အခန်း ၄၇၅

အပိုင်း (၄၇၅) အနောက်ဘက် သုခဘုံ

ထို့နောက်၊ လေးဦးသားသည် အတွင်းသို့ ဆက်လျှောက်သွားကြလေသည်။

နံရံတစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်သွားသည်နှင့်၊ အတွင်းဘက်တွင် လူသံများ ဆူညံနေလေသည်။ အန်စာတုံးများနှင့် အန်စာခွက်များ ရိုက်ခတ်သံများ၊ ဖဲချပ်များ စားပွဲပေါ်သို့ ရိုက်ချသံများ၊ ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောသံများနှင့် စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် အော်ဟစ်သံများ ရောနှောနေပြီး၊ ကြီးမားလှသော လောင်းကစားရုံကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

လောင်းကစားသမားများသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မျက်လုံးများ နီရဲနေကြပြီး၊ ရွှေ၊ ငွေ၊ ကျောက်မျက်ရတနာများကို စားပွဲပေါ်သို့ ပုံချနေကြလေသည်။

သို့သော်၊ အလွန်ထူးဆန်းသည်မှာ၊ ဤနေရာရှိ လူအများစု၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာ အလွန်ရိုးရှင်းပြီး၊ သာမန်အရပ်သားများနှင့် တူသော်လည်း၊ သူတို့အားလုံးသည် ဤနေရာတွင် ငွေကြေးအမြောက်အမြားကို ရေလို သုံးစွဲနေကြလေသည်။

ညာဘက်ရှိ အဆောက်အအုံတွင်မူ နွေးထွေးသော ပန်းရောင်မီးရောင်များ ထွန်းလင်းနေပြီး၊ သာယာသော အမျိုးသမီးများ၏ အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေလေသည်။ လက်ရန်းများတွင်၊ အလွန်လှပသော ရုပ်ရည်နှင့် မတူညီသော ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် အမျိုးသမီးများနှင့် အမျိုးသားများ မှီခိုနေကြလေသည်။

အမျိုးသမီးများသည် ပြုံးရွှင်နေကြပြီး၊ သူတို့၏ အကြည့်များသည် စိတ်ကို ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။ ရုပ်ချောသော အမျိုးသားများသည်လည်း မတူညီသော ဟန်ပန်များကို ပြသနေကြလေသည်။

ဤနေရာသည် ထိပ်တန်း ပြည့်တန်ဆာအိမ်ကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

ရံဖန်ရံခါတွင် ဧည့်သည်များသည် လှပသော အမျိုးသမီးများကို ဖက်ကာ မူးယစ်စွာ ဝင်ထွက်နေကြပြီး၊ ဧည့်သည်များတွင် အမျိုးသားရော အမျိုးသမီးပါ ပါဝင်ကာ၊ အမျိုးသမီးတစ်ဦးတည်းက အမျိုးသားနှစ်ဦး သုံးဦးကို ဖက်ထားသည်မျိုးပင် ရှိလေသည်။

အရှေ့တည့်တည့်တွင်မူ ခမ်းနားထည်ဝါသော စားသောက်ဆိုင်ကြီးတစ်ခု ရှိလေသည်။ ဧရာမ ပြတင်းပေါက်ကြီးမှတစ်ဆင့် ကြည့်လျှင်၊ အတွင်းဘက်တွင် အရက်ခွက်များရှိနေကြပြီး၊ မတူညီသော အရသာရှိသည့် အစားအစာများနှင့် အရက်များကို ပြသထားသည်ကို တွေ့မြင်နိုင်လေသည်။

ထို့အပြင် မျက်လှည့်ဆရာများသည်လည်း မျက်လှည့်ပြသနေကြပြီး၊ တေးဂီတပညာရှင်များသည်လည်း တစ်ခါမှ မကြားဖူးသော သာယာနာပျော်ဖွယ် သံစဉ်များကို တီးမှုတ်နေကြလေသည်။

စံအိမ်တော်တစ်ခုလုံးသည် လူသားများ၏ ပျော်ရွှင်မှုများကို စုစည်းထားသည့် နိဗ္ဗာန်ဘုံတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

"ကျွတ် ကျွတ် ကျွတ်... ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တွေက အနောက်ဘက် ကောင်းကင်ဘုံကို သုခဘုံလို့ ခေါ်ကြတာ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ဘူး... ရှောင်လိန်ယင် ကျောင်းတော်တောင်မှ ဒီလောက် ပျော်စရာကောင်းနေပြီဆိုတော့၊ တာ့လိန်ယင် ကျောင်းတော်ဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် ပျော်စရာကောင်းမလဲ..."

