အခန်း ၄၇၃

အပိုင်း (၄၇၃) - မီးစုန်းကျောက်

ကူမော့နှင့် ယဲ့ချန်တို့သည် အောက်ထပ်တွင် ထိုင်နေကြပြီး၊ ကူမော့က ရေသောက်နေကာ ယဲ့ချန်က ပေါင်မုန့်ခြောက်တစ်ခုကို စားနေလေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် မှောင်မိုက်နေသော လမ်းမကို ကြည့်နေကြပြီး၊ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေကာ အမှိုက်သရိုက်များသည် လမ်းမပေါ်တွင် လွင့်မျောနေလေသည်။

အချိန်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်သွားလေသည်။

အောက်ထပ်ရှိ လူနှစ်ဦးသည် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြလေသည်။

အပြင်ဘက်တွင် ကောင်းကင်သည် ပိုမိုမှောင်မိုက်လာပြီး တိမ်မည်းများ အုံ့ဆိုင်းနေကာ လေထုမှာ အသက်ရှူကျပ်လုမတတ် ဖြစ်နေပြီး မကြာမီ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းတော့မည့် အရိပ်အယောင်များ ပြသနေလေသည်။

သို့သော်၊ အပေါ်ထပ်မှ ယွင်မိသားစု ညီအစ်ကိုများထံမှ မည်သည့်အသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာချေ။ အော်ဟစ်သံ မရှိ၊ တိုက်ခိုက်သံ မရှိ၊ ခြေသံများပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။

တိတ်ဆိတ်မှု။

မြို့အဝင်ဝထက် ပိုမိုလေးလံသည့် တိတ်ဆိတ်မှုကြီးက ဖုံးလွှမ်းလာလေသည်။

ယဲ့ချန်သည် နောက်ဆုံး ကျန်နေသော ပေါင်မုန့်ခြောက်ကို ပါးစပ်ထဲ သွင်းလိုက်ပြီး၊ ပါးစပ်ကို သုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... ယွင်မိသားစု ညီအစ်ကိုတွေ အပေါ် တက်သွားတာ နည်းနည်း ကြာနေပြီနော်... ဘာလို့ ဘာအသံမှ မကြားရတာလဲ..."

ကူမော့သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ပြန်ဖြေလေသည်။

"အင်း... ဟုတ်သားပဲ..."

ထို့နောက်၊ ကူမော့သည် ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေသည်။

"သွား... အပေါ်ထပ် တက်ကြည့်ရအောင်..."

ထို့နောက်၊ သူတို့နှစ်ဦးသည် အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားကြလေသည်။

ဒုတိယထပ်၏ စင်္ကြံတွင် အလင်းရောင်သည် အလွန်မှောင်မိုက်နေပြီး၊ စင်္ကြံအဆုံးရှိ ပြတင်းပေါက်အပျက်မှသာ မှေးမှိန်သော အလင်းရောင်အနည်းငယ် ဝင်ရောက်နေလေသည်။ ယဲ့ချန်သည် ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်ကို ကိုင်ထားပြီး၊ သူတို့နှစ်ဦးသည် လျှင်မြန်စွာ လျှောက်သွားကြလေသည်။

ချိုးကွေ့၍ ဒုတိယထပ် ဧည့်ခန်းမသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ၊ သူတို့နှစ်ဦး၏ မျက်လုံးများသည် ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ခြေဖဝါးမှနေ၍ ဦးခေါင်းထိပ်အထိ အေးစက်သွားသော ခံစားချက်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှု။

ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်း။

ဧည့်ခန်းမအတွင်း၌၊ လူသေအလောင်း အများအပြားကို ဆွဲကြိုးချထားသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ကြမ်းတမ်းသော လျှော်ကြိုးများဖြင့် လည်ပင်းကို ချည်နှောင်ကာ အမိုးတန်းများနှင့် တံခါးဘောင်များပေါ်တွင် ဆွဲချိတ်ထားလေသည်။ ထိုအလောင်းများ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို ကြည့်ရသည်မှာ ဤမြို့ငယ်လေးမှ ဒေသခံရွာသားများနှင့် မတူဘဲ၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဓားပြများနှင့် ပိုတူလေသည်။

