အခန်း ၄၇၄

အပိုင်း (၄၇၄) အမှောင်ဖုံးသော ကျောင်းတော်

ကူမော့သည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်လေသည်။ မိုးကြိုးမုန်တိုင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ သာမန်လူများထက် များစွာသာလွန်သော သူ၏ အသိစိတ်သည် မိုးခြိမ်းသံများကြားမှ ဤတိတ်ဆိတ်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည့် "သက်ရှိ" အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားမိလိုက်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုအငွေ့အသက်သည် တည်းခိုခန်းအတွင်းမှ မဟုတ်ဘဲ၊ မြို့အပြင်ဘက်မှ ယူဖူတည်းခိုခန်းဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"လူတစ်ယောက် လာနေတယ်..."

ကူမော့က ပြောလိုက်လေသည်။

ယဲ့ချန်သည် ချက်ချင်းပင် လှေကားထိပ်ဆီသို့ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ယွင်စုန်းနှင့် ယွင်ချင်းတို့မှာလည်း မသိစိတ်အရ ဓားရိုးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကာ ကျောချင်းကပ်၍ အစောင့်အကြပ် ပြုလုပ်လိုက်ကြလေသည်။

သေဆုံးခြင်း ဘေးဒုက္ခမှ ယခုလေးတင် လွတ်မြောက်လာခဲ့ကြသောကြောင့်၊ မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျိုးမဆို သူတို့၏ အာရုံကြောများကို တင်းမာသွားစေရန် လုံလောက်လေသည်။

သူတို့အားလုံး အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာကြသောအခါ၊ ဧည့်ခန်းမအတွင်း၌ အလင်းရောင်သည် ယခင်ကထက် ပိုမိုမှောင်မိုက်နေပြီး၊ အပြင်ဘက်မှ မိုးရေပေါက်များမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာသော အလင်းရောင်အနည်းငယ်နှင့် ရံဖန်ရံခါ လင်းလက်သွားသော လျှပ်စီးရောင် ဖြူဖျော့ဖျော့ကိုသာ အားထားနေရလေသည်။

သူတို့သည် တည်းခိုခန်း တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားကြပြီး၊ ခေါင်မိုးအောက်တွင် ရပ်ကာ သိပ်သည်းလှသော မိုးရေကို ဖြတ်၍ မြို့၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

မိုးရေကြောင့် အမြင်အာရုံသည် မှုန်ဝါးနေလေသည်။

သို့သော် ကူမော့၏ အာရုံခံစားမှုတွင်၊ ထိုအငွေ့အသက်သည် ပိုမိုရှင်းလင်းလာပြီး ပိုမိုနီးကပ်လာလေသည်။

မကြာမီ၊ မှုန်ဝါးသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် မိုးရေထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းလာလေသည်။

ရောက်လာသူမှာ ဆီစိမ်စက္ကူထီး တစ်ချောင်းကို ဆောင်းထားလေသည်။ ထီး၏ မျက်နှာပြင်မှာ သာမန်အဝါရောင် ဖြစ်ပုံရသော်လည်း၊ အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်းနေပုံ ပေါ်လေသည်။ ထီးအောက်တွင်၊ အသက် နှစ်ဆယ်ခန့်အရွယ် ဘုန်းကြီးငယ်တစ်ပါး ရှိနေလေသည်။

သူသည် ယူဖူတည်းခိုခန်း၏ ခေါင်မိုးအောက်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်လာပြီး၊ ကူမော့နှင့် အခြားသူများနှင့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် အကွာတွင် ရပ်တန့်လိုက်ကာ၊ ထီးကို အနည်းငယ် ပင့်တင်လိုက်သဖြင့် သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ဘုန်းကြီးငယ်သည် လက်အုပ်ချီလိုက်ပြီး၊ ကူမော့နှင့် အခြားသူများကို အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ရာ၊ အသံမှာ ကြည်လင်ပြီး တည်ငြိမ်သော်လည်း၊ ဆူညံနေသော မိုးသံများကို ကျော်လွန်၍ ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရလေသည်။

"အမိတာဘ... ဒါယကာတို့... ကျွန်ုပ်သည် မိလဲ့ဗုဒ္ဓ၏ အမိန့်တော်ကို ခံယူ၍၊ ဒါယကာတို့အား ရှောင်လိန်ယင်ကျောင်းတော်သို့ ဖိတ်ကြားရန် လာရောက်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်..."