ယဲ့ချန်သည် ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် အံ့ဩချီးကျူးလိုက်လေသည်။

"မိလဲ့ဗုဒ္ဓရဲ့ ရှောင်လိန်ယင် ကျောင်းတော်က ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေတာကိုး... ကျွတ် ကျွတ် ကျွတ်... သူကိုယ်တိုင်ရော လောင်းကစား နည်းနည်းပါးပါး လုပ်ပြီး အရက်လေး ဘာလေး သောက်ချင်နေတာများလား..."

ကူမော့သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"ဗုဒ္ဓက လောင်းကစား လုပ်တာကို ကြိုက်မကြိုက်တော့ ငါ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ ဘုန်းကြီးတွေကတော့ သေချာပေါက် ကြိုက်ကြတယ်..."

စကားပြောရင်း၊ ကူမော့သည် ဆူညံနေသော လောင်းကစားရုံ၏ အလယ်ဗဟိုရှိ လောင်းကစားစားပွဲတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

ယဲ့ချန်သည် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ သင်္ကန်းဝတ်ဆင်ထားသော ဘုန်းကြီးတစ်ပါးကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ထိုဘုန်းကြီးသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသေးသော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ဖက်ထားပြီး၊ အခြားလက်တစ်ဖက်တွင် အရက်အိုးငယ်တစ်အိုးကို ကိုင်ကာ လောင်းကစားစားပွဲဘေးတွင် ရပ်၍ အော်ဟစ်နေလေသည်။

အလွန်ပျော်ရွှင်နေပုံရပြီး၊ အမျိုးသမီးကို ဖက်ထားသော လက်မှာလည်း မငြိမ်မသက်ဖြင့် ပွတ်သပ်နေလေသည်။

"ဒီဘုန်းကြီးက တော်တော် ကဲတာပဲ..."

ယဲ့ချန်သည် စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် အနီးသို့ သွားကြည့်လိုက်ရာ၊ ထိုဘုန်းကြီးမှာ မျက်ခုံးမွေးနှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများ ဖြူဖွေးနေသော ဘုန်းကြီးအိုတစ်ပါး ဖြစ်နေသည်ကို အံ့ဩဖွယ် တွေ့လိုက်ရလေသည်။ မျက်နှာအသွင်အပြင်မှာလည်း သနားကြင်နာတတ်ပုံရပြီး၊ အပြင်ဘက်တွင် တွေ့ပါက ကိုယ်ကျင့်တရားကောင်းမွန်သော ဆရာတော်ကြီးတစ်ပါးဟု ထင်မှတ်ရလေသည်။

ထိုဘုန်းကြီးသည် ယဲ့ချန်၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသွားပြီး၊ ယဲ့ချန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ အနည်းငယ် ပြုံးပြရင်း မေးလိုက်လေသည်။

"ဒါကာက ကျွန်ုပ်ကို ဒီလို ကြည့်နေတာ... ဘာများ လမ်းညွှန်စရာ ရှိလို့လဲ..."

ယဲ့ချန်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"လမ်းညွှန်စရာတော့ မရှိပါဘူး... ဒါပေမဲ့ နည်းနည်း သိချင်နေတာပါ... ဆရာတော်က ရဟန်းတစ်ပါး ဖြစ်နေလျက်နဲ့၊ ဘာလို့ ဒီလိုတွေ လုပ်နေရတာလဲ... ဆရာတော်တို့ ဗုဒ္ဓဘာသာတွေက ဣန္ဒြေခြောက်ပါး စင်ကြယ်အောင် နေပြီး လောကီရေးရာတွေကို စွန့်လွှတ်ရမယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

ဘုန်းကြီးအိုသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလေသည်။

"ဒါကာ... ကျွန်ုပ်က လောကီရေးရာတွေထဲ အရင်မဝင်ရောက်ဘဲနဲ့၊ လောကီရေးရာတွေကို ဘယ်လိုလုပ် စွန့်လွှတ်နိုင်မှာလဲ... ဣန္ဒြေခြောက်ပါး မစင်ကြယ်ခဲ့ဖူးဘဲနဲ့၊ ဘယ်လိုလုပ် ဣန္ဒြေခြောက်ပါး စင်ကြယ်နိုင်မှာလဲ..."