အလောင်းတစ်ခုချင်းစီတွင် ဓား၊ လှံ၊ ပုဆိန် စသည့် လက်နက်များ တပ်ဆင်ထားပြီး၊ အများစုမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာအသွင်အပြင် ရှိကြလေသည်။ သို့သော် ယခုအခါ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ခရမ်းပြာရောင် သမ်းနေပြီး၊ လျှာများ ထွက်ကျကာ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်နေလေသည်။

သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် မည်သည့်နေရာမှလာမှန်း မသိသော လေပြေကြောင့် ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေပြီး သားသတ်ရုံတွင် ဆွဲချိတ်ထားသော အသားတုံးကြီးများအလား ဖြစ်နေလေသည်။ သူတို့အားလုံး သေဆုံးသွားကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ သေဆုံးချိန်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက် သို့မဟုတ် သုံးရက်ခန့်ကသာ ဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းရလေသည်။

ထိုအလောင်းများ ကြားတွင်၊ သူတို့နှင့် ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်နှစ်ခုကို အထင်အရှား တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ယွင်စုန်းနှင့် ယွင်ချင်းတို့ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အခြား ဆွဲကြိုးချခံရသူများ ကဲ့သို့ပင်၊ လည်ပင်းတွင် ကြမ်းတမ်းသော လျှော်ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရပြီး၊ ခြေဖျားများသည် မြေကြီးနှင့် အနည်းငယ် ကွာဝေးနေကာ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေလေသည်။ မျက်နှာများမှာလည်း အခြားအလောင်းများ ကဲ့သို့ပင် ခရမ်းပြာရောင် သမ်းနေပြီး၊ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ လှေကားထိပ်ဆီသို့ ဟာလာဟင်းလင်းဖြင့် "ကြည့်" နေကြလေသည်။

"ဘာတွေ လုပ်နေကြတာလဲ..."

ယဲ့ချန်က ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီကောင်တွေက တခြားလူတွေ ဒန်းစီးနေတယ် ထင်ပြီး၊ သူတို့လည်း လိုက်ကစားနေတာလား..."

ကူမော့...

"..."

သို့သော်၊ နောက်ပြောင်ခြင်းသည် နောက်ပြောင်ခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး၊ ယဲ့ချန်၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် အလွန်လျင်မြန်လေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လျှပ်စီးအလား လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ယွင်မိသားစု ညီအစ်ကိုများ ဘေးသို့ ရောက်ရှိသွားကာ၊ လက်ချောင်းထိပ်မှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်များကို စုစည်း၍ ကြိုးများကို တိကျစွာ ဖြတ်တောက်လိုက်လေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ယွင်မိသားစု ညီအစ်ကိုများကို မြေကြီးပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ ချထားလိုက်ပြီး၊ ကူမော့သည် သူတို့နှစ်ဦး၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ လက်ဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့် အမြန်ဖိချကာ အတွင်းအားများ ထည့်သွင်း၍ သူတို့၏ နှလုံးသွေးကြောများကို လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်လေသည်။

ကူမော့၏ အတွင်းအား လှုံ့ဆော်မှုကြောင့်၊ ယွင်စုန်းနှင့် ယွင်ချင်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီးနောက်၊ ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးလာကြကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလာကြလေသည်။ ခရမ်းပြာရောင် သမ်းနေသော မျက်နှာများသည်လည်း လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သွေးရောင် ပြန်လည်လာလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ အစပိုင်းတွင် သူတို့၏ အကြည့်များသည် လွတ်နေသော်လည်း တဖြည်းဖြည်း အာရုံစူးစိုက်လာလေသည်။ သူတို့အရှေ့တွင် ထိုင်နေသော ကူမော့နှင့် ယဲ့ချန်တို့ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန်ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"... သခင်ကြီးကူ... သခင်ကြီးယဲ့... "

ယွင်စုန်းသည် ရုန်းကန်ထိုင်လိုက်ရင်း အက်ကွဲသော အသံဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်တို့... ကျွန်တော်တို့ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ..."

"မင်းတို့ မမှတ်မိဘူးလား..."