ယဲ့ချန်သည် မနေနိုင်တော့ဘဲ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... ဒီကိုယ်တော်က ရူးနေတာလား..."

ကူမော့သည် ဤဘုန်းကြီးငယ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း၊ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေမိလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤဘုန်းကြီးသည် ရှောင်လိန်ယင်ကျောင်းတော်နှင့် မိလဲ့ဗုဒ္ဓအကြောင်း ပြောဆိုရာတွင် လိမ်ညာနေသည့် အရိပ်အယောင် လုံးလုံးလျားလျား မရှိသောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ကူမော့၏ ယခုကျင့်ကြံမှုအဆင့်တွင်၊ သူ၏ အရှေ့၌ လိမ်ညာပြောဆိုသူ မည်သူ့ကိုမဆို သူ အလွယ်တကူ သိရှိနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

ကူမော့သည် စကားမပြောဘဲ နေလိုက်ရာ၊ ယဲ့ချန်က မေးလိုက်လေသည်။

"ကိုယ်တော်... မင်းတို့ရဲ့ ဗုဒ္ဓက ငါတို့ကို ဘာကိစ္စ ရှာတာလဲ... ရှောင်လိန်ယင်ကျောင်းတော်ကရော ဘယ်မှာလဲ..."

ဘုန်းကြီးငယ်သည် ထပ်မံ၍ လက်အုပ်ချီလိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တည်ငြိမ်နေသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားလျက် ပြန်ဖြေလေသည်။

"ဗုဒ္ဓက မိန့်ကြားထားပါတယ်... ဒါယကာတို့ရဲ့ ရင်ထဲက ပူပန်မှုတွေနဲ့ တောင်းဆိုချင်တဲ့ အရာတွေ အားလုံး ရှောင်လိန်ယင်ကျောင်းတော်ကို ရောက်ရင် ပြည့်ဝသွားပါလိမ့်မယ်တဲ့... "

“ကျောင်းတော် ဘယ်မှာရှိလဲ ဆိုတာကိုတော့ ဒါယကာတို့ ကျွန်ုပ်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ရင် အလိုလို သိလာပါလိမ့်မယ်... ဒါဟာ ကောင်းမွန်တဲ့ ရေစက်ပါ ဒါယကာတို့ အများကြီး တွေးပူစရာ မလိုပါဘူးလို့ ဗုဒ္ဓက မိန့်ကြားထားပါတယ်..."

ယဲ့ချန်သည် အသံပို့လွှတ်၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... ဒီကိစ္စက နည်းနည်း မဟန်ဘူးနော်... နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ်... ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ... သွားမလား..."

"သွားမယ်..."

ထို့နောက်၊ သူတို့လေးဦးသည် ထီးကိုယ်စီ ဆောင်း၍ ထိုဘုန်းကြီးငယ်နောက်သို့ လိုက်ကာ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။ မကြာမီ မြို့ထဲမှ ထွက်လာပြီး၊ တောင်တစ်တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားကာ၊ အလင်းရောင် ထိန်လင်းနေသော စံအိမ်တော်ကြီးတစ်ခုကို အဝေးမှ လှမ်းမြင်လိုက်ရလေသည်။

ဘုန်းကြီးငယ် ဆောင်းထားသော ဆီစိမ်စက္ကူထီးသည် လေပြင်းနှင့် မိုးသည်းထန်မှုကြားတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရှေ့သို့ ရွေ့လျားနေပြီး၊ လမ်းပြအဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုအလား ဖြစ်နေလေသည်။

ကူမော့၊ ယဲ့ချန်နှင့် ထိတ်လန့်နေဆဲဖြစ်သော ယွင်စုန်း၊ ယွင်ချင်းတို့သည် သူ၏နောက်မှ ကပ်လိုက်လာကြပြီး၊ ရွှံ့ဗွက်ထူထပ်ကာ ချော်လွယ်သော တောင်တက်လမ်းကို နင်းလျှောက်ကာ တောင်ခါးပန်းရှိ အလင်းရောင်ထိန်လင်းနေသော စံအိမ်တော်ကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားကြလေသည်။