"ဒါဆိုရင်၊ ဆရာတော်ရဲ့ အဆင့်အတန်းက မမြင့်မားသေးလို့ အရက်သောက် အသားစားတဲ့ ဘုန်းကြီး လုပ်နေတာပေါ့..."

ယဲ့ချန်က မေးလိုက်လေသည်။

သို့သော်၊ ဘုန်းကြီးအိုက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်ုပ်က မိလဲ့ဗုဒ္ဓရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကို ရရှိထားပြီး ဗုဒ္ဓအဆင့်ကို ရောက်နေပါပြီ... အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေပြီဖြစ်တဲ့အတွက်၊ လောကီထဲမှာ ရှိနေပေမဲ့ လောကီရေးရာတွေနဲ့ မသက်ဆိုင်တော့ပါဘူး... ဒီလောကီထဲကို ဝင်လာတာက၊ လောကီရေးရာတွေကို ကယ်တင်ဖို့ သက်သက်ပါပဲ...”

“ ဒါဟာ မဟာယာန ဗုဒ္ဓတရားရဲ့ အဓိက အနှစ်သာရပါ... ဗုဒ္ဓဟာ သူ့ရဲ့ အသားကို လင်းယုန်ကို ကျွေးခဲ့သလို၊ ကျားကိုလည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျွေးခဲ့ပါတယ်... ကျွန်ုပ် ဒီလောကီထဲကို ဝင်လာတာကလည်း သက်ရှိအားလုံးကို ကယ်တင်ဖို့ သက်သက်ပါပဲ..."

"ဘယ်လို ကယ်တင်မှာလဲ..."

ယဲ့ချန်က မေးလိုက်လေသည်။

"လောကလူသားတွေရဲ့ ပူပန်မှုတွေကို ဖြေရှင်းပေးခြင်းဖြင့်ပါ..."

ဘုန်းကြီးအိုက ပြန်ဖြေလေသည်။

ယဲ့ချန်သည် ပြုံးစစဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဆရာတော်... ကျွန်တော်ရော လောကလူသားထဲမှာ ပါလား..."

"ပါပါတယ်..."

"ဒါဆို ဆရာတော်က သက်ရှိအားလုံးကို ကယ်တင်တယ်၊ လူတွေရဲ့ ပူပန်မှုတွေကို ဖြေရှင်းပေးတယ်ဆိုတော့၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပူပန်မှုကိုရော ဆရာတော် ဖြေရှင်းပေးနိုင်မလား..."

ယဲ့ချန်က မေးလိုက်လေသည်။

"သေချာပေါက် ဖြေရှင်းပေးနိုင်ပါတယ်..."

ဘုန်းကြီးအိုက ပြန်ဖြေလေသည်။

ယဲ့ချန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး၊ သူ၏ လက်ဖဝါးကို ဖြန့်ကာ ဘုန်းကြီးအိုအရှေ့တွင် ထားလိုက်ရင်း ပြောလေသည်။

"ဆရာတော်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ပူပန်မှုက၊ ပိုက်ဆံ မရှိတာပဲ... ဆရာတော်မှာ ကယ်တင်ချင်တဲ့ စိတ်ရှိနေမှတော့၊ ကျွန်တော့်ကို ပိုက်ဆံနည်းနည်း ပေးပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ပူပန်မှုကို ဖြေရှင်းပေးပါလား... ဘယ်လိုလဲ..."

ယဲ့ချန်သည် ဘုန်းကြီးအိုကို ရန်စသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။

သို့သော်၊ ဘုန်းကြီးအိုသည် အလျင်လိုခြင်းမရှိဘဲ ပိုက်ဆံအိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ယူကာ ယဲ့ချန်၏ လက်ပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်လေသည်။ ပိုက်ဆံအိတ်သည် လေးလံနေပြီး၊ ငွေတုံး ငါးဆယ် သို့မဟုတ် ခြောက်ဆယ်ခန့် ပါဝင်မည်ဟု ခန့်မှန်းရလေသည်။

ယဲ့ချန်... "..."

တကယ်ပဲ ပေးတာလား။

ဘုန်းကြီးအိုက ပြုံးရွှင်စွာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဒါယကာ... ပူပန်မှု ပြေပျောက်သွားပြီလား..."

ယဲ့ချန်သည် ပိုက်ဆံအိတ်ကို ချိန်ဆကြည့်လိုက်ပြီး၊ လိမ္မာပါးနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ကာ ပြောလေသည်။

"မလောက်သေးဘူး..."