ယဲ့ချန်က အလျင်အမြန် မေးလိုက်ပြီး၊ ပတ်လည်တွင် ဆွဲချိတ်ထားသော ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလေသည်။

"မင်းတို့ အပေါ်ထပ်ကို တက်လာပြီး စစ်ဆေးကြည့်တယ်... ပြီးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြိုးဆွဲချလိုက်ကြတယ်လေ... ဒီလူတွေလိုပဲ..."

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်... ကြိုးဆွဲချလိုက်တယ်..."

ယွင်ချင်းသည် ကြောက်လန့်တကြား မျက်လုံးပြူးသွားပြီး၊ သူ၏ လည်ပင်းကို မသိစိတ်အရ စမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထင်ရှားပြီး နာကျင်နေသော ကြိုးရာကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ငရဲခန်းကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်နှာမှာ ပြန်လည် ဖြူရော်သွားကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်တို့ ခုနက အပေါ်တက်လာတယ်... ပြီးတော့၊ လူတစ်ယောက် ကျွန်တော့်ကို ပြုံးပြလိုက်တာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသလိုပဲ... အဲဒီနောက်တော့ ကျွန်တော် ဘာမှ မမှတ်မိတော့ဘူး..."

ယွင်စုန်းသည်လည်း ထိတ်လန့်နေဆဲပင် ဖြစ်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ မှတ်မိတယ်... ရုတ်တရက် လူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရတယ်... ကျွန်တော် ဘာမှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပဲ အဲဒီလူ ပြုံးလိုက်တာကို မြင်လိုက်ရတယ်... အဲဒီနောက် ကျွန်တော့်မှာ မှတ်ဉာဏ် မရှိတော့ဘူး..."

ယဲ့ချန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ပြောလေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... သူတို့နှစ်ယောက် သရဲခြောက်ခံရတာများလား..."

ကူမော့က ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"တစ်ယောက်ယောက်က တစ်ခုခု လုပ်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်..."

ယဲ့ချန်က ပြောလေသည်။

"ဒါဆို ဘာလို့ သူတို့နှစ်ယောက်ကပဲ တစ်ယောက်ယောက် ပြုံးနေတာကို မြင်ရတာလဲ... ငါတို့နှစ်ယောက်လည်း အပေါ်ရောက်နေတာပဲ... ဘာလို့ မမြင်ရတာလဲ..."

ယဲ့ချန်သည် ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ဖယောင်းတိုင်ကို မြှောက်ကာ ဆွဲကြိုးချခံထားရသော အလောင်းများဆီသို့ လှည့်ကြည့်ရင်း ပြောလေသည်။

"သူတို့ ပြုံးနေတာတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး..."

ထို့နောက်၊ စကားမဆုံးခင်မှာပင်၊

ယဲ့ချန်သည် သူ၏ ဘေးတွင် ဆွဲကြိုးချခံထားရသော လူအချို့သည် သူ့ကို ကြည့်၍ ပြုံးနေသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရလေသည်။

"အာ... မင်းတို့ တကယ် ပြုံးနေတာလား..."

ယဲ့ချန်သည် စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး လက်ဝါးအချို့ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ၊ ထိုအလောင်းများသည် ကြိုးပြတ်ကာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားကြလေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... မြင်လိုက်လား... ခုနက ဒီအလောင်းတွေ ပြုံးနေတယ်... အမေရေ... အလောင်းတွေက ပြုံးနေတယ်... တကယ် သရဲခြောက်တာပဲ... အစ်ကိုကြီး မြင်လိုက်လား..."

ယဲ့ချန်က မေးလိုက်လေသည်။

ကူမော့က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်လေသည်။

"မမြင်ဘူး..."

ယဲ့ချန်၏ မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြောလေသည်။

"အမေရေ... အစ်ကိုကြီး... တကယ် သရဲရှိနေတာလား..."

ကူမော့သည် လက်ကို အနည်းငယ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"သရဲ မရှိပါဘူး... အလောင်းတွေ ပြုံးနေတာကိုလည်း ငါ မမြင်ရဘူး... ဒါပေမဲ့၊ ခုနက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လှိုင်းတုန်ခါမှုတစ်ခုကိုတော့ ငါ ခံစားလိုက်ရတယ်... ဒီနေရာမှာ တစ်ယောက်ယောက်က တစ်ခုခု လုပ်ထားတာပဲ..."