စံအိမ်တော်ကြီးအနီးသို့ ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ၊ အတွင်းမှ ဆူညံနေသော လူသံများနှင့် တူရိယာတီးမှုတ်သံများကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ ကြားလာရပြီး၊ ဆူညံနေသော မိုးသံကိုပင် လွှမ်းမိုးသွားကာ၊ တောင်အောက်ရှိ တိတ်ဆိတ်နေသော နီဖျင်မြို့ငယ်နှင့် ငရဲနှင့် နတ်ပြည်အလား ကြီးမားသော ခြားနားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေလေသည်။

စံအိမ်တော်ကြီး၏ တံခါးကြီးမှာ ပွင့်ဟနေပြီး၊ အစောင့်အကြပ် မရှိချေ။ တံခါးပေါ်တွင် ဧရာမဆိုင်းဘုတ်ကြီးတစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး၊ ၎င်းပေါ်တွင် ရွှေရောင်စာလုံးကြီးလေးလုံးကို ရေးသားထားလေသည်။

ရှောင်လိန်ယင် ကျောင်းတော်။

"ရှောင်လိန်ယင် ကျောင်းတော်လား... ဘုန်းကြီးကျောင်းလား..."

ယဲ့ချန်သည် ဆိုင်းဘုတ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး၊ တံခါးအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော ခမ်းနားလှသည့် အလင်းရောင်များနှင့် ဆူညံသံများကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းတွန့်သွားလေသည်။

"ဒီမိလဲ့ဗုဒ္ဓရဲ့ ဘုန်းကြီးကျောင်းက တော်တော်လေး ထူးခြားတာပဲ..."

ဘုန်းကြီးငယ်သည် မကြားချင်ယောင်ဆောင်နေပြီး၊ ထူးဆန်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေသော အပြုံးကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားလျက်၊ သူတို့လေးဦးကို လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။

နွေးထွေးပြီး ခြောက်သွေ့သော လေထုသည် ပြင်းထန်သော ရနံ့များကို သယ်ဆောင်လာပြီး မျက်နှာသို့ ရိုက်ခတ်လာလေသည်။ အရက်နံ့၊ အသားကင်နံ့၊ မိတ်ကပ်နံ့၊ နံ့သာပေါင်းနံ့များ ရောနှောနေပြီး၊ လူကို မူးယစ်စေသော အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ဖန်တီးထားလေသည်။

မျက်စိရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ကျယ်ဝန်းသွားပြီး၊ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော ဘုန်းကြီးကျောင်း မဟုတ်ဘဲ၊ လွန်စွာခမ်းနားထည်ဝါသော ပျော်ပါးရာနေရာကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

ဧရာမခြံဝင်းကြီးအတွင်း၌ နေ့လယ်ခင်းကဲ့သို့ လင်းထိန်နေလေသည်။

ခန်းမ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် မြင့်မားသော စင်မြင့်တစ်ခုရှိပြီး၊ စင်မြင့်ပေါ်တွင် လှပသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ရှိသည့် ကချေသည်မလေးများသည် သာယာနာပျော်ဖွယ် တေးဂီတများနှင့်အတူ ကခုန်နေကြလေသည်။ အင်္ကျီလက်ရှည်များ လွင့်ပျံနေပြီး၊ မျက်ဝန်းများသည် ညှို့ငင်နေကာ၊ ပတ်လည်ရှိ အမျိုးသားများ၏ အားပေးအော်ဟစ်သံများကို ဆွဲဆောင်နေလေသည်။

ဘေးဘက်ရှိ အခြားခန်းမတစ်ခုတွင်လည်း အလားတူ စင်မြင့်တစ်ခုရှိပြီး၊ ထိုစင်မြင့်ပေါ်တွင် အပေါ်ပိုင်းဗလာကျင်းထားသော ရုပ်ချောသည့် အမျိုးသားအစုလိုက်သည် ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ လှုပ်ရှားနေကြပြီး၊ အောက်ဘက်တွင် ကြည့်ရှုနေသော အမျိုးသမီးများနှင့် မိန်းမပျိုလေးများ၏ မျက်လုံးများတွင် ရွှေရောင်များ တောက်ပနေစေလေသည်။

ယဲ့ချန်သည် အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီမိလဲ့ဗုဒ္ဓက ဗုဒ္ဓရိုဏ်းက ဟောပြောတဲ့ လူသားအားလုံး တန်းတူညီမျှ ရှိတယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကို တကယ်ပဲ လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော် နေတာပဲ... ယောကျ်ားတွေ ကြည့်ဖို့ လှပတဲ့ ကချေသည်မလေးတွေ ရှိသလို၊ မိန်းမတွေ ကြည့်ဖို့လည်း ရှိတယ်... ဟီးဟီး... ဒါ ဗုဒ္ဓအစစ် ဖြစ်ရမယ်..."

