူးကို ယူလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ..."

ယွင်စုန်းနှင့် ယွင်ချင်း ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် ခါးတွင် ချိတ်ထားသော ဓားမြှောင်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး၊ လက်တစ်ဖက်မှ ဖယောင်းတိုင်ကို ကိုင်ကာ သတိကြီးစွာဖြင့် လှေကားပေါ်သို့ တက်သွားကြလေသည်။

ခြေသံများသည် ကျယ်ဝန်းသော ဧည့်ခန်းမအတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး၊ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် လူတို့၏ နှလုံးသားပေါ်သို့ နင်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။ မကြာမီ၊ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် အပေါ်ထပ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြလေသည်။