ဘုန်းကြီးအိုသည် နောက်ထပ် ပိုက်ဆံအိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ယူကာ ယဲ့ချန်အား ထပ်ပေးလိုက်လေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပမာဏမှာ ပိုမိုများပြားပြီး၊ အနည်းဆုံး ငွေတုံးတစ်ရာခန့် ပါဝင်မည်ဖြစ်လေသည်။

"ဒါယကာ ပူပန်နေသေးလား..."

ယဲ့ချန်သည် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"အဘိုးကြီး... ရိုးရိုးသားသား ပြောစမ်း... မင်းတို့ရဲ့ ဗုဒ္ဓရွှေဆင်းတုတော်ကို ခိုးရောင်းထားတာလား..."

ဘုန်းကြီးအိုသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"ဗုဒ္ဓဟာ ရင်ထဲမှာပဲ ရှိပါတယ်... ရွှေဆင်းတုမှာ မရှိပါဘူး... ဒါယကာ... မင်းရဲ့ မေးခွန်းက အရေးမကြီးပါဘူး... အရေးကြီးတာက မင်းရဲ့ ပူပန်မှုတွေ ပြေပျောက်သွားပြီလား ဆိုတာပါပဲ... ကျွန်ုပ်လည်း ဒီမေးခွန်းကိုပဲ ဂရုစိုက်သလို၊ ဗုဒ္ဓကလည်း ဒီမေးခွန်းကိုပဲ ဂရုစိုက်ပါတယ်... သက်ရှိအားလုံး သုခဘုံကို ရောက်ရှိဖို့သာ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

ယဲ့ချန်သည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်လေသည်။ ဤဘုန်းကြီးအို၏ အဆင့်အတန်းမှာ အလွန်မြင့်မားကြောင်း သူ သိလိုက်ရလေသည်။ ချက်ချင်းပင် သူက ပြောလိုက်လေသည်။

"ကိုယ်တော်... ကြည့်စမ်း... မင်းက လောကီထဲ ဝင်လာပြီး မိန်းမတွေကိုပဲ ရှာနေတာ... ငါက ဒီလောက် ငယ်ရွယ်ပြီး ခွန်အားတွေ ပြည့်ဝနေပေမဲ့၊ မိန်းမတစ်ယောက်မှ မရှိသေးဘူး... ငါ အရမ်း ပူပန်နေရတယ်... မင်း ငါ့ကို မိန်းမတစ်ယောက်လောက် ပေးနိုင်မလား..."

ဘုန်းကြီးအိုသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"ဒါယကာ ပြောတာ အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်... ဒါပေမဲ့၊ ဒါယကာ ပြောတာ တစ်ခုတော့ မှားနေတယ်..."

"ဘယ်နေရာ မှားနေလို့လဲ..."

ယဲ့ချန်က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

ဘုန်းကြီးအိုက ပြောလေသည်။

"ဒါကာလို ငယ်ရွယ်ပြီး ခွန်အားတွေ ပြည့်ဝနေတဲ့ သူတစ်ယောက်အတွက်၊ မိန်းမတစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဘယ်လောက်မှာလဲ... အနည်းဆုံး နှစ်ယောက်၊ တစ်နေ့ကို နှစ်ယောက်လောက်မှ ရမှာပေါ့..."

"ဟမ်..."

ယဲ့ချန်သည် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

ဘုန်းကြီးအိုသည် ရှေ့သို့ တက်လာပြီး၊ ယဲ့ချန်၏ ပခုံးကို ဖက်ကာ ဘေးရှိ ပြည့်တန်ဆာအိမ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလေသည်။

"လာ... ဒါကာ... ကျွန်ုပ် မင်းကို အရက်သွားတိုက်မယ်... ကျွန်ုပ် ဒကာခံမယ်... မင်း ကြိုက်သလောက် နေလို့ ရတယ်... စားသောက်တာတွေ၊ လောင်းကစား လုပ်တာတွေ၊ ပြည့်တန်ဆာအိမ် သွားတာတွေ အားလုံးကို ကျွန်ုပ် တာဝန်ယူတယ်..."

ယဲ့ချန်သည် လက်မထောင်ပြလိုက်ပြီး အံ့ဩချီးကျူးစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဆရာတော်က တကယ်ပဲ ဗုဒ္ဓရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကို ခံရတဲ့ တရားရနေတဲ့ ဆရာတော်ကြီးပါပဲ... တကယ့်ကို အဆင့်အတန်း မြင့်မားတာပဲ... ကျွန်တော် အရှုံးပေးပါတယ်... ဆရာတော်... အခုကစပြီး ဆရာတော်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ဗုဒ္ဓပါပဲ..."