ကူမော့နှင့် အခြားသူများသည် ယဲ့ချန်၏ စကားသည် ချီးကျူးနေခြင်းလား ၊ ကဲ့ရဲ့နေခြင်းလား ဆိုသည်ကို ချက်ချင်းမခွဲခြားတတ်အောင် ဖြစ်သွားရလေသည်။

လမ်းပြပေးသော ဘုန်းကြီးငယ်သည် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါယကာ ပြောတာ မှန်ပါတယ်... ဗုဒ္ဓရှေ့မှောက်မှာ သက်ရှိအားလုံး တန်းတူညီမျှ ရှိပါတယ်..."

ယဲ့ချန်က အလျင်အမြန် ပြန်ပြောလေသည်။

"အဲဒါလည်း အဓိပ္ပာယ် မရှိသေးပါဘူး... ဘာလို့ ဒီလူတွေက ထိုင်ပြီး ကြည့်ခွင့်ရနေပြီးတော့၊ စင်ပေါ်က လူတွေကြတော့ တခြားလူတွေ ပျော်ဖို့ ဆွဲဆောင်မှုရှိအောင် လုပ်ပေးနေရတာလဲ... ဒါ မညီမျှဘူး မဟုတ်ဘူးလား..."

ဘုန်းကြီးငယ်က ပြန်ဖြေလေသည်။

"သက်ရှိအားလုံး တန်းတူညီမျှရှိပြီး၊ ကိုယ့်အလုပ် ကိုယ်လုပ်ကြတာပါ... ဒီရှောင်လိန်ယင် ကျောင်းတော်ထဲမှာ လူတိုင်းဟာ တန်းတူညီမျှ ရှိပါတယ်... စင်ပေါ်က ကကွက်ဖော်နေသူတွေဟာ သူတို့ရဲ့ ဆန္ဒအလျောက် လုပ်နေကြတာပါ... ဒါဟာ သူတို့ နှစ်သက်တဲ့ အရာပါပဲ... ဒီလောကမှာ လူတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်...”

“ တချို့က ပျော်ရွှင်မှုကို နှစ်သက်ကြတယ်၊ တချို့က သူတစ်ပါးရဲ့ အာရုံစိုက်ခံရတာကို နှစ်သက်ကြတယ်၊ တချို့က အလုပ်ရှုပ်နေတာကို နှစ်သက်ကြတယ်၊ တချို့က အာဏာကို နှစ်သက်ကြတယ်၊ တချို့က နှိမ့်ချနေရတာကို နှစ်သက်ကြတယ်... ဒီလိန်ယင် ကျောင်းတော်ထဲမှာ၊ ဗုဒ္ဓဟာ မဟာယာန ဗုဒ္ဓတရားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သက်ရှိအားလုံးရဲ့ ဆန္ဒတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ပါတယ်..."

ကူမော့က မေးလိုက်လေသည်။

"မင်းရဲ့ ဗုဒ္ဓကရော... ငါတို့ကို ဖိတ်ခေါ်ထားတယ် ဆိုပြီးတော့... ဘာလို့ ထွက်မလာသေးတာလဲ..."

ဘုန်းကြီးငယ်က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလေသည်။

"ဒါကာ... မလောပါနဲ့... အချိန်တန်ရင် ဗုဒ္ဓက ကိုယ်တိုင် ထွက်လာပါလိမ့်မယ်... ဒါကာတို့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လည်ပတ်လို့ ရပါတယ်... ဒီနေရာမှာ ဒါကာတို့ လိုချင်တဲ့ အရာတွေကို ရှာတွေ့နိုင်ကောင်း ရှာတွေ့နိုင်ပါလိမ့်မယ်... ကျွန်ုပ် ဒီမှာ စောင့်နေပါ့မယ်... လိုအပ်တာ ရှိရင် ကျွန်ုပ်ကို ခိုင်းစေနိုင်ပါတယ်..."

ယဲ့ချန်က မေးလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

ကူမော့က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အရင် လည်ကြည့်ကြတာပေါ့... ဒီဗုဒ္ဓဆိုတဲ့လူက ဘာတွေ ကြံစည်နေလဲ ဆိုတာကို ငါလည်း သိချင်နေပြီ..."