စကားပြောနေရင်း၊ ကူမော့သည် လေထဲသို့ ဓားစွမ်းအင်အနည်းငယ် ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ၊ "ဂျွမ်း... ဂျွမ်း" ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခေါင်မိုးနှင့် နံရံများထဲမှ အနက်ရောင် ကျောက်တုံးအချို့ ပြုတ်ကျလာလေသည်။

ယဲ့ချန်သည် အနီးသို့ သွားကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"ဒါ မီးစုန်း ကျောက်ပဲ... ဒါက သိုင်းလောကမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ကျောက်တစ်မျိုးပဲ... ပုံရိပ်ယောင် ဖန်တီးတဲ့ သိုင်းပညာရှင်တွေ အကြိုက်ဆုံးပဲ... ဒီကျောက်တွေမှာ အရမ်းကို အားကောင်းတဲ့ စိတ်စွမ်းအင်တွေ ပါဝင်တယ်... ပုံရိပ်ယောင် ဖန်တီးတဲ့ သိုင်းပညာရှင်တွေ အသုံးပြုရင် အကျိုးသက်ရောက်မှု နှစ်ဆ ဖြစ်စေတယ်..."

စကားပြောနေရင်း၊ ယဲ့ချန်သည် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... တစ်ယောက်ယောက်က ဒီမီးစုန်း ကျောက်တွေနဲ့ ဒီမှာ စိတ်ဝိဉာဏ် ဝင်္ကပါတစ်ခု တည်ဆောက်ပြီး လူတွေကို ဒုက္ခပေးနေတာလား... ဘယ်သူ လုပ်တာလဲဆိုတာ ခြေရာခံလို့ ရမလား..."

ကူမော့က ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"ဒါက ဝင်္ကပါတစ်ခု သက်သက်ပဲ... အဝေးကနေ ထိန်းချုပ်နေတဲ့သူလည်း မရှိတော့ ခြေရာခံဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

ယဲ့ချန်သည် ထိုအလောင်းများကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောလေသည်။

"ဒီလူတွေကို ကြည့်ရတာ လူကောင်းတွေ ပုံမပေါက်ဘူး... မြင်းစီး ဓားပြတွေနဲ့ တူတယ်... တစ်ယောက်ယောက်က ဒီဓားပြတွေကို နှိမ်နင်းဖို့ ဒီဝင်္ကပါကို တည်ဆောက်ထားတာများလား... အဲဒီလို ဆိုရင်တော့၊ ငါတို့က ကြားညပ်ပြီး အထိနာသွားတာပဲ..."

ကူမော့က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလေသည်။

"အဲဒီလို တွေးမယ်ဆိုရင်၊ မြို့ထဲက လူတွေ အားလုံး ပျောက်သွားတာက ဒီဓားပြတွေကို ရှောင်ဖို့ ထွက်ပြေးသွားကြတာလား..."

"ဂျိမ်း"

နားကွဲမတတ် မိုးခြိမ်းသံကြီးတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ဖြူဖျော့ဖျော့ လျှပ်စီးရောင်သည် တည်းခိုခန်း၏ မှောင်မိုက်နေသော နေရာကို ချက်ချင်း လင်းထိန်သွားစေကာ၊ ဆွဲကြိုးချခံထားရသော အလောင်းများကို သရဲတစ္ဆေများ ကခုန်နေသည့်အလား ထင်မှတ်ရစေလေသည်။

ထို့နောက်၊ ပဲစေ့အရွယ် မိုးပေါက်များသည် ကောင်းကင်ယံမှ ရေတံခွန်အလား ကျဆင်းလာပြီး ခေါင်မိုးနှင့် လမ်းမများပေါ်သို့ ဆက်တိုက် ကျရောက်လာကာ နားကွဲမတတ် "ဝေါ" ဟူသော အသံများကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး၊ ဤနီဖျင်မြို့ငယ်ကို ခဏအတွင်း မှုန်ဝါးသော ရေမှုန်အတွင်းသို့ လွှမ်းခြုံသွားစေလေသည်။