ဘုန်းကြီးအိုက ပြုံးလျက် ပြောလေသည်။

"ဗုဒ္ဓဟာ ရင်ထဲမှာ ရှိပါတယ်... သက်ရှိအားလုံးဟာ ဗုဒ္ဓ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်..."

ယဲ့ချန်က အလျင်အမြန် ပြန်ပြောလေသည်။

"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ... ဆရာတော်... ကျွန်တော် သဘောပေါက်သွားပါပြီ... ကျွန်တော်ဟာ ဗုဒ္ဓပဲ၊ ဗုဒ္ဓဟာ ကျွန်တော်ပဲ..."

ဘုန်းကြီးအိုသည် အလွန်ကျေနပ်သွားပြီး ပြောလေသည်။

"ဒါယကာရဲ့ ဉာဏ်ရည်က အတော်လေး ကောင်းတာပဲ..."

ယဲ့ချန်က ပြုံးစစဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုရင်၊ အခု ကျွန်တော်ဟာ ဗုဒ္ဓဆိုတော့... ဆရာတော်... ကျွန်တော်ဆိုတဲ့ ဗုဒ္ဓကို ဒဏ္ဍာရီထဲက ဗုဒ္ဓနိုင်ငံတော်ကို မြင်တွေ့ခွင့်ပေးပြီးတော့၊ ကြာပန်းခုံပေါ်မှာ ထိုင်ခွင့်ပြုသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

ဘုန်းကြီးအိုသည် ယဲ့ချန်၏ ပခုံးပေါ်တင်ထားသော လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး၊ နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ လက်အုပ်ချီလိုက်လေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ ဘုန်းကြီးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အငွေ့အသက်များသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ဂုဏ်သိက္ခာမရှိသော အရက်သောက် အသားစားသည့် ဘုန်းကြီးဘဝမှ ရုတ်တရက် တရားရနေသော ဆရာတော်ကြီးတစ်ပါးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ၊ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သနားကြင်နာတတ်သော အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။

သူသည် ယဲ့ချန်ကို အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ နှုတ်ခမ်းမှ အလွန်ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် ရွတ်ဆိုလိုက်လေသည်။

"ကျွန်ုပ်၏ ဗုဒ္ဓ... သုခဘုံသို့ ပြန်လည် ကြွမြန်းလာခြင်းကို ကြိုဆိုပါသည်..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ ယဲ့ချန်သည် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်လေသည်။

ခမ်းနားပြီး ဆူညံနေသော လောင်းကစားရုံ၊ ပြည့်တန်ဆာအိမ်နှင့် စားသောက်ဆိုင်တို့သည် ဒီရေအလား ဆုတ်ခွာသွားပြီး၊ စူးရှသော မိတ်ကပ်နံ့နှင့် အရက်နံ့တို့သည် နံ့သာပေါင်းနံ့ဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရလေသည်။

ခြေအောက်ရှိ ကြမ်းပြင်သည် နွေးထွေးပြီး ချောမွေ့ကာ ရောင်စုံအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသော ဖန်သားကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ နင်းလျှောက်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ ခေါင်မိုးသည် အဆုံးမရှိလောက်အောင် မြင့်မားနေပြီး၊ မရေမတွက်နိုင်သော ကြယ်များကဲ့သို့ ဓာတ်တော်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားကာ မြင့်မြတ်သော အလင်းရောင်များကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

ခမ်းနားထည်ဝါသော ကျောင်းဆောင်ကြီးများသည် မြေကြီးထဲမှ ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ ရွှေရောင်တောက်ပကာ ပန်းပုများဖြင့် အလှဆင်ထားလေသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော ဧရာမ ရွှေဆင်းတုတော်ကြီးများသည် ကြာပန်းခုံများပေါ်တွင် ထိုင်နေကြပြီး၊ တချို့မှာ သနားကြင်နာစွာဖြင့် မျက်လွှာချထားကာ၊ တချို့မှာ ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာထားရှိကြပြီး၊ ပုံသဏ္ဍာန်အမျိုးမျိုးရှိကာ လေးစားဖွယ် ကောင်းလှလေသည်။

ဤနေရာသည် ဒဏ္ဍာရီလာ အနောက်ဘက် သုခဘုံ ဗုဒ္ဓနိုင်ငံတော်ပင် ဖြစ်လေသည်။